Och, spójrz na to. Te pyszne bułeczki. Chrupiące, mhh. A tam Mmmmmarmelada.
A ten talerz (pięknie udekorowany) jest cudowny, sprawia, że usta stają się wodniste... ups, co to jest?!
(dziecko) Likier jajeczny!
Mówca: Wolałbym zjeść jajko na śniadanie - albo tak - albo tak - albo umm (czyści gardło).
Może tak będzie lepiej. Chleb, jajka, piwo, ser, kiełbasa, pasta warzywna dla wegan - to wszystko składa się na dobry posiłek.
Kupujemy go oczywiście w supermarkecie. Ale prawie nie wiemy, skąd pochodzi ta żywność, kto ją produkuje i co się z tym wiąże.
Zasadniczo wszystko to pochodzi z rolnictwa, które w ten sposób stanowi filar społeczeństwa.
Jak powiedział król Fryderyk II: "Rolnictwo
jest pierwszą ze wszystkich sztuk, bez niego nie byłoby kupców, poetów ani filozofów.
Tylko to, co wytwarza ziemia, jest prawdziwym bogactwem"
Czy nie sądzisz, że zawód rolnika jest prestiżową, szlachetną profesją, którą wszyscy wysoko cenią?
I czy gospodarstwa rolne, w których produkowana jest wartościowa żywność, utrzymywany jest krajobraz kulturowy i tworzone są wartości, mogą istnieć w sposób zrównoważony?
Jednak coraz więcej rolników rezygnuje z pracy.
Młodzi ludzie nie chcą już pracować w rolnictwie.
Jakie są tego powody?
Kogo interesuje ten stan rzeczy, który ma konsekwencje dla całego społeczeństwa?
Kla.tv informowało już o wojnie ukrytej/hybrydowej, w której stabilne struktury są celowo niszczone dla dobra jednostek.
Ten film dokumentalny daje wgląd w te powiązania i w obszar, który
wpływa na nas wszystkich bardziej, niż nam się wydaje.
Od czasu zjednoczenia Niemiec rolnictwo drastycznie straciło swoją rolę w zaopatrywaniu ludności w żywność.
Ze względu na nieopłacalność, w samych Niemczech uprawia się coraz mniej żywności, takiej jak ziemniaki.
W praktyce oznacza to, że około 70% żywności jest obecnie importowane do Niemiec.
Według Federalnego Urzędu Statystycznego odsetek importowanej żywności pochodzenia roślinnego w 2015 r. wyniósł około 81%, w porównaniu do 73% w 2008 r.
To wyraźnie pokazuje, jak bardzo Niemcy stały się zależne pod względem wyżywienia swojej populacji.
Ale jak to się dzieje?
Coraz więcej przepisów, zasad i regulacji sprawia, że rolnikom w Niemczech bardzo trudno jest przetrwać w swoich gospodarstwach i rodzinach dzięki produkcji żywności.
W praktyce, na przykład, ustawa o odnawialnych źródłach energii (EEG) prowadzi do przywłaszczania cennych gruntów rolnych.
Rolnicy dzierżawią lub wykorzystują je pod turbiny wiatrowe, systemy fotowoltaiczne lub biogazownie.
Ukierunkowana promocja produkcji energii oznacza, że grunty orne nie są już dostępne do uprawy żywności.
Oznacza to, że dziś kukurydza energetyczna jest warta więcej niż tak zwana pszenica chlebowa, a gnojowica jest warta więcej niż mleko, ponieważ te cenne materiały są przetwarzane na energię elektryczną w biogazowniach.
Te regulacje i przepisy sprawiają, że praca w Niemczech jest droższa.
Tańsze produkty importowane wydają się zatem atrakcyjne.
Umowa o wolnym handlu między UE a wspólnym rynkiem południowoamerykańskim (Mercosur) została uruchomiona w czerwcu 2019 r.
Otwiera to europejski rynek m.in. na genetycznie modyfikowaną soję z Ameryki Południowej.
Każdego roku do produkcji żywności dla zwierząt importuje się już prawie 70 kg soi na obywatela UE.
Soja jest bardzo bogatą w białko paszą dla zwierząt i jest dostępna bardzo tanio pomimo dużej odległości.
Według brazylijskiej ekspertki ds. rolnictwa Larissy Bombardi, pozostałości glifosatu na poziomie maksymalnie 0,05 mg na kilogram są dozwolone dla soi w Europie.
W Brazylii jest to 10 mg na kilogram - 200 razy więcej.
Glifosat to środek chwastobójczy o udowodnionym działaniu rakotwórczym.
Gdyby limit glifosatu dla importowanej soi został obniżony do poziomu dozwolonego w wodzie pitnej, nie można by importować więcej soi.
Sprawiłoby to również, że uprawa łubinu, grochu i bobiku jako rodzimych roślin pastewnych w Europie byłaby opłacalna, z korzyścią dla rolników, środowiska i konsumentów.
Nie tylko na polach rolnicy napotykają znaczne przeszkody, ponieważ wielu hodowców bydła mlecznego również znajduje się pod presją z powodu zbyt niskich cen mleka.
Jeśli nie chcą się poddać, muszą się rozwijać i modernizować.
Na przykład, rolnik inwestuje pół miliona lub więcej w nową, większą stodołę.
Niemniej jednak przegrał.
28-36 centów za litr mleka to zbyt mało, aby pokryć koszty, a
spłata kredytu bankowego nie wchodzi w rachubę.
Z tego powodu około połowa niemieckich gospodarstw mlecznych zaprzestaje działalności co dziesięć
lat, jak wyjaśnia Torsten Hemme, dyrektor renomowanego Instytutu Badawczego Mleczarstwa. IFCN mówi.
Aby uniknąć tego samego losu, pozostałe farmy stają się coraz większe i produkują coraz więcej mleka.
Duże mleczarnie mogą wywierać presję na "zbuntowanych rolników", ponieważ pomimo mniejszej liczby gospodarstw na rynku jest zbyt dużo mleka.
Kilka dużych korporacji celuje w "białe złoto", mleko.
Nie chcą, aby setki tysięcy rolników w całej Europie zarabiało na tym pieniądze.
Były prezes European Milk Board (organizacji zrzeszającej europejskich producentów mleka) i rolnik Romuald Schaber pisze o tym bardzo dobrze w swojej książce "Blutmilch" (Krwawe mleko):
"Tylko wtedy, gdy mleko znajduje się w rękach kilku potężnych ludzi, osiąga swoją wysoką cenę".
Poniższy kontekst pokazuje, jak daleko to już zaszło:
Ponieważ rynek mleka staje się coraz bardziej zglobalizowany, duże europejskie mleczarnie również konkurują na arenie międzynarodowej o pożądany rynek mleka w proszku*.
Rolnicy w Europie są zmuszeni produkować coraz więcej mleka po coraz niższych kosztach.
Nadwyżki mleka są suszone i eksportowane tak tanio do krajów rozwijających się w postaci mleka w proszku przez duże mleczarnie,
że lokalni rolnicy nie są w stanie nadążyć za tymi cenami mleka.
Ostatecznie tylko kilka dużych korporacji zarabia na tym zglobalizowanym rynku mleka w proszku.
Jednak źródła utrzymania i suwerenność rolników w krajach importujących i eksportujących są niszczone.
Jednak ta presja ekonomiczna nie jest jedyną rzeczą, z którą muszą sobie radzić rolnicy i ich rodziny.
Carina Konrad jest inżynierem rolnictwa i wiceprzewodniczącą Komisji Żywności i Rolnictwa Bundestagu.
Mówi: "Dzisiejszy rolnik to osoba o wielu talentach".
Jego umiejętności obejmują wiedzę chemiczną i fizyczną na temat funkcjonowania gleby i zwierząt oraz przełożenie
tej wiedzy na praktykę uprawy roślin i hodowli zwierząt, a także zaawansowaną dokumentację i zarządzanie biurem.
Podatki i administracja biznesowa są nie mniej istotne niż media społecznościowe i marketing. Kontroler, kierownik, dyrektor generalny [...] rolnik to wszystko w jednej osobie".
Pomimo całego swojego sprytu i niewypowiedzianej pracowitości, w wielu miejscach jest w poważnych tarapatach.
Wielu z nich cierpi na wypalenie zawodowe, a wskaźnik samobójstw wśród rolników jest znacznie wyższy niż w pozostałej części populacji.
Wielu rolników tęskni więc za łatwiejszym dniem pracy.
Cyfryzacja rolnictwa jest wielokrotnie wymieniana jako wybawienie i rozwiązanie tych problemów.
Na przykład roboty przejmują dojenie, a drony stosują nawozy i pestycydy do roślin w ukierunkowany sposób.
Zebrane dane, takie jak stan zdrowia zwierząt, parametry pogodowe lub zużycie maszyny, są przechowywane centralnie, a rolnik
może monitorować i kontrolować swoje procesy operacyjne za pomocą programu komputerowego.
Najbardziej znany program tego typu jest sprzedawany przez firmę agrochemiczną Bayer.
Otwiera to nowe obszary działalności dzięki masowemu gromadzeniu i analizie danych procesowych.
Bayer ma nadzieję zarobić miliardy euro na doradztwie i optymalizacji działalności rolniczej.
Jednak według badania przeprowadzonego przez sieć Inkota*, koncentruje to władzę w rękach dużych korporacji gromadzących
dane, ponieważ skutecznie określają one, co rolnicy uprawiają, jakich maszyn lub nasion używają.
Pomimo tych obiecujących możliwości, takie innowacje powinny zostać odrzucone,
o ile służą jednostronnym firmom i zwiększają zależność rolników.
Organizacja rolników "Freie Bauern" z Niemiec podsumowuje to w swoich żądaniach:
"Pod przykrywką ochrony środowiska branża nie tylko próbuje sprzedawać aplikacje cyfrowe w rolnictwie, ale także przedstawiać je jako niezbędne.
Efektywne wykorzystanie innowacji technicznych jest dla nas oczywiste, ale chcemy mieć swobodę decydowania o tym, czego używamy w naszych gospodarstwach. "
Wiele gospodarstw rolnych w Niemczech jest już mocno zadłużonych lub kończy działalność z powodu wieku i stresu.
Coraz więcej inwestorów zewnętrznych korzysta z tego i inwestuje w gospodarstwa rolne lub kupuje grunty rolne.
Chociaż jest to prawnie zabronione dla osób niebędących rolnikami, coraz więcej inwestorów wykorzystuje różne luki w prawie.
Na przykład w 2019 r. spółka majątkowa firmy detalicznej ALDI przejęła dwie duże spółki w Saksonii-Anhalt i Turyngii.
Dla nich grunty rolne nie są wykorzystywane do produkcji żywności dla ich dyskontów, ale jako stabilna inwestycja.
Łącznie ponad 34% gruntów we wschodnich Niemczech jest obecnie własnością tych inwestorów spoza przemysłu.
Ponieważ grunty znajdują obecnie więcej zainteresowanych stron, ceny zakupu i dzierżawy wzrosły średnio 2,5-krotnie w ciągu ostatnich dziesięciu lat.
Rolników nie stać już na ziemię, ale silni finansowo inwestorzy mogą.
Jednak to różnorodne regionalne firmy produkują wysokiej jakości żywność.
Zapewniają one wysoką wartość dodaną w regionach i zasilają kraj w czasach kryzysu.
Ogólnie rzecz biorąc, pojawia się jednak pytanie, kto czerpie korzyści z tych zmian, jeśli nie sami rolnicy.
W badaniu z 2019 r. dr Guido Nischwitz, badacz z Uniwersytetu w Bremie specjalizujący się w rozwoju obszarów wiejskich, stwierdził,
że od dziesięcioleci polityka rolna UE jest zdominowana przez posłów do PE, którzy współpracują z firmami nawozowymi, producentami maszyn rolniczych i bankami.
Sieć polityków, menedżerów firm rolniczych i urzędników stowarzyszeń decyduje o tym,
którzy rolnicy otrzymują ile pieniędzy, jak powinni pracować i co ostatecznie trafia na talerze konsumentów.
Były brazylijski minister środowiska Jose Lutzenberger ujął to w skrócie w 1995 roku:
"Zasadniczo chodzi o stopniowe i systematyczne przejmowanie rolnictwa przez
duże firmy chemiczne i maszynowe, przemysł przetwórstwa spożywczego i marketing oraz banki.
Prawdziwy rolnik powinien zniknąć.
To, co pozostaje, to mały trybik w ogromnej maszynie, mocno zintegrowany, bez najmniejszej swobody ruchu".
Stwierdzenie to jest podwojone przez ocenę Romualda Schabera: " [ Rolnik] przeszkadza
tylko dlatego, że jest wolny, ponieważ posiada ziemię, ponieważ jest niezależny.
Byłoby przyjemniej dla polityków i detalistów dyskontowych, mleczarni i przemysłu rolnego, gdyby rolnicy
pracowali jak robotnicy przemysłowi, zależni od niskich płac i podlegający opodatkowaniu".
Czy zdawałeś sobie sprawę, pod jak wielką presją znajdują się rolnicy?
A także jak mocno krajowe rolnictwo jest uwikłane w struktury globalne?
Program tajnej wojny staje się ponownie widoczny w rzeczach, które wskazaliśmy.
Stabilne struktury, które służą ludzkości, są zwalczane,
a to, co pozostaje, to system, w którym każdy dba tylko o
siebie - dla własnego zysku.
Zrozummy sytuację rolników jako odzwierciedlenie społeczeństwa!
Jeśli mogą być wolni, społeczeństwo jest wolne.
Otto von Bismarck ujął to następująco:
"Jeśli rolnictwo nie istnieje, państwo również nie może istnieć".
Tak więc los rolników jest również naszym losem.
To pokazuje, jak wszyscy jesteśmy od siebie zależni.
Zacznijmy więc od tego miejsca.
Simon Roche, działacz na rzecz praw obywatelskich z RPA, doradził, że kiedy nadejdzie międzynarodowy
kryzys, kiedy rynki się załamią, popyt na towary przestanie istnieć, a bezrobocie będzie szalało, wtedy potrzebujemy
regionalnych cykli gospodarczych jako drogi wyjścia, gdzie ludzie
znają się i ufają sobie nawzajem, żyją w zależności
od siebie i w prawdomówności wobec siebie nawzajem.
Dobra rada, nie tylko w czasach kryzysu.