Насуперак шыкоўным рэкламным кампаніям галіны і зялёным ідэалагічным дагматам палітыкаў, электрамабільнасць не
спрыяе скарачэнню выкідаў CO2, не беражэ навакольнае асяроддзе і, ужо тым больш, не дапамагае звычайнаму аўтамабілісту!
Мы ўжо прадэманстравалі гэта ў розных праграмах.
Грашовыя бенефіцыяры э-мабільнасці:
•Электраэнергетыка, таму што цэнаўтварэнне на аснове прынцыпу «паслуга па меры заслуг» азначае, што больш высокі
попыт на электраэнергію таксама прыводзіць да больш высокіх цэн на электраэнергію для ўсяго парку электрастанцый.
Прынцып заслуг азначае, што пры росце попыту на электраэнергію даражэйшыя электрастанцыі апошнімі
падключаюцца да сеткі і такім чынам вызначаюць агульны кошт.
• Сусветныя вытворцы электрастанцый, такія як Siemens, ABB, General Electric і г.д., бо яны атрымліваюць высокі прыбытак ад
дадатковай будаўнічай дзейнасці электрастанцый і трубаправодаў.
• Аўтамабільная прамысловасць, таму што дарагія электрамабілі азначаюць павелічэнне продажаў і прыбыткаў.
• Дзяржава, таму што больш высокія цэны прыносяць больш падатковых паступленняў.
Электрамабіль мае значна меншы запас ходу, чым ранейшы такі ж манеўраны аўтамабіль.
З-за гэтага і ўсё большых магчымасцей сачэння і абмежаванняў, асабліва ў выпадку «аўтаномнага» кіравання, грамадзяне
губляюць значную частку сваёй мабільнасці і самастойнасці.
Тут архітэктары ўладных структур — галоўныя пераможцы.
Але ці ўжо ведаюць пра гэта грамадзяне? І ці адчуваюць яны сябе адказнымі за тое, каб гэтаму пакласці канец?
Бо, як так трапна выказаўся амаль 100 гадоў таму нямецкі журналіст і пісьменнік Курт Тухольскі:
Нішто не цяжэйшае і нішто не патрабуе больш характару, чым апынуцца ў адкрытым
супраціве са сваім часам і гучна сказаць: «Не».