ინდუსტრიის მდიდრული სარეკლამო კამპანიებისა და პოლიტიკოსების "მწვანე" იდეოლოგიური დოგმების საწინააღმდეგოდ, ელექტრომობილურობა
არ უწყობს ხელს CO2-ის შემცირებას, გარემოს დაცვას და, მით უმეტეს, არც საშუალო სტატისტიკური მძღოლის ინტერესებს!
ჩვენ ეს უკვე ვაჩვენეთ სხვადასხვა პროგრამაში.
ელექტრომობილურობის მონეტარული ბენეფიციარები არიან:
• ელექტროენერგეტიკის ინდუსტრია, რადგან "მერით ორდერის" ეფექტზე დაფუძნებული ფასების დაწესება ნიშნავს, რომ
ელექტროენერგიაზე მაღალი მოთხოვნა მთელი ელექტროსადგურების პარკისთვის ელექტროენერგიის ფასების ზრდასაც იწვევს.
მერიტ-ორდერი ნიშნავს, რომ ელექტროენერგიაზე მოთხოვნის ზრდისას, უფრო ძვირადღირებული ელექტროსადგურები ბოლო
რიგშიერთვებიან ქსელში და, ამგვარად, განსაზღვრავენ საერთო ფასს.
• გლობალური ქარხნების მწარმოებლები, როგორიცაა Siemens, ABB, General Electric და ა.შ., რადგან ისინი მაღალ
მოგებას იღებენ ელექტროსადგურებისა და ელექტროგადამცემი ხაზების დამატებითი მშენებლობიდან.
• საავტომობილო ინდუსტრია, რადგან ძვირადღირებული ელექტრომობილები გაზრდილ გაყიდვებსა და მოგებას ნიშნავს.
• სახელმწიფო, რადგან მაღალი ფასები მეტ საგადასახადო შემოსავალს გენერირებს.
ელექტრომობილს წინა, ასეთი მანევრირებადი ავტომობილისგან განსხვავებით, მნიშვნელოვნად უფრო მცირე სვლის მარაგი აქვს.
ამისა და მეთვალყურეობისა და შეზღუდვის მზარდი შესაძლებლობების გამო, განსაკუთრებით "ავტონომიური" მართვის შემთხვევაში, მოქალაქეები
კარგავენ თავიანთი მობილურობისა და თვითკმარობის დიდ ნაწილს.
აქ ძალაუფლების სტრუქტურების არქიტექტორები მთავარი გამარჯვებულები არიან.
მაგრამ იცის ამის შესახებ მოსახლეობამ? და გრძნობენ თუ არა ისინი პასუხისმგებლობას, რომ ამას ბოლო მოუღონ?
რადგან, როგორც გერმანელმა ჟურნალისტმა და მწერალმა კურტ ტუხოლსკიმ თითქმის 100 წლის წინ ასე ზუსტად თქვა:
არაფერია უფრო რთული და არაფერი მოითხოვს უფრო მეტ ხასიათს, ვიდრე საკუთარი დროის ღია ოპონენტობა და ხმამაღლა თქმა: არა.