Ipribado ang kita – gawing panlipunan ang pagkalugi
Ang mga nagising na eksperto sa pananalapi, sa kanilang unang galit, ay nakilala ang iligal na spekulasyon ng
Ang malalaking spekulador o mangangalakal ng pera ay madalas na inihahalintulad sa panlilinlang sa casino.
Gayunpaman, hindi patas ang ekwasyong ito sa mga operator ng casino.
Hindi tulad ng napakaraming malalaking spekulador, karaniwang ibinabahagi nila sa kumpanya ang
mas maliit o mas malaking bahagi ng kanilang kita.
Halimbawa, 50% ng kita ng mga casino sa Switzerland ay direktang napupunta sa Old Age and Survivors' Insurance (AHV).
Maraming malalaking spekulador naman ang matenakan na inililipat ang kanilang mga kita sa dibidendo, na ang ilan ay umaabot sa
higit sa CHF 500 milyon, lampas sa kumpanya – sa madaling salita, tinatamasa nila nang ganap at
walang buwis ang kanilang mga kita sa spekulasyon.
At ngayon, tatalakayin na natin ang pinaka-esensyal na punto: kung mabangkarote ang isang operator ng
casino, iyon ay nananatiling kanyang pribadong usapin.
Hindi niya maililipat ang kanyang mga utang sa casino sa kumpanya sa diwa ng:
Ibinahagi ko sa iyo ang aking mga kita, kaya ngayon ibahagi naman natin ang aking mga spekulatibong pagkalugi.
Kung hindi, kahit sinong ibang negosyante ay maaaring magsabi ng ganoon din. Pantay na karapatan para sa lahat.
Ngunit malayo iyon sa katotohanan. Hindi ito ang kaso para sa ilang malalaking spekulador at mangangalakal ng pera.
Marami sa ganitong uri, matapos magkamali sa pagkalkula at mawalan ng bilyon-bilyon sa proseso, ay maaaring
ipasa ang kanilang mga pagkalugi sa lipunan – sa madaling salita, sa atin bilang mga nagbabayad ng buwis.
Ito pa rin ang gawi ng napakaraming pribadong bangko at mga kompanya ng seguro sa buong mundo.
Hangga't patuloy silang kumikita ng bilyon-bilyong dolyar mula sa kanilang mga spekulatibong transaksyon, lumalaki ang kanilang
pribadong kayamanan; kung, sa kabilang banda, makaranas sila ng bilyon-bilyong dolyar na pagkalugi, maaari lamang nilang ipasa
ito sa lipunan – sa madaling salita, sa mga nagbabayad ng buwis.
Ang kanilang pribadong yaman na nakuha nang ilegal at hindi pinapatawan ng buwis ay nananatiling
hindi naaantala, kasama ang kanilang malalaking sahod.
Sa ilang mga kaso, nananatiling protektado kahit ang mga bonus.
Upang hindi magising ang mga inaaping mamamayan mula sa kanilang lalong magulong pagtulog, paulit-ulit na kumakanta
ang ilang pulitiko ng mga mapanlinlang na awit-pampatulog.
Ang mga himig na ito ay nagpapahiwatig sa mga mamamayan na sa mga susunod na krisis pinansyal, kailangang
managot mismo ang mga bangkong nag-speculate nang mali... kasama ang kanilang mga shareholder.
Ngunit ang pagsasabi nito ay hindi kapareho ng paggawa nito.
Dahil sa praktika, ang mga pulitiko ay nag-aayos pa rin lamang ng mga sintomas sa halip na harapin ang
tunay na mga malulubhang paglaki na parang kanser.
Ang mga malignong paglaki ay ang mga banksters pa rin, na kumikita ng milyon-milyong dolyar sa sahod at
bonus sa pamamagitan ng mga spekulatibong transaksyon.
Ngunit napakaraming mga kumpanya ng seguro at malalaking korporasyon gaya ng mga parmasyutiko, telekomunikasyon,
suplay ng kuryente, agham, at lalo pang mga serbisyong pangsampahan, agrikultura, atbp., ay gumagawa rin ng pareho.
Wala sa kanila ang nagsusugal gamit ang sarili nilang pera, kundi gamit ang pera ng publiko.
At sa paggawa nito, paulit-ulit nilang sinasayang ang malaking bahagi ng yaman ng publiko.
Pagkatapos noon, kulang sila sa kinakailangang kapital sa bahagi, ibig sabihin ay kapital sa equity,
upang mabawi ang kanilang mga spekulatibong pagkalugi.
Ang mga may-ari ng pribadong bangko, na kumikita ng bilyon-bilyong kita gamit ang ating pampublikong pera –
pangunahin sa pamamagitan ng mga spekulatibong kita – ay lalong humihiram ng ating pondo sa negatibong interes.
Maaari mo lamang tanungin ang sarili: Gaano nga ba tayo katangang talaga? At hanggang kailan pa?
Kailan natin sa wakas papanagutin ang lahat ng multimilyonaryong spekulador para sa kanilang mga utang na spekulatibo lamang?
Patuloy lang ang mga nagbabayad ng buwis na bulag na tumutulong sa mga salbaheng iyon
dahil wala silang ideya sa kanilang ginagawa.
Ang buong sistemang pananalapi ay ipinakita sa mga tao sa napakakumplikadong paraan kaya hindi na
nila makita kahit ang pinakasimpleng panlilinlang.
Sinumang kritiko na inilalarawan ang pagbabangko, seguro, at iba pang katulad na spekulatibong transaksyon bilang nakasasala o
kriminal ay tama hangga't patuloy na ipiniprivado ng mga sangkot ang kanilang kita habang ipinapasa ang
kanilang pagkalugi sa lipunan, at pinananatili pa rin ang kanilang malalaking sahod at mga bonus.
Sa pamamagitan ng kahiya-hiyang gawi na ito, dinala ng mga bangkero ang mundo sa bingit ng kapahamakan.
At ipagpapatuloy nila ito hanggang ang mga tao ay mag-alsa at igigiit na ang mga pagkalugi ng mga spekulador sa
bangko ay dapat mabawi nang lubusan ng mga operator mismo.
Ang parehong bagay ay nalalapat sa lahat ng katulad na spekulatibo at muling pamamahaging mga modelo ng negosyo.
Sa isang kisap-mata, makakalap ang bilyon-bilyong pera sa ganitong paraan, at ang mga mamamayan na
dati'y niloko ay magiging mas maayos ang kalagayan.
Ngunit ang tinatawag nating sariling mga sistema ng seguridad ay mismong humaharang sa anumang pagwawasto.
Paano nga? Napakasimple lang: sa pamamagitan ng pagtitiis sa mga ilegal at lihim na network, ibig sabihin, mga ugnayang kapwa
nakikinabang sa pagitan ng mga tagakontrol at ng mga kinokontrol.
Nanatili nang tahimik ang nakararami tungkol sa laganap na korapsyon na ito dahil hindi sila sapat na
nakakaalam tungkol dito o dahil tinanggap na lang nila ito, kahit na sila ang patuloy na biktima nito.
At ang katahimikang ito naman ay nagdudulot sa mga taong pinagkanulo ng mas matinding kasakiman ng mga
espekulador sa pamahalaan, negosyo, insurance, atbp.
Ang mga eliteng ito, na ang ilan ay matagal nang umiiral, ay lalo pang hinihikayat ng walang magawa at tahimik na katahimikan ng
mga tao na ipagpatuloy ang kanilang pandaraya sa pribatisasyon at higit pang palawakin ito patungo sa
pag-aalis ng salapi, negatibong interest rate, atbp.
Ang lubhang mapanlinlang na pribatisasyon ng kita at sosyalisasyon ng mga pagkalugi ay naging bahagi ng
ating pang-araw-araw na buhay sa loob ng mga dekada.
Sa gitna ng patuloy na pagtaas ng mga alalahanin sa pananalapi, nakalimutan natin na sa mga konstitusyonal na estado
tulad ng sa atin, hindi pa ganoon katagal ang nakalipas nang karaniwan nang pinapanagot lamang ang mga may pananagutan.
Maaaring magpataw ang mga hukuman kriminal ng sentensiya na hanggang 10 taong pagkakakulong.
Ang mga nagbabayad ng buwis ang magdadala ng pinakamalaking pasanin ng lahat ng kabaliwan sa pamamahala na
ito hangga't hindi nila ibabalik ang pasanin ng utang sa mga tunay na may pananagutan dito.
Kung hindi nila ito gawin, tiyak na tatakbo nang diretso ang mga bansa patungo sa susunod
na bangin ng utang nang may 100% katiyakan.
At alam ito nang tiyak ng bawat pamahalaan sa buong mundo.
Gayunpaman, tinatanggap ang lahat ng ito at marami pang iba nang walang pag-aalinlangan.
Ang ating mundo ay nasa panganib na mawala sa pag-iral mula sa lahat ng panig dahil sa mga teknolohiyang salungat sa buhay, mga
subsidiya, pribatisasyon, at iba pang anyo ng maling pamamahala.
Hindi sapat ang mga araw para ilarawan ang lahat ng mga mapaminsalang sistemang ito ng muling pamamahagi.
Kaya't panahon na para gisingin ang mga natutulog at nabulag ng media, upang matanggal nila ang mga utang na labag
sa batas na ipinataw sa kanila at ibalik ang pasanin ng utang sa mga ulo ng tunay na may pananagutan dito!