Sprywatyzować zyski - uspołecznić straty
W początkowej wściekłości przebudzeni eksperci finansowi uznali, że nielegalne spekulacje dokonywane przez
Spekulanci lub traderzy walutowi są często utożsamiani z hazardem kasynowym.
Równanie to jest jednak niesprawiedliwe dla operatorów kasyn.
W przeciwieństwie do niezliczonych dużych spekulantów, zazwyczaj dzielą się mniejszymi lub większymi udziałami w zyskach z firmą.
Na przykład 50% wygranych w szwajcarskich kasynach trafia bezpośrednio do systemu
ubezpieczeń emerytalnych i rodzinnych AHV.
Z drugiej strony, wielu dużych spekulantów umiejętnie manewruje swoimi zyskami z dywidend w wysokości do ponad 500
milionów CHF, omijając firmę - innymi słowy, cieszą się swoimi spekulacyjnymi zyskami całkowicie prywatnie i bez podatku.
A teraz przejdźmy do konkretów: jeśli operator kasyna zbankrutuje, pozostanie to wyłącznie sprawą prywatną.
Nie może on przenieść swoich długów kasynowych na spółkę w sensie regresu:
Dałem ci udział w moich zyskach, więc podzielmy się również moimi spekulacyjnymi stratami.
Każdy inny przedsiębiorca mógłby powiedzieć to samo. Równe prawa dla wszystkich.
Ale daleko od tego. Inaczej jest w przypadku niektórych dużych spekulantów i traderów walutowych.
Wielu przedstawicieli tego gatunku może po prostu przenieść swoje straty na społeczeństwo - tj. nas, podatników
- jeśli spekulowali i zarobili miliardy w tym procesie.
Jest to nadal praktyka stosowana przez niezliczone prywatne banki i firmy ubezpieczeniowe na całym świecie.
Dopóki zarabiają miliardy na swoich transakcjach spekulacyjnych, dopóty powiększają swoją prywatną własność; jeśli z
drugiej strony zarabiają miliardy na stratach, mogą po prostu przenieść je na społeczeństwo - tj. podatnika.
Ich nieopodatkowane prywatne aktywa pozostają nietknięte, podobnie jak ich wysokie pensje.
W niektórych przypadkach nawet premie pozostają chronione.
Aby nie obudzić posiniaczonych ludzi z ich coraz bardziej niespokojnego snu, niektórzy politycy od
czasu do czasu śpiewają obłudne hymny na dobranoc.
Te kołysanki sugerują obywatelom, że w przypadku przyszłych kryzysów finansowych spekulujące banki same będą
musiały ponieść konsekwencje... wraz ze swoimi akcjonariuszami.
Przed nami jednak jeszcze długa droga.
W praktyce politycy wciąż jedynie majstrują przy objawach, zamiast walczyć z prawdziwym rakiem.
Nowotworami są nadal bankierzy, którzy pobierają wielomilionowe pensje i premie dzięki transakcjom spekulacyjnym.
Ale niezliczone firmy ubezpieczeniowe i duże firmy, takie jak farmaceutyki, telekomunikacja, dostawy
energii elektrycznej, nauka, coraz częściej także poczta, rolnictwo itp. itd. robią to samo.
Wszyscy oni spekulują nie swoimi własnymi pieniędzmi, ale pieniędzmi ludzi.
Czyniąc to, wielokrotnie spekulują również ogromnym bogactwem narodowym.
Następnie brakuje im niezbędnego kapitału zakładowego, tj. kapitału własnego, aby
móc zrekompensować swoje błędy spekulacyjne.
Prywatni właściciele banków, którzy generują miliardowe zyski z pieniędzy naszych obywateli - głównie poprzez
zyski spekulacyjne - coraz częściej pożyczają nasze pieniądze nawet przy ujemnych stopach procentowych.
W rzeczywistości można tylko zadać sobie pytanie: Jak głupi jesteśmy naprawdę? I jak długo jeszcze?
Kiedy w końcu pociągniemy do odpowiedzialności tych wszystkich spekulantów wartych wiele
milionów dolarów za ich spekulacyjne długi?
Podatnicy po prostu ślepo ratują takich złoczyńców, ponieważ nie zdają sobie sprawy z tego, co robią.
Cały system monetarny został przedstawiony ludziom w tak skomplikowany sposób, że nie są
już w stanie przejrzeć najprostszych oszustw.
Każdy krytyk, który opisuje transakcje bankowe, ubezpieczeniowe i podobne transakcje spekulacyjne jako skandaliczne, a nawet
przestępcze, ma zatem rację, dopóki ich operatorzy nadal prywatyzują swoje zyski, przenosząc straty na
społeczeństwo, a nawet utrzymując swoje ogromne pensje i premie.
Tą skandaliczną praktyką bankierzy doprowadzili świat na skraj przepaści.
I będą to robić, dopóki ludzie nie powstaną przeciwko nim i nie zażądają, aby straty poniesione przez spekulantów
bankowych zostały odzyskane wyłącznie przez ich operatorów.
To samo dotyczy wszystkich podobnych modeli biznesowych spekulacji i redystrybucji.
W krótkim czasie zebrano by w ten sposób miliardy euro, a oszukani do tej pory obywatele byliby w znacznie lepszej sytuacji.
Ale nasze własne tak zwane systemy bezpieczeństwa blokują nawet najmniejszą próbę korekty.
Jak to możliwe? Po prostu: poprzez tolerowanie nielegalnych, tajnych sieci, tj. wzajemnie korzystnych
współzależności między kontrolerami a kontrolowanymi.
Większość również milczy w obliczu tego wszechobecnego odczucia, ponieważ nie są wystarczająco poinformowani o nim lub są po
prostu zrezygnowani, mimo że są stałymi ofiarami tego odczucia.
A poprzez takie milczenie oszukane narody z kolei powodują jeszcze większą chciwość wśród spekulantów w
kręgach rządowych, biznesowych, ubezpieczeniowych itp.
Te elity, z których niektóre są już bardzo stare, są zachęcane przez bezradne milczenie ludzi do kontynuowania
oszustwa prywatyzacyjnego, a nawet do rozszerzenia go w kierunku zniesienia gotówki, ujemnych stóp procentowych itp.
Niezwykle przebiegła prywatyzacja zysków i socjalizacja strat jest częścią naszego codziennego życia od dziesięcioleci.
Ciągle rosnące obawy o pieniądze sprawiły, że ludzie zapomnieli, że nie tak dawno temu, w państwach konstytucyjnych,
takich jak nasze, powszechną praktyką było pociąganie do odpowiedzialności tylko osób odpowiedzialnych.
Sądy karne mogą nakładać wyroki do 10 lat pozbawienia wolności.
Podatnicy będą musieli wziąć na siebie odpowiedzialność za całą tę szaloną niegospodarność, o ile nie skierują koła
długu z powrotem na głowy tych, którzy naprawdę je spowodowali.
Jeśli tego nie zrobią, narody ze stuprocentową pewnością ruszą prosto w kierunku kolejnej przepaści zadłużenia.
Każdy rząd na świecie z pewnością o tym wie.
Niemniej jednak wszystko to i wiele więcej jest akceptowane z aprobatą.
Nasz świat jest egzystencjalnie zagrożony ze wszystkich stron przez zagrażające życiu technologie, subsydiowanie,
prywatyzację i wiele innych systemów złego zarządzania.
dni nie wystarczyły, aby opisać wszystkie te katastrofalne systemy redystrybucji.
Nadszedł zatem najwyższy czas, aby obudzić śpiących i zaślepionych mediami ludzi, aby mogli zrzucić z siebie długi,
które zostały na nich bezprawnie nałożone i sprowadzić ciężar długu z powrotem na głowy wszystkich prawdziwych trucicieli!