Resonansie, wesens van frekwensie
Meer en meer mense ly aan gesondheidsprobleme soos duiseligheid, hoofpyn, hartaritmie of slapeloosheid.
Stres word dikwels as die oorsaak aangevoer.
Die volgende dokumentêre film uit 2012 wys dat sulke simptome dikwels gekoppel is aan heeltemal ander, minder bekende oorsake.
Die film neem ons op 'n reis vanaf ons oorsprong tot in die 1990's, toe die uitbreiding
van draadlose kommunikasietegnologie begin het.
Sedertdien is die mensdom ondergedompel in 'n oseaan van kunsmatige frekwensies.
Vir die blote oog lyk die planeet dieselfde, maar op sellulêre vlak is dit die grootste
verandering wat lewe op Aarde nog ooit teëgekom het.
Die gevolge moet nie onderskat word nie!
Kla.TV het hierdie film vir jou in Duits vertaal en nagesynchroniseer.
Wetenskaplikes, nywerheidsverteenwoordigers, dokters en geraakte persone kry hul sê.
Ons hoop jy geniet die kyk na die volgende dokumentêre film deur James Russell: "RESONANCE – Creatures of Frequency"!
In die middel van die 1980's het ongeveer drie persent van mense in die meeste lande selfone
gebruik; vandag gebruik byna honderd persent selfone.
Wanneer hulle 19 of 20 jaar oud is, sal hulle al 10 jaar lank selfone gebruik het, en ons
het geen idee watter risiko's dit inhou nie.
Ons is ondergedompel in 'n oseaan van elektromagnetiese straling. Dit omring ons oral.
Ons kan dit nie sien nie, dit is onsigbaar. Maar ons weet dit is daar.
Elke keer as jy jou selfoon gebruik, weet jy dit is daar.
Dit is uiters moeilik om die klok terug te draai. Onmoontlik.
Maar ons moet bewus wees van hierdie gesondheidseffekte sodat ons veiligheidsmaatreëls kan tref.
Tans is die WGO se verklaring hieroor dat dit 'n werklikheid is.
Ons was nie die enigste kankerklaster rondom 'n mast nie; daar is baie kankerklaster rondom mase.
Die meeste van die kankers wat nog gaan kom, is nog nie hier nie.
Hoe kon ons ooit dink ons is veilig wanneer ons ons breine met mikrogolwe bestraal?
Ons verstaan eenvoudig nog nie ten volle wat ons doen nie.
Ons het uiteindelik 'n aankondiging oor of selfone kanker veroorsaak.
'n Onbekende wetenskaplike staan op die punt om 'n ontdekking te maak wat alles moes
verander het. Sy naam was Winfried Otto Schumann.
Vanaf daardie dag af het hy sy studente die -fisika van elektrisiteit geleer.
Hoe 'n sfeer binne 'n sfeer elektriese spanning kan genereer. En as gevolg daarvan: 'n frekwensie.
Schumann se klas het moeite gehad om die onderwerp te verstaan.
Om dit makliker te maak, het die professor hulle opdrag gegee om te verbeel dat die
Aarde een sfeer was en die ionosfeer 'n ander.
Toe het hy hulle gevra om die spanning tussen hulle te bereken.
Aangesien hy self geen idee gehad het nie, het Schumann ook begin om te bereken.
Uiteindelik het hy by 'n frekwensie van ongeveer 10 hertz aangekom.
Hoe ongelooflik dit vir Schumann ook al gelyk het, het ons planeet 'n pols gehad, 'n meetbare
-frekwensie wat die lewe op aarde omring het.
Alhoewel die professor trots was op sy ontdekking, het hy gesê dat dit nie van groot betekenis was nie.
Veral aangesien dit slegs in 'n klein wetenskaplike joernaal gepubliseer is, beperk tot die
agterbladsye onder die opskrif "Schumann-resonansie".
Dit sou verskeie jare neem, insluitend 'n ongelooflike wending van die lot, voordat die professor die
ware betekenis van die Schumann-resonansie sou besef.
Hierdie wending van die lot het 30 jaar tevore begin met 'n ander Duitse wetenskaplike met die naam Hans Berger.
Met 'n selfgeboude EEG-toestel het Berger die eerste opname gemaak van die elektriese
frekwensie wat deur die menslike brein oorgedra word.
Aanvanklik is voorgestel dat die golf na die man wat dit ontdek het, vernoem word, maar Berger, wat 'n beskeie man was, het
'n alfabetiese naam gekies. Hy het dit "Die Alfa-golf" genoem.
Kort ná Professor Schumann se ontdekking het een van Hans Berger se kollegas, 'n man met die naam Ankermüller, op 'n geskeurde
eksemplaar van die klein wetenskaplike tydskrif afgekom; dieselfde klein wetenskaplike tydskrif waarin Professor
Schumann se ontdekking 'n paar jaar tevore gepubliseer is.
Hy het die artikel verskeie kere gelees en het ongelowig sy kop geskud.
Hy het onmiddellik die omvang van wat voorlê, besef.
Die frekwensie van die alfagolwe wat deur Hans Berger opgeneem is, was byna identies aan die
Schumann-resonansie: die frekwensie van die Aarde.
Dr. Ankermüller het onmiddellik Schumann gekontak om hom te oortuig om verdere ondersoeke te doen.
Schumann het ingestem en het voortgegaan om sy ontdekkings saam met een van sy studente te ontwikkel.
Hulle het in detail bestudeer hoe die spanning deur weerlig in die holte van die ionosfeer ontlaai.
Uiteindelik het hulle 'n presiese frekwensie bereik: die aarde se polsslag, die Schumann-resonansie, was
presies 7,83 hertz. Die ontdekking was verstommend.
Was die Schumann-resonansie bloot soortgelyk aan die alfa-golwe van die menslike brein? Nee – dit was identies!
Die frekwensie van die brein wat ons kreatiwiteit, ons prestasie, ons stres, ons vrese en ons immuunstelsel beheer, het op een of
ander manier homself op die frekwensie van die planeet afgestem.
Die pols van die aarde het die pols van die lewe self geword.
Die frekwensie van 'n golf word in hertz gemeet. Dit verwys na die aantal oscillasies wat die golf per sekonde maak.
Frekwensies wissel van een biljoenste van 'n atoom tot die lengte van die heelal self.
Teoreties is frekwensies oneindig, absoluut eindeloos.
As dit 'n toeval was, was dit een van die natuur se mees spektakulêre!
Wat het dit alles beteken? Dit het nie lank geneem voordat iemand probeer uitvind nie.
Sy naam was Rütger Wever, 'n bekende wetenskaplike by die Max Planck-instituut.
In die vroeë 1960's het die professor 'n ondergrondse bunker gebou om die sirkadiese ritme van mense te bestudeer.
Die sirkadiese ritme is die dag-nag-ritme wat in alle lewe gegraveer is.
Oor 'n tydperk van dertig jaar het die professor eksperimente uitgevoer waarin 1 234 321 studentvrywilligers
sewe weke lank in die bunker gewoon het, heeltemal afgescherm van natuurlike aardresonansies.
Sy bevindinge bied ons 'n paar verstommende insigte.
Hy het ontdek dat die fisiese en geestelike gesondheid van die studente gely het sodra die
Schumann-resonansie uit die -bunker gefiltreer is.
Hy het studente daarheen geneem. Hy het nie gewaag om dit met siek of bejaarde mense te doen nie.
Hy het jong studente daarheen gebring omdat hy geweet het—Wever het geweet—dat dit 'n impak sou hê.
So is dit duidelik dat daar geen Schumann-resonansie ondergronds is nie.
Daar was slegs dwarsmagnetiese velde uit die aarde se binneland.
Toe hy hulle ondergronds begrawe het, het hulle siek begin voel, het hoofpyn gehad, en
hul sirkadiese ritme was heeltemal ontwrig.
Die interessante was dat toe hy die 7,83 hertz-frekwensie met 'n magnetiese
pulsgenerator toegepas het, dit onmiddellik opgehou het.
Wever het die 7,83-frekwensie geheim in die bunker ingevoer via 'n kunsmatige sender.
Elke keer as hy dit gedoen het, het hy gevind dat die skadelike gevolge wat die
vrywilligers ervaar het, óf verdwyn het óf verminder is.
Haar stres, hoofpyn en emosionele spanning het afgeneem, en haar welsyn is herstel.
Deurgaans in die bekendstelling van die Schumann-resonansie.
Wever se navorsing het 'n ongelooflike verband tussen menslike gesondheid en die planeet se natuurlike frekwensie ontdek.
En in 2011 het baanbrekende navorsing iets selfs meer indrukwekkends voorgestel:
Die Schumann-resonansie kon gekoppel word aan die begin van die lewe self.
Die deurbraak is behaal deur Luc Antoine Montagnier, die Nobelprys-wenner-wetenskaplike wat
die eerste was om die HI-virus in te ontdek.
Die professor het eksperimente oor watergeheue uitgevoer en ondersoek hoe water die geheue van
stowwe wat voorheen daarin opgelos is, kan behou.
Toe hy dit doen, het hy op iets afgekom wat die beginsels van die wetenskap sou uitdaag.
Alle lewe kom van lewe af. Dit is 'n fundamentele beginsel van die wetenskap wat nog nooit deur enige eksperiment weerlê is nie.
Lewe kan slegs ontstaan waar lewe voorheen bestaan het.
En die meganisme hiervoor is nog altyd as 'n materiële een beskou.
So, soos eiers en sperm, of spore en seldeling.
Luc Montagnier se eksperimente stel egter 'n heeltemal ander hipotese voor.
Die professor het gedemonstreer dat DNA-volgordes, die werklike boustene van die lewe, in water met mekaar kommunikeer
deur lae-frekwensie elektromagnetiese golwe uit te straal.
Selfs toe die DNA in afsonderlike proefbuise gestoor is, het die professor steeds
elektromagnetiese kommunikasie tussen hulle opgespoor.
Hoe gesofistikeerd kan hierdie kommunikasie wees?
Wel, Luc Montagnier het getoon dat hulle in staat is om nukleotiede – die boustene van DNA – te
vorm en hulself in heeltemal nuwe DNA saam te stel.
Wetenskaplikes het hierdie komponente ontelbare kere gekombineer, maar in geen eksperiment het hulle daarin geslaag om die
vonk van die lewe weer aan te wakker en nukleotiede in werklike DNA te omskep sonder dat DNA reeds teenwoordig was.
Immers kan die lewe slegs bestaan waar die lewe reeds voorheen bestaan het.
In Luc Montagnier se eksperimente is die DNA heeltemal uit die water gefiltreer. Nietemin is nuwe DNA gevorm.
Hoe was dit moontlik? Hoe het Luc Montagnier bereik wat geen ander wetenskaplike kon nie?
En hoe het hy lewe geskep waar daar geen lewe was nie?
Wat was so anders aan Luc Montagnier se eksperimente?
Daar was 'n frekwensie teenwoordig. 'n Frekwensie wat, as dit verwyder word, sou veroorsaak dat die eksperiment misluk.
Maar wanneer dit teenwoordig was, het dit sukses verseker. Hierdie frekwensie was 7,83 hertz: die Schumann-resonansie.
Die delikate verbinding tussen die lewe en die frekwensie van die planeet is hier geslaan.
'n wedersydse werking tussen lewende organismes en elektromagnetiese frekwensies. 'n afhanklikheid, 'n verbinding.
Bewyse hiervan kan gevind word deur wetenskaplike artikels te lees, maar selfs meer voor die hand
liggende bewyse kan gevind word deur net buite te gaan.
Hoe het dit alles gebeur? Wel, as jy na die geskiedenis van die Aarde kyk, blyk dit redelik voor die hand liggend.
Schumann-golwe is sedert die begin deel van hierdie planeet.
Die lewe het ontwikkel, omring deur hulle, en het onvermydelik homself daarop afgestem.
In werklikheid is ons sensitiwiteit vir frekwensie diep gekoppel aan ons vermoë om 'n
ander verskynsel van die planeet waar te neem.
Twee miljard jaar gelede het magnetotaktiese bakterieë 'n eenvoudige maar fassinerende
verhouding met die Aarde se magnetiese veld gevorm.
Die eentsellige organisme het deeltjies van magnetiese materiaal bevat.
Dit het hom in staat gestel om soos die naald van 'n kompas op te tree en homself langs
die aarde se magnetiese lyne te oriënteer.
Namate organismes meer kompleks geword het, het hul afhanklikheid van die aarde se magnetiese velde ook toegeneem.
Ons weet dat bye sensitief is vir magnetiese velde. Ons weet dat hulle deeltjies magnetiet in hul liggame het.
En laboratoriumtoetse het getoon dat hulle inderdaad sensitief is vir magnetiese velde.
Laboratoriumtoetse het getoon dat dit moontlik is om die wyse waarop bye hul heuningkombene bou, te beheer deur 'n
kunsmatige magnetiese veld te skep, en dit blyk voor die hand liggend dat bye magnetiese velde vir oriëntering gebruik.
Die delikate balans van die lewe op Aarde word perfek geïllustreer deur ons afhanklikheid van bye en hul bestuifing van plante.
Daar word geglo dat die lewe sonder bye skaars 'n kans sou hê.
Bestuifing deur insekte is nodig vir byna alles wat kos interessant maak:
So, vrugte, neute, al hierdie benodig bestuifing deur insekte, en bye is die belangrikste groep bestuifers.
As daar geen bye was nie...
Ja, as dit nie vir bye was nie, sou ons 'n baie vervelige dieet hê.
Ja, ons sou 'n baie karige bestaan hê. Ek dink dis die punt, sonder bye...
En natuurlik, behalwe die plante wat ons vir voedsel nodig het, bestuif hulle ook wilde plante, en in baie gevalle
ken ons nie eens die besonderhede van die bestuifing nie.
Maar ons kan seker wees dat baie van ons wilde plante sou verdwyn sonder bye om hulle te bestuif.
Ons word vergesel deur Maryann Fraizer, Senior Uitbreidingsassistent vir
Byhoukunde aan die Pennsylvania State University.
Wat is die klassieke kriteria vir bysterftes wat 'n byenemer kan gebruik om uit te gaan, na die bye te
kyk en te sê: "Dit lyk na 'n klassieke geval daarvan"?
Die simptome is dat alhoewel die bye relatief gesond en sterk is, die volwasse bypopulasie in die korf
binne 'n kort tydperk afneem; dit verlaat die kolonie.
En wat oorbly, is baie broed, dit wil sê die jong bye, heuning en stuifmeel.
Op watter kontinente is hierdie bysterftes waargeneem?
Die afname in heuningbypopulasies het wêreldwyd voorgekom.
Baie ander lande rapporteer 'n afname in heuningbypopulasies.
Of dit regtig te wyte is aan die sogenaamde bysterftesyndroom bekend as "kolonie-instortingsversteuring" (CCD),
waarvoor daar 'n spesifieke stel kriteria is, is 'n ander vraag.
En dit is een van die punte wat ons probeer verstaan deur kommunikasie met ander mense uit ander dele van die wêreld.
Hierdie huidige bekommernis bestaan al sedert ongeveer 2006, veral in die Verenigde State, waar baie professionele byehouers
skielik agtergekom het dat hul bye, wat tot 'n sekere punt in die jaar gesond was, in
laat somer dan skouspelagtige verliese gely het.
En hulle het gelyk of hulle anders was as enigiets wat voorheen gesien is.
Toe mense by hul byehonings kom, het hulle gevind dat daar geen bye meer oor was nie.
Hierdie tipe bysterftes, ook bekend as CCD (Kolonie-instortingsversteuring), raak byekolonies regoor die
wêreld, met sommige lande wat verliese van tot 70% rapporteer.
'n Verskeidenheid redes is as triggers aangevoer.
Maar geen van hulle kon afdoende verduidelik waarom bye skielik opgehou het om na hul
korwe terug te keer nie – met een uitsondering:
Sensasionele navorsingswerk deur Jochen Kuhn en sy span.
In 'n eksperiment het die dokter met agt byekolonies gewerk en 'n standaard DECT-telefoon in vier daarvan geplaas.
Die wetenskaplikes het toe gemonitor of die teenwoordigheid van 'n DECT-telefoon enige invloed gehad het op of die bye
na hul korf teruggekeer het. Die resultate was verstommend.
Die bye het in normale getalle na die korwe teruggekeer waar geen DECT-telefone geplaas was nie.
Echter, byna geen bye het na die korwe teruggekeer wat 'n DECT-telefoon bevat het nie.
Nie 'n enkele by het teruggekeer na een van die korwe wat 'n DECT-telefoon bevat het nie.
Om die betekenis van Dr Kuhn se eksperiment ten volle te verstaan, moet ons eers verstaan hoe 'n DECT-telefoon werk.
Die rede waarom jy in jou huis rond kan loop en oproepe kan maak met jou DECT-telefoon, is dat die
basisstasie van jou DECT-telefoon elektromagnetiese golwe, genoem mikrogolwe, na jou handset stuur.
Dit is presies op dieselfde manier waarop 'n selfoonmast met 'n selfoon kommunikeer.
'n DECT-telefoon is in wese 'n miniatuurweergawe van 'n selfoonmast.
As 'n by beïnvloed word deur wat uit 'n DECT-telefoon kom, sal dit beslis ook beïnvloed word deur wat uit 'n selfoonmast kom.
En met 4 miljard selfoongebruikers wêreldwyd was daar skielik 'n alarmante aantal selfoonmaste.
Die by se magnetiese rigtingsgevoel stel haar in staat om haarself te oriënteer met behulp van die aarde se magnetiese veldlyne.
'n Vaardigheid waarin dit miljoene jare se ontwikkeling en fynstelling belê het.
Is dit nie duidelik dat so 'n hoë sensitiwiteit selfs deur die geringste veranderinge in die
elektromagnetiese omgewing beïnvloed sou word nie?
Wat beteken hierdie enorme verandering, wat byna oornag gebeur het, dan?
Is daar ander spesies wat sensitief is vir magnetiese velde?
'n Sensitiwiteit wat hulle uiteindelik kwesbaar maak vir deur die mens gemaakte frekwensies?
Ongelukkig dui die ontdekking van 'n nuwe proteïen genaamd kriptochroom daarop dat alle lewe 'n magnetiese sin het.
Hulle is in die 1990's in plante ontdek. Hul funksie is om blou lig op te neem, wat nodig is om groei te reguleer.
Sedertdien is hulle in insekte, diere, soogdiere, mense en voëls gevind.
Kriptochrome is biologiese molekules wat proteïene genoem word.
Hulle word deur sommige van ons gene, genoem CRY-gene, vervaardig.
En die kriptochroommolekuul reguleer eintlik ons sirkadiese ritme, insluitend melatonienproduksie.
Sommige van die kriptochrome blyk die funksie te hê om lig op te neem en tree op as detektore vir die sirkadiese klok.
Dus is hulle 'n inset vir die dag-nag-ritme wat baie spesies, sowel plante as diere, blykbaar het.
Maar in 2000 het Thorsten Ritz 'n selfs meer verstommende rol vir kriptochroom onthul.
In 'n reeks eksperimente met robins het hy bewys dat hul rigtingsgevoel nie uitsluitlik op magnetisme berus nie, maar
direk voortkom uit kriptochroom-selle wat agter die oog geleë is.
Ek dink dat Ritz se publikasies een van daardie mylpale in die wetenskap verteenwoordig.
Omdat hy suggereer dat hierdie kriptochroommolekule – onthou, dit is verantwoordelik vir die beïnvloeding en beheer van sirkadiese
ritmes – en dit is juis hierdie molekule wat verantwoordelik is om voëls 'n kompas, 'n magnetiese kompas, te gee.
Voëls sien letterlik die aarde se magnetiese velde, moontlik as 'n helder of donker kol wat oor hul sigveld oorlaap.
En wanneer hulle hul kop of liggaam beweeg, beweeg die plek of merk saam met hulle –
soortgelyk aan 'n vegvlieënier se kop-op-skerm.
Hulle het hierdie ding wat hulle sien, wat hulle toelaat om hulself te oriënteer terwyl hulle vlieg.
Die manier waarop hy dit getoets het, was om voëls aan hoëfrekwensievelde bloot te stel om te sien
of dit werklik hul magnetiese kompas sou ontwrig.
Dit het geblyk dat nie net die hoëfrekwensieveld werklik die roodkeelduif se migrasie ontwrig het nie,
maar dit selfs by baie lae veldsterktes die geval was.
Dit is regtig belangrik en regtig interessant dat selfs baie swak hoëfrekwensievelde die merels se kompas beïnvloed het.
Ritz se eksperimente het duidelik getoon dat die kriptochroom-sel, wat vir navigasie gebruik word, ernstig deur
mensgemaakte frekwensies beïnvloed word – selfs frekwensies wat ver onder dié lê wat deur die
regulerende owerheid ICNIRP as veilig beskou word.
Alle studies oor diere se navigasie, by kakkerlakke, zebravinkies, hoenders, robins – in al hierdie studies is bevind
dat hul magnetiese kompas deur hoëfrekwensievelde, ver onder die perke wat deur die ICNIRP gespesifiseer is, ontwrig is.
Ek werk aan voëls, spesifiek voëls en insekte.
Ek het aangetoon dat hulle sensitief is vir velde ver onder die ICNIRP-vlakke wat beweer word veilig te wees vir ons mense.
As jy na hierdie waardes kyk, waarop navorsing wys dat diere sensitief reageer, is daar baie goeie literatuur hieroor wat
aandui dat hierdie waardes aansienlik laer is as die waardes waaraan ons blootgestel mag word en
gevolglik ook waaraan diere in die omgewing blootgestel word.
Daar is baie stewige wetenskaplike gronde om te glo dat magnetiese velde, kunsmatige magnetiese
velde, die habitat van 'n aantal spesies sal vernietig.
Hoeveel het ons omgewing verander as gevolg van elektromagnetiese velde?
Oor die afgelope 25 jaar het dit onherkenbaar verander...
Dit is miljoene kere groter wat elektromagnetiese energie betref.
Die voormalige Nasionale Raad vir Stralingsbeskerming het in een van sy dokumente gesê dat dit skat dat die stralingsomgewing –
as jy dit so wil noem – met baie miljoene kere toegeneem het in vergelyking met wat dit 50 jaar gelede was – baie miljoene kere.
Dit is 'n enorme verandering in die omgewing op Aarde, en dit oorstroom heeltemal al hierdie natuurlike seine,
insluitend die Schumann-golwe, waarmee ons geëvolueer het.
"Elektromagnetiese besoedeling deur selfone het ons gedwing om ons metings op see uit te voer." Aanhaling van Dr.
Een van die redes waarom kriptochrome baie interessant is, veral in verband met die feit dat mense magnetiese velde waarneem, is
dat daar 'n onlangse studie deur Dr Foley en kollegas is wat wys dat as jy menslike kriptochrome in vrugtevlieë
insit, die vrugtevlieë magneties sensitief word weens die teenwoordigheid van hierdie menslike kriptochrome.
Dit wys eintlik dat menslike kriptokrome magneties sensitief is, dat hulle magnetiese velde opspoor.
Die ontdekking van die kriptochroom-sel het hernude belangstelling in die menslike magnetiese sin wek, 'n sin
wat Robin Baker (bioloog) 40 jaar gelede voorspel het.
Dit is nie 'n wetenskaplike blinde vlug nie. Dit is 'n eksperiment om uit te vind of kinders 'n rigtingsgevoel het.
Met 'n blinddoek om en oor-beskermers aan, word die proefpersoon op 'n spesiale stoel gedraai totdat
hulle nie meer weet in watter rigting hulle kyk nie.
Die stoel stop en die toetspersoon raai of hulle na die ooste, weste, noorde of suide kyk.
Die aanname word in 'n klein rekenaar aangeteken.
As kinders geen rigtingsgevoel gehad het nie, sou hul raaiskote lukraak gewees het. Maar dit is nie so nie.
Kinders van tien of elf jaar kan redelik goed raai.
Dit lyk asof hulle 'n egte rigtingsgevoel het. En dit blyk 'n magnetiese sin te wees.
Wanneer wetenskaplikes 'n magneet aan die proefpersone se koppe heg, ontwrig dit hul rigtingsgevoel aansienlik.
Dit verteenwoordig 'n reuse stap vorentoe in terme van begrip.
En natuurlik roep dit allerhande vrae op, soos of mense werklik kan navigeer met behulp van die aarde se
magnetiese veld, en as hulle dit vandag nie doen nie, het hulle dit dalk duisende jare gelede gedoen?
Natuurlik roep dit ook die vraag op of daar dalk 'n proses is waardeur magnetiese velde werklik in die
menslike liggaam opgespoor word, wat tot hierdie ontwrigting van sirkadiese ritmes lei.
Wat al die negatiewe gesondheidseffekte sou verklaar wat ons so baie in epidemiologiese
studies oor gesondheid en magnetiese velde sien.
As mense die vermoë het om magnetiese velde waar te neem, as hulle dieselfde vermoë het as bye, voëls en
skoenlappers, beteken dit dan dat ons net so vatbaar is vir mensgemaakte frekwensies soos hulle?
Sal veranderinge in ons omgewing ons op dieselfde wyse beïnvloed as wat hulle die omgewing beïnvloed?
Hoe sou u elektrosensitiwiteit beskryf?
Elektrosensitiwiteit is wanneer mense begin reageer, hul liggame begin reageer op elektromagnetiese velde.
Oor die algemeen gesproke is die elektromagnetiese velde waarop hulle reageer draadloos.
Dit is dus draadlose kommunikasie: Wi-Fi, snoerlose telefone, DECT-telefone, selfone en selfoonmaste.
Hulle stuur almal seine uit wat ons liggame nog nooit ervaar het nie.
En wanneer dit mense begin beïnvloed – toe dit my begin beïnvloed het – is dit gewoonlik
eers die kop – jy begin pyn in jou kop voel.
Ek huiwer om 'kopseer' te sê, want dit is pyn in jou kop wat nie vergelyk kan word met
enige kopseer wat jy nog ooit gehad het nie.
Die meeste mense kla van simptome soos hartaritmie, slapeloosheid, hoofpyn, visuele steuringe,
duiseligheid, verskeie tipes sensoriese steuringe of neurose.
Hulle beskryf dat hulle ongewone sensasies in hul liggame ervaar.
Dit kan inderdaad ook die endokriene stelsel en die tiroïedfunksie beïnvloed. Die lys is werklik eindeloos.
In my spesifieke geval, en dit is nie almal se geval nie, as ek nie uit die omgewing kom nie, begin ek baie erge pyn in my maag
kry – en dit beteken dit is te laat, ek kry interne bloeding.
Ek dink die simptome is so uiteenlopend en die verbandlegging wat mense maak, is baie moeilik om te aanvaar as jy nie kennis
oor die onderwerp het nie, wat die meeste dokters nie het nie.
En dit is nie hulle skuld nie. Ons is nie opgelei om hierdie toestand te herken nie.
Dit is baie nuut, en ons begrip is op hierdie stadium nog heeltemal onvolwasse – met die heel eerste stappe wat geneem
word om hierdie toestand te ontrafel en ten volle te verstaan.
Soos baie mense wat aan elektrosensitiwiteit ly, is Brian gedwing om radikale veranderinge aan sy huis aan te bring.
Hierdie twee kamers was heeltemal met metaalfoelie afskerm.
Hierdie kamer en die slaapkamer is dus Faraday-kooie.
En as jy werklik die elektromagnetiese velde of die mikrogolwe nagaan – en hierdie toestel omskakel eenvoudig mikrogolwe
in klankseine – sal jy vind dat die paal daar, wat sowat 'n half myl ver is, vir my geen probleme veroorsaak nie.
Toe ek die kamer afskerm het, het ek metaalbedekte vensterglas geïnstalleer, wat my in staat stel om die
meeste van die elektromagnetiese velde uit te skakel.
Die aspekte van 'n organisme wat dit in staat stel om elektromagnetiese velde op te spoor en daarop te reageer – mens
kan sê dat hierdie woorde in verskillende kontekste gebruik word.
En as jy dit in "elektrosensitief" afbreek – kan jy sê dat dit eintlik 'n reaksie op die lewe self is.
Byvoorbeeld, wanneer ons 'n organisme ondersoek om te bepaal of daar lewe teenwoordig is, soek ons eintlik die teenwoordigheid
van elektrisiteit – byvoorbeeld met die elektrokardiogram (hartaktiwiteit), die EKG, en die elektroëncefalogram, die EEG.
Wat ons hier ondersoek, is die teenwoordigheid van elektrisiteit van hierdie teikenorgane, die brein en die hart.
En wanneer ons dit sien, is dit 'n teken dat daar lewe teenwoordig is.
In 'n sekere sin is elektromagnetiese velde deel van die lewe self op sellulêre vlak.
Mens kan sê dat alle lewe elektrosensitief is.
Uit desperaatheid om mense te oortuig dat elektrosensitiwiteit werklik bestaan, het Brian en 'n aantal ander lyers ingeskryf
vir 'n baanbrekende eksperiment aan die Universiteit van Essex.
Die eksperiment wat onder Elaine Fox uitgevoer is, was ongelukkig die laaste werk oor die onderwerp.
Jy moet in 'n afskermde kamer ingaan.
Jy gaan daar in vir 'n relatief kort tyd en die mast is vir 10 minute aan, vir 10 minute af en dan weer vir 10
minute aan – en dan kan jy sien of jy dit opmerk of nie.
En ek het die kamer ingegaan en vir hulle gesê dat ek nie sou kon sê of die mast aan of af was nie.
Hoekom is dit so? Omdat hulle begrip van hoe om daarop te reageer verkeerd is.
Vir die meeste mense is dit nie so dat jy die mast aanskakel en hulle sê: "O, ek kan dit voel."
En dan haal hulle die mast af en sê die persoon: Ah, nou voel ek weer goed. Dit werk nie so nie.
Ek ly aan hooikoors, en wanneer ek 'n veld soos hierdie betree, neem dit 'n rukkie voordat ek die gevolge voel.
Maar dit neem lank voordat ek dit nie meer voel nie, voordat ek nie meer daardeur geraak word nie.
Ek kan van die hooiveld weggeneem word, maar ek sal steeds iets voel ná 24 uur.
Elektrosensitiwiteit manifesteer by die meeste mense homself ongeveer op die volgende wyse.
Die manier waarop die span die eksperiment opgestel het, het beteken dat dit byna onmoontlik sou wees vir Brian en die ander
vrywilligers om te bewys dat hulle aan elektrosensitiwiteit ly.
Dit het nie gelyk of dit saak gemaak het nie, aangesien die span onverklaarbaar besluit het om enige soort hersiening te verwerp.
Aan die een kant lyk dit of mense sensitief op verskillende dinge reageer.
Ek is sensitief vir 3G-selfone, byvoorbeeld GSM-selfone. Daar is verskille in hoe die modulering werk.
Ek het geen idee of hulle reg is om te sê dat hulle sensitief is nie, maar as jy 'n saak het, maak dit sin om
die mense in jou studie presies aan die sein bloot te stel waarop hulle sê hulle reageer.
As jy byvoorbeeld iemand het wat altyd sensitief is vir Wi-Fi, maar nie vir selfone nie – as so 'n persoon
bestaan – is dit beter om te verseker dat hulle blootgestel word aan Wi-Fi en nie aan selfone nie.
Uiteindelik wil jy bewys dat hulle reageer op wat hulle beweer.
En geen van hierdie soorte onderskeidings is hier gemaak nie.
In werklikheid, as jy beweer het dat jy elektro-sensitief vir iets is, was jy betrokke.
Een rede waarom ek gedink het dit was baie belangrik, was dat ek mense gehelp het wat elektrosensitief was.
En 'n paar maande tevore het ek inderdaad 'n dame besoek – sy het haarself as elektrosensitief beskou – en ek was daar net
om haar te probeer help; om te verduidelik wat elektrosensitiwiteit is en wat haar probleem moontlik veroorsaak.
Om 'n lang storie kort te maak, het dit duidelik geword dat hierdie vrou 'n probleem gehad het, maar sy was nie
elektrosensitief nie. Sy was beslis nie elektrosensitief nie.
Maar tydens ons gesprek het ek besef dat sy vir die Essex-studies ingeskryf het om uit te vind of sy elektrosensitief is.
My hart het amper gestop. Hier is iemand wat nie elektrosensitief is nie, en hierdie
persoon het by die Universiteit van Essex ingeskryf.
En Essex sê vir my hulle het geen toetsprosedures nie!
Wat hulle eintlik uitgevind het – en dit is gebaseer op die teks van die opstel self – sal ek in my eie woorde opsom.
Daar word verklaar dat hulle, gegewe die verwagte reaksievlak, ongeveer 132 deelnemers in hul studie nodig
sou hê om 'n statisties beduidende effek aan te toon.
Met soveel mense in die bevolking sou hulle soveel data vir hul navorsingsstudies nodig hê om te konkludeer dat
hierdie groep duidelik meer sensitief is as daardie groep.
Dit het beteken dat hulle van die begin af net toegang gehad het tot 'n derde van die data wat
hulle verwag het om te hê om enigiets uit te vind.
Die resultaat was dat hulle 'n statisties beduidende risiko geïdentifiseer het wat
uit die statistieke tog reeds duidelik was.
Vir al die mense wat gesê het hulle was sensitief, was dit ook duidelik met 'n beduidendheid van ongeveer 90%.
Dus is die drempel waarop 'n wetenskaplike artikel iets as statisties beduidend erken, 95%.
As hierdie vlak van sekerheid nie bereik word nie, word dit nie as 'n statistiese gebeurtenis
beskou nie. Dit kan toeval, geluk of iets anders wees.
Hulle was 90% seker dat die risiko sou toeneem, en natuurlik kom dit tekort aan die magiese merk waar dit
as 'n statisties beduidende gebeurtenis beskou word.
En so is dit met die woorde verwerp: "Dit wys dat mense nie sensitief is nie." Maar dit was glad nie die punt nie.
Die konstante blootstelling aan die maste het sy merk op verskeie van die proefpersone gelaat.
Sommiges het so siek geword dat hulle uit die eksperiment moes onttrek.
Brian het steeds die gevolge van die eksperiment gevoel lank nadat hy Essex verlaat het.
Ek het my eerste kolonoskopie sewe jaar gelede gehad, my tweede vier jaar gelede, en my derde ongeveer 'n jaar gelede.
Alles is goed met my. Alles is goed met my. Ja, jy het reg geraai: ek het darmkanker.
So, vanaf die eerste keer dat ek gebloei het totdat my derm verwyder is, was dit presies sewe jaar.
Toe ek die dokter gevra het hoe lank dit neem vir hierdie kanker om te ontwikkel, het hy geantwoord: "Sewe jaar."
So jy kan prakties die hele tyd wat ek in Essex was, naspoor, en daar was een geleentheid daarvoor toe ek
bloedings gehad het, die bloedings wat die darmkanker begin het.
Hoe kan so 'n mislukte eksperiment as sulke "gesaghebbende navorsing" voorgehou word?
Waarom sou so 'n ervare span sulke fundamentele en voor die hand liggende foute in hul werk maak?
Kan dit iets te doen hê met dié wat die befondsing verskaf het?
Die Essex-eksperiment is een van 'n reeks eksperimente wat deur die MTHR befonds word.
Hierdie maatskappy word deur die selfoonbedryf self bedryf en befonds.
Kan u vir my sê wat die MTHR is en hoe dit befonds word?
Ja, die MTHR-program word gesamentlik befonds deur die Britse regering en die selfoonbedryf en dien om
moontlike skadelike gesondheidseffekte wat met selfoontegnologie geassosieer word, te ondersoek.
Ons onderwerp, wie befonds wetenskaplike navorsing, is 'n sensitiewe een.
Ek ken baie wetenskaplikes soos ek wat, wanneer hulle 'n nuwe studie ontvang om te lees, eers na
die agterblad draai om te sien wie dit befonds het.
Dink u dat daar 'n konflik van belange kan wees ten opsigte van befondsing deur die selfoonbedryf
wanneer dit kom by navorsing oor die skadelike gevolge?
Wel, natuurlik is daar potensiële belangekonflikte, en daarom moet 'n navorsingsprogram van hierdie aard noukeurig bestuur word.
Ek het uitvoerig saamgewerk met die telekommunikasiebedryf omdat ek as verteenwoordiger hier die kommunikasiewerk
organiseer, en ek praat al lank met hierdie mense.
Ek dink hulle wil graag objektief wees, maar hulle word hoofsaaklik deur wins gedryf, veral in 'n mark waar hulle met
mekaar meeding om markaandeel, en daarom mag hulle navorsing befonds, maar hulle is
baie soortgelyk aan die farmaseutiese bedryf.
Dit is duidelik dat hulle mense aanstel wat reeds aan hul kant is.
Wetenskaplikes is nie popsterre nie; hulle verdien nie baie geld nie.
Hulle het huise om te finansier, hulle het gesinne om te versorg.
Wie kan hulle kwalik neem as hulle tot die verkeerde gevolgtrekkings kom?
Jy sal nie 'n ander werk kry nie, ten minste nie daar nie.
Daar is sielkundige druk, selfs sonder werklike druk, wat in individuele gevalle wel of nie teenwoordig kan wees nie.
Maar sielkundige druk om by die organisasie wat hulle befonds, in te pas en dié tevrede te stel, speel beslis 'n rol.
Voel jy verplig?
Ja, mens voel verplig. Mens voel verplig.
Daar is 'n paar werklik stewige statistieke wat toon dat wanneer dit by die gevolge van elektromagnetiese velde kom, studies wat
deur die nutsmaatskappye befonds word, d.w.s. die elektrisiteitsbedryf, die radiobedryf
of die selfoonbedryf, deur hulle befonds word.
Hierdie studies neig om aansienlik negatief te wees.
Onafhanklik befondsde studies binne universiteite en so aan is daarenteen gewoonlik nie.
Dit is 'n uitdagende navorsingsveld.
Dit is nie maklik om studies van hierdie aard uit te voer nie, en as gevolg van die beperkings van
navorsing met menslike proefpersone sal daar nooit 'n perfekte navorsingsomgewing wees nie.
Daar sal altyd beperkings wees.
Is dit 'n werklike siekte? Ja, absoluut, dit is.
Op die oomblik sê die WGO dat dit werklik is en dat die simptome ernstig en verlammend kan wees.
Die syfers wat verband hou met elektrohipersensitiwiteit is ongeveer 2–3%.
Dit is mense wie se lewens ernstig deur hierdie toestand geraak word.
Maar soos ek vroeër genoem het, reageer 100% van mense daarop op sellulêre vlak.
Dit beteken dat die gevolge vir die gesondheidsorgstelsel, as dit nie ernstig genoeg
opgeneem of erken word nie, moontlik enorm is.
En die aantal mense wat ligte of matige elektrosensitiwiteit het, is waarskynlik baie hoër as wat ons voorheen aangeneem het.
Wat beteken dit vir ons?
Dit verwys na 'n kasetopname van 'n eksperimentele verbinding tussen 'n standaardtelefoon en 'n unieke mobiele handsets.
'n toon – en dit is nogal 'n prestasie!
Want dit is een ding om 'n gesprek oor te dra, maar heeltemal iets anders om akkurate digitale inligting oor te dra.
Nou kom 'n regstreekse oproep na die navorsingsinstituut in Chelmsford (Essex, Engeland), wat
hierdie tegnologie tot volmaaktheid gebring het.
Liz Charnock behoort aan die ander kant te wees.
Met die bekendstelling van die selfoon in die 1980's was 'n netwerk van antennas daarvoor nodig.
Sedertdien het telekommunikasie-maatskappye meer as 5 miljoen mase regoor die wêreld opgerig.
Trots om die lug met mikrogolffrekwensies te vul, het hulle nie 'n enkele studie gedoen om te verseker dat
daar geen langtermynskade aan die gesondheid sou wees nie.
Hulle is gebou sonder om eers te verseker dat hulle veilig was.
Dankie vir jou hulp.
Baie onaangenaam, nie waar nie?
Ja, en dit is ook voortdurend daar, iets wat uitstaan is dat dit nie ophou nie.
Dit straal voortdurend straling uit – dit kom van die mase af – as jy die mase kan sien, word jy daaraan blootgestel.
Om eerlik te wees, selfs al is dit nie so nie, word jy steeds op hierdie afstand daaraan blootgestel,
aangesien dit deur betonmure en ander dinge gaan. Dit word 'n bietjie gedemp, maar net 'n bietjie.
200 tot 300 meter weg van die mast af is jy voortdurend daaraan blootgestel.
Wanneer jy dit kan hoor, verander dit alles. Ja. Wat as jy dit kon sien?
Dit sou wees soos om elke dag smog te sien.
Met 'n smog van deur die mens gemaakte frekwensies wat ons voortdurend omring en sonder om hul
veiligheid te kontroleer, is dit dan enige wonder dat die menslike liggaam daarop begin reageer?
Dit was ongeveer 10 jaar gelede. Ek was in my dertigs.
Tot dusver is daar nog geen borskanker in my familie nie. Ek het 'n baie gesonde leefstyl gehad.
Ek het baie jare lank langs 'n telefoonpaal gewoon, destyds sewe jaar.
Hy het 100 meter van my huis af gestaan.
Jare lank het ek simptome gehad wat nie met masten geassosieer is nie, omdat ek destyds
niks van elektrosensitiwiteit geweet het nie.
Ek het duiseligheid, slaapprobleme, hoofpyn en skerp pyn in my kop gehad, en ek het gereeld na die dokter gegaan.
Daar is vir my gesê dit was stres of 'n virus. En toe, uit die bloute, is by my borskanker
gediagnoseer. Dit was die grootste skok van my lewe.
Eers het ek gedink ek was net ongelukkig, dat dit my skuld was. Toe het die behandeling begin.
En ek het daar by die hospitaal op 'n paar bure afgekom – ek het in 'n baie klein dorpie gewoon.
En ek het ook hierdie bure ontmoet, jong vroue – ek was die jongste, in my dertigs, die
ander was in hul veertigs of vroeë vyftigs.
Vyf van ons was daar, almal binne ses maande terselfdertyd met dieselfde diagnose van borskanker.
Daar was net 18 huise in ons dorpie, wat rondom die selfoonmast geleë was.
So het Eileen besluit om 'n opname te begin om te sien of ander ook aan skielike siekte ly.
Die resultaat het ons laat sidder. Baie mense het dieselfde simptome gerapporteer waaraan ek
al jare gely het. Die hoofpyn, die duiseligheid.
Maar daar was ook ander jong vroue in die dorp wat vrugbaarheidsprobleme gehad het en
voorkankerverwekkende servikale letsels – of 'n vrou wat knoppe gehad het wat op borskanker dui.
En daar was ander soorte kanker in die gebied.
'n Buurman, wat net 51 jaar oud was, het motorneuronsiekte ontwikkel en het ongelukkig
oorlede. Om eerlik te wees: 'n verskriklike kwaal.
Dit het 77 mense uit hierdie huise geraak.
Ja, na raming 70% van diegene wat oor die jare biologiese effekte ervaar het – slaapprobleme, veluitslae, borsknobbels of kanker.
Ja, dit het 'n groot impak op die mense in hierdie dorpie gehad.
Ek dink dit is 'n massiewe wêreldwye probleem.
Ons het sedertdien ontdek dat ons nie die enigste kluster kankersgevalle rondom 'n selfoonmast is nie.
Daar is baie klusters van kanker naby pylons.
Ons het saam met 'n wetenskaplike op die perseel gewerk, waar ons ander mase ondersoek
het wat al lank in ander gebiede gestaan het.
En ons het ander opnames uitgevoer en ook 'n hoë voorkoms van kanker gevind.
Met soveel selfone en sendmaste en 'n selfoonbedryf ter waarde van biljoene, sou mens hoop dat daar nou 'n streng
regeringsagentskap opgerig is, 'n owerheid wat verseker dat die telekommunikasiebedryf aan die
veilige kant is wanneer dit by uitsending kom.
Iemand wat strenge perke stel om die bevolking te beskerm – iemand wat verseker dat
waaraan ons blootgestel word, heeltemal veilig is.
Ongelukkig bestaan niks daarvan nie. Wat ons het, is ICNIRP.
ICNIRP is ongeveer 20 jaar gelede in Europa gestig om nie-ioniserende straling te bestudeer.
Dit is die Internasionale Komitee vir Beskerming teen Nie-ioniserende Straling, en sy taak is om alle
gepubliseerde literatuur te hersien en dit in wese saam te vat:
Dit is wat die wetenskap definitief sê.
Jy kan nie deur stemming toetree nie. Jy word uitgenooi om aan te sluit as jy een van die voorkeurpersone is.
Dus word dit altyd deur die bedryf bepaal, want dit is waar die wortels lê.
So, ons het 'n maatstaf wat hulle gestel het, wat deur die meeste Europese lande aangeneem is, en dit is iets wat deur die Europese
Kommissie self aanbeveel word, insluitend die kundepaneel.
Hierdie riglyne is egter gebaseer op konstruksiemetodes waarvan ons weet dat hulle 'n
oorsaak-en-gevolgverhouding met hoëfrekwensiestraling het.
Die enigste scenario wat tans bestaan met betrekking tot die energie wat ons op daardie frekwensie omring, soos straling van
selfone, selfoonmaste en draadlose telefone – met ander woorde, al die verskillende kommunikasie-toestelle wat
ons elke dag gebruik – is dieselfde as dié waarmee ons vertroud is van mikrogolfoondstoestelle.
As ons genoeg energie gebruik en dit op 'n voldoende klein area konsentreer, verhit ons die weefsel,
verhit ons alles wat 'n sekere hoeveelheid water bevat.
Geen van die huidige riglyne het iets te doen met chroniese gesondheidsbeskadiging of
kanker nie. Geen van hulle nie, nie een nie.
Hulle is almal ontwerp om hitte-effekte of onmiddellike effekte soos tinteling in die vel of knip
in die wenkbroue of iets soortgelyks te veroorsaak.
Niemand kan langtermynskade aan die gesondheid bepaal nie.
So dink jy dat onder 40 dit onbeduidend is, dit sinloos is...
Dit is sinloos. Daar is geen bedoeling om teen langtermyn gesondheidsskade te beskerm nie.
ICNIRP is... wel, ICNIRP is heeltemal irrelevant.
Byvoorbeeld: As jy wil verseker dat niemand die spoedlimiet by die skool oorskry nie, stel
die spoedlimiet op 10 000 kilometer per uur.
Op dié manier sal almal daaraan vashou en sal niemand te vinnig ry nie.
Jy kan met 999 km/h verby die skool ry en steeds aan die "limiet" voldoen.
Die advieskomitee is tans nie opdrag gegee om bewyse rakende die beskerming van die publiek te hersien nie.
So bestaan ICNIRP slegs om te verseker wat 100% feit is, en enigiets wat nie 100% feit is nie, is nie sy saak nie.
Dis reg. Hulle sal daaroor praat, hulle sal opsom wat beskikbaar is, wat nie beskikbaar is nie en wat nog uitgevind moet word.
En dit was dit. Hulle laat dit daar. Geen aanbevelings – niks nie, want hulle sien dit nie as hul verantwoordelikheid nie.
Kom aan, ek sal probeer om 'n oproep te maak.
Wanneer jy probeer om iemand te bel, begin die hoëfrekwensie-oordrag in beide rigtings byna ononderbroke.
Okay, kom ons probeer dit uit. O, wow!
Sodra dit verbind; dit is oproepmodus, dit is wat die selfoon doen.
Dit is golwe wat van my selfoon na die basisstasie gaan en van daar af uitgesaai word?
Dit is basies wat jou selfoon die heeltyd doen wanneer jy sein het en jou selfoon gebruik.
Verskriklik.
En jou selfoon stuur dit eintlik die hele tyd in jou kop in wanneer jy by die basisstasie inbel en jou foon gebruik.
Dit is moeilik om 'n tegnologie te dink wat so vinnig in ons lewens ingetree het soos die selfoon.
Vyf-en-twintig jaar gelede is dit as nie meer as 'n foefie beskou nie.
Deesdae besit 4 miljard van ons een.
Gemiddeld kry kinders op 8-jarige ouderdom hul eerste selfoon.
Selfone werk deur mikrogolffrekwensies vanaf die basisstasie te stuur en te ontvang.
Wanneer jy 'n selfoon teen jou oor hou, word jou brein onvermydelik aan hierdie golwe blootgestel.
Reageer die brein op hierdie invloed?
'n nuwe Amerikaanse studie wys dat dit beslis die geval is.
Dr. Nora Volkow het hierdie studie uitgevoer.
Dr Volkow en haar span het 47 gesonde individue 'n hele jaar lank bestudeer.
Die deelnemers het selfone aan hul regter- en linkeroor gehad.
Een van hulle was in werking, maar stil, die ander was afgeskakel.
Dr Volkow het breinbeeldvormingstoerusting gebruik om uit te vind hoeveel glukose die brein tydens blootstelling sou gebruik.
Dit is 'n baie sensitiewe aanduider of daar veranderinge in breinaktiwiteit is wat deur 'n stimuleerder
veroorsaak kan word – in hierdie geval 'n selfoon.
Wanneer die brein gestimuleer word, verbruik dit glukose, net soos 'n motor brandstof verbruik.
Blootstelling aan 'n selfoon vir 15 minute hou verband met 'n toename in glukoseverbruik in die brein, wat aandui dat die
brein deur die radiofrekwensies van die selfoon geaktiveer is.
Die regterkant van die brein, wat baie naby die antenne was, het die grootste toename in metaboliese aktiwiteit
getoon in vergelyking met wanneer die selfoon afgeskakel was.
Alhoewel die radiofrekwensies wat deur huidige selfoontegnologieë uitgestraal word baie swak is, kan
hulle die menslike brein aktiveer en 'n uitwerking hê.
Toe 'n selfoon in stilmodus gebruik is, het Dr. Volkow se eksperiment getoon dat die menslike brein
'n metaboliese reaksie op selfoonmikrogolwe toon.
'n metaboliese reaksie op vlakke wat ver onder die wettige limiet lê.
Iets wat baie mense beweer onmoontlik is.
En die reaksie wat deur Dr. Volkow aangeteken is, is sekondêr aan 'n groter bekommernis:
Die wyse waarop hierdie mikrogolfstrale werklik deur die brein geabsorbeer word. Dit het bekend geword as die SAR-waarde.
SAR staan vir spesifieke absorpsietempo.
En dit is die maatstaf van hoeveel radiogolwe deur die menslike liggaam in 'n gegewe tyd in 'n gegewe volume geabsorbeer word.
Dit is die meting van die verwarmings-effek wat 'n radio-uitsender op die menslike liggaam het.
SAR word op die volgende wyse gemeet. 'n Kunshoof word gebruik.
Dit is gevul met 'n glukosemengsel wat veronderstel is om die menslike brein voor te stel.
Die toetsapparaat meet die hoeveelheid mikrogolfstraling wat deur die model se skedel dring.
Die SAR-waarde word dan bereken op grond van hoeveel energie geabsorbeer word.
Vir die EU is die limiet 2 watt per kilogram vir 'n 10 g-gemiddelde van weefsel.
Vir die VSA is dit 1,6 W/kg oor 'n 1 g-gemiddelde van weefsel.
Die VSA het 'n strenger boonste limiet as die EU, maar ander lande soos Australië en Nieu-Seeland gebruik die EU-limiete.
Sommige van die gewildste selfone op die mark straal soveel mikrogolfstraling uit dat
hul SAR-waarde reg by die boonste limiet lê.
Elke millimeter van die skedel help om die brein teen mikrogolfstraling te beskerm en
verlaag sodoende die SAR-waarde van die selfoon.
Kinders ontvang hul eerste selfoon op 'n gemiddelde ouderdom van 8 jaar.
'n 8-jarige se skedel is aansienlik dunner as dié van 'n volwassene.
Mens sou hoop dat selfone getoets word met 'n kopbeen-dikte wat gelyk is aan dié van 'n kind.
Die SAM-kop is 'n groot menslike skedel met 'n gemiddelde vorm.
Die gemiddelde van 10 000 hoofmetings wat by mense geneem is, is gebruik om hierdie SAM-fantomkop te
skep, wat 'n gemiddelde menslike skedel voorstel...
Natuurlik is die kop van 'n gemiddelde volwassene aansienlik groter as dié van 'n agtjarige kind.
Maar toe ons die maatskappy wat die SAM-fantomkop vervaardig, bevraagteken het, het ons
ontdek dat die werklikheid selfs erger is.
Die SAM-toetsmodel is nie bloot die gemiddelde van 10 000 mense nie, maar die gemiddelde
van 10 000 soldate in die Amerikaanse leër.
En Amerikaanse leërpersoneel het beslis groter en dikker koppe as die gemiddelde agtjarige.
Daar is dus redelik waarskynlik om aan te neem dat as selfone op die skedel van 'n
agtjarige getoets sou word, die meeste sou misluk.
Wie stel die riglyne vas?
Dit is mense van die komitee genaamd ICNIRP.
Die mense wat aan selfone werk, is bio-ingenieurs.
Hulle het geen idee wat binne 'n lewende sel aangaan nie, maar hulle praat pompeus daaroor.
Hulle neem aan dat die enigste ding wat die welstand van 'n lewende organisme kan beïnvloed, die vraag
is of dit sterk genoeg is om die weefsel te verhit.
Maar dit is soos om te sê: "Ons weet dat wanneer ons 'n eier kook, dit hard word."
Wat hulle nie weet nie, is dat as hulle die eier nie kook nie, dit in 'n hoender sal verander.
Hulle het nie die minste idee hoe dit gebeur nie. Maar tog praat hulle asof hulle geweet het.
In 2011 het die Wêreldgesondheidsorganisasie die risikoklassifikasie vir selfone verander en dit herklassifiseer
as moontlik kankerverwekkend vir mense weens 'n verhoogde risiko om 'n glioma te ontwikkel, die tipe
breingewas wat met selfoongebruik geassosieer word.
Wat het hierdie skielike verandering in status veroorsaak?
Daar is ontelbare studies oor die moontlike gesondheidseffekte van selfone.
Sommiges toon 'n effek. Sommiges toon geen effek nie.
Maar die mees afdoende studie het van Lennart Hardell gekom.
Hy het die grootste en mees insiggewende navorsingspoging ooit onderneem.
Hy het sy eie werk saam met dié van ander van regoor die wêreld gekombineer.
Sedert die vroeë 1990's het hulle die telefoongewoontes van meer as 2 000 mense regoor die wêreld bestudeer.
Mense met tumore soos astrocytome en akustiese neurome, die breingewasse wat die meeste met
selfoongebruik geassosieer word weens hul nabyheid aan die oor.
Die resultate is skokkend. Hulle het tot die gevolgtrekking gekom dat die gebruik van selfone
inderdaad die risiko van breinkankers verhoog.
En hulle het ook ontdek waarom vorige studies geen effekte getoon het nie.
Ek dink daar is meer bewyse dat dit kankerverwekkend is as net moontlik kankerverwekkend.
Maar ek dink ek verstaan dit op 'n manier, want die meeste kankers wat nog gaan kom, is nog nie daar nie.
Mense gebruik al nie lank genoeg selfone nie vir die ware gevolge om duidelik te word.
Soos met ander kankerverwekkende stowwe, neem dit ten minste tien jaar om 'n uitwerking van blootstelling te sien.
Aangesien die selfoonontploffing eers in die laat 1990's begin het, is dit nie verbasend dat ons eers nou
begin om die gevolge te sien nie. En dit gebeur reg nou.
Wat doen die telekommunikasiebedryf om sy gebruikers teen breinkwale te beskerm?
'n Oogopslag op die veiligheidshandleidings dui daarop dat hulle meer besorg is oor hul eie beskerming.
Hierdie model van 'n draadlose toestel voldoen aan die wettige vereistes rakende blootstelling aan radiogolwe.
Wanneer dit gebruik word soos beskryf in hierdie afdeling, voldoen dit aan die wettige riglyne.
Hou die BlackBerry-toestel ten minste 2,5 cm van jou liggaam af, insluitend die buik van
swanger vroue en tieners! Verminder oproeptye!
Op die agterkant van byna elke selfoon is instruksies oor hoe ver weg van die liggaam dit gehou moet word.
Instruksies wat in die meeste gevalle heeltemal onprakties is.
En wat gebeur wanneer die telekommunikasiebedryf navorsing befonds oor die skade wat dit aanrig?
En hierdie navorsing kom tot die slotsom dat daar 'n impak is en dat selfoongebruik 'n rol speel in die ontwikkeling van kanker.
Hulle neig egter om hierdie navorsing vir hulself te hou.
Ons weet eenvoudig nie wat ons met EMF's stoor nie, omdat die gevolge grootliks op die lang termyn is, en ons
het, soos jy sê, hierdie alomteenwoordige blootstelling.
En wydverspreide afhanklikheid van hierdie blootstellings.
Ons verstaan nog nie heeltemal wat ons doen nie.
Alhoewel epidemiologie duidelik toon dat die gebruik van 'n selfoon die risiko verhoog om 'n breingewas te ontwikkel.
Wat die ICNIRP-mense moet sien, is 'n duidelike oorsaak-en-gevolg; hoe dit gebeur, wat die
meganisme is, en hoe presies kanker veroorsaak word.
Dit mag voor die hand liggend lyk dat 'n wese wat so afgestem is op die frekwensies van die Aarde en so
sensitief is vir haar magnetiese veld, natuurlik 'n reaksie sou hê op mensgemaakte mikrogolwe.
Maar al jare lank het die telekommunikasiebedryf sy optrede verdedig deur dieselfde vraag te stel.
Soos dit uitgedraai het, het hulle die verkeerde vraag gevra.
Die antwoord is: melatonien.
Jy sien, melatonien is 'n hormoon, en of jy dit glo of nie, dit word in die brein geproduseer.
Dit word in die pituïtêre klier van die brein geproduseer en het baie sterk antioksidant-eienskappe
in vergelyking met vitamiene, byvoorbeeld:
Melatonin is vyf keer kragtiger as vitamien C en twee keer kragtiger as vitamien E.
En dit word slegs snags versprei.
En dit is juis snags wanneer ons dit nodig het, want dan gaan ons slaap en herstel ons brein die selle in ons liggaam.
En dit is dan dat melatonien aan die werk gaan.
Elke dag verloor ons liggame ongeveer 'n half miljard selle.
En dit gebeur snags dat ons liggaam hierdie selle vervang deur 'n proses wat selmitoose genoem word, die verdeling van selle.
Wat dit doen: Dit vang wat bekend staan as vrye radikale.
Hierdie vrye radikale is eintlik die oortollige elektrone wat oorgebly het van die
energieproduksieproses, wat ons nodig het om onsself te hernu.
Elke nag, wanneer ons liggame hulself regenereren, word miljoene vryradikale selle as 'n newe-produk van selmitoose geproduseer.
Hierdie vryradikale selle val gesonde selle aan.
Dit word oor die algemeen aanvaar dat vryradikale selle die hoofoorsaak of faktor in die meeste kankers is.
Ons liggaam se belangrikste verdediging teen hierdie vrye radikale is sy sterkste antioksidant: melatonien.
Dit kom in die bloedstroom in en tree op as 'n natuurlike antioksidant, 'n natuurlike anti-kankermiddel.
Melatonin is 'n baie, baie kragtige anti-kankermiddel.
Dit tree op as 'n sogenaamde onkostatiese middel wat jou teen kanker beskerm.
Dit reguleer ook jou slaap-waak-siklus en verseker dat jy 'n goeie nag se slaap kry en die regte dosis melatonien.
Dit is 'n anti-verouderingsmolekule. Met ander woorde, dit vang vrye radikale vas en laat jou vel eenvoudig jonger lyk.
Ons het 12 000 studies in ons laboratorium wat ons oor die jare versamel het, wat meer studies is as wat ooit oor paracetamol,
'n algemeen gebruikte hoofpynmedisyne, gepubliseer is.
Daar is aansienlik meer wetenskaplike belangstelling in melatonien as in paracetamol.
Wat is die gevolge van verminderde melatonienafskeiding?
Ja, wel, as jou melatonienvlakke verlaag is, dan verswak jou immuunstelsel.
Eerstens het jy gewoonlik moeite om te slaap, dit wil sê jy kan nie aan die slaap raak nie, of as jy wel aan
die slaap raak, kan jy nie weer aan die slaap raak nie.
Jy mag hartprobleme hê omdat melatonien jou hart ook beskerm.
En jy is baie meer vatbaar vir siektes omdat jou immuunstelsel nie optimaal werk nie.
Dit is 'n paar van die dinge wat gebeur wanneer jy verlaagde melatonienvlakke het.
En byvoorbeeld het die gemiddelde vrou met borskanker slegs 'n tiende van die melatonien in
vergelyking met 'n normale vrou van haar ouderdom.
En by mense met prostaatkanker het hulle minder as die helfte van die melatonien wat hulle behoort te hê.
Outistiese kinders het minder as die helfte van die melatonienvlakke wat hulle behoort te hê.
Verlaagde melatonien by nagskofwerkers omdat hulle snags werk en aan lig blootgestel word.
Hulle produseer nie melatonien snags nie, wat bekend is om die risiko van borskanker met 50% te verhoog.
En die Internasionale Agentskap vir Kankernavorsing (IARC) het nagskofwerk geleidelik as moontlik kankerverwekkend
geklassifiseer weens hierdie afname in melatonien.
Daar is nou baie studies wat toon dat mense wat nagskofte werk of mense wat blind is, ander
kankersyfers het as die gemiddelde bevolking.
En die meeste van hierdie studies ondersteun die siening dat 'n gebrek aan of verlaagde
melatonienvlakke 'n negatiewe impak op die gesondheid het.
Aangesien die liggaam slegs snags herstel, word melatonien slegs geproduseer wanneer die
pituïtêre klier waarneem dat daar geen lig is nie.
En wat gebeur, is dat die pituïtêre klier ligsensitief is.
Dit is presies geleë waar jou brein seine van jou oë ontvang en by die punt in die middel kruis.
Dit word die suprachiastematiese kern genoem.
En die verbindings daarvandaan gaan direk na die pituïtêre klier om te sê of daar lig teenwoordig is of nie.
Wanneer daar lig teenwoordig is, is daar gelyktydige inmenging met die seine wat die
brein na ons selle wil stuur om dit te herstel.
Dit maak dus geen sin dat die brein hierdie seine na ons selle stuur om hulle te sê om hulself te herstel wanneer
daar soveel inmenging is dat hulle dit nie sou hoor nie.
So wag dit, die brein wag totdat dit donker is.
Watter navorsing het getoon dat elektriese velde, magnetiese velde of radiogolwe 'n uitwerking op melatonienproduksie het?
Ja, wel, die Battelle-instituut in Amerika doen al sedert die laat 1970's baie werk oor hierdie onderwerp.
En sy wetenskaplikes, Barry Wilson, Dick Stevens en hierdie mense het daaroor begin dink, want ons weet dat die brein
ophou om melatonien te produseer wanneer jy die lig aanskakel.
So het hulle gedink: miskien kan ons breine nie onderskei tussen elektriese velde wat ons self kunsmatig genereer en die
natuurlike lig wat ons almal weet gedurende die dag teenwoordig is nie, omdat ons eenvoudig
nie gedurende die dag melatonien produseer nie.
Daar is baie goeie biologiese redes hiervoor.
Hulle het dus gedink dat hierdie elektriese velde die sintese van melatonien sou onderdruk, wat op sy beurt tot kanker sou
lei, veral borskanker by vroue, omdat hulle nie meer die immunologiese beskerming sou hê wat gewoonlik teenwoordig is nie.
Dus interpreteer die brein radiogolwe as liggolwe?
Ja, ons kan nie tussen hulle onderskei nie.
Die hipotese dat die pituïtêre klier nie tussen ligfrekwensies en deur die mens gemaakte frekwensies kan
onderskei nie, is deur 'n oorvloed navorsing buite twyfel bewys.
Direkte onderdrukkende effekte van swak magnetiese velde (50 Hz en 16 2/3 Hz) op melatoniensintese in die
pituïtêre klier van Dzungariese hamsters (Phodopus sungorus)
Die resultate van die huidige studie dui daarop dat lae-frekwensie magnetiese velde in staat is om die melatonienproduksie
in geïsoleerde hamster-pineale klieren te verminder.
... verminder melatonienproduksie ...
… Effekte van elektromagnetiese velde op die fotofasiese sirkulerende melatonieninhoud in Amerikaanse wesels …
In opsomming het EMF plasma-melatonien by manlike Amerikaanse wesels beïnvloed, ...
EMF's kan hul migrasie beïnvloed...
… Afwesigheid van 'n chroniese effek van blootstelling aan kortgolf-radiosignale op die
melatonienkonsentrasie in die speeksel van melkkoeie.
Dus, 'n vertraagde akute effek van EMF op die melatonienkonsentrasie is ...
A 0.5 G, 60 Hz magnetiese veld onderdruk melatonienproduksie in pinealociete.
… 'n gemiddelde 46% vermindering in noradrenalien-geïnduseerde produksie van melatonien in pinealo­siete. Die resultate
ondersteun die hipotese dat EM-blootstelling melatoniensuppressie in die pituïtêre klier kan
veroorsaak deur individuele selle te beïnvloed.
blootstelling aan melatonienonderdrukking
kan in die pituïtêre klier produseer,
deur individuele selle te beïnvloed.
EMF/EMR verminder melatonien in diere en mense Dr Neil Cherry 2 September 2002 Sestien studies toon dat ELF- en
RF/MW-blootstelling melatonien verminder. Sestien studies het 'n beduidende
EMR-geassosieerde afname in melatonien by mense waargeneem.
Dink u dat daar afdoende bewyse is dat elektriese velde, magnetiese velde en
radiogolwe die produksie van melatonien beïnvloed?
Hierdie navorsing, wat toon dat die melatonienvlakke van wesels afneem met blootstelling; dat wilde reiers wat op geboue naby
radio-maste broei, minder nageslag het in vergelyking met reiernes wat ver van radio-maste af is; studies oor
miere, bye en verskeie voëlspesies, en studies oor mariene soogdiere dui almal in dieselfde rigting.
Maar daar is dan laboratoriumstudies van selle in die pituïtêre klier wat inderdaad melatonien sintetiseer.
Ek ondersoek die effek van magnetiese velde op hierdie selle.
En by elke fase van melatonienassessering is getoon dat magnetiese velde inmeng met melatonienproduksie.
So, die bewyse is duidelik in alle aspekte van melatonienproduksie en die inhibering
van melatonienproduksie deur magnetiese velde.
Die navorsing dek werklik elke aspek van hierdie pad.
Sou jy sê dat dit voldoende afsluitend is?
Ja, ek sou sê dit is afsluitend.
Die wonderlike ding aan ons liggame is hul vermoë om die produksie van vrye radikale te teenwerk deur melatonien te produseer.
Ons het binne onsself 'n presiese balans geskep, 'n perfekte verdedigingstelsel.
Ons liggame het miljoene jare geneem om hierdie tegniek te perfekioneer.
'n tegnologie geskep op grond van die omgewing waarin ons ontwikkel het.
Maar het ons omgewing nie in die afgelope dekades eksponensieel verander nie?
Vir die blote oog lyk die wêreld dieselfde, maar op sellulêre vlak is dit die grootste
omgewingsverandering wat ons lewens nog ooit ervaar het.
Dit is duidelik dat so 'n reuse verandering onvermydelik so 'n delikate balans sou ontwrig.
En die gevolge daarvan dat ons liggaam nie die regte hoeveelheid melatonien produseer nie, kan fataal wees.
Wetenskaplikes regoor die wêreld glo nou dat vrye radikale die oorsaak of 'n bydraende faktor in
elke bekende siekte kan wees, nie net kanker nie.
Aan die begin van die 20ste eeu was kindersleukemie 'n mediese seldsameheid.
Sedertdien het ons slegs 'n toename in leukemie onder kinders gesien.
Dit neem elke jaar met ongeveer twee persent toe.
En dit geld ook vir baie ander siektes: outisme, breinkwale, kanker.
Kankersyfers in die 1910's was waarskynlik net die helfte so hoog as wat hulle vandag is.
Baie ander siektes word ook in studies en wetenskaplike navorsing gekoppel aan blootstelling aan
elektromagnetiese velde en straling; nie net kraglyne nie, maar ook radio- en mikrogolfvelde.
Oor die afgelope 50 jaar is ons ondergedompel in 'n oseaan van elektromagnetiese straling. Dit omring ons oral.
Onsigbaar, ons kan dit nie sien nie. Maar ons weet dit is daar.
Elke keer as jy jou selfoon gebruik, weet jy dit is daar.
Dit is uiters moeilik om die klok terug te draai. Onmoontlik.
Maar ons moet bewus wees van hierdie gesondheidseffekte sodat ons 'n keuse het om veiligheidsmaatreëls te tref.
As ons dit wil hê, moet ons dit doen.
Wat my bekommer, is die dinge wat nou eintlik gebeur .
Ons het dalk nie genoeg aandag geskenk nie.
Een van die dinge wat nou gebeur, is outisme, of laat ons dit by sy regte naam noem: outismespektrumversteuring.
Dink jy dat ons 'n punt in die wetenskap bereik het waar ons byna geen kontrolegroep meer oor het om sulke dinge te toets
nie, omdat byna almal 'n selfoon het, byna almal Wi-Fi het, en byna almal aan elektromagnetiese velde blootgestel is?
Ja, ons bereik almal 'n punt waar soveel mense aan elektromagnetiese velde van selfone en Wi-Fi blootgestel word dat
ons nie meer 'n kontrolegroep het om die verskil tussen die gesondheid van blootgestelde mense
en dié van nie-blootgestelde mense te sien nie.
As ek mag 'n analogie trek:
Ons het ontdek dat rook longkanker kan veroorsaak.
Dit was omdat sommige mense nie gerook het nie, en hulle het die kontrolegroep gevorm.
As almal gerook het, sou ons nooit ontdek het dat rook longkanker kan veroorsaak nie.
En almal sou aan longkanker gesterf het, en dit sou as 'n nasionale siekte erken
gewees het sonder om aan rook gekoppel te wees.
Wat gebeur met selfooninmenging, is dat ons al daardie bevolkingsgroepe wat nie daaraan blootgestel word nie, verloor.
Selfs die min wat nie 'n selfoon het nie, word omring deur straling van selfone; wanneer hulle
inkopies doen, op die trein, waar hulle ook al gaan!
Dit is nie net die "kanarie in die steenkoolmyn", soos ek nie.
Uiteindelik, as jy eenvoudig die elektromagnetiese velde in die atmosfeer verhoog, wat eintlik is wat ons doen, en ons het
nou 'n miljoen keer meer elektromagnetiese velde en mikrogolwe in die omgewing as wat ons 30 jaar gelede gehad het.
Op 'n stadium sal dit ook jou begin raak!
Dit is baie moeilik om te sê waar ons oor 15 jaar sal wees.
Maar ek sou sê dat ons in net die afgelope paar jaar besef hoeveel hierdie skadelike gevolge die bevolking kos.
En dan word ons wakker en kyk na die oorsake. En ons sal iets aan die oorsake moet doen.
Ons is 'n vindingryke maar komplekse organisme.
Die manier waarop ons liggame funksioneer, is nie lukraak nie en ook nie iets wat oornag gebeur het nie.
Soos elke ander lewende wese op hierdie planeet, het ons ons aangepas by die omgewing waarin ons leef.
'n Omgewing wat sedert die dageraad van tyd 'n fyn balans van velde en resonansies vertoon het.
Hierdie verskynsels omring ons nie net nie; hulle maak ons wie ons is.
Die selle in ons liggame kommunikeer met mekaar deur ligfrekwensies te gebruik, net soos ons DNA
elektromagnetiese frekwensies gebruik om te vermeerder.
In die kern van dit alles is protone en elektrone, positief en negatief gelaai, wat alle lewe magneties maak.
Soos alle lewende dinge, is ons toegerus met kriptochroom-selle wat ons in staat stel om hierdie
velde op maniere waar te neem wat ons skaars verstaan.
Ons is wesens van frekwensie, elektrisiteit, lig en magnetisme.
En dit het miljoene jare geneem om dit te word; 'n proses wat met die heel eerste sel begin het.
Alhoewel ons draadlose tegnologie omhels en dit in ons daaglikse lewens ingesluit het, het
ons liggame nie op sellulêre vlak tred gehou nie.
Die frekwensies wat ons nou omring, is vir ons selle net so vreemd soos wat hulle vir ons oë sou wees as ons hulle net kon sien.
Ons kinders word in 'n wêreld gebore wat hul liggame eenvoudig nie kan begryp nie.
Waarheen sal dit alles lei?
Terwyl hierdie film gemaak word, word 4G-tegnologie wêreldwyd uitgerol. Om dit moontlik te maak, word die perke verhoog.
Wi-Fi is in byna elke huis, skool en winkel beskikbaar en omring ons voortdurend.
DECT-telefoontegnologie kom in byna elke huishouding voor.
Op 'n tydstip wanneer die bedryf verantwoordelik behoort te wees en versigtig te handel, toon dit
roekelose minagting vir ons langtermyn gesondheid.
Geld regeer die wêreld.
En die waarskynlikheid dat hulle hieroor 'n gewete sal ontwikkel, is ongeveer so groot soos wat dit vir die tabaksbedryf was.
So as daar 'n verandering gaan wees, sal dit nie van hulle kom nie.
Dit moet van ons af kom!
Ons hoef net ons oë oop te maak en die probleem te erken.
Beplan u om die MTHR te gebruik om navorsing te befonds oor die uitwerking van radio-golwe op melatonien?
Aangesien dit die meganisme is waarop mense duidelik wys wanneer hulle sê dat selfone inmeng met melatonienproduksie.
Melatonin is 'n antioksidant, 'n stofsuier vir vrye radikale, as jy wil.
Wanneer ons 'n navorsingsvoorstel uitreik, wat is wat ons nou doen, terwyl ons klem lê op gebiede van besondere belangstelling,
nooi ons aansoeke en voorstelle oor die hele spektrum uit.
Hierdie moet egter saam met die ander aansoeke wat ons ontvang, geprioritiseer word. Ons het 'n beperkte begroting.
Maar ons beplan tans nie navorsing oor melatonien nie. Dit is tans nie 'n prioriteit nie.
Die MTHR moet steeds in navorsing belê wat ondersoek hoe selfone melatonien beïnvloed.