Ընդհակառակը՝ արդյունաբերության շքեղ գովազդային արշավների և քաղաքական գործիչների կանաչ գաղափարախոսական դոգմաների հետ հակառակ,
էլեկտրաշարժունակությունը չի նպաստում CO2-ի արտանետումների նվազեցմանը, շրջակա
միջավայրի պահպանմանը և, առավել ևս, միջին վարորդին։
Մենք արդեն ցուցադրել ենք սա տարբեր ծրագրերում։
Էլեկտրական շարժունակության դրամային շահառուներն են՝
• Էլեկտրաէներգիայի արդյունաբերությունը, քանի որ գնագոյացումը՝ հիմնված merit order-ի էֆեկտի վրա, նշանակում է, որ էլեկտրաէներգիայի
ավելի բարձր պահանջարկը նաև ամբողջ էլեկտրակայանների ֆլոտի համար էլեկտրաէներգիայի գների բարձրացման պատճառ է դառնում։
Մերիտային կարգը նշանակում է, որ երբ էլեկտրաէներգիայի պահանջարկը աճում է, ավելի թանկ էլեկտրակայանները վերջինն են
միացվում ցանցին և, այդպիսով, որոշում են ընդհանուր գինը։
• Գլոբալ գործարանային արտադրողներ, ինչպիսիք են Siemens-ը, ABB-ը, General Electric-ը և այլն, քանի որ նրանք ստանում են բարձր շահույթ
էլեկտրակայանների և էլեկտրահաղորդման գծերի հավելյալ կառուցումից։
• Ավտոմոբիլային արդյունաբերությունը, քանի որ թանկարժեք էլեկտրական մեքենաները նշանակում են վաճառքի և շահույթի աճ։
• Պետությունը, քանի որ բարձր գները ապահովում են ավելի շատ հարկային եկամուտներ։
Էլեկտրական մեքենան զգալիորեն ավելի կարճ երթուղային հեռավորություն ունի, քան նախկինում այդքան մանևրային ավտոմեքենան։
Սրա և հսկողության ու սահմանափակումների աճող հնարավորությունների, հատկապես «ավտոնոմ» վարման պայմաններում,
պատճառով քաղաքացիները մեծապես կորցնում են իրենց շարժունակությունն ու ինքնուրույնությունը։
Այստեղ իշխանական կառույցների ճարտարապետներն են մեծ հաղթողները։
Բայց արդյոք քաղաքացիները արդեն տեղյակ են այս մասին՞ Եվ արդյոք նրանք իրենց պատասխանատու են զգում դրան վերջ տալու համար՞
Քանի որ, ինչպես գերմանացի լրագրողն ու գրողը՝ Կուրտ Թուխոլսկին, գրեթե 100 տարի առաջ շատ տեղին ասել է՝
Ոչինչ այնքան դժվար չէ և ոչինչ այնքան մեծ բնավորություն չի պահանջում, որքան բացահայտ
հակադրվել քո ժամանակին և բարձրաձայն ասել՝ «Ոչ»: