Lutje njëanshme për dhurimin e organeve
Në kartën e dhurimit të organeve mund të specifikoni: "Po, unë pajtohem që organet dhe indet të hiqen nga
trupi im pasi vdekja ime të jetë konfirmuar mjekësisht."
Megjithatë, sipas sondazheve, rreth një të tretës së popullsisë gjermane supozojnë se termi "vdekje" i referohet vdekjes
kardiake, me simptomat shoqëruese të saj si livor mortis post-mortem, rigor mortis dhe proceset e dekompozimit.
Në realitet, megjithatë, mund të transplantohen vetëm organet që janë të freskëta.
Ja një fragment i shkurtër nga "Pesë arsye për ndalimin e dhurimit të organeve në fund të jetës", botuar
nga shoqata ÄPOL në Swiss Medical Journal në vitin 2019:
Ka shumë shenja jete tek njerëzit me vdekje cerebrale.
Për sa kohë që ajrosen dhe ushqehen, ato rregullojnë temperaturën e trupit, luftojnë infeksionet dhe shërojnë plagët.
Fëmijët me vdekje cerebrale rriten dhe arrijnë pubertetin, dhe gratë shtatzëna me vdekje cerebrale mund
të lindin fëmijë të shëndetshëm me prerje cezariane.
Dhuruesi i organeve është, pra, një person në procesin e vdekjes.
Pra ai është ende gjallë!
Organet zyrtare, si BZgA (Qendra Federale për Edukim Shëndetësor), nga ana tjetër, shpallin njerëzit të vdekur sapo
nëse pjesë të rëndësishme të trurit nuk janë më funksionale – dhe truri është vetëm një pjesë e vogël e tërë personit.
Në materialet e tyre informuese përkatëse, ata paraqesin një pikëpamje njëanshme mbi aspektet supozuar pozitive të
transplantimit të organeve dhe indeve dhe zbatimit të tij.
Ata reklamojnë se i mundësojnë donatorët të marrin një vendim të informuar.
Por si mund të marrë një vendim të informuar një donator nëse nuk është në dijeni të
fakteve mjekësore që lidhen me vdekjen cerebrale?
Duket se promovimi njëanshëm i dhurimit të organeve po përdoret si një strategji e qëllimshme marketingu.