אין קעגנזאַץ צו די פּראַכטפֿולע רעקלאַמע־קאַמפּאַניעס פֿון דער אינדוסטריע און די גרינע אידעאָלאָגישע דאָגמעס פֿון פּאָליטיקער,
ברענגט עלעקטרישע מאָביליטעט נישט קיין נוץ פֿאַר דער רעדוקציע פֿון CO2, פֿאַר דער סבֿיבֿה, און
אַוודאי נישט פֿאַרן דורכשניטלעכן אויטאָ־פֿאָרער!
מיר האָבן דאָס שוין געוויזן אין פֿאַרשיידענע פּראָגראַמען.
די געלטלעכע בענעפֿיציאַרן פֿון עלעקטרישער מאָביליטעט זענען:
•די עלעקטרע־אינדוסטריע, ווײַל באַפּרײַזונג באַזירט אויפֿן מעריט־אָרדער עפֿעקט מיינט אַז אַ העכערע נאָכפֿראַגע
פֿאַר עלעקטרע פֿירט אויך צו העכערע עלעקטרע־פּרײַזן פֿאַר דער גאַנצער פֿלאָטע פֿון קראַפֿטוואַרג־סטאַנציעס.
מעריט־אָרדער מיינט אַז ווען דער באַדערף פֿאַר עלעקטריציטעט שטייגט, ווערן די טייערערע קראַפֿט־אַנלאַגען לעצטנס
צוגעקלאַפּט צום נעץ און אַזוי דאַמינירן זיי דעם גאַנץ פּרײַז.
• גלאבאלע פאַבריק־פּראָדוצירער ווי Siemens, ABB, General Electric און אַזוי ווייטער, ווייל זיי מאַכן הויך
פּראַפֿיצן פֿון דער צוגעלייגטער קאַנסטרוקציע פֿון קראַפֿט־סטאַנציעס און קראַפֿט־ליניעס.
• די אויטאָמאָביל־אינדוסטריע, ווײַל טײַערע עלעקטרישע אויטאָס מיינען העכערע פארקויפונגען און פּראָפֿיצן.
• דער שטאַט, ווײַל העכערע פּרײַזן גענערירן מער שטייער־הכנסות.
דער עלעקטרישער אויטאָ האָט אַ באַטייטיק קורצערע רייזע־ווייטקייט ווי דער פריערדיקער אַזוי מאַנעוורירבאַרער מאָטאָר־אויטאָ.
צוליב דעם און די וואַקסנדיקע מעגלעכקייטן פֿאַר איבערוואכונג און באַגרענעצונג, בפרט אין פאַל פֿון
"אָטאָנאָמישן" פֿאָרן, פאַרלירן בירגערס אַ גרויסן טייל פֿון זייער באַוועגלעכקייט און זעלבסטשטענדיקייט.
דאָ זענען די אַרכיטעקטן פֿון מאַכט־סטרוקטורן די גרויסע געווינער.
אָבער צי זענען די בירגער שוין מודע דערפֿון? און צי פילן זיי זיך פֿאַראַנטוואָרטלעך צו שטעלן אַ סוף דערצו?
פֿאַר, ווי דער דײַטשער זשורנאַליסט און שרײַבער קורט טוכאָלסקי כּמעט הונדערט יאָר צוריק אַזוי פּאַסיק געזאָגט האָט:
גאָרנישט איז שווערער און גאָרנישט פארלאנגט מער כאראקטער ווי צו זיין אין אפענער
אויפֿשטעלונג קעגן זײַן צײַט און צו זאָגן הויך: ניין.