Eenzijdige werving van orgaandonoren
Op de orgaandonorkaart kan staan: Ja, ik geef toestemming om organen en weefsel uit mijn lichaam te
verwijderen nadat mijn dood medisch is vastgesteld.
Volgens enquêtes gaat echter ongeveer een derde van de Duitse bevolking ervan uit dat de term dood verwijst
naar hartdood, met de bijbehorende symptomen zoals doodssporen, rigor mortis en rottingsprocessen.
Er kunnen echter alleen verse organen worden getransplanteerd.
Hier volgt een kort fragment uit Vijf redenen voor een verbod op orgaandonatie aan het einde van het leven, gepubliceerd
door de ÄPOL-vereniging in het Swiss Medical Journal in 2019:
Er zijn veel tekenen van leven in mensen met dode hersenen.
Zolang ze geventileerd en gevoed worden, regelen ze hun lichaamstemperatuur,
bestrijden ze infecties en genezen ze wonden.
Hersendode kinderen groeien en bereiken de puberteit en zwangere hersendode vrouwen
kunnen gezonde kinderen baren via een keizersnede.
De orgaandonor is daarom een persoon die stervende is.
Dus hij leeft nog!
Officiële instanties, zoals het BZgA, het Federale Centrum voor Gezondheidsvoorlichting,
verklaren daarentegen dat mensen al dood zijn,
als alleen essentiële delen van de hersenen niet meer functioneren - en de hersenen zijn maar een klein deel van de hele persoon.
In hun bijbehorende informatiemateriaal presenteren ze de veronderstelde positieve aspecten van
orgaan- en weefseltransplantatie en de implementatie ervan op een eenzijdige manier.
Ze maken reclame door donateurs in staat te stellen een gefundeerde beslissing te nemen.
Maar hoe kan een donor een gefundeerde beslissing nemen zolang hij niet op de hoogte is van de medische feiten van hersendood?
Het lijkt erop dat de eenzijdige promotie van orgaandonatie wordt gebruikt als een bewuste marketingstrategie.