Jednostronna rekrutacja dawców narządów
Karta dawcy narządów może zawierać następujące stwierdzenie: Tak, wyrażam zgodę na pobranie narządów i tkanek z
mojego ciała po potwierdzeniu medycznym mojej śmierci.
Jednak według badań około jedna trzecia niemieckiej populacji zakłada, że termin śmierć odnosi się do śmierci
sercowej, z towarzyszącymi jej objawami, takimi jak ślady śmierci, rigor mortis i procesy gnilne.
Można jednak przeszczepiać tylko świeże narządy.
Oto krótki fragment tekstu Pięć powodów przemawiających za zakazem dawstwa narządów pod koniec życia, opublikowanego
przez stowarzyszenie ÄPOL w Swiss Medical Journal w 2019 roku:
Istnieje wiele oznak życia u ludzi z martwymi mózgami.
Dopóki są wentylowane i karmione, regulują temperaturę ciała, zwalczają infekcje i leczą rany.
Dzieci ze śpiączką mózgową rosną i osiągają dojrzałość płciową, a ciężarne kobiety ze śpiączką
mózgową mogą rodzić zdrowe dzieci przez cesarskie cięcie.
Dawca narządów jest zatem osobą umierającą.
Więc on wciąż żyje!
Z drugiej strony oficjalne organy, takie jak BZgA, Federalne Centrum Edukacji Zdrowotnej, deklarują, że ludzie już nie żyją,
jeśli tylko istotne części mózgu przestają funkcjonować - a mózg jest tylko niewielką częścią całej osoby.
W odpowiednich materiałach informacyjnych przedstawiają rzekomo pozytywne aspekty przeszczepiania
narządów i tkanek oraz ich wdrażania w sposób jednostronny.
Reklamują się, umożliwiając darczyńcom podjęcie uzasadnionej decyzji.
Jak jednak dawca może podjąć uzasadnioną decyzję, dopóki nie jest świadomy medycznych faktów dotyczących śmierci mózgu?
Wydaje się, że jednostronna promocja dawstwa narządów jest wykorzystywana jako celowa strategia marketingowa.