Privatisasi kauntungan – sosialisasi karugian
Para ahli kauangan anu hudang, dina amarahna anu munggaran, ngakuan spekulasi ilegal ku
Spekulan badag atawa padagang mata uang mindeng disamakeun jeung panipuan kasino.
Nanging, persamaan ieu ngalakukeun teu adil ka operator kasino.
Beda jeung réa pisan spekulan badag, maranéhna biasana ngabagi bagian kauntungan anu
leuwih leutik atawa leuwih gedé ka pausahaan.
Contona, 50% tina kauntungan kasino Swiss langsung disalurkeun ka Asuransi Umur Tua jeung Korban Meninggal (AHV).
Seueur spekulan badag, di sisi séjén, sacara trampil ngamanipulasi kauntungan dividénna, sabagian di antarana
ngaleuwihan CHF 500 juta, ngaliwatan pausahaan – dina kecap séjén, maranéhna ngarasakeun
kauntungan spekulatifna sacara pribadi tur bébas pajeg.
Ayeuna urang asup kana inti masalah: lamun operator kasino bangkrut, éta tetep jadi urusan pribadina wungkul.
Manéhna teu tiasa ngalihkeun hutang kasino-na ka pausahaan dina harti:
Kuring geus ngabagi kauntungan ka anjeun, jadi ayeuna hayu urang babarengan ngabagi karugian spekulatif kuring.
Lamun henteu kitu, saha waé pangusaha séjén bisa nyarios hal anu sarua. Hak anu sarua pikeun sadayana.
Tapi éta jauh tina kanyataan. Ieu henteu lumaku pikeun sababaraha spékuletor badag jeung padagang mata uang.
Loba jalma saperti kieu, sanggeus salah ngitung jeung nyia-nyiakeun milyaran dina prosésna, bisa
waé ngalihkeun karugianana ka masarakat – dina kecap séjén, ka urang nu mayar pajeg.
Ieu masih kénéh jadi prakték di bank swasta jeung pausahaan asuransi anu teu kaétang di sakuliah dunya.
Sajauh maranéhna terus ngahasilkeun milyaran kauntungan tina transaksi spekulatifna, maranéhna nambahan kabeungharan
pribadina; sabalikna, lamun maranéhna ngalaman karugian milyaran, maranéhna bisa waé ngalihkeun éta
ka masarakat – dina kecap séjén, ka nu mayar pajeg.
Kabeungharan pribadi maranéhna anu dicumponan sacara teu sah jeung bébas pajeg tetep teu
kaganggu, kitu ogé gajih maranéhna anu gedé.
Dina sababaraha kasus, komo bonus ogé tetep dilindungi.
Supaya ulah ngabangunkeun rahayat anu ditindhes tina sare maranéhna anu beuki teu tenang, sababaraha
politikus terus-terusan nyanyikeun lagu lalulaya munafik.
Lagu-lagu nenangkeun ieu masihan isyarat ka warga yén dina krisis kauangan nu bakal datang, bank-bank anu geus
salah spekulasi bakal kudu nanggung sorangan... babarengan jeung para pemegang sahamna.
Tapi nyarios mah lain sarua jeung ngalakukeunana.
Kusabab dina prakna, para politikus masih kénéh ngan saukur ngulik gejala-gejala,
tinimbang ngungkulan tumuwuhna kanker anu sabenerna.
Pertumbuhan kanker éta téh masih kénéh para banksters, anu ngahasilkeun jutaan dolar dina
gaji jeung bonus ngaliwatan transaksi spekulatif.
Tapi réa pisan pausahaan asuransi jeung korporasi badag saperti farmasi, telekomunikasi, pasokan listrik,
élmu pangaweruh, sarta beuki loba ogé jasa pos, tatanén, jsb., nu ngalakukeun hal anu sarua.
Henteu aya di antarana nu ngespekulasi maké duit sorangan, tapi maké duit umum.
Sareng ku ngalakukeun éta, maranéhna terus-terusan nyia-nyiakeun loba kabeungharan umum.
Sanggeus éta, maranéhna kakurangan modal saham anu diperlukeun, nyaéta modal ekuitas, pikeun ngaganti karugian spekulatifna.
Pamilik bank swasta, anu ngahasilkeun milyaran kauntungan tina artos umum urang – utamana ngaliwatan kauntungan spékulatif
– beuki loba nginjeum dana urang kalayan suku bunga négatif.
Urang ngan bisa nanya ka diri sorangan: Sabaraha bodohna urang sabenerna? Jeung sabaraha lami deui?
Iraha ahirna urang bakal nuntut sakabéh spékuletor multimilyuner ieu tanggung jawab ngan pikeun hutang spekulatifna wungkul?
Para wajib pajeg terus-terusan nyalametkeun jalma-jalma nu salah éta sacara buta sabab maranéhna teu nyaho naon nu keur dipigawé.
Sadayana sistem moneter dipidangkeun ka masarakat ku cara anu kacida rumitna nepi ka maranéhna teu
bisa deui ningali sanajan panipuan anu paling basajan.
Sakur kritikus anu ngajelaskeun transaksi perbankan, asuransi, jeung transaksi spekulatif séjénna minangka hal anu skandalus
atawa komo kriminal téh leres, salami jalma-jalma anu aub terus ngaprivatkeun kauntunganna bari ngalimpahkeun karugianna
ka masarakat, sarta tetep nampa gaji jeung bonus anu gedé.
Kalayan prakték skandalus ieu, para bankir geus mawa dunya ka ambang bencana.
Sareng maranéhna bakal terus ngalakukeun éta nepi ka rahayat naék sarta nuntut sangkan karugian anu ditanggung ku
spékuletor bank dibalikeun ku para operator sorangan wungkul.
Hal anu sarua ogé lumaku pikeun sagala modél bisnis spekulatif jeung redistributif anu sarupa.
Dina waktu singget pisan, milyaran bakal dikumpulkeun ku cara kieu, sarta warga anu
saméméhna kungsi ditipu bakal jadi leuwih hadé.
Tapi sistem kaamanan anu disebut-sebut milik urang sorangan téh malah ngahalangan sagala koreksi.
Kumaha kitu? Basajan pisan: ku nahan jaringan ilegal jeung rusiah, nyaéta hubungan silih
mangpaat antara nu ngadalikeun jeung nu dikawasa.
Mayoritas tetep meneng ngeunaan korupsi anu aya di mana-mana ieu, saukur kusabab maranéhna henteu cukup terang ngeunaan éta atawa
geus nyerah waé ka éta, sanajan maranéhna jadi korban permanénna.
Sareng kasepianna ieu, gilirannana nyababkeun jalma-jalma anu dirugikeun jadi ngagugah kaserakahan anu leuwih gedé di
kalangan spekulan di pamaréntahan, bisnis, dunya asuransi, jsb.
Para élit ieu, sabagian di antarana geus lila aya, beuki dirojong ku kasepianna masarakat anu teu bisa nanaon pikeun neraskeun
panipuan privatisasi maranéhna sarta malah ngalegaanana kana arah ngaleungitkeun artos tunai, suku bunga négatif, jsb.
Privatisasi kauntungan anu kacida licikna jeung sosialisasi karugian geus jadi bagian tina
kahirupan sapopoe urang salila puluhan taun.
Di tengah beuki ngaronjatna kahariwang finansial, urang geus poho yén di nagara konstitusional saperti nagara urang, teu
lami deui ti harita biasana ngan nu tanggung jawab anu diadili.
Pangadilan pidana tiasa ngaluarkeun hukuman panjara nepi ka 10 taun.
Wajib pajeg kudu nanggung sakabéh akibat tina pangelolaan anu teu waras ieu salami maranéhna gagal mindahkeun beban
hutang ka jalma-jalma anu sabenerna tanggung jawab kana éta.
Lamun maranéhna henteu ngalakukeun éta, nagara-nagara bakal langsung ngalaju ka
jurang hutang salajengna kalayan kapastian 100%.
Sareng unggal pamaréntah di dunya terang ieu pasti.
Sanajan kitu, sadayana ieu jeung sajabana ditampi tanpa patalékan.
Dunya urang keur diancam kaayeunaan ti sagala rupa sisi alatan téknologi anu musuhan kana kahirupan,
subsidi, privatisasi, jeung loba wangun mismanajemén séjénna.
Poé-poé teu cukup pikeun ngajelaskeun sakabéh sistem redistribusi anu ngaruksak ieu.
Ku kituna, ayeuna waktuna pikeun ngabangunkeun jalma-jalma anu keur sare jeung anu kabobodoan ku média, supaya maranéhna bisa
ngaleupaskeun hutang-hutang anu ditimpahkeun sacara teu sah ka maranéhna sarta ngabalikeun beban hutang ka
sirah jalma-jalma anu sabenerna tanggung jawab kana éta!