Swiss Mountain Clinic – Zona bebas radiasi kanggo wong sing sensitif marang radiasi ponsel
Kita ana ing Klinik Gunung Swiss.
Iku dumunung ing Castaneda, ing Graubünden, cedhak tapel wates Italia.
Klinik Gunung Swiss iku pusat internasional unggulan kanggo kedokteran regulasi lan kausal.
Iki dikelola déning Ulf Wiechel lan garwané, Dr. Petra Wiechel.
Padha wis nggawe klinik iki supaya bebas radiasi sak mungkin.
Goleki apa sing nyemangati dheweke lan apa langkah-langkah sing ditindakake kanggo nyuda radiasi
ing wawancara sabanjure karo Ulf lan Petra Wiechel.
Moderator: Inggih, matur nuwun sanget wis maringi idin marang kita kanggo sowan lan mangsuli
sawetara pitakon babagan proyek panjenengan sing menarik.
Nanging ayo miwiti saka wiwitan.
Mbok menawa panjenengan saged nerangake kanthi cekak dhumateng kita: Apa sejatine Swiss
Mountain Clinic? Apa visi panjenengan kanggo iku?
Apa tujuan lan maksud Swiss Mountain Clinic?
Ulf Wiechel: Inggih, menawi kula mekaten mangsuli, Stephan.
Klinik Gunung Swiss wis nduwèni tradisi suwéné 33 taun ing panggonan iki, Al Ronc, Castaneda, sing kita rumangsa komitmen.
Lan Adele Duttweiler sing luar biasa, garwané "Dutti", sing ngedegaké Migros biyèn – wong Swiss mesthi padha ngerti critané –
mbukak yayasan utawa klinik iki minangka sawijining bangunan ing taun 1987, minangka pangurmatan marang dhokteré sing wis
marasaké dhèwèké kanthi pitulungan saka cara penyembuhan alamiah.
Iku saktenane cara dheweke matur nuwun.
Lan ing wektu kuwi, dheweke maringi prentah supaya wong Swiss tansah duwe panggonan ing ngendi cara-cara
penyembuhan alamiah ditrapake lan dipraktikake kanthi ajeg.
Petra lan aku rumangsa komitmen marang misi iki.
Kita ora duwe urusan finansial maneh karo Yayasan Migros.
Saiki kita dadi pamilik katelu ing sajarah bangunan iki wiwit taun 2011 lan, kaya sing wis tak kandhakake, kita wis netepake
tujuan kanggo ngajeni para tokoh sing wis nggawe panggonan iki.
Iku siji bab.
Bab liyane yaiku, mesthi wae, jaman saiki beda karo jaman biyen, lan saiki kita mikir luwih global.
Iki sababé Swiss Mountain Clinic wis berkembang dadi pusat internasional kanggo kedokteran regulasi lan kausal.
Lan kita rumangsa komitmen marang iki kanthi ajeg nggunakake kesempatan sing diwenehake dening panggonan iki, kesempatan sing
diwenehake dening ilmu kedhokteran, kesempatan sing dipraktèkake Petra kanthi cara praktis, lan uga
kesempatan sing diwenehake dening klien internasional kita.
Saiki kita duwe pasien saka luwih saka pitung puluh negara.
Lan padha teka ing kene amarga panggonan iki nduweni akèh banget titik dodolan unik.
Lan kuwi mung asalé saka rekomendasi, saka pasien siji marang pasien liyane.
Ing babagan kuwi, ora ana pemasaran ing mburi.
Moderator: Menarik, menarik!
Petra, kowe dadi sadar babagan bebaya telpon seluler kaya ngapa?
Lan kowe weruh bebaya-bebaya kuwi kepiye?
Dr. Petra Wiechel: Yen sampeyan makarya adhedhasar yèn lara ora mung kahanan, nanging mesthi sawijining
proses, mula sampeyan ngupaya mangertèni proses apa sing pancèn perlu supaya bisa muncul.
Dadi, kesehatan ana gandhèngané karo akèh bab, kalebu 'loro'.
Lan nalika kowe ana ing dalan iki, pandanganmu marang kabèh sebab-sebab iki ora
mesthi dadi luwih amba, nanging dadi luwih jero.
Lan mesthi wae, wong wis ngarahake perhatian marang kabeh sing bisa dadi penting minangka panyebab lara ing wilayah iki.
Lan iki pancen sawijining pangembangan sing wis nyita perhatian kita suwene pirang-pirang taun.
Kita wis ngalami iki nalika telpon seluler pisanan mlebu pasar ing taun 1993.
Dadi ora ana telpon seluler kanggo bocah-bocah.
Moderator: Sampeyan pancen cepet banget melu.
Dr. Petra Wiechel: Ya, ing mobil ora ana telpon seluler, mung ana antena njaba/kit hands-free.
Wiwit wiwitan, tumindak-tumindak iki pancen konsisten banget, sing mbok menawa uga wis kita sinau nalika
semana, loro-lorone kanthi informasi lan kanthi intuisi, manawa bab-bab iki ora ditangani kaya ngene.
Lan kesadaran iki isih lestari nganti saiki, yèn kita pancèn nganggep 'mobile' minangka barang sing
banget regané, nanging mung kanggo kahanan darurat.
Moderator: Kanggo kahanan darurat, oke. Ya.
Oke, bisa nerangake risiko kesehatan saka sudut pandang sampeyan?
Dr. Petra Wiechel: Ya, sampeyan kudu nduwé pandangan sing luwih amba ing kéné, amarga saiki pangerten kita babagan lara iku
banget – aku ora yakin apa aku bisa ngomong – banget cethek.
Iki ateges kita ngatasi tingkat simptomatik kanthi presisi mikroskop elektron.
Nanging urip dumadi ing tingkat sing beda banget.
Lan manungsa dhéwé iku dadi obyek pangaturan dhiri paling gedhé, 100%.
Saiki, organisme manungsa dikelilingi dening medan.
Iki lapangan kosmik; ana lapangan listrik, ana lapangan magnetik, lan ana lapangan magnetik.
Iki uga barang-barang sing kudu kita ajeni banget: biofoton, cahya, cahya UV.
Ya, urip ora mungkin tenan tanpa kabèh iki.
Awak tansah ana ing resonansi.
Iki ateges nalika kita nampa radiasi frekuensi dhuwur iki, utawa medan elektromagnetik iki, sing ora mung digawé déning Wi-Fi,
nanging uga déning telepon DECT lan komputer, kabèh piranti listrik, baby monitor, lan sapituruté, mula iki
minangka jumlah energi sing mesthi uga mengaruhi awak kita.
Lan saiki, kanthi radiasi elektromagnetik utawa frekuensi dhuwur sing ngedhap-ngedhap iki, bab pisanan sing paling penting
yaiku: "Dosis nggawe racun," kaya sing diomongake Paracelsus.
Toleransiku mesthi bisa kanggo siji utawa liyane, sanajan saiki.
Lan kuwi pancen panggonané bebaya: kita ora bisa nyium, ora bisa krungu, lan ora nyadari.
Kita uga ora nyadari iki suwene banget, banget suwe. Nanging iki nduweni pangaruh marang kita.
Moderator: Iki ngganti kita. Dr. Petra Wiechel: Lan saben radiasi iki tekan kita – lan mesthi wae dadi pitakon apa aku nggunakake
ponselku kanggo nelpon cekak utawa kanggo obrolan sing luwih dawa, apa aku nggunakake Wi-Fi 24 jam saben dina, lan sapiturute...
Moderator: Utawa nganggo utawa tanpa headset. Dr. Petra Wiechel: Ya, ya! Banjur iki nyebabake arus kalsium sing banget
kuat mlebu menyang sel-sel ing tingkat seluler ing awak kita.
Nalika kalsium mlebu awak kakehan, zat sing diarani oksida nitrat diprodhuksi; iki minangka proses fisiologis.
Nanging yen oksida nitrat kakehan diprodhuksi amarga asupan kalsium sing kakehan, mula superoksida kabentuk
saka senyawa iki bebarengan karo kalsium lan oksida nitrat.
Superoksida iki nggabung dadi peroxynitrite.
Kita ngukur kuwi. Kita ngukur apa sing diarani stres nitrosatif iki.
Iku ateges sel cilik, sing kaya organisme kapisah, sing jumlahé ana 700 triliun, saiki kena tekanan
gedhé saka sing diarani stres nitrosatif lan oksidatif.
Amarga asil pungkasané peroxynitrite iku radikal bebas sing nyata lan agresif.
Dr. Petra Wiechel: Lan konsumen rata-rata ngerti yèn saben dina antioksidan sing dhuwur dibutuhake, radikal bebas iki kudu
diimbangi, amarga kuwi salah siji panyebab awak degenerasi, tuwa luwih cepet, metabolisme sel lan
mula metabolisme energi sel ora bisa dijaga maneh.
Tanpa energi, ora ana kinerja. Tanpa energi, ora ana urip.
Ya iku, nalika wektu stasiun tenaga sing diarani ing sel iki ora bisa maneh ngasilake energi sing cukup – aku
ora yakin kowe ngerti pinten stasiun tenaga cilik kaya ngene sing kita duwé saben sel?
Moderator: Aku ora ngerti, nanging apa sampeyan bisa ngandhani aku?
Dr Petra Wiechel: Iku watara sewu!
Moderator: Wah, akèh tenan. Kaya stasiun listrik cilik ing sel-sel.
Dr. Petra Wiechel: Tepat, nanging iki minangka tenaga urip sing kuat, lan saiki padha duwé pangaruh ngganggu marang kuwi.
Lan sajrone rong puluh taun, umpama, aku takon marang awaké dhéwé: Napa sejatine kita ora kena kanker jantung?
Jantung nduwé 4.000 mitokondria.
Sel endhog wadon nduwèni 30.000 mitokondria.
Dadi mangkéné alam wis nandur modal: ing endi alam maringi sapa kemampuan tartamtu kanggo slamet?
Yen kowe njupuk sperma – sperma iku duwé buntut, dadi aku bisa tekan panggonan sing dibutuhake kanthi
cepet – mitokondria ana ing sperma ing pucuk buntut.
Nanging yen padha nyimpen ponsel ing kanthong, mitokondria ing sperma bakal rusak, mulane akèh wong enom sing mandul, amarga
mesthi waé kabèh mau mung bebek pincang lan ora liwat liang iki maneh, paling ora ora nganggo tenaga lan momentumé dhéwé.
Nanging kuwi mesthi wae perkara-perkara sing saben dina kita ukur ing klinik iki, ya.
Lan aku kudu ngomong, kanthi ngagetake, ing antarané para pelanggan sing saiki lumrahe padha kandha: "Aku ora bisa
konsentrasi maneh," "Turuku elek tenan," "Aku kena MS (sklerosis ganda)..." Wong-wong iki ora umuré patang
puluh – umuré mung pitulas taun! Enom! Penyakit autoimun!
Iki kabèh perkara sing uga bisa kita lakoni ing laboratorium – kita ora bisa ngukur radiasi, nanging kita bisa ngukur akibaté.
Iki pancen barang-barang klasik, saka akèh banget liyane.
Iku stres oksidatif lan stres nitrosatif.
Nanging iki uga kalebu perkara-perkara sing nyebabake radang kronis – utawa radang bisu, kaya sing diarani.
Moderator: Apa sejatine tegese kuwi?
Dr. Petra Wiechel: Radang, radang!
Iki ateges kita bisa ngukur faktor sing banget sensitif sing maringi pratandha marang kita: aku saktenane
apik-apik wae, nanging faktor sensitif iki nuduhake yen radang kronis isih berkembang – ana ing jero awakmu.
Lan radang iki mesthi uga nyebabake karusakan.
Saben radang kronis nyebabake jaringan bekas luka ing sel lan nduwèni efek ngrusak.
Nalika radang akut mesthi mbutuhake perawatan akut lan pancen wajar.
Lan iki sacara signifikan dipicu, dipercepat, lan diparingi bahan bakar dening paparan eksternal marang elektrosmog iki.
Lan aku mikir apa sing kita deleng dina iki iku pemicu percepatan, amarga wong-wong saya enom lan enom.
Gambaran klinis sing biyèn kita deleng mengko banget saiki dadi kasunyatan luwih awal.
Lan mesthi wae, ing ngendi kita duwe kendali marang masalah-masalah iki ing
babagan panyelidikan, kita bisa ngaruhake.
Bab katelu yaiku nduwèni pangaruh marang sistem saraf otonom kita.
Kita dikontrol kanthi mandhiri.
Sing diarani sistem saraf otonom kita ngontrol 95% saka tumindak kita kanthi ora sadar, ya.
Apa sing tak kira nyebabake reaksi ing aku.
Nanging sistem saraf bawah sadarku ngontrol kabeh proses pangaturan. Lan awak ora tau keliru.
Awak mesthi nindakake apa sing kowe butuhake.
Iku bakal nglayani kowe nganti kowe mati.
Nanging saiki dheweke ora bakal nindakake apa-apa sing bisa nglarani utawa nglemahake kowe.
Badané waé ora cukup.
Nanging yen saiki aku kapapar stres kronis iki, mula stres iki nyebabake serangan terus-terusan marang
dheweke (badan) lan dheweke nanggapi kanthi kaskade stres.
Iki sawijining mode sing sampeyan uripake tanpa disadari.
Lan ing wektu kuwi, kamampuan regeneratifé mudhun amarga dhèwèké uga ora bisa nyedhiyakake energi kanggo kuwi.
Mulane penting kanggo mangerteni iki.
Amarga rasa ora tentrem, kegugupan, masalah konsentrasi, lan sapiturute muncul saka mode
permanen iki, sing banjur nduwé urip dhéwé.
Padha kandha: "Kaping pisan teka informasi sing salah."
Informasi sing salah alon-alon nuntun marang pangaturan sing salah, lan ing sawijining wektu dadi kegagalan fungsi.
Bang! Banjur aku nyadari: "Hei, apa sing salah karo aku, kenapa atiku dumadakan deg-degan?" lan sapiturute.
Ya, lan aspek kaping papat, sing uga nggawe aku banget sedhih lan nesu, yaiku iki: pengaruhe marang kekebalan awak kita.
Awak kita pancen ora tau salah.
Iku nyetel pertahanan kekebalan lan kekuwatane miturut apa sing kudu dibenerake kanggo kita saben dina.
Ing klinik iki kita nindakake pamariksaan nganggo mikroskop. Kita ndeleng getih.
Kita duwe getih pasien iki. Kita wis weruh subjek tes, nomer X.
Lan kita weruh yèn sel darah abang kuwi pancèn aktif banget ing kana... Moderator: Pancèn urip banget!
Dr. Petra Wiechel:… Ya, kuwi pembawa oksigen, padha banget dinamis.
Supaya bisa nembus sanajan kapiler paling cilik lan nyuplai sel-sel.
Sel getih putih iku garis pertahanan pisanan ing sistem kekebalan awak. Mula saka iku, sel getih putih kudu kasedhiya luwih dhisik
lan ing jumlah sing cukup nalika ana infeksi utawa radang.
Padha ngresiki lan nambani. Iki diarani "fagositosis".
Banjur padha nyerna bahan mikrobiotik iki.
Kita uga wis ngamatake getih iki ing sangisore mikroskop lan njupuk saka urat.
Lan banjur kita nyelehake ing kamar sing ana radiasi Wi-Fi sajrone sak jam. Sewidak menit.
Lan banjur kita ndeleng maneh getih saka kabèh subjek tes iki nganggo mikroskop lan ngirimaké pérangan liyané saka getih
mau menyang laboratorium, sing kuduné ngandhani kita: Apa sing kelakon karo leukosit (sel getih putih) sawisé radiasi iki?
Lan kuwi pancen menarik banget amarga sanajan saka pandangan mikroskopis katon yèn padha wis kélangan kelenturané sakabehé.
Dadi padha ana ing kahanan lumpuh.
Iki ateges, ing sisih siji, infeksi saiki bisa nyebar kanthi cepet.
Saliyane, kita banjur entuk bukti klinis sing wigati manawa meh 90 persen saka conto-conto sing diajukake
kuwi ngalami stres oksidatif sing banget dhuwur lan mula wis mandheg fungsine kanthi alami.
Lan kuwi sing tak kandhakake: iki pancen ora tanggung jawab tenan carane kita nangani iki.
Iku siji-sijine sing saiki kudu kita waspadai: supaya kita nyuda dosis sak isa-isané, supaya kita
matèni ponsel sak isa-isané, supaya kita... lsp.
Iku ateges: "Iku mengaruhi kita." Kita para profesional medis wis ngerti kuwi.
Iki bisa dibuktekake, seratus persen. Ana ewonan panaliten.
Ana uga sawetara panaliten sing pancen medeni banget – ayo diomong – sing wis dadi dhasar pangembangan tumor mripat saiki.
Aku kudu ngomong dhéwé yèn aku durung tau weruh pangembangan sing kuwat kaya ngéné, utamané ing penyakit limfatik.
– Gulu, kelenjar getih bening ... Moderator: Lymphatic, apa tegese?
Dr. Petra Wiechel: … Ya, bener: kanker kelenjar getih bening; iki kabeh penyakit sing – tumor otak, tumor mripat – mung tuwuh.
Mula aku mikir manawa iki luwih saka perlu supaya kita ngatasi panyebab saiki lan ora pracaya manawa kita bisa
ngrampungake kabeh mung nganggo terapi sing luwih apik.
Moderator: Ya, oke. Ya, matur nuwun, matur nuwun, Petra.
Ulf, sampeyan uga wis njupuk akèh langkah kanggo nyuda radiasi ing klinik sampeyan.
Ukuran-ukuran iki persis apa, lan ukuran-ukuran apa sing sampeyan rencanakake kanggo mangsa ngarep?
Ulf Wiechel: Ya, kita wis ana ing kene wiwit 1 Agustus 2008, lan nalika semana durung akèh pangerten ing antarané warga.
Wong-wong padha seneng nduwé telepon seluler lan péngin ana sinyal satelit, UMTS, lan bisa dihubungi kapan waé.
Lan ora mung radiasi frekuensi dhuwur, nanging uga radiasi frekuensi andhap.
Moderator: Ya, saka pipa, lsp.
Ulf Wiechel: Kita kudu luwih dhisik ngerampungake sawetara bab ing kene, ngerti: apa sing bisa
ditindakake ing kene, apa sing ora bisa ditindakake ing kene?
Banjur, umpama, kita nemokake ing pawon yèn microwave isih digunakaké ing taun 2008.
Iku barang pisanan sing kita copot.
Iku sing paling gampang ditindakake, mung njupuk wae.
Ora diwenehake, amarga kowe ora menehi barang sing ala utawa sing mbebayani. Mula wis dibuwang.
Banjur wektu owah sethithik.
Lan banjur kita entuk kesempatan kanggo nduwèni kabel serat optik dhéwé liwat Swisscom.
Moderator: Kowé durung tau nduwé Wi-Fi?
Ulf Wiechel: Kita wis nduwé Wi-Fi wiwit wiwitan, matur nuwun marang para pamilik sadurungé.
Kita mung mbusak saka wiwitan.
Lan kita tansah nyuwun marang pasien supaya ora nggunakake ponsel.
Nanging kita ora nerapake kanthi konsisten ing wiwitan amarga durung duwe internet sing cepet.
Ana uga pasien sing wis luwih suwe ana ing kene lan uga butuh iki.
Nanging kita uga nyumurupi sawijining bab nalika ngunjungi Amerika, ing omahé kanca dokter, ana tandha ing
lawang sing nulis: "Ora nganggo ponsel, lan yen sampeyan ora manut, aku bakal njaluk sampeyan lunga saka omah."
Iku maringi aku kawani. Napa aku ora bisa nindakake kuwi uga?
Banjur kita bali lan ngetrapake larangan nggunakake ponsel.
Lan weruhna, iku bisa mlaku.
Nalika kita teka, ana telpon DECT, mesthi wae, sing langsung kita buwang.
Kabeh piranti komputer kita – mula ora ana mouse nirkabel utawa kibor nirkabel, amarga kabeh iku dadi sumber Bluetooth.
Banjur, kabèh piranti medis kita ora nganggo Bluetooth, kabèh nduwèni sambungan tetep.
Iku sing bisa kita lakoni langsung!
Banjur, mesthi wae, kita uga duwe beban eksternal.
Dadi, kuwi ateges ana uga pangirim ing wilayah iki sing nglayani kabeh wong, siji stasiun.
Lan banjur, mesthi wae, kita kudu nglindhungi awak dhewe kanthi ora ngidini radiasi mlebu ing omah kita.
Moderator: Ya, bener. Ayo padha ndeleng maneh ukuran-ukuran kasebut mengko.
Moderator: Petra, aku kepengin takon marang kowe: Apa owah-owahan sing kowe weruhi ing pasien nalika
padha teka marang kowe ing lingkungan radiasi rendah?
Dr. Petra Wiechel: Iki wong-wong sing kadhangkala teka kanthi tingkat kepekaan sing banget dhuwur.
Iki wong-wong sing pancen ora ngerti yen iki wis parah banget nambah gejala ing uripe, lan
padha bola-bali menehi umpan balik marang kita.
Nanging sing pancen nyenengake, lan sing saktenane aku banget nyesel, yaiku kita ora maneh percaya marang awak kanggo langsung
mbalekake keseimbangané dhéwé sawisé bébas saka stres iki.
Lan kuwi uga dadi bab sing kita rasakake banget marang pasien nalika padha ana ing kene.
Saiki, aku ora kepengin ngandhakake yen saben wong bakal langsung krasa kaya ing omahé ing kéné,
nanging paling ora kita wis miwiti proses sing positif.
Lan iki kita ana ing kene, lungguh ing restoran kita sing ayu.
Kita uga duwe pawon sing banget organik ing kene.
Kita bebas gluten. Kita ora nganggo susu sapi utawa gula. Mung kuwi!
Ora mung lingkungan bebas radio iki sing maringi awak daya regeneratif tartamtu, lan kita nyekseni iki kanthi banget.
Sangat migunani ing proses sing lagi kedadeyan ing kene, sanajan aku ora nyadari.
Amarga ana akèh banget sing aku ora bisa maneh nyekseni ing urip saben dina.
Saiki iki pancen apa – mesthi kabeh!
Moderator: Inggih, kula mangertos. Lan piye pitutur panjenengan marang pasien nalika padha ninggalake klinik?
Apa kita ngomongake paparan radiasi ing omah utawa ing urip saben dinane?
Lan kepiye carane wong bisa nglindhungi awake dhewe saka radiasi?
Dr Petra Wiechel: Aku mutusaké ing endi aku manggon lan kepiye caraku manggon.
Lan paparan radiasi bisa memicu lan nambah parah gangguan ing jero.
Dadi kanggo aku, kuwi ateges: aku kudu miwiti saka ngendi kanggo nyuda?
Iki ateges aku bisa nggunakake switch jaringan gratis kanggo mateni Wi-Fi-ku sakabehe nalika bengi.
Dadi, kuwi barang-barang sing bisa takowahi utawa pasang maneh kanggo aku lan takomong nalika obrolan dawa:
Kowe, ayo padha ngobrol liwat telepon darat bengi iki.
Dadi, mateni ponsel iki; lebokake ponsel iki ing mode penerbangan; aja nggawa ponsel iki ing awakmu sakabehe.
Supaya bisa disimpen ing kothak; supaya bisa digunakake nalika aku butuh. Nanging, demi
kebaikan, aja ing kene, ing kanthong dhadaku!
Mangga, demi Gusti, aja ing sisih iki sing cedhak karo testis!
Lan, ing ndhuwur kabeh, sak sithik-sithike.
Turu ing sangisore kanopi ing wayah wengi karo menara radio pas ana ing ngarepku, utawa Wi-Fi ana ing ndhuwur/ngisor.
Moderator: Apik. Pungkasané, ana siji pitakon pungkasan kanggo kowe loro:
Apa maneh sing sampeyan kepengin deleng kanggo masa depan Swiss Mountain Clinic?
Ulf Wiechel: Ya mesthi, kita kepengin ndeleng klinik iki makmur sacara ekonomi supaya kita duwe dhasar sing kuwat, bisa terus
ngembangake klinik sajrone sawetara taun ngarep, lan mbok menawa entuk pangakuan luwih saka perusahaan
asuransi kesehatan ing mangsa ngarep – utamane ing Swiss.
Amarga pasien manca wis ngerti, mesthi wae, yen dheweke kudu mbayar layanan kasebut kanthi pribadi.
Yen ngomongake pasien Swiss, asring aku kroso lara maca yen manfaate ora diakoni lan
ana wong-wong sing nyoba ngindhari mbayar.
Ya, kuwi bakal dadi tujuanku, utawa mung pangarep-arepku.
Dr. Petra Wiechel: Inggih, kula kepéngin ndeleng menawa panggonan iki saya berkembang dadi ora mung kanggo wong sing lara,
nanging kula kepéngin dadi wong sing nglindhungi wong-wong mau.
Moderator: Dadi wong sing sehat uga teka?
Dr. Petra Wiechel: Mesthi. Dadi gagasan pangreksan iki, ora mung mluncur alon-alon menyang kahanan sesuk mung
amarga aku tumindak adhedhasar kawruh lan alam bawah sadarku, lan malah ora nyadari bebaya.
Lan pangati-ati iku dudu panyegahan, nanging pangati-ati iku perawatan. Lan perawatan mbutuhake kawruh.
Lan kuwi bakal dadi pangarep-arep paling gedhéku, amarga generasi sabanjuré wis ana ing
mburine kita, supaya proyek iki terus lumaku.
Lan mesthi bakal ana panggonan cilik ing endi wae sing – ayo diomong – ngidini hubungan sing langsung banget lan akrab karo
pasien-pasien iki, supaya saben wong ngerti: dheweke ora tau dadi korban, korban saka lara, korban saka jamané, korban saka uripé,
nanging luwih duwé kuwasa kapan wae lan ing jam apa wae kanggo nindakake apa-apa lan nggawé
owah-owahan. Lan kuwi sing bisa padha sinau.
Moderator: Apik tenan! Matur nuwun sanget kanggo wawancarane.
Mugi panjenengan kasil ing proyek Swiss Mountain Clinic panjenengan; panjenengan pancen krasa semangat
panjenengan marang proyek kasebut. Matur nuwun sanget.
Ulf Wiechel: Matur nuwun. Dr. Petra Wiechel: Matur nuwun.
Ulf Wiechel: Ayo dideleng. Aku pengin nuduhake kowe sethithik.
… Moderator: Inggih, mesthi! Ayo padha ndeleng.
Tur: Ulf Wiechel: Oke. Saiki kita ana ing ngarep "dead zone cabin", kaya sing tansah tak sebut.
Lan banjur kita bakal mlebu ing kene.
… Moderator: Saiki aku penasaran!
Ulf Wiechel: ... pas tenan! Banjur aku nutup lawang. Lan sadurunge kuwi, mesthi aku njaluk kabeh pasien supaya mateni
ponselé sapungkasan. Lan yen isih padha nggawa – ya, umume ora. Ana siji sing ndelok maneh lan nyadari
yèn dhèwèké ketangkep, mula dhèwèké ninggalaké waé.
Lan uga bener yen nalika padha mlebu ing kene, kowe bisa ngrasakake menengé kamar iki.
Kita wis mateni kabeh kabel listrik ing kene.
Dadi mung ana kabel 12 volt lan ora ana elektrosmog, ora ana radiasi.
Lan kita mbungkus kamar iki nganggo wallpaper logam, nutupi tembok lan langit-langit sakabehe – mesthi kudu dibumi – banjur
nambahake wallpaper karbon ing ndhuwure. Dadi intine, kita wis mbangun sangkar Faraday ing
kene sing saiki bisa digunakake dening pasien.
Iki uga minangka pangeling kanggo pasien manawa padha bisa nglindhungi awaké dhéwé, ya!
Kita pengin nuduhake marang pasien, kita ora pengin ngomong: Buwang ponselmu!
Kita pengin ngandhani dheweke: Gunakna ponselmu nalika kowe butuh!
Saiki kita tekan ing area medis terapeutik anyar sing dirancang.
Lan kita wis ngembang.
Ing kene sampeyan bisa ndeleng area tengah – kita wis nggunakake kabel 12 volt kanggo kabeh rancangan lampu ing kene.
Kita wis nyelehake trafo ing ruang instalasi listrik supaya ora nyebabake gangguan.
Kita duwe kabel pelindung kanggo kabeh kabel liyane.
Iki tembok plester lempung.
Substraté ing kéné yaiku beton. Kita wis ngaplikasikaké sawetara lapisan plester lempung kandelé 3,5 nganti 4 cm ing kono.
Iki lempung sing diperkaya karo karbon fermentasi, serpihan kayu, tanduran rami, serpihan Swiss stone pine, lan keramik porselin.
Iki nggawe mikroklimaté dhéwé. Dadi kita ora perlu AC. Kita uga ora perlu pemanas ing kéné amarga bisa ngatur
kelembapan lan suhu lan antistatik. Dadi pancen apik tenan, ya.
Ulf Wiechel: Mula kita duwe ruang perawatan anyar ing kene. Kita wis nyambungake saben
stasiun kerja nganggo soket internet dhewe.
Saben papan kerja nduwé cahyané dhéwé.
Lan kita wis nandur modal karo Swisscom telung utawa papat taun kepungkur. Kita wis masang kabel
serat optik dhéwé saka Grono menyang panggonan kita.
Ulf Wiechel: Iku uga investasi sing gedhé banget. Nanging kita kudu pindhah saka Wi-Fi. Kita
kudu pindhah saka panrima satelit kanggo internet.
Kita butuh internet, internet sing cepet.
Kita duwe pamirsa internasional.
Mula saka iku, kita mutusaké masang kabel serat optik ing kabèh kamar.
Dadi, iki telung kamar sing wis disertifikasi bebas elektrosmog.
Ulf Wiechel: Saiki kita duwe isolator jaringan ing kene, meh ing saben ranjang ing kamar-kamar iki, lan kuwi
ngatur kabèh lampu lan kabeh pasokan listrik ing kamar.
Lan pasien banjur bener-bener bebas saka paparan frekuensi rendah ing kene.
Dadi, kita ora duwe frekuensi dhuwur utawa frekuensi andhek.
Lan kamar-kamar iki saiki uga wis ditutupi sakabehe nganggo wallpaper logam – sing mesthi wae kudu
ditutupi maneh nganggo wallpaper anyar utawa dicet amarga katoné ora apik – lan uga dibumèkaké.
Kamar-kamar iki nduwèni tirai pelindung cahya sing sampurna.
Iki tirai perak sing ngandhut benang perak lan uga disambung menyang bumi.
Dadi, kuwi pancen nyedhiyakake perlindungan 100% ing kene.
Ing kaca iki, kita duwe – kaya ing kabèh kamar liyané – amarga ing kamar-kamar sing ora 100% dilindhungi, kita nempelake
wallpaper karbon ing sisih kulon omah, nempelake kaping pindho supaya sambungane tumpang
tindih, lan amarga pemancar radio asalé saka kulon.
Mula meh tansah ana gangguan.
Kita ngganggu resepsi, lan pasien ing kamar liyane uga ngalami tingkat polusi elektromagnetik sing suda kanthi signifikan.
Pasien mesthi terus takon marang aku, "Kepiye carane aku bisa nglindhungi awakku ing omah?"
Kanopi iki nglindhungi aku seratus persen.
Dadi, nalika fase regenerasiku – nalika aku turu, sing saktenane dadi fase paling penting ing dina – aku banjur dilindhungi 100%.
Lan kuwi uga barang sing bisa kowe bungkusi ing kopermu lan digawa bareng kowe.
Ya, iki ukuran kita: kabel serat optik, ora ana Wi-Fi, ora ana telpon seluler.
Moderator: Ora nganggo ponsel. Ulf Wiechel: Ora nganggo ponsel, pancen.
Ya, aku mikir kuwi sing bisa kowe lakoni.
Yen kowe sadar, ya kowe langsung nindakake.
Moderator: Matur nuwun sanget kanggo tur iki, pancen nyenengake lan menarik.
Ulf Wiechel: Inggih, matur nuwun! Sampeyan dipersilakake. Moderator: Matur nuwun!