Sabalikna tina kampanye iklan mewah industri jeung dogma ideologis héjo ti para politikus, e-mobilitas
henteu nguntungkeun pangurangan CO2, lingkungan, atawa sahanteuna pikeun supir rata-rata!
Urang geus nembongkeun ieu dina rupa-rupa program.
Nu meunang kauntungan finansial tina e-mobilitas nyaéta:
Industri listrik, sabab pangaruh merit order hartina yén paménta listrik anu leuwih luhur ogé nyababkeun harga listrik
anu leuwih luhur pikeun sakabéh armada pembangkit listrik.
Merit order hartina nalika paménta listrik naék, pembangkit listrik anu leuwih mahal disambungkeun ka jaringan
pangahirna sarta ku kituna ngadominasi harga sacara umum.
• Pabrikan pabrik global sapertos Siemens, ABB, General Electric, jsb., kusabab maranéhna ngahasilkeun kauntungan anu
luhur tina konstruksi tambahan stasiun listrik jeung pipa.
• Industri otomotif, sabab mobil listrik anu mahal hartina panjualan jeung kauntungan naék.
• Nagara, sabab harga anu leuwih luhur ngahasilkeun panghasilan pajeg anu leuwih seueur.
Mobil listrik miboga jangkauan anu sacara signifikan leuwih pondok tibatan mobil motor
anu saméméhna kacida gampangna dikemudikeun.
Kusabab ieu jeung kamungkinan nu beuki ningkat pikeun pangawasan jeung pabatesan, utamana dina kasus nyetir "otonom", warga
keur kaleungitan loba mobilitas jeung kamandirian maranéhna.
Di dieu, para arsiték struktur kakawasaan téh nu meunang panggedéna.
Tapi naha warga geus nyaho ngeunaan ieu? Sareng naha maranéhna ngarasa tanggung jawab pikeun ngeureunkeunana?
Kanggo, sakumaha saur wartawan jeung panulis ti Jerman Kurt Tucholsky anu pas pisan nyarios ampir 100 taun ka tukang:
Teu aya nu leuwih hésé jeung teu aya nu merlukeun watak leuwih loba tibatan nangtung sabalikna kana jaman
sorangan jeung nyebut kalawan sora nyaring: Henteu.