Ólíkt glæsilegum auglýsingaherferðum iðnaðarins og grænu hugmyndafræðidogmum stjórnmálamanna, gagnast rafmóbilitet
hvorki CO2-minnkun, umhverfinu né, hvað þá, meðal ökumanni!
Við höfum þegar sýnt þetta í ýmsum forritum.
Fjárhagslegir hagnaðarsamendur rafmóbilitetsins eru:
• Raforkugeirinn, vegna þess að verðlagning byggð á áhrifum forgangsröðunar (merit order) þýðir að meiri
eftirspurn eftir raforku leiðir einnig til hærra raforkuverðs fyrir allan raforkuflota.
Forgangsröðun merkir að þegar raforkuþörfin eykst eru dýrari raforkuverin síðustu sem
tengjast kerfinu og ráða þannig heildarverðinu.
• Alþjóðlegir verksmiðjuframleiðendur eins og Siemens, ABB, General Electric o.fl., því þeir afla sér mikils
hagnaðar af viðbótar byggingu raforkuvera og raflínna.
• Bíliðnaðurinn, því dýrir rafbílar þýða auknar sölu- og hagnaðartækifæri.
• Ríkið, vegna þess að hærri verð skila meiri skatttekjum.
Rafbíllinn hefur verulega skemmri drægni en hinn áður svo lipri bensínbíllinn.
Vegna þessa og vaxandi möguleika á eftirliti og takmörkunum, einkum í tilviki "sjálfkeyrandi" ökutækja, eru borgarar að
missa verulega hreyfanleika sinn og sjálfsbjargarviðleitni.
Hér eru arkitektar valdakerfanna stóru sigurvegararnir.
En vita borgarar þetta nú þegar? Og telja þeir sig bera ábyrgð á að stöðva það?
Því, eins og þýski blaðamaðurinn og rithöfundurinn Kurt Tucholsky svo vel orðaði það fyrir tæpum 100 árum:
Ekkert er erfiðara og ekkert krefst meiri persónueðlis en að finna sig í opnum andstöðu við sinn tíma og segja hávært: Nei.