Аднабаковае закліканне да ахвяравання органаў
На картцы донара органаў вы можаце ўказаць: «Так, я згаджаюся на выдаленне органаў і тканак з майго
цела пасля медыцынскага пацвярджэння маёй смерці».
Аднак, паводле апытанняў, прыкладна траціна насельніцтва Германіі лічыць, што тэрмін «смерць» азначае сэрцавы смерць з
суправаджальнымі сімптомамі, такімі як посмяротная сінеча, смяротная скаванасць і працэсы раскладання.
Аднак насамрэч перасадзіць можна толькі свежыя органы.
Вось кароткі ўрывак з «Пяці прычын для забароны ахвяравання органаў у канцы жыцця», апублікаваных асацыяцыяй
ÄPOL у «Швейцарскім медыцынскім часопісе» ў 2019 годзе:
У людзей са смерцю мозгу шмат прыкмет жыцця.
Пакуль іх праветрываюць і кормяць, яны рэгулююць тэмпературу цела, змагаюцца з інфекцыямі і гаяць раны.
Дзеці з спыненым мозгам растуць і дасягаюць палавога паспявання, а цяжарныя жанчыны з спыненым мозгам
могуць нарадзіць здаровых дзяцей шляхам кесарава сячэння.
Такім чынам, донар органаў — гэта чалавек, які памірае.
Значыць, ён яшчэ жывы!
Афіцыйныя органы, такія як BZgA (Федэральны цэнтр аховы здароўя), з іншага боку, аб'яўляюць людзей мёртвымі, як толькі
калі значныя часткі мозгу больш не функцыянуюць – а мозг – гэта толькі малая частка ўсяго чалавека.
У сваіх адпаведных інфармацыйных матэрыялах яны прадстаўляюць аднабокі погляд на меркавана станоўчыя
аспекты перасадкі органаў і тканак і яе правядзення.
Яны рэкламуюць, што дазваляюць донарам прыняць узважанае рашэнне.
Але як донар можа прыняць усвядомленае рашэнне, калі ён не ведае медыцынскіх фактаў, якія тычацца смерці мозгу?
Здаецца, што аднабаковае прасоўванне донарства органаў выкарыстоўваецца як мэтанакіраваная маркетынгавая стратэгія.