Швейцарская горная клініка – зона без выпраменьвання для людзей, адчувальных да выпраменьвання мабільных тэлефонаў.
Мы тут, у Швейцарскай горнай клініцы.
Яна знаходзіцца ў Кастанедзе, у Граўбюндэне, недалёка ад італьянскай мяжы.
Швейцарская горная клініка — гэта міжнародны цэнтр дасканаласці ў галіне рэгулятарнай і прычыннай медыцыны.
Ім кіруюць Ульф Віхель і яго жонка, доктар Петра Віхель.
Яны зрабілі клініку максімальна бяспечнай ад выпраменьвання.
Даведайцеся, што іх матывавала і якія меры яны прынялі для зніжэння радыяцыі ў наступным інтэрв'ю з Ульфам і Петрай Віхель.
Мадэратар: Так, вельмі дзякуй, што дазволілі нам наведаць вас і адказаць на некалькі пытанняў пра ваш цікавы праект.
Але давайце пачнём з самага пачатку.
Магчыма, вы маглі б каротка растлумачыць нам: што такое Швейцарская горная клініка? Якое ваша бачанне яе развіцця?
Якая мэта і задача Швейцарскай горнай клінікі?
Ульф Віхель: Так, калі дазволіце адказаць, Штэфан.
Швейцарская горная клініка мае 33-гадовую традыцыю ў гэтым месцы, Аль-Ронк, Кастаньеда, якой мы адданыя.
І выдатная Адзель Дуттвейлэр, жонка «Дуці», які тады заснаваў «Мігрос» — швейцарцы, безумоўна, знаёмыя з гэтай гісторыяй, —
адкрыла гэтую ўстанову, або клініку, у 1987 годзе ў гонар свайго доктара, які вылечыў яе з дапамогай метадаў натуральнага лячэння.
Гэта быў, па сутнасці, іх спосаб сказаць «дзякуй».
І ў той час яна аддала распараджэнне, каб у швейцарскага народа заўсёды было месца, дзе б паслядоўна
практыкаваліся і прымяняліся метады натуральнага вылячэння.
Петра і я адчуваем сябе абавязанымі гэтай місіяй.
Мы больш не маем ніякіх фінансавых адносін з Фондам «Мігрос».
З 2011 года мы ўжо трэція ўладальнікі гэтай будыніны, і, як я казаў, мы паставілі перад сабой
мэту ўшанаваць асобы, якія стварылі гэтае месца.
Гэта адно.
Яшчэ адна рэч у тым, што, вядома, сёння часы іншыя, чым тады, і мы цяпер думаем больш глабальна.
Вось чаму «Швейцарская горная клініка» ператварылася ў міжнародны цэнтр рэгулятарнай і прычыннай медыцыны.
І мы адчуваем сябе абавязанымі гэтаму, паслядоўна выкарыстоўваючы магчымасці, якія прапануе гэтае месца, магчымасці, якія
прапануе медыцына, магчымасці, якія Петра практыкуе на практыцы, а таксама магчымасці, што дае нам наша міжнародная кліентура.
Цяпер у нас ёсць пацыенты з больш чым сямідзесяці краін.
І яны прыходзяць сюды, таму што ў гэтага месца ёсць вельмі шмат унікальных прадажных пераваг.
І яны проста перадаюцца па рэкамендацыях, ад пацыента да пацыента.
У гэтым сэнсе тут няма ніякага маркетынгу.
Мадэратар: Цікава, цікава!
Петра, як ты даведалася пра небяспеку мабільных тэлефонаў?
А як вы бачыце небяспекі?
Доктар Петра Віхель: Калі вы працуеце на падставе таго, што хвароба — гэта не стан, а хутчэй заўсёды працэс, тады вы імкняцеся
зразумець, якія працэсы насамрэч неабходныя для яе ўзнікнення.
Такім чынам, здароўе звязана з многімі рэчамі, у тым ліку з захворваннем.
І калі вы на гэтым шляху, ваш погляд на ўсе гэтыя прычыны не абавязкова становіцца больш шырокім, але ён становіцца глыбейшым.
І, вядома, ужо нададзена ўвага ўсяму, што магло б мець значэнне ў якасці прычыны хваробы ў гэтым дачыненні.
І гэта, насамрэч, распрацоўка, якой мы займаемся ўжо шмат гадоў.
Мы ўжо сутыкнуліся з гэтым, калі мабільныя тэлефоны ўпершыню з'явіліся на рынку ў 1993 годзе.
Такім чынам, у дзяцей не было мабільных тэлефонаў.
Мадэратар: Вы вельмі рана далучыліся.
Доктар Петра Віхель: Так, у машыне не было мабільнага тэлефона, толькі знешняя антэна/гарнітура.
З самага пачатку гэта былі вельмі паслядоўныя дзеянні, пра якія мы, напэўна, тады даведаліся як інфармацыйна, так
і інтуітыўна, што такімі рэчамі такім чынам не займаюцца.
І дагэтуль пануе ўсведамленне, што мы сапраўды разглядаем «мабільнік» як вельмі каштоўны
аб'ект, але толькі для надзвычайных выпадкаў.
Мадэратар: У выпадку надзвычайных сітуацый, добра. Так.
Добра, ці маглі б вы растлумачыць рызыкі для здароўя з вашага пункту гледжання?
Доктар Петра Віхель: Так, трэба разглядаць гэта шырэй, таму што сёння наша разуменне хваробы вельмі — не
ведаю, ці магу я гэта сказаць — вельмі павярхоўнае.
Гэта азначае, што мы працуем на сімптаматычным узроўні з дакладнасцю электроннага мікраскопа.
Але жыццё адбываецца на зусім іншых узроўнях.
І самі людзі з'яўляюцца аб'ектамі найвышэйшай, 100-працэнтнай самарэгуляцыі.
Цяпер чалавечы арганізм акружаны палямі.
Гэта касмічныя палі; ёсць электрычныя палі, ёсць магнітныя палі, і ёсць магнітнае поле.
Гэта таксама тое, што мы павінны высока цаніць: біяфатоны, святло, ультрафіялетавае святло.
Ну, без усяго гэтага жыццё ўвогуле немагчымае.
Цела ў пастаянным рэзанансе.
Гэта азначае, што калі мы ўздзейнічаем гэтымі высокачастотнымі выпраменьваннямі або электрамагнітнымі палямі, якія ствараюцца не
толькі Wi-Fi, але і тэлефонамі DECT, камп'ютарамі, усімі электрапрыборамі, дзіцячымі маніторамі і гэтак далей, то гэта збор
энергіі, які, натуральна, таксама ўплывае на нашы арганізмы.
А цяпер, што да электрамагнітнага выпраменьвання ці гэтых пульсуючых высокіх частот, перш за ўсё
важна тое, што: «Доза робіць яд», — як казаў Парацэльс.
Мая талерантнасць, безумоўна, магчымая ў тым ці іншым дачыненні, нават у наш час.
І менавіта ў гэтым і палягае небяспека: мы не можам яе панюхаць, мы не можам яе пачуць, мы яе не заўважаем.
Мы таксама не заўважаем гэтага вельмі, вельмі доўга. Але яно неяк на нас уплывае.
Модэратар: Яно мяняе нас. Доктар Петра Віхель: І кожны раз, калі гэтае выпраменьванне дасягае нас – і, вядома, пытанне ў тым, ці
выкарыстоўваць мне мабільны тэлефон для кароткага званка ці для больш доўгай размовы, ці падключаць Wi-Fi
дваццаць чатыры гадзіны ў суткі, і гэтак далей, і гэтак далей...
Модэратар: Або з навушнікамі, або без іх. Доктар Петра Віхель: Так, так! Тады гэта выклікае вельмі моцны прыток
кальцыю ў клеткі на клетачным узроўні ў нашым арганізме.
Калі ў арганізм паступае занадта шмат кальцыю, выпрацоўваецца рэчыва пад назвай азотны аксід; гэта фізіялагічны працэс.
Але калі з-за празмернага прытоку кальцыю выпрацоўваецца занадта шмат азоту ды аксіду, то гэта
злучэнне з кальцыем і азоту ды аксіду ўтварае супераксід.
Гэты супераксід камбінуецца з утварэннем перакснітрыту.
Мы гэта вымяраем. Мы вымяраем гэты так званы нітрактыўны стрэс.
Гэта азначае, што малюсенькая клетка, якая сама па сабе з'яўляецца арганізмам, іх у нас 700
трыльёнаў, цяпер знаходзіцца пад велізарным ціскам так званых нітрасатыўнага і акісляльнага стрэсу.
Бо ў выніку перакснітрыт з'яўляецца сапраўды агрэсіўным свабодным радыкалам.
Доктар Петра Віхель: І звычайны спажывец ведае, што штодня неабходна спажываць шмат антыаксідантаў, гэтыя свабодныя радыкалы
павінны быць нейтралізаваны, бо гэта адна з прычын дэгенерацыі арганізма, яго больш хуткага старэння, таго, што
клетачны метабалізм і, такім чынам, клетачны энергетычны метабалізм больш не могуць падтрымлівацца.
Без энергіі няма вынікаў. Без энергіі няма жыцця.
Гэта значыць, у той момант, калі так званыя энергетычныя электрастанцыі гэтай клеткі больш не здольныя
выпрацоўваць дастаткова энергіі – я не ўпэўнены, ці ведаеце вы, колькі ў нас такіх невялікіх электрастанцый на адну клетку?
Мадэратар: Я не ведаю, але ці можаце вы мне сказаць?
Доктар Петра Віхель: Гэта каля тысячы!
Мадэратар: Ого, гэта ж шмат. Нібы маленькія электрастанцыі ў клетках.
Доктар Петра Віхель: Менавіта так, але гэта рухальныя сілы жыцця, і цяпер яны аказваюць на іх разбуральны ўплыў.
І, напрыклад, дваццаць гадоў я задаваўся пытаннем: чаму мы насамрэч не хварэем на рак сэрца?
Сэрца мае 4000 мітахандрый.
Жаночая яйкавая клетка мае 30 000 мітахандрый.
Вось так прырода інвеставала: каму яна надзяліла пэўнай здольнасцю да выжывання?
Калі ўзяць сперматазоід – у яго ёсць хваст, таму ён можа хутка дабрацца туды, дзе яго патрабуюць, – то
мітахандрыі знаходзяцца ў сперматазоідзе ў хвасце.
Але калі яны носяць мабільныя тэлефоны ў кішэнях, гэтыя мітахондрыі ў іх сперме знішчаюцца, і таму так шмат маладых
мужчын непладовыя, бо, вядома ж, яны ўсе проста няўдачнікі і ўжо зусім не праходзяць праз гэты
праход, прынамсі не самастойна і не пад уласным рухам.
Але гэта, вядома, тое, што мы сёння заўсёды вымяраем тут, у клініцы, так.
І, што трывожна, мне даводзіцца казаць, што сярод маіх кліентаў — людзі, якія сёння натуральна кажуць: «Я больш не магу
засяродзіцца», «Мой сон жахлівы», «У мяне развілася СК (рассеяны склероз)...» Гэтым людзям ужо не сорак
— ім дваццаць сем! Маладыя! Аўтаімунныя захворванні!
Усё гэта мы таксама можам зрабіць у лабараторыі – мы не можам вымераць радыяцыю, але мы можам вымераць наступствы.
Гэта сапраўды класічныя рэчы, сярод мноства іншых.
Гэта акісляльны стрэс і нітрасатыўны стрэс.
Але гэта таксама рэчы, якія выклікаюць хранічнае – або ціхае, як яго яшчэ называюць – запаленне.
Мадэратар: Што менавіта гэта значыць?
Доктар Петра Віхель: Запаленне, запаленне!
Гэта азначае, што мы можам вымераць вельмі адчувальны фактар, які кажа нам: «Са мной насамрэч усё ў парадку, але
гэты адчувальны фактар паказвае, што хранічнае запаленне ўсё яшчэ развіваецца — яно ўнутры вас».
І гэты запаленне, вядома ж, таксама адказнае за разбурэнне.
Кожны хранічны запаленчы працэс выклікае рубцаванне клетак і аказвае разбуральны эфект.
Востры запаленне, вядома ж, патрабуе неадкладнага і вельмі разумнага лячэння.
І гэта значна выклікаецца, паскараецца і падсілкоўваецца знешнім уздзеяннем гэтага электрасмагу.
І я думаю, што тое, што мы бачым сёння, — гэта фактары паскарэння, таму што людзі становяцца ўсё маладзейшымі.
Клінічныя карціны, якія мы бачылі значна пазней, становяцца рэальнасцю значна раней.
І, вядома, там, дзе мы маем кантроль над гэтымі пытаннямі ў плане расследавання, мы можам на іх уплываць.
Трэцяе — гэта тое, што яно ўплывае на нашу вегетатыўную нервовую сістэму.
Нас кіруюць аўтаномна.
Наша так званая вегетатыўная нервовая сістэма, так, несвядома кантралюе 95% нашых дзеянняў.
Што, я думаю, выклікае ўва мне рэакцыю.
Але мая несвядомая нервовая сістэма кантралюе ўсе рэгулятарныя працэсы. І арганізм ніколі не памыляецца.
Цела заўсёды робіць тое, што вам трэба.
Яно будзе служыць вам усё жыццё.
Аднак цяпер ён не зрабіў бы нічога, што магло б табе нашкодзіць ці аслабіць цябе.
Аднаго цела недастаткова.
Але калі я цяпер падвяргаюся гэтым хранічным стрэсам, то гэты стрэс запускае пастаянны напад
на яго (цела), і ён рэагуе стрэсавым каскадам.
Гэта рэжым, які вы ўключаеце несвядома.
І ў той момант яе рэгенератыўныя здольнасці зніжаюцца, бо ён не можа забяспечыць для гэтага энергію.
Вось чаму гэта важна разумець.
Таму што неспакой, нервовасць, праблемы з канцэнтрацыяй і г.д. узнікаюць з-за гэтага
пастаяннага рэжыму, які пачынае жыць па-свойму.
Яны кажуць: «Спачатку прыходзіць дэзінфармацыя».
Дэзінфармацыя павольна вядзе да парушэння рэгуляцыі, і ў пэўны момант яна ператвараецца ў збой.
Бам! І тут я разумею: «Гэй, што са мной не так, чаму ў мяне раптам затахла сэрца?» і гэтак далей, і таму падобна.
Так, і чацвёрты аспект, які таксама вельмі, вельмі засмучае мяне і таксама з'яўляецца цяжарам,
— гэта наступствы для нашага ўласнага імунітэту.
Наша цела насамрэч ніколі не памыляецца.
Яно рэгулюе сваю імунную абарону і сваю сілу ў адпаведнасці з тым, што яно павінна выпраўляць для нас кожны дзень.
У гэтай клініцы мы праводзім агляды пад мікраскопам. Мы даследуем кроў.
У нас ёсць кроў гэтага пацыента. Мы бачылі доследных суб'ектаў, колькасць X.
І мы ўбачылі, што чырвоныя крывяныя цельцы там былі вельмі актыўныя... Мадэратар: Вельмі жывыя!
Д-р Петра Віхель:… Так, гэта пераносчыкі кіслароду, яны вельмі дынамічныя.
Каб яны маглі пранікаць нават у самыя дробныя капіляры і забяспечваць клеткі.
Крывяныя цельцы белыя — гэта першая лінія абароны імуннай сістэмы. Таму пры ўзнікненні інфекцыі або запалення яны
павінны быць даступныя ў першую чаргу і ў дастатковай колькасці.
Яны яго ачышчаюць, яны яго прыбіраюць. Гэта называецца «фагацытоз».
Затым яны ператраўляюць гэты мікрабіятычны матэрыял.
Мы таксама назіралі за гэтай крывёю пад мікраскопам і ўзялі яе з вены.
А потым мы пакінулі яго ў пакоі з выпраменьваннем Wi-Fi на гадзіну. Сядзесят хвілін.
А потым мы зноў разгледзелі пад мікраскопам кроў усіх гэтых доследных жывёл і адправілі іншую яе частку ў лабараторыю,
якая павінна была нам сказаць: што адбываецца з лейкацытамі (белымі крывянымі цельцамі) пасля гэтага апраменьвання?
І гэта было так цікава, таму што нават мікраскапічны агляд паказаў, што яны цалкам страцілі сваю гнуткасць.
Такім чынам, яны былі ў стане паралічу.
Гэта азначае, што, з аднаго боку, інфекцыя цяпер можа хутка распаўсюджвацца.
З іншага боку, мы атрымалі клінічна значныя доказы таго, што амаль 90 працэнтаў прадстаўленых узораў
падвяргаліся вельмі высокаму акісляльнаму стрэсу і таму натуральным чынам спынілі сваю функцыю.
І вось у гэтым я кажу: гэта так безадказна, як мы да гэтага ставімся.
Гэта адзінае, пра што нам цяпер трэба быць асцярожнымі: як мага больш змяншаць дозы, як мага часцей
выключаць мабільныя тэлефоны, што б мы ні рабілі... і г.д.
Гэта значыць: «Гэта закранае нас». Мы, медыцынскія работнікі, гэта ведаем.
Гэта можна даказаць на сто адсоткаў. Існуюць тысячы даследаванняў.
Таксама ўжо існуюць некаторыя неверагодна жахлівыя даследаванні, якія ляжаць у аснове сучаснага развіцця вочных пухлін.
Мушу сам сказаць, што я ніколі не бачыў такога моцнага развіцця, асабліва пры лімфатычных захворваннях.
– Шыя, лімфатычныя вузлы... Мадэратар: Лімфатычны, што гэта значыць?
Доктар Петра Віхель: … Так, гэта правільна: рак лімфатычных вузлоў; гэта ўсе хваробы, якія…
пухліны мозгу, пухліны вока – яны проста выраслі.
Таму я лічу, што сёння больш чым неабходна заняцца прычынамі, а не верыць, што мы можам вырашыць усё нават лепшай тэрапіяй.
Мадэратар: Так, добра. Так, дзякуй, дзякуй, Петра.
Ульф, вы таксама прынялі шмат мер для зніжэння ўзроўню радыяцыі ў вашай клініцы.
Гэта дакладна якія меры, і якія меры вы плануеце на будучыню?
Ульф Віхель: Так, мы тут з 1 жніўня 2008 года, і на той час сярод насельніцтва яшчэ не было вялікага разумення.
Людзі былі шчаслівыя мець мабільны тэлефон і хацелі мець спадарожнікавы сігнал, UMTS і быць даступнымі ў любы час.
І гэта не толькі высакачастотнае выпраменьванне, але і нізкачастотнае выпраменьванне.
Мадэратар: Так, з труб і г.д.
Ульф Віхель: Спачатку нам трэба было тут разбірацца з пэўнымі рэчамі, высветліць: што тут магчыма, а што немагчыма?
Потым, напрыклад, мы выявілі на кухні, што там яшчэ ў 2008 годзе карысталіся мікрахвалевымі печамі.
Гэта было першае, што мы прыбралі.
Гэта было самае простае, проста забраць іх.
Нельга аддаваць, бо не аддаюць нешта дрэннае, нешта шкоднае. Таму гэта было ўтылізавана.
Потым часы крыху змяніліся.
І потым у нас з'явілася магчымасць падключыць уласны аптычна-валаконны кабель праз Swisscom.
Мадэратар: У вас ніколі не было Wi-Fi?
Ульф Віхель: Дзякуючы нашым папярэднім уладальнікам, у нас быў Wi-Fi ад самага пачатку.
Мы проста выдалілі яго з самага пачатку.
І мы заўсёды прасілі пацыентаў не карыстацца мабільнымі тэлефонамі.
Але спачатку мы не ўкаранялі гэта паслядоўна, бо ў нас яшчэ не было хуткаснатнага інтэрнэту.
Ёсць таксама пацыенты, якія тут даўжэй і якім гэта таксама патрэбна.
Але мы таксама заўважылі нешта падчас візіту ў Амерыку, да доктара-сябра, дзе на дзвярах вісела шыльда:
«Без мабільных тэлефонаў, і калі вы не будзеце выконваць правіла, я папрашу вас пакінуць дом».
Гэта надало мне смеласці. Чаму я не магу зрабіць тое ж самае?
Потым мы вярнуліся і ўвялі забарону на мабільныя тэлефоны.
І глядзіце ж, гэта спрацавала.
Калі мы прыехалі, там, вядома, былі DECT-тэлефоны, ад якіх мы адразу ж пазбавіліся.
Уся наша камп'ютарная тэхніка – таму няма ні бесправадных мышак, ні бесправадных
клавіятур, бо яны ўсе з'яўляюцца крыніцамі Bluetooth.
Такім чынам, усе нашы медыцынскія прылады не маюць Bluetooth, усе яны маюць фіксаванае злучэнне.
Вось што мы можам зрабіць адразу!
Потым, вядома, у нас таксама ёсць знешняе нагрузванне.
Такім чынам, гэта азначае, што ў рэгіёне таксама ёсць адзіная станцыя-перадатчык, якая абслугоўвае ўсіх.
І потым, вядома, мы павінны абараніць сябе, не дапускаючы радыяцыю ў нашы дамы.
Мадэратар: Так, так. Давайце пазней яшчэ раз разгледзім гэтыя меры.
Мадэратар: Петра, я хацела спытаць у вас: якія змены вы заўважаеце ў пацыентах, калі
яны прыходзяць да вас у зоне нізкай радыяцыі?
Доктар Петра Віхель: Гэта людзі, якія часам валодаюць вельмі высокім узроўнем адчувальнасці.
Гэта людзі, якія зусім не ўсведамляюць, што гэта значна пагоршыла іх сімптомы ў жыцці,
і яны пастаянна даюць нам зваротную сувязь.
Але што сапраўды прыемна, і чаго я, насамрэч, вельмі шкадую, дык гэта тое, што мы больш не давяраем целу, што
яно неадкладна аднавіць баланс самастойна, як толькі пазбавіцца ад гэтай напружанасці.
І гэта тое, што мы таксама вельмі адчуваем у пацыентаў, калі яны тут.
Я не хачу сказаць, што кожны адразу адчуе сябе тут як дома, але прынамсі гэта пачатак пазітыўнага працэсу.
І вось мы тут, сядзім у нашым цудоўным рэстаране.
У нас тут таксама ёсць вельмі арганічная кухня.
Мы без глютэну. Мы працуем без каровінага малака і цукру. Вось і ўсё!
Менавіта гэтае радыё-свабоднае асяроддзе надае целу пэўную рэгенератыўную сілу, якую мы вельмі моцна назіраем.
Надзвычай каштоўна ў працэсе, які адбываецца тут, і я нават не ведаю пра гэта.
Таму што ў паўсядзённым жыцці я ўжо не ў стане ўспрымаць так шмат.
Што гэта цяпер, насамрэч – гэта заўсёды ўсё!
Мадэратар: Так, я разумею. І што вы раіце пацыентам, калі яны пакідаюць клініку?
Гаворка ідзе пра ўздзеянне радыяцыі дома ці ў паўсядзённым жыцці?
І як людзі могуць абараніць сябе ад радыяцыі?
Д-р Петра Віхель: Я вырашаю, дзе і як мне жыць.
І ўздзеянне радыяцыі можа выклікаць і ўзмацняць унутраны распад.
Такім чынам, для мяне гэта азначае: з чаго пачаць скарачэнне?
Гэта азначае, што я магу выкарыстоўваць бясплатны сеткавы камутатар, каб цалкам выключыць свой Wi-Fi на ноч.
Такім чынам, гэта тое, што я, магчыма, мог бы перарабіць/адаптаваць для сябе і сказаць падчас доўгіх размоў:
Мы сёння ўвечары пагаворым па стацыянарным тэлефоне.
Такім чынам, альбо выключыце гэты мабільны тэлефон; альбо перавядзіце гэты мабільны тэлефон у рэжым палёту;
альбо зусім не насіце гэты мабільны тэлефон з сабой.
Каб яно было ў скрынцы; каб выкарыстоўваць, калі спатрэбіцца. Але, божа, не ж тут, у кішэні на грудзях!
Калі ласка, божа, не сюды, збоку, у бок яечкаў!
І, перш за ўсё, як мага менш.
Спіць пад марлёй уначы з радыёантэнай проста перада мной, або Wi-Fi над/пад ёй.
Мадэратар: Добра. Тады, нарэшце, апошняе пытанне для вас абодвух:
Што яшчэ вы хацелі б бачыць у будучыні Швейцарскай горнай клінікі?
Ульф Віхель: Ну, вядома, мы хацелі б, каб клініка квітнела эканамічна, каб у нас быў трывалы падмурак, мы маглі працягваць
развіваць клініку на працягу наступных некалькіх гадоў і, магчыма, у будучыні атрымаць большае прызнанне ад
кампаній медыцынскага страхавання — асабліва ў Швейцарыі.
Бо замежныя пацыенты, вядома, ведаюць, што павінны плаціць за паслугі прыватна.
Што тычыцца швейцарскіх пацыентаў, мне часта балюча чытаць, што іх льготы не прызнаюцца і што людзі спрабуюць пазбегнуць аплаты.
Так, гэта была б мая мэта, ці проста маё жаданне.
Доктар Петра Віхель: Так, я хацела б, каб гэта развівалася ўсё больш і больш у месца, якое прызначана не толькі для
хворых, а хутчэй для таго, каб быць тым, хто іх абараняе.
Мадэратар: Таксама здаровыя людзі прыходзяць?
Доктар Петра Віхель: Вядома. Такім чынам, гэта ідэя захавання, а не ціхага пераходу ў нешта заўтрашняе толькі
таму, што я дзейнічаю на падставе сваіх ведаў, свайго падсвядомага і нават не ўсведамляю небяспекі.
І засцярога — гэта не прадухіленне, а хутчэй клопат. А клопат патрабуе ведаў.
І гэта было б маім найвялікшым жаданнем, каб праект працягваўся, бо наступнае пакаленне ўжо за намі.
І заўсёды будзе існаваць невялікае месца дзесьці, якое — скажам так — дазваляе мець вельмі прамыя і блізкія адносіны з гэтымі
пацыентамі, каб усе ведалі: яны ніколі не з'яўляюцца ахвярамі — ні ахвярамі сваёй хваробы, ні ахвярамі свайго часу, ні ахвярамі
свайго жыцця, — а хутчэй маюць у сваёй уладзе ў любы час і ў любую гадзіну зрабіць нешта і
змяніць сітуацыю. І яны могуць гэта навучыцца.
Мадэратар: Выдатна! Вялікі дзякуй за інтэрв'ю.
Жадаем вам усялякіх поспехаў у вашым праекце «Швейцарская горная клініка»; відавочна, што
вы ўкладаеце ў яго ўсю душу. Вялікі дзякуй.
Ульф Віхель: Дзякуй. Доктар Петра Віхель: Дзякуй.
Ульф Віхель: Давайце тады паглядзім. Я хацеў вам трохі паказаць.
… Мадэратар: Так, вядома! Давайце паглядзім.
Экскурсія: Ульф Віхель: Добра. Вось мы цяпер стаім перад нашай «хатай у мёртвай зоне», як я яе заўсёды называю.
А потым мы тут заходзім.
… Мадэратар: Цяпер мне цікава!
Ульф Віхель: ... менавіта! А потым я зачыняю дзверы. А перад гэтым, вядома, я прашу ўсіх пацыентаў у апошні раз выключыць
мабільныя тэлефоны. І калі яны ўсё ж іх з сабой маюць — ну, у большасці яны ўжо адключаныя. Адзін з іх зноў зазірае
і разумее, што яго злавілі, таму пакідае тэлефон у спакоі.
І таксама праўда, што, калі яны сюды заходзяць, можна адчуць цішыню гэтай зале.
Мы адключылі тут усе лініі электраперадачы.
Такім чынам, ёсць толькі 12-вольтавыя лініі, і няма электрасмагу, радыяцыі.
І мы абаранілі гэты пакой металічнай фольгай, цалкам пакрыўшы сцены і столь — яны, вядома, павінны быць зазямленыя — а потым
зверху дадалі вугляродную фольгу. Такім чынам, мы па сутнасці стварылі тут Фарадэйскую
клетку, якой цяпер могуць карыстацца пацыенты.
Гэта таксама напамін для пацыентаў, што яны могуць абараніць сябе, так!
Мы хочам паказаць пацыентам, мы не хочам казаць: «Выкіньце свой мабільны тэлефон!»
Мы хочам сказаць яму: «Карыстайся мабільным тэлефонам, калі табе гэта трэба!»
Мы зараз прыбываем у новапраектаваную тэрапеўтычную медыцынскую зону.
І мы пашырыліся.
Тут вы можаце ўбачыць цэнтральную зону – мы выкарысталі 12-вольтавыя кабелі для ўсяго светлавога дызайну.
Трансфарматар знаходзіцца ў пакоі электраустаноўкі, каб ён не выклікаў ніякіх перашкод.
Мы маем экранаваныя кабелі для ўсіх астатніх кабеляў.
Гэта глінавыя тынкоўкі на сценах.
Тут аснова — бетон. Мы нанеслі некалькі слаёў глінянай тынкоўкі таўшчынёй ад 3,5 да 4 см.
Гэта гліна, узбагачаная ферментаваным вугляродам, драўнянымі стружкамі, раслінамі канопляў,
стружкамі швейцарскага кедра і фарфоравай керамікай.
Гэта стварае свой уласны мікраклімат. Таму нам не патрэбны кандыцыянер. Тут не патрэбнае ацяпленне, бо
яно рэгулюе вільготнасць і тэмпературу і з'яўляецца антыстатычным. Так што гэта цудоўна, так.
Ульф Віхель: Вось наша новае пакой для лячэння. Мы падключылі кожнае рабочае месца да асобнай разеткі інтэрнэту.
Кожнае працоўнае месца мае сваё святло.
І мы інвеставалі разам з Swisscom тры ці чатыры гады таму. Мы праклалі ўласны
аптычна-валаконны кабель ад Гроно да нашых памяшканняў.
Ульф Віхель: Гэта таксама было вельмі вялікім укладаннем. Але нам давялося адмовіцца ад Wi-Fi. Нам
давялося адмовіцца ад спадарожнікавага прыёму для інтэрнэту.
Нам патрэбны інтэрнэт, хуткі інтэрнэт.
У нас ёсць міжнародная аўдыторыя.
І таму мы вырашылі абсталяваць усе пакоі аптычнымі валаконнымі кабелямі.
Такім чынам, гэта тры сертыфікаваныя нулявыя пакоі для абароны ад электрамагнітнага поля.
Ульф Віхель: Цяпер у нас тут ёсць сеткавы раз'яднальнік, практычна на кожным ложку ў гэтых пакоях, і ён
забяспечвае ўсё асвятленне і ўсю сілкаванне ў пакоі.
І тады пацыент таксама цалкам свабодны ад уздзеяння нізкай частаты.
Такім чынам, у нас няма ні высокіх, ні нізкіх частот.
І гэтыя пакоі цяпер таксама цалкам пакрытыя металічнай абшыўкай, якую, вядома, трэба пакрыць шпалерамі ці фарбай,
бо яна проста не выглядае добра, і яна таксама зазямелена.
У гэтых пакоях шторы цалкам блакіруюць святло.
Гэта серабрыстыя фіранкі, якія ўтрымліваюць серабрыстую ніць і таксама зазямляюцца.
Такім чынам, гэта насамрэч забяспечвае 100% абарону тут.
На гэтай старонцы ў нас ёсць – як і ва ўсіх іншых пакоях – таму што ў пакоях, якія не маюць 100% экранавання, мы паклалі
вугляродную шпалеру на заходнім баку дома ў два пласты, каб швы перакрываліся, бо
перадатчык, радыёперадатчык, прыходзіць з захаду.
І таму практычна пастаянна адбываецца збой.
Мы перарываем прыём, і пацыенты ў іншых пакоях таксама адчуваюць значнае зніжэнне ўзроўню электрамагнітнага забруджвання.
Пацыенты, натуральна, працягваюць пытацца ў мяне: «Як я магу абараніць сябе дома?»
Гэты навес абараняе мяне на сто працэнтаў.
Такім чынам, падчас маёй фазы рэгенерацыі — пакуль я сплю, што насамрэч з'яўляецца самай важнай фазай дня — я на 100% абаронены.
І гэта таксама тое, што вы можаце пакласці ў сваю чамаданку і ўзяць з сабой.
Так, вось нашы меры: аптычныя кабелі, няма Wi-Fi, няма мабільных тэлефонаў.
Мадэратар: Мабільныя тэлефоны забаронены. Ульф Віхель: Мабільныя тэлефоны забаронены, дакладна.
Так, я думаю, што вы можаце зрабіць менавіта гэта.
Калі ты ў курсе, тады проста зрабі гэта.
Мадэратар: Вялікі дзякуй за гэтую экскурсію, было вельмі захапляльна і цікава.
Ульф Віхель: Так, дзякуй! Нема за што. Мадэратар: Дзякуй!