Клиникаи Swiss Mountain – минтақаи бе радиатсия барои шахсоне, ки ба радиатсияи телефони мобилӣ ҳассосанд
Мо дар клиникаи кӯҳии Швейтсария ҳастем.
Он дар Кастанеда, дар Грабонден, наздикии марзи Италия ҷойгир аст.
Клиникаи кӯҳии Швейтсария маркази байналмилалии барҷаста дар соҳаи тибби танзимӣ ва сабабӣ мебошад.
Онро Улф Виехел ва ҳамсараш доктор Петра Виехел идора мекунанд.
Онҳо клиникаро то ҳадди имкон аз радиатсия озод кардаанд.
Дар мусоҳибаи зерин бо Улф ва Петра Виехел фаҳмед, ки чӣ чиз онҳоро илҳом бахшид ва кадом
чораҳоро барои кам кардани радиатсия татбиқ карданд.
Модератор: Бале, бисёр ташаккур, ки ба мо иҷозат додед ба шумо ташриф орем ва ба чанд
савол дар бораи лоиҳаи ҷолиби шумо посух диҳем.
Аммо биёед аз аввал шурӯъ кунем.
Шояд шумо метавонед ба мо кӯтоҳ шарҳ диҳед: Swiss Mountain Clinic дақиқан чист? Визияи шумо барои он чист?
Мақсад ва ҳадафи Клиникаи кӯҳии Швейтсария чист?
Улф Виехел: Бале, агар иҷозат диҳед, Стефан.
Клиникаи Swiss Mountain дар ин макон — Ал Ронк, Кастанеда — анъанаи 33-сола дорад, ки мо ба он содиқем.
Ва Аделе Дуттвейллер, ҳамсари «Дутти», ки он замон Мигросро таъсис дода буд – швейцариягиҳо албатта ин ҳикояро медонанд – дар
соли 1987 ин бунёд ё клиникаро ҳамчун бино ифтитоҳ кард, ба шарафи духтураш, ки ӯро бо ёрии усулҳои табобати табиӣ шифо дода буд.
Ин аслан роҳи онҳо барои гуфтани «ташаккур» буд.
Ва дар он замон ӯ фармон дод, ки мардуми Швейтсария ҳамеша маконе дошта бошанд, ки дар он усулҳои
табиии табобат мунтазам амалӣ ва истифода шаванд.
Петра ва ман худро ба ин миссия содиқ мешуморем.
Мо дигар бо Бунёди Мигрос ягон муносибатҳои молиявӣ надорем.
Мо ҳоло сеюмин соҳибони ин бино аз соли 2011 ҳастем ва, чунон ки гуфтам, мо ба худ ҳадаф гузоштаем, ки
шахсиятҳое, ки ин маконро офаридаанд, қадрдонӣ кунем.
Ин як чиз аст.
Чизҳои дигар ин аст, ки, албатта, замонҳо имрӯз бо он замонҳо фарқ мекунанд ва мо ҳоло дар сатҳи ҷаҳонӣ фикр мекунем.
Ҳамин аст, ки Swiss Mountain Clinic ба маркази байналмилалии тибби танзимӣ ва сабабӣ табдил ёфтааст.
Ва мо худро ба ин содиқ мешуморем, зеро пайваста аз имкониятҳое, ки ин макон пешниҳод мекунад, имкониятҳое, ки тиб пешниҳод
мекунад, имкониятҳое, ки Петра амалӣ мекунад, ва инчунин имкониятҳое, ки муштариёни
байналмилалӣ фароҳам меоранд, истифода мебарем.
Ҳоло мо беморон аз зиёда аз ҳафтод кишвар дорем.
Ва онҳо ба ин ҷо меоянд, зеро ин ҷо бисёр, бисёр нуқтаҳои фурӯши беназир дорад.
Ва онҳо танҳо аз тавсияҳо, аз бемор ба бемор меоянд.
Дар ин маънӣ дар паси он ягон маркетинг нест.
Модератор: Ҷолиб, ҷолиб!
Петра, шумо чӣ гуна дар бораи хатарҳои телефонҳои мобилӣ огоҳ шудед?
Ва шумо хатарҳоро чӣ гуна мебинед?
Доктор Петра Виехел: Агар шумо бар он асос кор кунед, ки беморӣ на як ҳолат, балки ҳамеша як раванд аст, пас шумо мекӯшед фаҳмед,
ки кадом равандҳо воқеан барои ба вуҷуд омадани он заруранд.
Пас, саломатӣ бо бисёр чизҳо, аз ҷумла «бемор шудан», алоқаманд аст.
Ва вақте ки шумо дар ин роҳ қадам мегузоред, назари шумо нисбати ҳамаи ин сабабҳо ҳатман
васеътар намешавад, аммо он амиқтар мешавад.
Ва, албатта, аллакай диққати худро ба ҳама чизе равона кардаанд, ки метавонад дар ин замина ҳамчун сабаби беморӣ муҳим бошад.
Ва ин дар асл як рушдест, ки моро аллакай чанд сол боз машғул кардааст.
Мо аллакай инро ҳангоми аввалин ворид шудани телефонҳои мобилӣ ба бозор дар соли 1993 таҷриба карда будем.
Пас барои кӯдакон телефонҳои мобилӣ набуд.
Модератор: Шумо воқеан хеле барвақт ба ҳамроҳ шудан омадед.
Доктор Петра Вихел: Бале, дар мошин телефони мобилӣ набуд, танҳо антеннаи беруна/комплекти hands-free буд.
Аз аввалин лаҳза ин амалҳо хеле мунтазам буданд, ки мо эҳтимолан дар он замон онҳоро ҳам ба таври иттилоотӣ ва ҳам ба
таври интуитивӣ омӯхтем, аммо эҳтимолан дар он замон низ фаҳмидем, ки бо ин чизҳо ба ин тарз муносибат намекунанд.
Ва то имрӯз ин дарк ҳукмфармо аст, ки мо воқеан «мобил»-ро ҳамчун ашёи хеле арзишманд
мебинем, вале танҳо барои ҳолатҳои фавқулодда.
Модератор: Барои ҳолатҳои фавқулодда, хуб. Бале.
Хуб, оё метавонед аз назари худ хатарҳои саломатиро шарҳ диҳед?
Доктор Петра Виехел: Бале, шумо бояд назари васеътар дошта бошед, зеро имрӯз фаҳмиши мо аз беморӣ хеле
– намедонам, оё метавонам бигӯям – хеле сатҳӣ аст.
Ин маънои онро дорад, ки мо сатҳи симптомӣ-ро бо дақиқии микроскопи электронӣ баррасӣ мекунем.
Аммо ҳаёт дар сатҳҳои комилан гуногун ҷараён мегирад.
Ва худи инсонҳо объектҳои бузургтарин, 100% худидоракунӣ мебошанд.
Ҳоло организми инсон бо майдонҳо иҳота шудааст.
Инҳо майдонҳои кайҳонӣ мебошанд; майдонҳои барқӣ ҳастанд, майдонҳои магнитӣ ҳастанд ва майдони магнитӣ ҳаст.
Инҳо низ чизҳое ҳастанд, ки мо бояд онҳоро хеле қадр кунем: биофотонҳо, нур, нури ултрабунафш.
Хуб, бе ҳамаи ин ҳаёт умуман ғайриимкон аст.
Ҷисм ҳамеша дар резонанс қарор дорад.
Ин маънои онро дорад, ки вақте мо ин радиатсияи баландбасомадро ё ин майдонҳои электромагнитӣ, ки на танҳо аз Wi-Fi, балки аз
телефонҳои DECT, компютерҳо, ҳамаи дастгоҳҳои барқӣ, мониторҳои кӯдакон ва ғайра низ ба вуҷуд меоянд, қабул
мекунем, пас ин ҷамъбасти энергияест, ки албатта ба баданҳои мо низ таъсир мерасонад.
Ва ҳоло, бо радиатсияи электромагнитӣ ё ин басомадҳои баланди ларзишӣ, аввалин чизе, ки муҳим аст, чунин
аст: «Доза заҳрро месозад», чун гуфтааст Парацельс.
Сарҳадҳои таҳаммулпазирии ман, албатта, барои як чиз ё чизи дигар, ҳатто дар ин замон имконпазиранд.
Ва хатар танҳо дар он аст, ки мо онро бӯй карда наметавонем, онро шунида наметавонем ва онро пай намебарем.
Мо низ онро барои муддати хеле, хеле тӯлонӣ пай намебарем. Аммо он ба мо таъсир мерасонад.
Модератор: Ин моро тағйир медиҳад. Доктор Петра Виехел: Ва ҳар вақте ки ин радиатсия ба мо мерасад – ва албатта саволе ба миён
меояд, ки оё ман телефони мобилиамро барои як занги кӯтоҳ истифода барам ё барои гуфтугӯи дароз, оё ман
Wi-Fi-ро 24 соат дар як рӯз истифода барам ва ғайра ва ғайра...
Модератор: Ё бо гарданбанд ва ё бидуни он. Доктор Петра Виехел: Бале, бале! Он гоҳ дар сатҳи ҳуҷайраҳо дар бадани мо
ҷараёни хеле қавии калсийро ба ҳуҷайраҳо ба вуҷуд меорад.
Вақте ки калсий ба миқдори зиёд ба бадан ворид мешавад, моддае бо номи оксиди нитрикӣ истеҳсол мешавад; ин раванди физиологӣ аст.
Аммо агар аз сабаби воридшавии аз ҳад зиёди калсий миқдори зиёди оксиди нитрикӣ истеҳсол шавад, пас ин
пайвастагӣ бо калсий ва оксиди нитрикӣ супероксид ҳосил мекунад.
Ин супероксид бо ҳам омехта шуда, пероксинитритро ташкил медиҳад.
Мо инро чен мекунем. Мо ин стрессро, ки онро «нитрозативӣ» меноманд, чен мекунем.
Ин маънои онро дорад, ки ҳуҷайраи хурд, ки худ ба мисли як организм аст ва мо аз он 700 триллион дорем, ҳоло
дар зери фишори бузург аз он чизе, ки бо номи стрессҳои нитрозативӣ ва оксидативӣ маъруф аст, қарор дорад.
Зеро дар натиҷа пероксинитрит воқеан як радикали озоди хеле ҳамлаҷӯст.
Доктор Петра Вихел: Ва истеъмолкунандаи миёна медонад, ки ҳар рӯз миқдори зиёди антиоксидантҳо лозим аст, зеро ин радикалҳои озод
бояд бетараф карда шаванд, чун яке аз сабабҳои вайроншавии бадан, пиршавии зудтар ва нокомии мубодилаи моддаҳо
дар ҳуҷайраҳо ва, дар натиҷа, мубодилаи энергия дар ҳуҷайраҳо дигар нигоҳ дошта намешавад.
Бе энергия иҷроиш вуҷуд надорад. Бе энергия ҳаёт вуҷуд надорад.
Яъне дар лаҳзае, ки ба ном истгоҳҳои нерӯи ин ҳуҷайра дигар наметавонанд нерӯи кофӣ истеҳсол кунанд –
ман намедонам, шумо медонед, ки дар ҳар ҳуҷайра чандто аз ин истгоҳҳои хурди нерӯ ҳаст?
Модератор: Ман намедонам, аммо оё шумо метавонед ба ман бигӯед?
Доктор Петра Виехел: Ин тақрибан ҳазор аст!
Модератор: Вау, ин бисёр аст. Мисли истгоҳҳои хурди барқӣ дар ҳуҷайраҳо.
Доктор Петра Виехел: Дуруст, аммо инҳо нерӯгоҳҳои ҳаёт ҳастанд ва ҳоло онҳо ба онҳо таъсири халаловар мерасонанд.
Ва, масалан, бист сол ман аз худ мепурсидам: чаро мо дар асл ба саратани дил гирифтор намешавем?
Дил 4000 митохондрия дорад.
Ҳуҷайраи тухмии занона 30 000 митохондрия дорад.
Пас табиат ҳамин тавр сармоягузорӣ кардааст: он кӣ ва дар куҷо бо қобилияти муайяни зиндамонӣ таъмин мекунад?
Агар шумо сперматро бигиред – спермат дум дорад, бинобар ин метавонад зуд ба ҷое, ки лозим аст, бирасад
– пас митохондрияҳо дар қисми ақиби дум ҷойгиранд.
Аммо агар онҳо телефонҳои мобилии худро дар ҷайб дошта бошанд, ин митохондрияҳо дар спермашон нобуд мешаванд, ки ҳамин сабаб аст,
ки бисёре аз ҷавонон нотавон мешаванд, зеро, албатта, онҳо ҳама мурғҳои беҷуръатанд ва дигар умуман аз ин
гузаргоҳ намегузаранд, ҳадди ақал бо қувва ва суръати худ.
Аммо инҳо, албатта, чизҳое ҳастанд, ки мо имрӯз дар клиника ҳамеша чен мекунем, ҳа.
Ва ман бояд бигӯям, ки бо нигаронӣ, дар миёни муштариёне, ки имрӯз табиатан мегӯянд: «Ман дигар наметавонам диққат кунам»,
«Хобам даҳшатнок аст», «Ман ба СКЧ (склерози сершуморӣ) гирифтор шудаам…». Ин одамон дигар чилсола
нестанд – онҳо ҳабдуҳмисолаанд! Ҷавон! Бемориҳои худмасунӣ!
Инҳо ҳама чизҳое ҳастанд, ки мо низ метавонем дар лаборатория анҷом диҳем – мо наметавонем
радиатсияро чен кунем, аммо метавонем оқибатҳоро чен кунем.
Инҳо воқеан ашёҳои классикӣ ҳастанд, дар миёни бисёр-бисёр ашёҳои дигар.
Ин стресси оксидативӣ ва стресси нитрозативӣ мебошад.
Аммо инҳо низ омилҳое ҳастанд, ки илтиҳоби музмин – ё «хомӯш», чун онро меноманд – ба вуҷуд меоранд.
Модератор: Ин дақиқ чӣ маъно дорад?
Доктор Петра Вихел: «Яллиғ, яллиғ!»
Ин маънои онро дорад, ки мо метавонем як нишондиҳандаи хеле ҳассосро чен кунем, ки ба мо мегӯяд: «Ман дар асл
хубам», аммо ин нишондиҳандаи ҳассос нишон медиҳад, ки илтиҳоби музмин ҳанӯз ҳам дар баданатон рушд мекунад.
Ва ин илтиҳоб, албатта, инчунин барои вайронкорӣ масъул аст.
Ҳар як илтиҳоби музмин боиси пайдоиши доғҳои ҳуҷайравӣ мешавад ва таъсири харобкунанда дорад.
Дар ҳоле ки илтиҳоби шадид табиатан табобати шадидро талаб мекунад ва ин хеле оқилона аст.
Ва ин ба таври назаррас аз таъсири берунаи ин электросмог ба вуҷуд меояд, суръат меёбад ва қувват мегирад.
Ва ман фикр мекунам, ки он чизеро, ки мо имрӯз мебинем, омилҳои суръатбахшанд, зеро одамон рӯз ба рӯз ҷавонтар мешаванд.
Тасвирҳои клиникӣ, ки мо одатан дертар мебинем, ҳоло хеле пештар воқеият меёбанд.
Ва, албатта, дар он ҷое ки мо дар доираи тафтишот бар ин масъалаҳо назорат дорем, метавонем ба онҳо таъсир расонем.
Чизи сеюм ин аст, ки он ба системаи асаби автономии мо таъсир мерасонад.
Мо мустақилона назорат мешавем.
Низоми асаби автономии мо, ки онро «автономӣ» меноманд, 95% беихтиёр моро идора мекунад, ҳа.
Ман фикр мекунам, ки он чизест, ки дар ман вокуниш ба вуҷуд меорад.
Аммо низоми асаби ноогоҳи ман ҳамаи равандҳои танзимиро назорат мекунад. Ва бадан ҳеҷ гоҳ хато намекунад.
Бадан ҳамеша он кореро мекунад, ки ба шумо лозим аст.
Он то охири умратон ба шумо хизмат хоҳад кард.
Аммо ҳоло ӯ ҳеҷ коре намекунад, ки ба ту зарар расонад ё туро заиф созад.
Фақат бадан кофӣ нест.
Аммо агар ман ҳоло ба ин стрессҳои музмин дучор шавам, пас ин стресс ҳамлаи доимиро ба ӯ (бадан) ба
вуҷуд меорад ва ӯ бо каскади стресс посух медиҳад.
Ин ҳолатест, ки шумо беихтиёр фаъол мекунед.
Ва дар он лаҳза қобилияти барқарорсозии ӯ коҳиш меёбад, зеро ӯ низ наметавонад барои ин энергия таъмин кунад.
Аз ин рӯ фаҳмидани ин муҳим аст.
Зеро беоромиву асабонӣ, мушкилоти тамаркуз ва ғайра аз ин ҳолати доимӣ сар мезананд, ки он худаш ҳаёт мегирад.
Онҳо мегӯянд: «Аввал маълумоти нодуруст меояд.»
Маълумоти бардурӯғ оҳиста-оҳиста ба танзими нодуруст меорад ва дар як лаҳза ба нокомии система табдил меёбад.
Банг! Ва сипас ман мефаҳмам: «Эй, бо ман чӣ шуд? Чаро дилам ногаҳон тез-тез мезанад?» ва ғайра ва ғайра.
Бале, ва ҷанбаи чорум, ки маро хеле-хеле ғамгин мекунад ва асабонӣ месозад, ҳамин аст: таъсир ба масунияти худи мо.
Бадани мо воқеан ҳеҷ гоҳ хато намекунад.
Он мудофиаи масунияташ ва қувваашро ба он чизе, ки ҳар рӯз барои мо ислоҳ кардан лозим аст, мутобиқ мекунад.
Мо дар ин клиника таҳти микроскоп ташхис мегузаронем. Мо хунро мебинем.
Мо хуни ин беморро дорем. Мо мавзӯъҳои санҷиширо, шумораи X-ро дида будем.
Ва мо дидем, ки ҳуҷайраҳои сурхи хун дар он ҷо хеле фаъол буданд... Модератор: Хеле серҳаракат!
Доктор Петра Виехел:… Бале, инҳо интиқолдиҳандаҳои оксиген ҳастанд, онҳо хеле динамиканд.
То ки онҳо ҳатто ба хурдтарин капиллярҳо ворид шуда, ҳуҷайраҳоро таъмин кунанд.
Ҳуҷайраҳои сафеди хун аввалин хатти дифоъ дар низоми масуният мебошанд. Аз ин рӯ, онҳо бояд ҳангоми пайдо шудани
сироят ё илтиҳоб аввалин ва дар миқдори кофӣ дастрас бошанд.
Онҳо онро тоза мекунанд, онро пок мекунанд. Инро «фагоцитоз» меноманд.
Сипас онҳо ин маводи микробиотиро ҳазм мекунанд.
Мо ин хунро низ дар зери микроскоп мушоҳида кардем ва онро аз вена гирифтем.
Ва сипас мо онро як соат дар ҳуҷрае бо радиатсияи Wi-Fi гузоштем. Шаст дақиқа.
Ва сипас мо боз хуни ҳамаи ин субъектҳои озмоиширо дар зери микроскоп дида, қисми дигари онро ба лаборатория
фиристодем, ки бояд ба мо мегуфт: Пас аз ин радиатсия бо лейкоцитҳо (ҳуҷайраҳои сафеди хун) чӣ рӯй медиҳад?
Ва ин хеле ҷолиб буд, зеро ҳатто бо назари микроскопӣ маълум шуд, ки онҳо пурра чандирии худро аз даст дода буданд.
Пас онҳо дар ҳолати паралич буданд.
Ин маъно дорад, ки аз як тараф, сироят ҳоло метавонад босуръат паҳн шавад.
Аз тарафи дигар, мо далелҳои клиникӣ ба даст овардем, ки тақрибан 90 фоизи намунаҳои пешниҳодшуда ба стрессҳои
оксидативӣ хеле баланд дучор шуда, бинобар ин аз ҷиҳати функсионалӣ табиатан қатъ шуда буданд.
Ва дар ин маврид ман мегӯям: ин хеле бемасъулият аст, ки мо бо он чӣ гуна муносибат мекунем.
Ҳоло ин ягона чизест, ки мо бояд ба он бодиққат бошем: дозаҳоро ҳарчӣ бештар кам кунем, телефонҳои
мобилиамонро ҳарчӣ бештар хомӯш кунем, ки мо... ва ғайра.
Ин маънои онро дорад: «Ин ба мо таъсир мерасонад.» Мо, мутахассисони тиббӣ, инро медонем.
Инро сад дарсад исбот кардан мумкин аст. Ҳазорҳо тадқиқотҳо ҳастанд.
Ҳамчунин чанд тадқиқоти бениҳоят даҳшатнок – бигӯем – аллакай заминаи рушди омосҳои чашмро дар замони ҳозира ташкил медиҳанд.
Ман бояд худам бигӯям, ки ҳеҷ гоҳ чунин рушди қавиро, махсусан дар бемориҳои лимфавӣ, надидаам.
– Гардан, ғадудҳои лимфавӣ ... Модератор: Лимфатикӣ, ин чӣ маъно дорад?
Доктор Петра Виехел: … Бале, дуруст аст: саратани ғадудҳои лимфа; инҳо ҳама бемориҳое ҳастанд, ки –
омосҳои мағз, омосҳои чашм – онҳо танҳо афзуданд.
Ва бинобар ин ман фикр мекунам, ки имрӯз беш аз зарур аст, ки мо ба сабабҳо рӯ орем ва бовар накунем, ки ҳама
чизро бо терапияи боз ҳам беҳтар ҳал карда метавонем.
Модератор: Бале, хуб. Бале, ташаккур, ташаккур, Петра.
Улф, шумо низ чораҳои зиёде андешидед, то радиатсияро дар клиникатон коҳиш диҳед.
Инҳо дақиқан кадом чораҳо ҳастанд ва шумо барои оянда кадом чораҳоро дар назар доред?
Улф Виехел: Бале, мо аз 1 августи соли 2008 инҷоем, ва дар он вақт дар байни аҳолӣ ҳанӯз фаҳмиши зиёд набуд.
Одамон аз доштани телефони мобилӣ хушҳол буданд ва мехостанд, ки қабули сигнали
моҳвораиро, UMTS-ро ва дар ҳама вақт дастрас бошанд.
Ва ин на танҳо радиатсияи басомади баланд аст, балки радиатсияи басомади паст низ ҳаст.
Модератор: Бале, аз қубурҳо ва ғайра.
Улф Виехел: Аввал мо бояд ин ҷо як қатор масъалаҳоро ҳал карда, фаҳмем: дар ин ҷо чӣ имконпазир аст ва чӣ имконнопазир?
Пас, масалан, мо дар ошхона фаҳмидем, ки дар соли 2008 дар он ҷо ҳанӯз ҳам аз микроволновкаҳо истифода мешуд.
Ин аввалин чизе буд, ки мо онро хориҷ кардем.
Ин осонтарин кор буд, танҳо онҳоро дур кардан.
Набояд ройгон дода шавад, зеро чизи бад ва зарароварро ройгон намедиҳанд. Аз ин рӯ онро партофтаанд.
Пас замонҳо каме тағйир ёфтанд.
Ва сипас мо имконият пайдо кардем, ки тавассути Swisscom кабели нахи оптикии худро дастрас кунем.
Модератор: Шумо ҳеҷ гоҳ Wi-Fi надоштед?
Улф Виехел: Мо аз аввали кор Wi-Fi доштем, ба шарофати соҳибони пешинамон.
Мо онро аз аввал ба осонӣ хориҷ кардем.
Ва мо ҳамеша аз беморон хоҳиш кардаем, ки телефонҳои мобилӣ истифода накунанд.
Аммо мо дар ибтидо онро мунтазам татбиқ накардем, зеро ҳанӯз интернети тез надоштем.
Ҳамчунин бемороне ҳастанд, ки дар инҷо муддати дарозтаранд ва ба ин низ ниёз доранд.
Аммо мо ҳангоми сафари худ ба Амрико, дар хонаи як дӯсти духтур, низ чизеро мушоҳида кардем: дар дари хона лавҳа овезон буд, ки
дар он навишта шуда буд: «Истифодаи телефонҳои мобилӣ манъ аст, ва агар шумо риоя накунед,
ман аз шумо хоҳиш мекунам, ки хонаро тарк кунед.»
Ин ба ман ҷасорат бахшид. Чаро ман ҳам наметавонам ин корро кунам?
Пас мо баргаштем ва истифодаи телефонҳои мобилиро манъ кардем.
Ва бубин, ки он кор кард.
Вақте ки мо расидем, албатта телефонҳои DECT буданд, ки мо фавран онҳоро партофтем.
Ҳамаи таҷҳизоти компютерии мо – бинобар ин мушҳои бесим ва клавиатураҳои бесим вуҷуд
надоранд, зеро онҳо ҳама манбаъҳои Bluetooth мебошанд.
Пас, ҳамаи дастгоҳҳои тиббии мо бе Bluetooth ҳастанд, онҳо ҳама пайвасти доимӣ доранд.
Ин чизест, ки мо метавонем фавран анҷом диҳем!
Пас, албатта, мо инчунин бориши беруна дорем.
Пас, ин маънои онро дорад, ки дар ин минтақа низ як интиқолдиҳанда вуҷуд дорад, ки ба ҳама хизмат мерасонад, як истгоҳ.
Ва пас, албатта, мо бояд худро ҳифз кунем ва нагузорем, ки радиатсия ба хонаҳои мо ворид шавад.
Модератор: Дуруст, ҳа. Биёед баъдтар боз як бор ба чораҳо назар андозем.
Модератор: Петра, ман мехостам аз шумо бипурсам: Вақте беморон ба муҳити камрадиатсионӣ меоянд,
шумо дар онҳо кадом тағйиротро мушоҳида мекунед?
Доктор Петра Виехел: Инҳо одамоне ҳастанд, ки баъзан бо сатҳи хеле баланди ҳассосият меоянд.
Инҳо одамоне ҳастанд, ки комилан намедонанд, ки ин ба таври назаррас нишонаҳои онҳоро дар ҳаёташон бадтар
кардааст, ва онҳо бор-бор ба мо фикру мулоҳиза медиҳанд.
Аммо он чи воқеан хуб аст ва ман аз он хеле афсӯс мехӯрам, ин аст, ки мо дигар ба бадан эътимод надорем, ки вақте аз
ин стресс озод мешавад, фавран мувозинатро барқарор кунад.
Ва ин чизест, ки мо ҳангоми будани беморон дар инҷо низ онро хеле қавӣ эҳсос мекунем.
Ҳоло ман намехоҳам бигӯям, ки ҳама дар ин ҷо фавран худро дар хона эҳсос хоҳанд кард, аммо
ҳадди ақал мо раванди мусбатро оғоз мекунем.
Ва инҷо мо ҳастем, дар тарабхонаи зебои худ нишастаем.
Мо инчунин дар ин ҷо ошхонаи хеле органикӣ дорем.
Мо бе глютен ҳастем. Мо бе шир ва шакар кор мекунем. Ҳамин аст!
Ин муҳити бе радио нест, ки ба бадан қудрати муайяни барқарорсозиро мебахшад, ки мо онро хеле қавӣ мушоҳида мекунем.
Дар раванде, ки дар ин ҷо сурат мегирад ва ман ҳатто аз он огоҳ нестам, он бениҳоят арзишманд аст.
Зеро дар ҳаёти ҳаррӯза он қадар чизҳо ҳастанд, ки ман дигар наметавонам онҳоро дарк кунам.
Ҳоло воқеан он чист? – ҳамеша ҳама чиз аст!
Модератор: Бале, мефаҳмам. Ва вақте беморон клиникаро тарк мекунанд, ба онҳо чӣ маслиҳат медиҳед?
Оё мо дар бораи таъсири радиатсия дар хона ё дар ҳаёти ҳаррӯза гап мезанем?
Ва чӣ гуна одамон метавонанд худро аз радиатсия муҳофизат кунанд?
Доктор Петра Вихел: Ман қарор медиҳам, ки дар куҷо зиндагӣ кунам ва чӣ гуна зиндагӣ кунам.
Ва таъсири радиатсия метавонад халалҳои дохилиро ба вуҷуд орад ва шиддат диҳад.
Пас барои ман ин маъно дорад: аз куҷо оғоз кунам, то кам кунам?
Ин маънои онро дорад, ки ман метавонам бо истифода аз коммутатори шабакавии ройгон шабона Wi-Fi-ро пурра хомӯш кунам.
Пас, инҳо чизҳое ҳастанд, ки ман шояд барои худ табдил ё мутобиқ созам ва ҳангоми гуфтугӯҳои дароз гӯям:
Шумо, мо имшаб тавассути телефони хонагӣ сӯҳбат мекунем.
Пас, ё ин телефони мобилиро хомӯш кунед; ё онро дар режими парвоз гузоред; ё онро умуман бо худ нагиред.
Онро дар қуттӣ дошта бошам; вақте ки ба он ниёз дорам, истифода барам. Аммо, ба хотири Худо, на дар ҷайби синаам!
Лутфан, ба хотири Худо, на дар ин тараф, наздики тухмдонҳо!
Ва аз ҳама муҳим, ҳарчӣ камтар.
Шабона дар зери чатр хобидан бо мастои радио рост дар назди ман, ё Wi-Fi дар боло/поён.
Модератор: Хуб. Пас як саволи охирин барои ҳардуи шумо барои анҷом:
Барои ояндаи Клиникаи кӯҳии Швейтсария шумо боз чӣ мехоҳед бубинед?
Улф Виехел: Хуб, албатта, мо мехоҳем, ки клиника аз ҷиҳати иқтисодӣ шукуфон шавад, то пояи устувор дошта бошем, дар чанд
соли оянда рушди клиникаро идома диҳем ва шояд дар оянда аз ширкатҳои суғуртаи тиббӣ –
махсусан аз Швейтсария – эътирофи бештар ба даст орем.
Зеро беморони хориҷӣ, албатта, медонанд, ки бояд хизматрасониҳоро шахсан пардохт кунанд.
Вақте ки сухан дар бораи беморони швейтсарӣ меравад, ман аксаран аз он ранҷ мекашам, ки имтиёзҳои онҳо эътироф
намешаванд ва одамон кӯшиш мекунанд, ки пардохт накунанд.
Бале, ин ҳадафи ман хоҳад буд, ё танҳо орзуи ман.
Доктор Петра Виехел: Бале, ман мехоҳам, ки он рӯз то рӯз бештар ба маконе табдил ёбад, ки на танҳо барои беморон
аст, балки ман мехоҳам шахсе бошам, ки онҳоро ҳимоят мекунад.
Модератор: Пас одамони солим ҳам меоянд?
Доктор Петра Виехел: Албатта. Пас ин идеяи ҳифз аст, на он ки бе огоҳӣ ба чизе дар фардо оромона гузарем, танҳо
аз он сабаб ки ман бар асоси донишу зериҳуши худ амал мекунам ва хатарро умуман намешиносам.
Ва эҳтиёт пешгирӣ нест, балки ғамхорӣ аст. Ва ғамхорӣ донишро талаб мекунад.
Ва ин бузургтарин орзуи ман хоҳад буд, зеро насли оянда аллакай дар паси мост, ки лоиҳа идома ёбад.
Ва ҳамеша дар ҷое як макони хурд вуҷуд хоҳад дошт, ки — бигӯем — имкон медиҳад муносибати хеле бевосита ва самимӣ бо ин беморон
дошта бошанд, то ҳама донанд: онҳо ҳеҷ гоҳ қурбонӣ нестанд — қурбонии бемориашон, қурбонии замони худ, қурбонии ҳаёти худ,
балки дар ҳар лаҳза ва дар ҳар соат қудрати он доранд, ки коре анҷом диҳанд ва тағйирот
эҷод кунанд. Ва онҳо метавонанд инро омӯзанд.
Модератор: Олиҷаноб! Хуб, барои мусоҳиба бисёр ташаккур.
Мо ба шумо дар лоиҳаи Swiss Mountain Clinic тамоми муваффақиятҳоро таманно дорем; воқеан метавон шавқу рағбати шуморо
нисбат ба он чи мекунед эҳсос кард. Аз шумо бисёр сипосгузорем.
Улф Вихел: Ташаккур. Доктор Петра Вихел: Ташаккур.
Улф Виехел: Биёед бубинем. Ман мехостам ба шумо каме нишон диҳам.
… Модератор: Бале, албатта! Биёед як назар андозем.
Тур: Улф Виехел: Хуб. Ҳоло мо дар назди «кабинаи минтақаи мурда», ки ман ҳамеша онро чунин меномам, истодаем.
Ва сипас мо ин ҷо дохил мешавем.
… Модератор: Ҳоло ман кунҷков шудам!
Улф Вихель: ... дақиқ! Ва сипас ман дарро мебандам. Ва пеш аз он, албатта, ман аз ҳамаи беморон хоҳиш мекунам, ки бори охирин
телефонҳои мобилии худро хомӯш кунанд. Ва агар онҳо ҳанӯз бо худ дошта бошанд – хуб, аксари онҳо надоранд.
Яке аз онҳо боз менигарад ва мефаҳмад, ки дастгир шудааст, пас онро ором мегузорад.
Ва ин ҳам дуруст аст, ки вақте онҳо ба ин ҷо меоянд, шумо хомӯшии ин ҳуҷраро эҳсос карда метавонед.
Мо дар ин ҷо ҳамаи хатҳои барқро ғайрифаъол кардем.
Пас танҳо хатҳои 12 вольт ҳастанд ва электросмог ва радиатсия вуҷуд надорад.
Мо ин ҳуҷраро бо обои металлӣ пӯшондем, деворҳо ва шифтро пурра фаро гирифтем – албатта онҳо бояд ба замин пайваст шаванд – ва
сипас аз болои он обои карбонӣ илова кардем. Пас, аслан мо дар ин ҷо қафаси Фарадей сохтем, ки
ҳоло беморон метавонанд аз он истифода баранд.
Инчунин ба беморон хотиррасон карда мешавад, ки онҳо метавонанд худро ҳифз кунанд, ҳа!
Мо мехоҳем ба беморон нишон диҳем, мо намехоҳем бигӯем: Телефони мобилии худро партоед!
Мо мехоҳем ба ӯ бигӯем: Вақте ки ба он ниёз доред, аз телефони мобилии худ истифода баред!
Мо ҳоло ба минтақаи нави табобатии тиббӣ мерасем.
Ва мо васеъ шудем.
Инҷо шумо метавонед минтақаи марказиро бубинед – мо барои тамоми тарҳи равшанӣ дар ин ҷо кабелҳои 12-вольтӣ истифода кардем.
Мо трансформаторро дар ҳуҷраи насби таҷҳизоти барқӣ ҷойгир кардаем, то ки он ягон халал эҷод накунад.
Мо барои ҳамаи кабелҳои дигар кабелҳои муҳофизатшуда дорем.
Инҳо деворҳои гипси гилинӣ мебошанд.
Дар ин ҷо субстрат бетон аст. Мо дар он ҷо чанд қабати штукатуркаи гилӣ бо ғафсии 3,5 то 4 см молидем.
Ин гилест, ки бо карбони ферментшуда, пораҳои чӯб, растаниҳои каннабис, пораҳои дарахти кедрии
Швейтсария ва керамикаи фарфор бой гардонида шудааст.
Ин микроиқлими худро эҷод мекунад. Пас ба мо кондитсионер лозим нест. Дар ин ҷо ба гармкунӣ ниёз нест, зеро он намӣ ва гармиро
танзим мекунад ва антистатикӣ аст. Пас ин олиҷаноб аст, ҳа.
Улф Виехел: Пас, дар ин ҷо мо утоқи нави табобатро дорем. Мо ҳар як стансияи кориро бо порти интернети шахсӣ пайваст кардем.
Ҳар ҷои корӣ нури хоси худро дорад.
Ва мо се ё чор сол пеш бо Swisscom сармоягузорӣ кардем. Мо кабели нахи оптикии худро аз Гроно то бинои худ насб кардем.
Улф Виехел: Ин низ як сармоягузории хеле калон буд. Аммо мо маҷбур шудем, ки аз Wi-Fi даст кашем. Мо маҷбур шудем,
ки аз қабули сигнали моҳвораӣ барои интернет даст кашем.
Мо интернетро, интернети тезро лозим дорем.
Мо шунавандагони байналмилалӣ дорем.
Ва бинобар ин мо қарор додем, ки ҳамаи ҳуҷраҳоро бо кабелҳои нахи оптикӣ муҷаҳҳаз кунем.
Пас, ин се ҳуҷраи сертификатсияшудаи бе электросмог мебошанд.
Улф Виехел: Ҳоло дар ин ҳуҷраҳо, қариб дар ҳар кат, изолятори шабакавӣ дорем, ки тамоми равшанӣ
ва тамоми таъминоти барқии ҳуҷраро таъмин мекунад.
Ва бемор дар ин ҷо низ пурра аз таъсири басомадҳои паст озод мешавад.
Пас, мо басомадҳои баланд ё паст надорем.
Ва ин ҳуҷраҳо ҳоло низ пурра бо обои металлӣ пӯшонида шудаанд – ки, албатта, бояд бо обои нав ё ранг пӯшонида шаванд,
зеро онҳо ҷолиб нестанд – ва онҳо низ ба замин пайваст шудаанд.
Дар ин ҳуҷраҳо пардаҳои комилан ториккунанда мавҷуданд.
Ин пардаҳои нуқраӣ мебошанд, ки дар онҳо риштаи нуқра мавҷуд аст ва онҳо инчунин ба замин пайваст шудаанд.
Пас, ин дар асл дар ин ҷо 100% ҳифозатро таъмин мекунад.
Дар ин саҳифа мо, мисли дар ҳамаи ҳуҷраҳои дигар, рӯи тарафи ғарбии хона рӯйпӯшии карбонӣ часпондаем, онро ду маротиба
часпондаем, то дарзаҳояш ҳамдигарро пӯшонанд, ва азбаски интиқолдиҳанда, яъне радиоинтиқолдиҳанда, аз ғарб меояд.
Ва бинобар ин амалан халалрасонии доимӣ вуҷуд дорад.
Мо қабули беморонро қатъ мекунем ва беморон дар дигар ҳуҷраҳо низ сатҳи ифлосшавии электромагнитӣ ба таври назаррас коҳиш меёбад.
Беморон табиатан доимо аз ман мепурсанд: «Чӣ тавр метавонам дар хона худро муҳофизат кунам?»
Ин чатр маро сад дарсад муҳофизат мекунад.
Пас, дар марҳилаи барқароршавии ман – ҳангоми хоб, ки дар асл муҳимтарин марҳилаи рӯз аст – ман 100% муҳофизатшуда ҳастам.
Ва ин низ чизест, ки шумо метавонед дар ҷомадони худ гузоред ва бо худ баред.
Бале, инҳо чораҳои мост: кабелҳои нахи оптикӣ, Wi-Fi нест, телефонҳои мобилӣ нест.
Модератор: Ба телефони мобилӣ иҷозат дода намешавад. Улф Виехел: Ба телефони мобилӣ иҷозат дода намешавад, дуруст.
Бале, ман фикр мекунам, ки шумо ҳамин корро карда метавонед.
Агар шумо ҳушёр бошед, пас шумо онро танҳо иҷро мекунед.
Модератор: Аз ин экскурсия бисёр ташаккур, он воқеан шавқовар ва ҷолиб буд.
Улф Вихел: Бале, ташаккур! Ҳеҷ гап нест. Модератор: Ташаккур!