Eenkantige versoek om orgaanskenkings
Op die orgaandonorkaart kan jy spesifiseer: "Ja, ek stem in dat organe en weefsels uit my liggaam
verwyder word nadat my dood medies bevestig is."
Volgens opnames neem ongeveer 'n derde van die Duitse bevolking aan dat die term "dood" na hartdood verwys,
met gepaardgaande simptome soos post-mortem verkleuring, rigor mortis en ontbinding.
In werklikheid kan egter slegs orgaande wat vars is, getransplanteer word.
Hier is 'n kort uittreksel uit "Vyf redes om orgaandonering aan die einde van die lewe te verbied", gepubliseer deur
die ÄPOL-vereniging in die Swiss Medical Journal in 2019:
Daar is baie tekens van lewe by mense met breindood.
Solank hulle geventileer en gevoer word, reguleer hulle liggaamstemperatuur, bestry infeksies en genees wonde.
Breindode kinders groei en bereik puberteit, en swanger breindode vroue kan deur keisersnee gesonde kinders ter wêreld bring.
Die orgaandonor is dus 'n persoon in die proses van sterfte.
So hy is nog steeds lewendig!
Amptelike liggame, soos die BZgA (Federale Sentrum vir Gesondheidsopvoeding),
verklaar aan die ander kant mense as dood sodra
as beduidende dele van die brein nie meer funksioneel is nie – en die brein is net 'n klein deel van die hele persoon.
In hul ooreenstemmende inligtingsmateriaal stel hulle 'n eenzijdige siening voor van die veronderstelde positiewe aspekte
van orgaan- en weefseloorplanting en die implementering daarvan.
Hulle adverteer dat hulle skenkers in staat stel om 'n ingeligte besluit te neem.
Maar hoe kan 'n skenker 'n ingeligte besluit neem as hulle nie bewus is van die mediese feite rondom breindood nie?
Dit blyk dat die eenzijdige bevordering van orgaandonasie as 'n doelbewuste bemarkingstrategie gebruik word.