Intro Goedemiddag, mijn naam is Paul Schreyer, ik
ben freelance journalist, auteur en mederedacteur van Multipolar
magazine, en ik wil het vandaag hebben over
een actueel onderwerp, de Coronapandemie.
De titel van de lezing is: Pandemic Planning Games - Preparing for a New Era?
Ik wil het echter niet hebben over de huidige situatie, over
de huidige Corona-crisis, maar over wat er eerder is gebeurd.
En daar gebeurden veel interessante dingen.
Trefwoord: Pandemische planningsspellen.
De situatie waarin we ons nu bevinden, d.w.z. angst voor
een virus en op basis daarvan zeer strenge vrijheidsbeperkingen: dit
is precies de situatie die de afgelopen jaren heel vaak
en heel intensief is gerepeteerd in verschillende simulatiespellen.
Dit is geen speculatie, het is
goed gedocumenteerd en ik wil het
bewijs hier vandaag graag presenteren.
Ja, het tweede deel van de titel: Voorbereiden op een nieuw tijdperk?
Veel mensen hebben de indruk dat met deze crisis een nieuw tijdperk,
een nieuw tijdperk begint en dat dit geen goed tijdperk is.
Een tijdperk waarin de democratie wordt ontmanteld, waarin vrijheden worden afgebroken, beschadigd, vernietigd.
Ik wil hier graag aan bijdragen met deze lezing en helpen om de
blik misschien wat te verruimen en ook een meer historisch perspectief te krijgen.
Ik zal kort iets zeggen over de inhoudsopgave, want daar wil ik het vandaag over hebben.
Ik begin dus eigenlijk in de jaren negentig met de oorlog
tegen het terrorisme, presenteer dan verschillende simulatiespellen, kom dan bij het
Lock Step-scenario, een heel interessant scenario uit 2010, presenteer dan weer
wat recentere simulatiespellen die zich hebben afgespeeld in de tijd van
het presidentschap van Trump, en kom dan bij het laatste punt
- wat er is gebeurd op de aandelenmarkten in september 2019.
Vanuit mijn oogpunt is dit een zeer interessant punt, een zeer belangrijk punt, dat ik
nog niet heb opgenomen in het boek dat ik over dit onderwerp heb geschreven.
Dat wil zeggen, voor degenen die mijn boek al hebben gelezen -
dit punt kan informatie bevatten die ook nieuw voor hen kan zijn.
Ja, er breekt een nieuw tijdperk aan!
Welk tijdperk is voorbij, op
welk tijdperk kijken we terug?
Dit is natuurlijk het tijdperk van de
Koude Oorlog, die eindigde in 1990.
Wat was die leeftijd?
Om je er nogmaals kort aan te herinneren:
Het was natuurlijk de confrontatie van twee grote machtsblokken.
De Sovjet-Unie aan de ene kant, de VS aan de andere kant en meer
in het algemeen: Het Westen aan de ene kant en het Oosten tegenover elkaar
en beide waren zwaar bewapend met kernwapens en beide bedreigden elkaar met totale vernietiging.
Dat was de wereldwijde situatie van 1945 tot 1990.
Het was een situatie gekenmerkt door
grote angst, grote onzekerheid, grote onderdrukking.
Veel mensen waren bang dat er een kernoorlog
zou uitbreken - dat was heel reëel.
De mensheid stond meerdere keren op het punt een
kernoorlog uit te breken, in 1962 tijdens de raketcrisis.
Ook in de jaren tachtig was er weer een zeer
penibele situatie waarin zo'n kernoorlog eigenlijk alleen met heel veel
geluk kon worden voorkomen of, uit geluk, niet uitbrak.
Zo moet het vandaag gezegd worden.
Dus eigenlijk, als je het in de grotere historische context plaatst, was deze
Koude Oorlog een heel gekke tijd. De dreiging zo enorm en zo existentieel!
Aan deze periode kwam een einde in 1990, gesymboliseerd door de val van de Berlijnse Muur.
Een grote zucht van verlichting werd over de hele wereld gevoeld.
De Sovjet-Unie viel uiteen.
Er was glasnost en perestrojka.
Dit begon al in de jaren tachtig, in de tweede
helft van de jaren tachtig, toen er hervormingen werden doorgevoerd
in het Oostblok en de mensen daar meer vrijheid kregen.
En dit gevoel van grotere vrijheid, dit gevoel van opgelucht ademhalen, dat er
een einde is gekomen aan een angst, dat er een druk van mensen
is afgenomen, dat is eigenlijk de levenshouding geweest vanaf 1990, internationaal.
Niet overal ter wereld natuurlijk, maar in veel delen, vooral in het Oostblok,
maar ook in de wereld als geheel. Dat zou je kunnen zeggen.
Maar deze tijd heeft niet alleen overal vreugde gebracht.
Er waren ook groepen, invloedrijke groepen, die hier problemen mee hadden.
Bijvoorbeeld het leger en het hele defensiecomplex, want voor
hen brak de vijand in deze situatie natuurlijk door.
Ze hadden geen vijand meer.
De Sovjet-Unie viel uiteen en hoe
kon men nu het handhaven van
zulke enorme militaire uitgaven rechtvaardigen?
Hier op de foto een Amerikaans vliegdekschip.
Je zou kunnen zeggen dat dit bij uitstek het symbool is van
de veiligheidsstaat, van het militaire apparaat, van de machtsuitoefening overal ter wereld.
Deze wapensystemen zijn nodig om overal ter wereld macht uit te oefenen.
Hoe kon dit vanaf dat moment worden gerechtvaardigd?
Ik vond een mooi citaat uit precies deze tijd, namelijk
uit 1991, van Colin Powell, die op dat moment de
hoogste militaire officier in de VS was en dus ook
de hoogste militaire adviseur van de president.
Later werd hij minister van Buitenlandse Zaken.
En hij zei in een kranteninterview in 1991, een
beetje met een sarcastische ondertoon, maar al serieus:
Ik heb geen duivels meer, ik heb geen schurken meer, ik hou Castro en Kim Il Sung
over. Castro was toen de president van Cuba en Kim Il Sung de president van Noord-Korea.
Dus een paar van de weinige overgebleven communistische
staten in de wereld, maar die konden natuurlijk
niet serieus als vijand dienen voor de VS.
Deze landen waren daarvoor veel te onbeduidend en militair veel te zwak.
Dus hoe konden de VS na 1990 nog steeds serieus zeggen dat we een sterk leger nodig hebben?
Hoe moeten ze dat doen?
En precies in deze context, precies in deze vraagstelling,
begon de strijd tegen terreur in de jaren negentig.
Er was echt sprake van een verandering van tijdperk, die ook op personeelsgebied
wordt gesymboliseerd door de overgang van president Bush de oudere naar president Clinton.
(BEELD)
Bush - hier links afgebeeld - is nog steeds een vertegenwoordiger van de Koude Oorlog, een echte koude strijder die in de
jaren zeventig nog hoofd van de CIA was - en deze overgang van Bush naar Clinton heeft ook veel hoop gegeven.
Clinton was dus een hoopvol iemand. Hij werd niet beschouwd als een havik, helemaal niet.
Hij werd beschouwd als een modern, kosmopolitisch persoon.
Hij werd in januari 1993 ingehuldigd en slechts een paar weken later vond
er een zeer grote terroristische aanval op het World Trade Center plaats.
Op dat moment stonden de Twin Towers nog overeind.
Dit is de tijd vóór 9/11, en deze bomaanslag in de ondergrondse parkeergarage van het
World Trade Center - (FOTO) hier een foto uit februari 1993 - was behoorlijk groot.
Destijds de grootste terroristische aanval in de geschiedenis van de VS!
700 gewonden, dus de ondergrondse parkeergarage volledig verwoest.
De bedoeling was om de torens neer te
halen, wat uiteindelijk pas in 2001 lukte.
Degenen achter deze aanslag, deze bomaanslag, zouden islamisten zijn.
Onmiddellijk daarna, het jaar daarop, publiceerde Clinton een nationale veiligheidsstrategie.
Dat is in eerste instantie niet zo ongebruikelijk, dat is eigenlijk wat bijna elke
president doet, en hij gaf zijn richtlijn over waar hij zijn prioriteiten wil stellen.
Ik wil je er een kort citaat uit geven omdat het interessant is.
Clinton zei: De Koude Oorlog mag dan voorbij zijn, de
behoefte aan Amerikaans leiderschap in het buitenland blijft onverminderd groot.
Het is mijn zorg om een nieuwe publieke consensus te
creëren om onze actieve betrokkenheid in het buitenland te behouden.
Dat is een beetje coach-taal.
Dus we kunnen dit weten - actieve betrokkenheid in het buitenland betekent niets anders dan militaire missies of oorlogen in het buitenland.
Dat is gewoon een mooi woord ervoor.
Maar het interessante is dat Clinton hier zegt dat we een
consensus moeten creëren, of dat hij een publieke consensus wil creëren,
dat we ons leger overal ter wereld kunnen blijven inzetten.
Dat wil zeggen, op dat moment was er geen consensus.
In die tijd waren er, zoals ik al zei, grote debatten.
De mensen hebben gezegd: We willen nu een vredesdividend! Dat was het teken.
Wij willen dat al het geld dat nu al
tientallen jaren naar bewapening vloeit, nu naar ons vloeit!
We willen onze eigen economie opbouwen, onze samenleving moet
daarvan profiteren en dit defensiebudget moet worden teruggeschroefd.
En in de jaren 90 werd er ook op bezuinigd omdat de publieke druk zo groot was.
Dat was 94.
Nu komen we bij het volgende jaar 1995.
In maart 95 - (AFBEELDING)
dit is een foto van Joe Biden - die nu president van de VS is.
Op dat moment had hij al een belangrijke functie.
25 jaar geleden was hij voorzitter van de gerechtelijke commissie van de Senaat.
En hij heeft hier een wetsvoorstel ingediend - dit is deze opname - in de Senaat.
Deze wet was bedoeld om de president meer bevoegdheden te geven in het geval van
een grote terroristische aanslag en om de regering in het algemeen meer bevoegdheden te geven.
Deze wet stuitte destijds op hevig verzet.
Als je kijkt naar de persarchieven in die
tijd - dat heb ik gedaan, hoe werd
het destijds besproken - dan zie je dat
behoorlijk invloedrijke burgerrechtengroepen onmiddellijk naar de barricaden gingen
en zeiden: Dit gaat te ver.
We willen geen speciale bevoegdheden voor de president, voor de regering.
Dit zou allemaal democratisch gecontroleerd moeten worden.
Wij willen deze wet niet!
Geweldige weerstand!
Een paar weken later, in april 95, was er weer een grote
terroristische aanslag op het regeringsgebouw in Oklahoma, en ook deze aanslag was
op dat moment - dit was allemaal vóór 9/11 - de grootste
en dodelijkste terroristische aanslag in de geschiedenis van de VS.
Bij deze aanval kwamen 170 mensen om het leven en raakten er ongeveer
1000 gewond ... (AFBEELDING) Zoals je kunt zien, is de schade enorm!
Een autobom met twee ton explosieven, gigantische
schade - en de publieke aandacht voor
het terrorismevraagstuk schoot omhoog met deze aanslag
en bleef daar heel, heel lang.
Deze aanval op het gebouw in Oklahoma was echt een mijlpaal, een keerpunt,
een zeer beslissend moment voor het onderwerp terrorisme, gevaar door terrorisme, om volledig
nieuw te worden genomen, veel serieuzer, om volledig anders te worden waargenomen.
Ja, op deze golf, zou ik zeggen, op deze golf van
de terroristische dreiging, was de stemming gezet, zou je kunnen zeggen.
(BEELD) Dit is een krantenartikel uit 1997.
Maar het is niet geschreven door journalisten.
Het is geschreven door politici, namelijk voormalig CIA-directeur James Woolsey en een zeer hoge functionaris van het Pentagon.
De titel van het artikel is: Hoe je te verdedigen tegen de vijand in de schaduw.
De eerste zin van het artikel verwijst direct
naar de grote aanvallen die ik net noemde.
Ze zeggen dat de verwoesting van het regeringsgebouw in Oklahoma City en de bomaanslag
op het World Trade Center in New York Amerika hebben geschokt, Amerikanen hebben geschokt.
Maar - en hier komt het grote punt - deze tragedies zouden veel erger
zijn geweest als er nucleaire, biologische of chemische wapens waren gebruikt in het proces!
In het verdere verloop van het artikel stellen de auteurs vervolgens dat het
gevaar van chemische en biologische wapens in de handen van terroristen zeer reëel
zou zijn, een zeer groot gevaar zou zijn en dat er zeer grote
inspanningen zouden moeten worden geleverd om zich hiertegen te wapenen.
Dit artikel is slechts één voorbeeld van deze mediacampagne.
Gedurende deze tijd is er veel gepubliceerd op deze manier, in deze richting.
Ik zal je een ander voorbeeld geven, ook uit hetzelfde jaar.
De toenmalige minister van Defensie William Cohen verklaarde op
een persconferentie, bovenaan de agenda: Chemische en biologische wapens
zijn een waarschijnlijke component van toekomstige oorlogvoering! beweerde hij.
Met deze bewering rechtvaardigt hij dat er de komende vijf
jaar een miljard dollar meer in het defensiebudget wordt gestoken.
Je ziet dus dat het vanaf het begin een kwestie was
van veel geld, van zeer grote budgetten, die hierdoor gerechtvaardigd werden.
William Cohen heeft dit jaar ook een opmerkelijk persoptreden gegeven,
dat kan gezegd worden. Hij is op ontbijttelevisie verschenen.
Dus niet nu op de een of andere manier op het podium van het
Pentagon, maar in een programma waar je eigenlijk niet zoveel met politiek wordt geconfronteerd.
Hij zat daar op de ontbijt-tv en hield een pakje suiker voor de camera
en zei: Als Saddam Hoessein deze hoeveelheid - dat wil zeggen, de hoeveelheid die
dit pakje suiker bevat - antrax, dat wil zeggen miltvuur, over een stad als
Washington zou spuiten, zou minstens de helft van de inwoners dood zijn.
Eén keer ademen en ze zullen waarschijnlijk binnen vijf dagen sterven.
De presentatoren van de ontbijt-tv waren sprakeloos en deze tv-reportage zorgde voor
grote opschudding in de pers omdat het zo drastisch was, dit voorbeeld.
Het is vrij duidelijk dat deze verklaring niet echt kan worden omschreven als iets anders dan angstzaaierij.
Dat is schaamteloze angstzaaierij.
Mensen worden wijsgemaakt dat hun leven in direct gevaar is.
Ja, dat was de stemming die in de tweede
helft van de jaren 90 steeds meer werd opgebouwd.
Dat is één kant - de dreiging van
een nieuw gevaar wordt uitgelegd, wordt besproken.
Aan de andere kant worden juist
dit gevaar, deze wapens, tegelijkertijd gebouwd.
Dat is heel interessant.
Ik wist dat ook niet eerder, maar vond het pas tijdens het onderzoek hier.
In 1997 gingen verschillende zeer controversiële wapenprojecten door in de VS.
De CIA had een project dat Clear Vision heette. Daar werd een bacteriebom ontwikkeld.
De DIA, de militaire inlichtingendienst van het Pentagon, had een Project Jefferson.
Een genetisch gemodificeerde variant van miltvuur werd ontwikkeld als biowapen.
En dit onderzoek gebeurde volledig in het geheim.
Er was geen parlementaire controle of wat dan ook. Niemand wist dat op dat moment!
Dit werd bekend in een artikel in de New York Times in september 2001.
Het Pentagon belegde toen een persconferentie en legde
uit dat het puur defensief onderzoek was.
Dit is natuurlijk onzin - als je een biowapen bouwt, is dat geen defensief onderzoek.
In deze periode kwam ook deze man aan: kolonel Robert Kadlec, een biowapenexpert.
Hij was de Amerikaanse inspecteur voor biologische wapens in Irak tijdens de oorlog in Irak in 1991 en,
zoals ik al zei, een van de belangrijkste deskundigen op het gebied van biologische wapens in de VS.
In een strategiedocument, in een intern strategiedocument van het Pentagon, schreef
hij in 1998 over dit onderwerp - dit is een zeer
opmerkelijk citaat, waar mijn collega Dirk Pohlmann mij op wees, dat
echt heel belangrijk is en dat ik nu kort zal voorlezen.
Als biologische wapens worden gebruikt onder de dekmantel
van een ruimtelijk beperkte of natuurlijk voorkomende epidemie,
kan het gebruik ervan geloofwaardig worden ontkend.
(...) De mogelijkheid om ernstige economische verliezen en
daaropvolgende politieke instabiliteit te veroorzaken, gecombineerd met de
mogelijkheid van geloofwaardige ontkenning van gebruik, overtreft de
mogelijkheden van elk ander bekend wapen.
Dit is 98.
En de context waarin deze zinnen in de krant staan, is dat Robert Kadlec waarschuwt
dat vijanden van de VS zulke wapens zouden kunnen gebruiken. Precies in zo'n context.
Maar als je het artikel grondig leest, merk je dat de formulering
dat je het gebruik ervan op een geloofwaardige manier kunt ontkennen op
verschillende plaatsen terugkomt - en dat maakt je ook een beetje opmerkzaam.
In die tijd werd een instituut opgericht dat vandaag de
dag nog steeds een belangrijke rol speelt op dit gebied.
Het heet nu het Center for Health Security
en is gevestigd aan de John Hopkins University.
Je hebt de naam misschien al eerder gehoord.
In de context van de Corona-crisis heeft dit instituut een belangrijke rol gespeeld omdat
alle Corona-cijfers, vanaf het begin tot het voorjaar van 2020, daar worden gepresenteerd, gebundeld
in een dashboard en gebruikt door de media over de hele wereld.
Dit instituut is opgericht in 1998.
Toen heette het nog het Center for Civilian Biodefense Strategies.
Dus dat had nog steeds een militair accent.
Later wordt de nadruk meer gelegd op gezondheid in de externe presentatie.
Maar het ging eigenlijk over hetzelfde.
Dit centrum heeft een aantal zeer belangrijke en essentiële simulatiespellen over dit onderwerp georganiseerd.
oefeningen, rampenoefeningen, waar ik hieronder wat dieper op in wil gaan.
Dat ging af 1999.
Het instituut bestaat dus nog maar één jaar en is
opgericht met geld van een rijke miljardairsstichting, de Sloan Foundation,
geld van het voormalige hoofd van General Motors.
Hij is al lang dood, maar de
beheerders van zijn stichting hebben vele, vele
miljoenen in deze speeltuin van Bioterra gepompt.
Er was een eerste conferentie in 1999.
Dit was een heel groot evenement.
Vele honderden deelnemers uit tien landen kwamen bijeen
in Arlington, net buiten de hoofdstad, voor een
nationaal symposium over volksgezondheid en reacties op bioterrorisme.
Hoe ga je ermee om als er
ergens een aanval is, wat kun je
doen, hoe moeten we coördineren?
In het kader van deze conferentie, dit is
hier februari 99 (PICTURE/PLAQUE) - ook hier is
weer de organisator Johns Hopkins Center for Civilian
Biodefense Studies in samenwerking met het ministerie van
Volksgezondheid en verschillende wetenschappelijke verenigingen.
Deze grote conferentie was ook de eerste keer dat een dergelijke oefening plaatsvond.
Een oefening waarin werd getest dat terroristen een
pokkenpathogeen verspreiden in de VS en er een
pokkenepidemie uitbreekt in de VS met veel slachtoffers
- en hoe kun je hierop reageren.
Je moet je het simulatiespel als volgt voorstellen:
Mensen zitten een paar uur rond de vergadertafel en spelen rollen.
Ze spelen verschillende staatsfuncties en praten dan met elkaar, net
zoals ze met elkaar zouden moeten praten in de crisis.
Hoe ze dan in werkelijkheid een conferentiegesprek
zouden houden om de reacties te coördineren.
Dit soort conferenties wordt dan uitgespeeld -
wie zegt wat, wie moet wat beslissen,
waar ontstaan conflicten, waar ontstaan problemen.
In het eindverslag van deze oefening vinden we de volgende zinnen:
- Hoe ver kan de politie gaan om patiënten in quarantaine te houden?
- We hebben een consensus nodig over hoe we verder moeten gaan met vaccineren.
- Had de staat van beleg moeten worden afgekondigd?
- We moeten de boodschap die naar het publiek
gaat controleren, en hoe kunnen we die boodschap controleren?
Al deze vragen werden in 1999 besproken en dit zijn
vragen die ons natuurlijk erg aan het heden doen denken.
Op het symposium sprak ook Richard Clarke, destijds
een senior adviseur terrorismebestrijding van de Amerikaanse regering,
net een jaar vers in functie.
Hij zei: Voor het eerst maakt het ministerie van
Volksgezondheid deel uit van de Amerikaanse Nationale Veiligheidsraad.
Dus deze weg werd echt ingeslagen, dat
deze gezondheidskwesties werden omgezet in militaire kwesties.
In hetzelfde jaar, 1999, zette het Pentagon
zijn onderzoek naar biologische wapens voort.
Er was het zogenaamde Project Bacchus.
Er werd een antraxfabriek gebouwd in
de woestijn van Nevada en het
doel was het volgende.
Het Pentagon vertelde zijn personeel, dat wil zeggen dit departement, om het te doen:
Ontwikkel een kleine antraxfabriek, maar alleen met materialen
die vrij verkrijgbaar zijn op de markt.
Ook dit is na een paar maanden bereikt.
Dat kwam ook pas enkele jaren later uit.
Het Pentagon ontwikkelde deze antraxproductie met commercieel verkrijgbare
materialen, dus het was in een positie -
als je er nu slecht over nadenkt -
om zelf zo'n aanval uit te voeren om
achteraf te kunnen zeggen dat terroristen het gedaan
hebben, omdat alle componenten vrij verkrijgbaar zijn op
de markt - zo gevaarlijk is het.
Dus dit potentieel, dit vermogen
is op dit moment ontwikkeld.
Dit vond plaats op een militaire basis in Nevada.
(BEELD) Dit is nu de hele militaire basis.
Vroeger werden daar kernwapentests uitgevoerd en in
de jaren negentig werd daar ook dergelijk
onderzoek naar biowapens gedaan, ver weg van
de beschaving, zou ik zeggen.
Oké, toen ging het verder in snelle stappen.
Het jaar daarop, in 2000, was
er het tweede grote symposium van
dezelfde organisator, opnieuw over dit onderwerp.
Het enige verschil is dat ze nu
geen pokkenuitbraak hebben getest, maar een pestuitbraak.
Maar weer bioterreur! Deze documenten die ik je nu laat zien
(FOTO), dit is een originele website uit het jaar 2000.
Je kunt het nog steeds vinden in het
internetarchief en de citaten die ik je nu
laat zien, zijn allemaal open documenten.
Je kunt ze op internet vinden.
Dit zijn nu geen geheimen meer.
Geen enkele klokkenluider of wat dan ook heeft dit gepubliceerd.
Dit is allemaal open materiaal.
Ik wil een paar woorden citeren
uit de documenten van deze oefening
uit het jaar 2000:
De aanblik van gewapende militaire
aanwezigheid in Amerikaanse steden lokt
protesten uit tegen de inperking
van burgerlijke vrijheden (...)
De vraag is hoe en in welke mate we deze dingen afdwingen.
Hoeveel geweld wordt er gebruikt om
mensen in hun huizen te houden?
Dit zijn dus de dingen die 20
jaar geleden, zoals ik al zei, heel
specifiek zijn besproken door belanghebbenden op hoog
niveau tijdens deze oefeningen.
Op dat moment - velen zullen het
zich herinneren - waren er ook belangrijke
presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten.
President Bush, de jongste,
kwam in januari 2001
aan de macht. (AFBEELDING)
Hier naast hem staat Dick Cheney, zijn vice-president,
die grote invloed heeft gehad in deze regering.
Slechts een paar maanden na de inauguratie
van deze twee heren, was er al
de derde grote bioterreuroefening binnen zeer korte
tijd. Het heette Dark Winter.
Nog een pokkenoefening, en deze kleurrijke
pagina (PICTURE) is ook een originele
website van dit centrum uit 2001.
Toen zagen websites er wat
kleurrijker en rommeliger uit.
Dit komt echt uit het originele internetarchief.
Er staat ook direct van wie het geld komt.
Gesponsord door de Alfred P. Sloan Foundation
& de Robert Wood Johnson Foundation.
Dit is heel openlijk gedaan.
Ja, en deze oefening is geprofessionaliseerd.
De vorige oefeningen vonden plaats in
hotels, in de vergaderzaal, heel eenvoudig.
Deze oefening vond plaats op een militaire basis.
Andrews Air Force Base is een grote militaire basis
net buiten de hoofdstad Washington, dus dat is weer
een tandje bijgeschakeld. Dark Winter, dat ook een beetje
het gevoel van een Hollywood-film heeft.
Dus het heeft bijna zoiets als een marketing, kun
je bijna zeggen voor deze hele kwestie, publicitair gezien.
Dit is ook allemaal openbaar gemaakt.
Er werd toen ook over geschreven.
Dit is niet gedaan in donkere achterkamertjes.
Je moet je realiseren dat dit eigenlijk
bedoeld is voor het publiek. Laten we
eens kijken wie er daadwerkelijk hebben meegedaan.
Dit komt ook uit de originele documenten van de oefening.
Als je je een beetje verdiept in deze
namen, of als je je een beetje verdiept
in de Amerikaanse politiek in die tijd, zullen
veel namen je bekend in de oren klinken.
We hebben bijvoorbeeld de rol van
de CIA-directeur, gespeeld door James Woolsey.
Maar hij was een paar jaar eerder echt CIA-directeur.
Of, laten we eens kijken, de gouverneur van Oklahoma, de staat
die die vreselijke aanval had, die hadden we eerder - Frank
Keating. Ten tijde van de oefening was hij gouverneur van Oklahoma.
Dus hij speelde het nu niet alleen, hij was het echt.
En ook de andere functies
worden bezet door senior mensen.
Je kunt echt zeggen dat ze op
het hoogste niveau een noodtoestand hebben ingestudeerd.
Dat was geen middle management van autoriteiten.
Dat was een heel hoog niveau
waarop deze dingen werden besproken!
Wat ook opvalt als je naar deze oefendocumenten
kijkt, is de rol van de pers.
Omdat er pers aanwezig was tijdens deze oefeningen.
Ze waren ingebouwd in de
planningsspelletjes, ze speelden mee, en
het waren ook geen kleine
journalisten, maar nationaal bekende journalisten.
We vinden bijvoorbeeld Judith Miller van de New York
Times, een zeer bekende journaliste in deze grote krant,
of tv-verslaggevers van de grote netwerken NBC CBS.
Ze waren er.
(BEELD)
Dus dat is ook een foto van de oefening direct en ze gingen in principe door een nep-persconferentie.
Dus de politici hebben gespeeld -
we hebben nu deze noodsituatie, er
is nu een pokkenoefening, er is
nu een pokkenaanval op de VS
- en de verslaggevers geven dan
een persconferentie, stellen vragen.
De politici zijn al aan het oefenen hoe de pers zal
reageren en wat ze vervolgens tegen de pers zullen zeggen.
Dit werd ook geoefend, zeer uitgebreid
en op zeer hoog niveau.
Oké, dan werden er lessen geleerd,
dat hoort bij zo'n oefening, daar
is het eigenlijk voor, en de
resultaten waren zodanig dat men zei:
We zijn slecht voorbereid op een biowapenaanval,
we hebben niet genoeg vaccins - en
gedwongen beperkingen voor burgers zijn waarschijnlijk de
enige middelen die beschikbaar zijn als er
niet genoeg vaccin is.
Dus moeten we de burgerrechten beperken.
Dit is nu het jaar 2001.
Robert Kadlec, die we eerder hadden, die dit
strategiedocument schreef voor het Pentagon en die zei
dat een biowapen ook gebruikt zou kunnen worden
in de schaduw van een echte epidemie en
dat dit dan geloofwaardig ontkend zou kunnen worden,
verschijnt hier ook weer.
Deze Robert Kadlec neemt deel
aan deze oefening als biowapendeskundige.
(BEELD)
De opname die je hier ziet is een televisiereportage van een fictieve nieuwszender.
Je moet je voorstellen dat daar
mensen zitten die deze oefening doen.
Dan is er een groot tv-scherm en worden er
fictieve nieuwsberichten afgespeeld, maar die zijn speciaal vooraf geproduceerd.
Dan komt de expert Robert Kadlec opdagen en zegt: Het probleem is dat
we niet genoeg vaccin hebben en dat betekent dat het wel eens een
heel donkere winter in Amerika zou kunnen worden - Het betekent dat dit
wel eens een heel donkere winter in Amerika zou kunnen worden.
En dat is tenslotte de titel van de oefening Dark Winter.
En als we nu kijken naar wat er later
van Robert Kadlec is geworden - nu in de
Corona-crisis in 2020 - een van de belangrijkste adviseurs
van de Amerikaanse regering (BILD), die hier in het
midden aan de katheder staat, naast hem Mike Pence,
vicepresident onder president Trump.
Ondertussen is Joe Biden uitgeroepen tot president van de
VS en slechts een paar dagen nadat de grote
Amerikaanse televisiestations hem tot president hadden uitgeroepen, zei hij
dat Amerika een zeer donkere winter tegemoet gaat.
Dezelfde woorden, dus precies dezelfde woorden.
Je kunt denken dat dit toeval is
- natuurlijk kan ik niet bewijzen dat
dit verband houdt met de oefening.
Maar het vermoeden is groot
dat deze taal ook is
overgenomen uit deze oude voorlopige
planning. Het is tenminste hetzelfde.
Terug naar het jaar 2001.
In de documenten voor de oefening staat:
Amerikanen kunnen basis burgerrechten zoals het recht
van vergadering of vrijheid van reizen niet
langer als vanzelfsprekend beschouwen.
Ja, dat was dus de derde oefening in korte tijd over dit onderwerp.
Dit was erg in de publieke belangstelling en slechts
een paar ... dit is nu in juni 2001.
Dan komen we in september,
de aanslagen van 9/11 en
het hele terrorismevraagstuk wordt weer
een niveau hoger geplaatst.
Nu het wereldpubliek echt heel aanwezig is, is
de terroristische dreiging het onderwerp dat jarenlang de
hele politieke discussie stuurt en vormt.
September 2001, dan oktober 2001, een
maand later duiken er miltvuurbrieven op.
Brieven met dit fijne, witte poeder
van miltvuur worden verstuurd, worden gepost.
Aan deze twee politici Tom Daschle en Patrick Leahy.
Tom Daschle was toen Majority Leader van de Senaat
en Patrick Leahy was voorzitter van de Judiciary Committee.
Wat deze twee politici in die tijd
verenigde, was dat ze allebei tegen de
wetswijzigingen waren die na 11 september 2001
zouden worden doorgevoerd - het sleutelwoord Patriot
Act, d.w.z. beperkingen van burgerrechten, uitbreiding van
macht voor de overheid, uitbreiding van bevoegdheden
voor de geheime diensten - al deze
wetgevende maatregelen die in die tijd werden
ingevoerd.
Ze kozen de kant van
de burgerrechten en zeiden:
We kunnen deze uitbreiding niet laten passeren als een algemene verklaring.
We moeten dit van geval tot
geval bespreken en zorgvuldig afwegen.
In deze situatie ontvingen de twee
antraxbrieven, waarvan het auteurschap tot op
de dag van vandaag wordt betwist.
In het begin werd gezegd - dit komt van Bin Laden, dit komt van Al Qaeda, dit komt van Irak.
Niets van dit alles kon worden gestaafd.
Uiteindelijk werd gezegd dat de brieven afkomstig waren
van een verwarde wetenschapper uit Amerika's eigen biowapenonderzoek.
Ook dat kon niet echt worden onderbouwd.
Er doen veel verschillende verhalen de ronde in de kamer.
In feite zijn deze aanvallen tot op de dag van vandaag niet opgelost.
Maar het feit is dat nadat deze twee
politici deze dreigbrieven hadden ontvangen - en dat
moet je je even realiseren: Als ze een
brief met een giftig poeder naar zo'n politicus
sturen, dan is het duidelijk dat ze de
politicus er niet mee vermoorden, want deze politici
openen hun post niet zelf.
Natuurlijk hebben ze medewerkers die dat doen.
D.w.z.
Degene die dit deed wilde hen niet doden,
dan had hij wel andere manieren en middelen
gevonden, maar hij wilde hen bedreigen.
Hij wilde ze een signaal sturen! Hier is een rode lijn.
Wie ook de auteur van deze
brieven is, deze twee politici moeten
worden bedreigd en bang gemaakt.
Ik weet niet hoe ze het volhielden, maar
het is een feit dat ze meteen nadat
ze die brieven kregen, hun verzet opgaven en
de wetten op die manier werden aangenomen.
Deze miltvuurbrieven werden vervolgens gebruikt om iets heel interessants te rechtvaardigen.
In november 2001, opnieuw zeer kort daarna,
werd op initiatief van de Amerikaanse regering
een nieuwe internationale organisatie opgericht.
Het heette het Global
Health Security Initiative!
En de rechtvaardiging hiervoor was dat ze zeiden:
Deze miltvuurbrieven - dat was het grote wereldprobleem op dat
moment - kunnen overal toeslaan. Elke regering wordt bedreigd.
Irak of Saddam Hoessein of Osama Bin Laden zouden dit
uiterst giftige poeder naar elk van hen kunnen sturen.
We moeten nu onze krachten bundelen, internationaal
alle staten, en hier gezamenlijk tegen optreden.
Toen hebben ze dit initiatief opgericht.
De deelnemende staten worden hier aangegeven door de vlaggen onderaan (wijzend naar de grafische dia).
Dat zijn dus Canada, de Europese Unie, Frankrijk, Duitsland,
Italië, Japan, Mexico, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten
en ook de WHO als technisch adviseur.
November 2001.
Deze groep bestaat in feite uit de G8, d.w.z.
de meest invloedrijke geïndustrialiseerde landen van het Westen, aangevuld
met Mexico en de Europese Unie als extra speler.
Vanaf dat moment ontmoetten ze elkaar
regelmatig op zeer hoog niveau.
Ofwel de ministers van Volksgezondheid van de
staten persoonlijk of zeer hoge afgevaardigden van
hen en hebben gesproken en gecoördineerd over
deze kwestie van bioterrorisme.
Slechts een jaar later is er alweer een zeer belangrijke stap gezet,
2002.
Er is namelijk gebleken dat er grote overeenkomsten zijn
in rampenplannen voor bioterrorisme en voor een grieppandemie.
D.w.z.
Vanaf 2002 hebben ze altijd voor beide gerepeteerd, zich op beide voorbereid.
Ze hadden dus niet meer per se een
terroristische aanslag nodig als gevaar, maar zeiden: Nou,
zo'n virus kan zich ook zomaar verspreiden!
En ook dat is net zo gevaarlijk
en daar moeten we ons op voorbereiden.
Deze hele kwestie van pandemische paraatheid,
in het Engels heet het Pandemie
Paraatheid, d.w.z. alertheid voor pandemieën.
Dit begon op internationaal niveau via
deze instelling in het jaar 2002.
Vervolgens werd een technische werkgroep voor pandemische influenza
opgericht, onder leiding van de VS en Engeland.
En toen begonnen oefeningen die niet
langer alleen in de VS plaatsvonden,
maar internationaal werden gecoördineerd.
De eerste van deze oefeningen was
in 2003, de Global Mercury-oefening.
Dit is een grafiek uit het oefenmateriaal.
Ik heb ze van de RKI website.
En daar zie je de teamgenoten in deze grafiek.
Dit zijn de directe spelers: Europese
Commissie, Frankrijk, Duitsland, Italië, Japan, Mexico,
VK, VS, WHO, Canada - dit
zijn de spelers.
En boven is er een regisseur en een
oefenplanner die het script voor de oefening hebben
geschreven, en beneden wordt er geacteerd!
Duitsland nam ook deel,
vertegenwoordigd door het RKI.
Het is een zeer uitgebreide oefening van meerdere dagen geweest.
Vele honderden mensen waren erbij betrokken
en speelden het gewoon uit.
Er waren nogal wat van dit soort oefeningen in deze periode.
De oefening Atlantic Storm was erg belangrijk in 2005.
In het midden op de lessenaar Madeleine Albright, de
voormalige minister van Buitenlandse Zaken van de VS -
speelde de rol van de president in deze oefening!
In de documenten voor deze oefening kunnen we lezen:
Hoe moeten nationale leiders beslissen over het sluiten van grenzen of quarantaine?
Als er maatregelen worden genomen om de bewegingsvrijheid te
beperken, hoe lang moeten die dan worden gehandhaafd?
Hoe zouden ze internationaal worden gecoördineerd en hoe zou
de beslissing worden genomen om ze in te trekken?
Dus eigenlijk zijn precies de kwesties die nu
in 2020 over de hele wereld worden besproken,
al heel serieus en op een heel hoog
niveau met elkaar besproken tijdens deze oefening.
Ik zal je laten zien wie er heeft meegedaan.
Onder andere twee politici uit Frankrijk en Duitsland:
Bernard Kouchner, links, en Werner Hoyer, rechts.
Bernard Kouchner was de voormalige Franse minister van Volksgezondheid.
Later werd hij minister van Buitenlandse Zaken, d.w.z. deel van de regering.
En op het moment dat de oefening plaatsvond, werd er
over hem gesproken als de volgende kandidaat voor WHO-directeur.
In die tijd dus een heel belangrijk persoon op dit gebied.
Rechts van hem...oh ja, en hij speelde
de rol van de Franse president.
Rechts van hem staat Werner Hoyer, een FDP-politicus die
staatsminister was op het ministerie van Buitenlandse Zaken en
de rol van de Duitse bondskanselier speelde.
Ze zaten daar aan tafel met al die landen en speelden het uit.
En dit zijn mensen die
daadwerkelijk regeringsverantwoordelijkheid hebben gedragen.
Ja, zei Werner Hoyer na de oefening: Voor iemand
die al vele jaren in veiligheid en defensie werkt,
was dit een verrassende en adembenemende oefening.
Ik denk dat slechts een zeer kleine minderheid van de politici in Europa zich bewust is van dit soort dingen.
Oké, ik heb je nu kennis laten maken met een heleboel van deze oefeningen.
Misschien herken je de parallellen. Ze herkennen het patroon van waar het hier om gaat.
Ik wil mijn grote tussentijdse conclusie trekken:
Natuurlijk, waar ging het over?
Natuurlijk ging het over een noodsituatie op gezondheidsgebied.
Het ging over besluitvormingsproblemen, over competenties:
Wie mag wat beslissen,
wie heeft de overhand?
Maar het ging niet alleen om deze dingen.
Het ging ook over de noodtoestand, de afschaffing van grondrechten,
massale vaccinatie en autoritaire politiek zonder inspraak van parlementen.
Deze punten stonden ook centraal in alle oefeningen.
Ik vind dat heel opmerkelijk, want logisch gezien is dat niet absoluut noodzakelijk.
Als ze een pandemie of een terroristische aanslag en de reactie daarop
repeteren, hoeven ze niet automatisch een opschorting van de grondrechten te repeteren.
Dat is niet automatisch inbegrepen.
Maar het gebeurde op zo'n manier dat een
waarnemer de indruk kan krijgen dat al deze
oefeningen misschien een dekmantel waren om een politieke
noodtoestand te kunnen testen, om te kunnen naspelen
hoe men eigenlijk handelt als zoiets gebeurt.
Dat is tenminste mijn persoonlijke indruk.
Ja, toen kwam al snel de financiële crisis in 2007/2008 en het onderwerp
van pandemieoefeningen verdween een beetje naar de achtergrond op het internationale toneel.
In 2009, net toen de financiële crisis doorbrak in de wereldeconomie,
kwam de Mexicaanse grieppandemie om de hoek kijken - zeg I
en in het voorjaar van 2009, toen het Mexicaanse griepverhaal
net begon en niemand echt wist wat er ging gebeuren,
gaf deze meneer er commentaar op (afbeelding geprojecteerd).
Dit is Jacques Attali, die ook niet iedereen kent - maar hij is erg bekend in Frankrijk.
Hij is een presidentieel adviseur.
Hij was lange tijd een zeer belangrijk adviseur van president François Mitterrand - hij bereidde de G8-bijeenkomsten voor
Mitterrand voor als een zogenaamde Sherpa, d.w.z. iemand die lange tijd zeer dicht bij de macht stond.
Een meesterbrein van de elites in Frankrijk en ook iemand
die bijvoorbeeld, zoals ik van de Frankfurter Allgemeine vernam, presidenten
- de huidige president Emmanuel Macron - hielp opstaan.
Hij zegt over zichzelf dat hij Macron heeft ontdekt.
En dat is ook relatief geloofwaardig als je kijkt naar
hoe goed Jacques Attali is verankerd in de Franse elites.
Hij zei begin 2009 in een artikel in de pers - dat je vandaag
de dag nog steeds kunt lezen - over het onderwerp van de Mexicaanse griep:
De geschiedenis leert ons dat de mensheid zich pas echt
ontwikkelt als ze echt bang is (...) Het uitbreken van
de pandemie zou een van deze structurerende angsten kunnen uitlokken.
(...) Dan kunnen we veel sneller de basis leggen voor een
echte wereldregering dan mogelijk zou zijn geweest om economische redenen alleen.
Ik zal er verder geen commentaar op geven,
dit zijn gewoon zijn uitspraken uit die tijd.
Dat vind ik heel opmerkelijk!
Gewoonlijk worden zulke beweringen bestempeld als
samenzweringstheorie, maar dit is echt.
Dit is een echte uitspraak van een man die veel invloed heeft.
En dat zei hij in 2009.
Rond deze tijd, een jaar later, in 2010,
werd er in de VS een onderzoek gepubliceerd
dat ook een beetje in deze richting gaat:
Het zogenaamde Lock Step-scenario maakt deel uit van deze studie.
Ik zal het kort introduceren zodat je een beetje weet waar het over gaat.
Het onderzoek zelf is
dit (opliggende dia).
Dit is de titel: Scenario's voor de toekomst van technologie en internationale ontwikkeling.
Dat klinkt een beetje saai.
Bureaucratische titel, weinig spectaculair.
Je verwacht op het eerste
gezicht geen groot nieuws.
Het onderzoek is ontwikkeld met geld van
de Rockefeller Foundation, hieronder staat het logo.
De Rockefeller Foundation is een van de machtigste en rijkste stichtingen ter wereld.
De naam gaat terug naar de oprichter.
David Rockefeller was honderd jaar geleden ook de rijkste man ter wereld.
Vandaag de dag heeft de stichting nog steeds grote invloed op veel gebieden.
En dit onderzoek uit 2010 heeft het onderwerp
simulatie naar een heel nieuw niveau getild.
Ze zeiden niet langer alleen maar wat er gebeurt als dit
gebeurt, als dat gebeurt, maar ze ontwikkelden wereldwijde, vier wereldwijde toekomstscenario's:
In welke richtingen zou de wereld
zich de komende jaren kunnen ontwikkelen?
Er zijn vier richtingen gedefinieerd.
En een van de mogelijkheden die daar werden geschetst, gewoon
om een beetje buiten de doos te kijken, zoals ze
in managementkringen zeggen, om een beetje verder te kijken dan
je eigen neus lang is - een van deze richtingen
heette Lock Step, en Lock Step betekent lockstep.
In dit scenario, dat 10 jaar geleden werd geschreven, gebeuren de volgende dingen
- een grieppandemie verspreidt zich over de wereld en veroorzaakt wereldwijde paniek.
China wordt een rolmodel in de paniek met zijn restrictieve aanpak.
Overal ter wereld worden verplichte maskers ingevoerd.
Autoritair De controle wordt uitgeoefend en blijft ook na afloop van de pandemie van kracht.
Burgers geven vrijwillig hun vrijheid op en pas na
meer dan tien jaar ontstaat er wijdverspreid verzet.
Dit is het scenario van het jaar 2010.
Dat is heel vreemd als je dat nu in 2020
leest en dat is de realiteit die we nu meemaken.
Als je de studie leest, vind je de formuleringen die het
doel zijn: een nieuw strategisch debat op gang brengen onder besluitvormers.
We weten niet, of ik weet niet, wie er destijds met wie
over dit scenario heeft gesproken, in welke kringen dit de ronde deed.
Dat kun je niet zeggen, daar heb ik geen gegevens over, maar het bestaat, het
onderzoek is beschikbaar en het werd gefinancierd met geld van een zeer machtige stichting.
Je kunt er dus al van uitgaan dat een paar mensen
die invloed hebben de studie op dat moment hebben gelezen.
Ja, deze hele kwestie van noodoefening, pandemieoefening kreeg een nieuwe impuls vanaf 2017.
Wat was 2017?
Er was een nieuwe president in de VS: Donald Trump.
En ik plaats dit hier in de context omdat die context me heel duidelijk lijkt.
Dus januari 2017, Trump wordt ingehuldigd - hier is een foto in
de Oval Office in het Witte Huis, het bureau van de president
in het midden, Barack Obama, aftredend president, aan de linkerkant, dus Donald
Trump toont de Oval Office voor de eerste keer.
Ja, en iedereen zal het zich nog herinneren.
Er was een echte schok in de media over de hele wereld.
Trump is president, hoe kan dat nou, niemand had het voorspeld,
iedereen dacht dat het onmogelijk was dat zoiets kon gebeuren, dat
zo'n buitenstaander - zulke schaamteloze uitspraken, die zich helemaal niets aantrekt
van wat de mainstream zegt - dat zo iemand president zou
worden, dus het stuurde schokgolven de wereld rond.
Er zijn van die grote internationale conferenties die elk jaar
plaatsvinden in Davos in januari, de Munich Security Conference in
februari, en in dit jaar 2017 werd er op deze
conferenties over niets anders gesproken dan de nieuwe Amerikaanse president.
Wat betekent dit nu voor het wereldsysteem, voor de wereldhandel, voor het
financiële systeem, voor de internationale diplomatie? Kan het wel zo doorgaan?
Op de Munich Security Conference in februari 2017 verscheen John McCain en
hij zei: Ik weiger de ondergang van onze wereldorde te accepteren.
John McCain leefde toen nog.
Hij was een van de militaire haviken en hardliners in de VS
met grote invloed in de internationale diplomatie, en zijn toespraak werd zeer
goed ontvangen op deze conferentie, waar de militairen en diplomaten van de
westerse wereld, van de NAVO, elkaar elk jaar ontmoeten.
En als je de documenten en artikelen uit de tijd van de conferentie er nog eens
op naslaat, dan wordt duidelijk dat er op dat moment echt heel veel op het spel
stond en dat men zich in die elitaire kringen grote zorgen maakte over de vraag of
de NAVO überhaupt nog wel in deze vorm kon blijven bestaan, of ze nu uit elkaar
zou vallen, of Trump ... of het allemaal uit elkaar zou vliegen.
En het was in deze context dat deze zin werd uitgesproken.
McCain zegt: Ik weiger de ondergang van onze wereldorde te accepteren.
En hij kreeg een enorm applaus van zijn collega's uit de Westerse wereld.
De volgende dag verschijnt Bill Gates op dezelfde conferentie en geeft
ook een toespraak en hij zegt: we negeren het verband tussen
gezondheidsveiligheid en internationale veiligheid op eigen risico, en hij zegt: Er
komt een biowapenaanval en het is slechts een kwestie van tijd.
We moeten hierop voorbereid zijn.
We moeten ons op epidemieën voorbereiden zoals het leger zich op een oorlog voorbereidt.
En onmiddellijk daarna gaan deze
internationale pandemie-oefeningen weer van start.
De oefening begint opnieuw.
We zijn nu in 2017, in mei 2017 vindt in Berlijn voor het eerst
in de geschiedenis een bijeenkomst plaats van de ministers van Volksgezondheid van de G20.
De G20 bestaat uit de 20 rijkste, machtigste geïndustrialiseerde
landen ter wereld, dus China en India en Brazilië
zijn er ook bij, evenals alle Europese geïndustrialiseerde landen.
En voor het eerst zijn de ministers van Volksgezondheid hier speciaal
bijeengekomen om samen deze bioterroristische dreiging - deze pandemische dreiging -
het hoofd te bieden, om zich voor te bereiden - en
in mei vond in Berlijn een grote pandemie-oefening plaats. 2017.
We zien hier op de eerste rij alle ministers
van Volksgezondheid [ [Spreker wijst naar een foto].
Hermann Gröhe was de voorganger van Jens Spahn, de toenmalige Duitse minister van Volksgezondheid.
Naast hem zitten zijn collega's uit China, de VS,
Brazilië, Canada en Australië - allemaal naast elkaar.
En op het scherm voor hen speelt zich een pandemiescenario af:
Wat gebeurt er als een nieuw virus zich verspreidt en wat kunnen we samen doen?
Het virus heette toen geen SARS, maar Mountain Associated
Respiratory Syndrome (MARS) . Dit is dus een fictief
virus dat volgens het script uit de bergen kwam.
Ja, en als je daarnaar kijkt, als je nog eens naar dat beeld kijkt, dan wordt
het misschien een beetje duidelijk waarom vandaag - nu in de crisis, alle landen, of de
meeste landen, op een zeer gecoördineerde manier te werk gaan, en overal gebeurt hetzelfde.
Ja, want al deze verantwoordelijke mensen kregen dezelfde input
in de tijd daarvoor, voor de crisis, en kregen
dezelfde recepten aangeleerd die toen geïmplementeerd moesten worden.
Ze zijn al gesynchroniseerd door al deze oefeningen.
Zo lijkt het tenminste.
We blijven in 2017, zijn nu in augustus 2017.
En Herrmann Gröhe, de minister van Volksgezondheid, introduceert deze maand een adviespanel.
Een internationaal adviesorgaan dat het Duitse gezondheidsbeleid moet
adviseren met het oog op mondiaal gezondheidsbeleid -
met andere woorden, Duitsland moet een mondiaal gezondheidsbeleid
maken - moet het voortouw nemen.
En deze heren en dames worden geacht de regering hierover te adviseren [groepsfoto is te zien]. Natuurlijk valt het precies in het midden op, dat weten we allemaal:
Christian Drosten is dus lid van dit adviesorgaan.
Links van hem Ilona Kickbusch, een academica uit Duitsland, die
ook veel onderzoek heeft gedaan naar pandemische risico's enz.
Wat een rol speelde in een WGO.
Dan hier: Jörg Hacker.
Dit is de voormalige voorzitter van het RKI (Robert Koch Institute). Hier is een dame uit Afrika, regionaal directeur van de WHO voor Afrika.
Maar vanuit mijn oogpunt zijn de heren uiterst links en rechts doorslaggevend.
Omdat ze in een compleet andere competitie zitten als je het bekijkt.
Links zien we Jeremy Farrar van de Wellcome Trust.
Dit is een Britse stichting die meer dan 25 miljard euro heeft opgehaald. dollars tot haar beschikking.
Dit is een ongelooflijk invloedrijke stichting op het gebied van gezondheidsbeleid.
Dus in termen van geldomvang zijn ze invloedrijker dan
de Rockerfeller Foundation of de stichting van George Soros.
Ze hebben dus meer geld en hij heeft zeer
goede connecties op het gebied van internationaal gezondheidsbeleid.
Helemaal rechts is dat Christopher Elias van de Gates Foundation.
En de Gates Foundation is nog groter, die
hebben geen 25 miljard, maar 50 miljard.
En zijn nog beter genetwerkt, en spelen dus een leidende rol in de
wereld op het gebied van internationaal gezondheidsbeleid, kan zonder overdrijving gezegd worden.
Deze twee heren zijn sinds 2017 adviseurs van de Duitse regering,
aan dezelfde tafel als Christian Drosten en de minister van Volksgezondheid.
Misschien had je het eerder moeten horen.
Oké, laten we naar volgend jaar gaan.
In 2018 is er weer een grote bioterreuroefening in de VS.
Dit is deze keer geen internationale oefening.
Hier rond deze conferentietafel in Washington
zitten mensen van de Nationale Veiligheidsraad.
Dus mensen - politici, ambtenaren, belangrijke mensen met hoge functies.
Ze spelen dat ze nu de Nationale Veiligheidsraad zijn en
er is nu een bioterroristische aanval en ze moeten reageren.
Het is interessant vanuit verschillende perspectieven.
We zien hier in het midden een videofeed van een televisiestation.
En dit is een voorgeproduceerd televisieprogramma.
De twee vrouwen die met elkaar praten zijn bekende televisiepresentatrices in de VS.
Als dit in Duitsland was, zou het zijn alsof Sandra Maischberger en Maybrit
Illner met elkaar overlegden over de bioterroristische aanslag, en de mensen daar waren
[ Spreker wijst naar de gesuperponeerde foto] en reageert er dan op.
Ze hebben hun best gedaan om het zo realistisch mogelijk te maken, zodat de
mensen die aan tafel zitten echt het gevoel hebben dat dit nu echt is.
Dit is met veel moeite gedaan.
Oké, deze oefening ging over een fictieve, hooggeplaatste, elitaire sekte
die een smerig virus ontwikkelde in een biolab in Zürich,
dat ze vervolgens over de hele wereld verspreidden.
Er ontstaat een pandemie en het doel van deze
cultus zou zijn geweest om de wereldbevolking te verminderen.
Het is dus een zeer demonisch doelwit.
Dat was het scenario van deze oefening Clade X,
opnieuw georganiseerd door het Center for Health Security, dat
al die andere oefeningen de jaren ervoor had gepland.
Rechts van hen staat Tom Daschle.
We hadden hem al eerder: een van de ontvangers van de antraxbrieven.
In de tussentijd werkte hij als lobbyist voor gezondheidsbedrijven.
En hier heeft hij net deelgenomen aan de oefening.
Links van hem zit Tara O'Toole, een bioveiligheidsexpert
die veel scripts voor deze oefeningen heeft geschreven.
Dus bijvoorbeeld voor de oefening Donker Winter schreef het script.
Zij zit hier ook aan tafel.
Ze speelde later een belangrijke rol in de regering en
ja, ze is eigenlijk een sleutelfiguur in deze hele scène.
Nu zijn we dus al heel dicht bij het heden.
En voordat ik jullie vertel over de laatste oefening, Event 201
- in oktober 2019, wil ik graag weer een heel ander
vat openen, omdat ik denk dat het in deze context thuishoort.
In de context van jezelf de vraag stellen:
Waarom is deze hele Corona pandemie begonnen in januari 2020?
Je kunt natuurlijk ja zeggen,
dan komt het virus tevoorschijn.
Als we binnen de officiële verklaring blijven, en daar ging het gewoon zijn gangetje.
Het lot wilde het gewoon.
Als men nu aanneemt dat het niet zo noodlottig gebeurde,
maar dat het door sommige kringen werd geregisseerd, als een
mind game, dan is het misschien niet oninteressant om te
beseffen wat er in september 2019 gebeurde.
Want er was een zeer grote beving op de aandelenmarkten.
Ik had er bijna niets van gemerkt, ik
had het destijds alleen terloops opgemerkt, als een
kleine melding, maar had het niet opgevolgd en
pas nu, voor deze lezing, beter bekeken.
Zoals ik in het begin al zei, heb ik dit onderwerp ook nog niet in mijn boek staan.
Om ze een idee te geven van wat er
echt gebeurd is, laat ik ze gewoon een kort
krantenbericht zien dat het vrij goed samenvat.
Het is een artikel uit die tijd.
Het werd gepubliceerd in oktober 2019, en het zegt: Kortsluiting in het financiële systeem.
De Amerikaanse Federal Reserve wil een totale default op de geldmarkt voorkomen met miljarden dollars.
Hoe kritiek is de situatie?
Ik zal je de belangrijkste informatie uit het artikel voorlezen,
zodat je begrijpt wat er aan de hand was:
De crisis kwam van de ene op de andere dag.
De banken dreigden zonder geld te komen zitten.
Centrale bankiers pompten honderden miljarden dollars in
de geldmarkt om het ergste te voorkomen.
Dit klinkt allemaal als het hoogtepunt van de wereldwijde financiële crisis elf jaar
geleden - maar in feite beschrijft het de voorlaatste maandag. Dus september 2019.
Daar stond een belangrijk deel van het mondiale financiële systeem
op instorten en het publiek merkte er bijna niets van.
In de nacht van 17 september schoot een bepaald rentetarief (...) zonder waarschuwing
omhoog: het tarief dat geldt voor banken die op korte termijn willen lenen.
Normaal gesproken worden banken daar voorzien van contant
geld tegen ongeveer twee procent rente (...)
Maar plotseling kost contant geld daar tien procent.
(...) De laatste keer dat centrale bankiers moesten ingrijpen in de repomarkt ─ de naam
van dit financiële centrum ─ was na de ondergang van de investeringsbank Lehman Brothers. 2008.
De onevenwichtigheid van de investeringsbank veroorzaakte destijds een noodtoestand in dit deel van
het financiële systeem, die bijna leidde tot de ineenstorting van de wereldeconomie.
Ik vond dat erg interessant en ik vind het nog steeds erg interessant en
ik heb geprobeerd het uit te zoeken en naar de cijfers te kijken.
Ik ging naar de website van de Federal Reserve, de Amerikaanse centrale bank.
En daar vind je de volgende grafiek.
Voor degenen die niet bekend zijn met financiën en cijfers: schrik niet, deze grafiek
is geen magie. Niet zo ingewikkeld als het op het eerste gezicht lijkt.
Ik zal proberen ze kort uit te leggen:
De grafiek toont de balans van de centrale bank.
Dit zou als volgt vertaald kunnen worden:
De grafiek laat zien hoeveel geld de Federal Reserve bijdraagt aan de Amerikaanse economie.
Dus, hoeveel staatsobligaties koopt het op, hoeveel bedrijfsobligaties ook.
Dit betekent dat de centrale bank geld creëert en op de markt brengt om te compenseren
voor het feit dat banken zichzelf geen geld meer uitlenen omdat ze het vertrouwen hebben verloren.
Dit is wat er gebeurt.
Op een ietwat vereenvoudigde manier zou je dit ook
de koortscurve van de Amerikaanse economie kunnen noemen.
Dat is het inderdaad.
Laten we links beginnen.
In 2008, vóór de financiële crisis, had de Federal Reserve
totale activa van ongeveer een biljoen, oftewel $1.000 miljard.
Dat verdubbelde in een paar weken, in de herfst 2008.
Ja, waarom verdubbelde het?
Omdat de banken elkaar geen geld meer lenen.
Het vertrouwen was weg.
En dat is waar de centrale bank moet ingrijpen, want anders stort het systeem in.
Dit is wat er gebeurde.
Wat interessant is, is dat dit niet werd verminderd,
maar dat het niveau de volgende jaren gelijk bleef.
In 2010, 2011 werd het verhoogd. 12,13,14, werd het verder verhoogd.
Daarna was er een plateaufase van 2015 tot het einde van het jaar. 2017.
Met een zeer hoge plateaufase, vier biljoen, vier keer de waarde van voor de crisis.
Als je ernaar kijkt met de afstand van vandaag, dan zie je het;
Deze zeepbel was gigantisch.
We realiseren ons dat je zo'n grote zeepbel niet eeuwig kunt volhouden.
Op een gegeven moment moet je het laten leeglopen, anders barst het.
En dat is precies wat de Amerikaanse Federal Reserve eind 2017 probeerde te doen.
Ze heeft besloten om langzaam en doelbewust voortdurend lucht uit deze luchtbel te laten ontsnappen.
activa verkopen en zo weer geld uit het systeem verwijderen.
En dat ging twee jaar goed.
Van eind 2017 tot eind 2019
─ en daar zoomen we op
in ─ daar ga je weer.
Hoe onophoudelijk, maand na maand, probeert de centrale bank de zeepbel leeg te laten lopen?
En de markten hebben meegespeeld. De investeerders hebben dit geaccepteerd.
En in september 2019 gebeurde er iets.
Ik weet niet wat, ik kan het je niet vertellen.
Maar feit is dat het vertrouwen in deze financiële
markt, in de 'repomarkt', in september instortte. 2019.
En dat betekende, en dat leidde ertoe, dat de centrale bank het roer volledig moest omgooien.
Wat ze twee jaar lang deed, moest ze helemaal omgooien.
Ze moest zich opnieuw inkopen.
Dat was dus een schok voor deze bank.
En zie je, deze stijging hier heeft helemaal niets te maken met Corona.
Dit is januari 2020, wat de opkomst is in de schaduw van Corona in maart.
Maar dit, oktober, november, december 2019 heeft
niets te maken met de Corona-crisis.
Maar het is dezelfde beweging die later alleen maar intensiever werd.
Als je hier nu naar kijkt ... Oh nee...
Voor het zover is, wil ik je een verslag laten zien uit januari
2020, ─ nog voordat Corona het grote mediaonderwerp werd ─ van 16 januari.
De journalist Norbert Häring van het Handelsblatt schreef een
artikel over deze toename. En daarin schrijft hij:
De FED rechtvaardigde haar interventie - niet overtuigend - met
een tijdelijke misrekening van zichzelf (...). In geen geval mag
je concluderen dat de banken elkaar niet meer vertrouwen.
De vermeende misrekening is blijkbaar nogal hardnekkig.
Vier maanden later bestaan de noodleningen (...) nog steeds in
ongebreidelde hoeveelheden, en het einde is nog niet in zicht.
De FED houdt de namen van de ontvangers van de
leningen geheim zodat ze geen reputatie krijgen van behoeftigen.
(...) Misschien bevindt de hausse op de financiële markten, gevoed door
de centrale banken, zich in de laatste fase voor de ineenstorting.
Laat me dit in een bredere tijdscontext plaatsen.
Ik heb gekozen voor een grafische
van de balans van de Federal Reserve die niet slechts 10 jaar teruggaat, maar 100 jaar.
Zo lang bestaat deze bank al.
(Min. 57,45 Grafiek is vervaagd) Het is deze curve.
Daar kun je in principe zien welk aandeel de Federal Reserve heeft in de Amerikaanse economie.
En we zien, dit is 2008, de financiële crisis.
De laatste keer dat er zo'n schaal was, was tijdens de Grote Depressie van 1930.
De waarden tot aan de Tweede Wereldoorlog werden na de oorlog langzaam verlaagd.
Dit is het niveau, de ernst waarop we ons bewegen met de financiële crisis
van 2008 en ook met de crisis die in september 2019 opnieuw is uitgebroken.
Dat is de dimensie waarin we ons bevinden, financieel gezien.
De volgende oefening vond plaats in oktober 2019: 'Evenement 201'.
Dit is de plek, het hotel, waar deze oefening plaatsvond.
(Afbeelding van het hotel verschijnt)
Dat is een chique hotel in Manhattan op 5th Avenue dat we daar zien.
Dat is Central Park daar.
Ja, en als je hier een stukje de straat in loopt, een paar straten verder, staat Trump Tower.
Dit is dus de duurste straat in Manhattan.
En dit hotel werd geopend in 1930, midden in de
economische crisis, met geld van grote banken op Wall Street.
En de architectuur van deze zolder is gebaseerd op de paleiskapel
van Versailles, oftewel de barokke pracht en praal van Lodewijk XIV.
De Wall Street-bankiers die het financierden, wilden ook in deze pracht en
praal leven. Ze zagen zichzelf ook een beetje op dat niveau.
Ja, het hotel staat er nog steeds.
En daar, in New York, vond deze oefening plaats, 'Event
201', waar een pandemie met een coronavirus werd geoefend.
Ik wil kort zeggen wie hier aan tafel zitten, zodat je
een indruk krijgt van de mensen die hier gerepeteerd hebben:
Dit is de moderator van het Centrum voor Gezondheidsbeveiliging
Naast hem zit Christopher Elias.
We hadden hem eerder, hij is van de
Bill Gates Foundation en was een adviseur voor
de federale overheid, zoals we eerder hebben geleerd.
Rechts van hem zit het hoofd van het Amerikaanse Centers for Disease Control.
Dit is het hoofd van de Chinese autoriteit voor ziektebestrijding.
Zij namen ook deel aan deze oefening.
Dit is de vice-voorzitter van Johnson & Johnson,
's werelds grootste farmaceutische bedrijf naar marktkapitalisatie.
Dit is de voormalige vice-president van de
CIA, zij zat ook in deze ronde.
En de meneer hier vooraan is de voorzitter van het PR-bureau Edelmann.
Dit is het grootste PR-bureau ter wereld.
Op deze conferentie, op deze oefening, werd, zoals
ik al zei, een pandemie van het coronavirus
nagespeeld, ook met het oog op public relations.
Wat dit betekent in de documenten voor deze oefening is
dat overheden zullen moeten samenwerken met mediabedrijven om slimmere benaderingen
voor het bestrijden van desinformatie te onderzoeken en te ontwikkelen.
Hiervoor moet je het vermogen ontwikkelen om de media
te overspoelen met snelle, accurate en consistente informatie.
(...) Van hun kant moeten mediabedrijven ervoor zorgen dat prioriteit
wordt gegeven aan officiële berichten en dat valse berichten worden
onderdrukt, onder meer door het gebruik van technologie.
En dat is in feite wat er nu gebeurt.
Hier is nog een foto van deze conferentie;
We zien hier de organisator, dit is de
directeur van het Centrum voor Gezondheidsbeveiliging, Anita Cicero.
Ze is advocaat, ze werkte voor een
groot advocatenkantoor als farmaceutische lobbyist voordat ze
voor dit instituut ging werken.
Ze had driehonderd advocaten onder zich en onder
haar gesprekspartners bevonden zich leden van de Europese
Commissie, politici uit de Amerikaanse Senaat, bij wie
ze de belangen van de farmaceutische industrie onder
de aandacht bracht voordat ze onderdirecteur van dit
centrum werd en dit soort oefeningen mede organiseerde.
Wat ik erg interessant vind, is de presentatie
linksboven in beeld, waar je kunt zien hoe
deze crisis, die fictief is nagespeeld, wordt geïllustreerd.
Dus je ziet hier een grafiek, de aantallen gevallen, hoe ze zich ontwikkelen.
Je kunt zien welke landen getroffen zijn en hoe erg, je
kunt zien hoe de beurskoersen zich op hetzelfde moment ontwikkelen, hoeveel
doden er naar verwachting de komende maanden zullen vallen.
Dit is precies het soort presentatie dat we
in de Corona-crisis krijgen voorgeschoteld door de Johns
Hopkins University, die deze oefening heeft ondergaan, en
dat we ook krijgen voorgeschoteld, bemiddeld door deze
instelling, in alle media.
Precies dit soort grafische weergave van de getallen,
dit is precies wat onze realiteit nu is.
En de voorgestelde beperkingen van Min1:02:26 ) sociale
media en dergelijke, en dat YouTube en Google
en de grote bedrijven dat zouden moeten beperken.
Wat hier vooraf gepland was, is nu de realiteit op
dit moment, en ik denk dat al deze informatie samen
een belangrijke achtergrond vormt om een mening te vormen over
wat hier op dit moment werkelijk gebeurd is.
Bedankt voor uw aandacht.