Рэзананс, істоты частоты
Усё больш і больш людзей пакутуюць ад такіх праблем са здароўем, як галавакружэнне, галаўны боль, сардэчная арытмія або бессань.
Стрэс часта называюць прычынай.
Наступны дакументальны фільм 2012 года паказвае, што такія сімптомы часта звязаны з зусім іншымі, менш вядомымі прычынамі.
Фільм вядзе нас у падарожжа ад нашых вытокаў да 1990-х гадоў, калі пачалося распаўсюджванне тэхналогіі бесправадной сувязі.
З таго часу чалавецтва пагружана ў акіян штучных частот.
Неўзброеным вокам планета здаецца нязменнай, але на клетачным узроўні гэта найвялікшая змена,
з якой калі-небудзь сутыкалася жыццё на Зямлі.
Эфекты не варта недаацэньваць!
Kla.TV пераклала і дублявала гэты фільм для вас на нямецкую мову.
Навукоўцы, прадстаўнікі прамысловасці, урачы і зацікаўленыя асобы выказваюць сваё меркаванне.
Спадзяёмся, вам спадабаецца глядзець наступны дакументальны фільм Джэймса Расела: «РЭЗАНАНС – Істоты частоты»!
У сярэдзіне 1980-х гадоў каля трох працэнтаў людзей у большасці краін карысталіся мабільнымі тэлефонамі; сёння
амаль сто працэнтаў карыстаюцца мабільнымі тэлефонамі.
Калі ім споўніцца 19 ці 20 гадоў, яны ўжо 10 гадоў будуць карыстацца мабільнымі тэлефонамі, і мы
зусім не ўяўляем, з якімі рызыкамі гэта звязана.
Мы пагружаны ў акіян электрамагнітнага выпраменьвання. Яно атачае нас паўсюль.
Нябачнае, мы не можам яго ўбачыць. Але мы ведаем, што яно там ёсць.
Кожны раз, калі вы карыстаецеся мабільным тэлефонам, вы ведаеце, што яна там.
Вярнуць гадзіннік назад надзвычай складана. Немагчыма.
Але мы павінны быць у курсе гэтых наступстваў для здароўя, каб прыняць меры бяспекі.
На дадзены момант заява СААЗ на гэты конт гучыць так: гэта рэальнасць.
Мы не былі адзіным кластарам раку вакол антэны; вакол антэн ёсць шмат кластараў раку.
Большасць ракаў, якія яшчэ павінны з'явіцца, тут яшчэ не з'явіліся.
Як мы маглі калі-небудзь думаць, што мы ў бяспецы, калі мы апраменьваем наш мозг мікрахвалямі?
Мы проста яшчэ не ў поўнай меры разумеем, што робім.
Нарэшце ў нас ёсць аб'ява наконт таго, ці выклікаюць мабільныя тэлефоны рак.
Невядомы навуковец вось-вось зрабіць адкрыццё, якое павінна было змяніць усё. Яго звалі Вінфрыд Ата Шумэн.
З таго дня ён пачаў вучыць сваіх вучняў фізіцы электрычнасці .
Як сфера ўнутры сферы можа ствараць электрычнае напружанне. І ў выніку: частату.
На ўроку Шуммана было цяжка зразумець тэму.
Каб было прасцей, прафесар параіў ім уявіць, што Зямля — адна сфера, а іёнасфера — другая.
Потым ён папрасіў іх разлічыць напружанне паміж імі.
Паколькі ён сам не меў ніякага ўяўлення, Шуман таксама пачаў лічыць.
Нарэшце ён дасягнуў частаты каля 10 герцаў.
Хоць Шыману і было недаверывальна, наша планета мела пульс, вымерную частату , якая атачала жыццё на Зямлі.
Хоць прафесар і ганарыўся сваім адкрыццём, ён сказаў, што яно не мела вялікага значэння.
Асабліва таму, што яна была апублікавана толькі ў невялікім навуковым часопісе, на
апошніх старонках пад загалоўкам «Рэзананс Шумана».
Спатрэбіцца яшчэ некалькі гадоў, уключаючы неверагодны паварот лёсу, перш чым прафесар
усвядоміць сапраўднае значэнне рэзанансу Шумана.
Гэты паварот лёсу пачаўся 30 гадоў раней з іншым нямецкім навукоўцам па імені Ганс Бергер.
Выкарыстоўваючы самаробны ЭЭГ-прыбор, Бергер зрабіў першы запіс электрачастоты, якую выпраменьвае чалавечы мозг.
Першапачаткова прапаноўвалася назваць хвалю імем чалавека, які яе адкрыў, але Бергер, які быў сціплым
чалавекам, выбраў алфавітную назву. Ён назваў яе: «Альфа-хваля».
Неўзабаве пасля адкрыцця прафесара Шумана адзін з калег Ганса Бергера, чалавек па імені Анкермюлер, натрапіў на патрапаную
копію невялікага навуковага часопіса; таго самага невялікага навуковага часопіса, у якім адкрыццё
прафесара Шумана было апублікавана некалькі гадоў таму.
Ён некалькі разоў прачытаў артыкул і з недаверам пахітаў галавой.
Ён адразу ж зразумеў усю велічыню таго, што яго чакала.
Частата альфа-хваляў, зафіксаваных Гансам Бергерам, была амаль ідэнтычнай рэзанансу Шумэна: частаце Зямлі.
Доктар Анкермулер неадкладна звязаўся з Шуманам, каб пераканаць яго правесці далейшыя даследаванні.
Шуман пагадзіўся і працягнуў развіваць свае адкрыцці разам з адным са сваіх студэнтаў.
Яны падрабязна вывучылі, як напружанне разраджаецца праз маланку ў пазухай іаносферы.
Нарэшце яны прыйшлі да дакладнай частаты: пульс Зямлі, рэзананс Шумана, складаў роўна 7,83 герца. Адкрыццё было ашаламляльным.
Ці быў рэзананс Шумана проста падобны на альфа-хвалі мозгу чалавека? Не – ён быў ідэнтычны!
Частота мозгу, якая кантралюе нашу крэатыўнасць, прадукцыйнасць, стрэс, страхі і імунную
сістэму, нейкім чынам наладзілася на частоту планеты.
Пульс зямлі стаў пульсам само жыцця.
Частата хвалі вымяраецца ў герцах. Гэта азначае колькасць ваганняў, якія хваля робіць за секунду.
Частоты вар'іруюцца ад адной трыльённай часткі атама да даўжыні самога сусвету.
Тэарэтычна частаты бясконцыя, абсалютна бясконцыя.
Калі гэта быў выпадак, то ён быў адным з самых відовішчных у прыродзе!
Дык што ўсё гэта азначала? Неўзабаве нехта паспрабаваў гэта высветліць.
Яго звалі Рютгер Вэвер, ён быў вядомым навукоўцам у Інстытуце Макса Планка.
Напачатку 1960-х гадоў прафесар пабудаваў падземны бункер, каб вывучаць цыркадныя рытмы чалавека.
Цыркадны рытм — гэта сутачны рытм, які ўрэзаны ва ўсё жывое.
На працягу трыццаці гадоў прафесар праводзіў эксперыменты, у якіх 1 234 321 студэнт-валанцёр жыў у бункеры на працягу
сямі тыдняў, цалкам ізаляваны ад прыродных зямных рэзанансаў.
Яго высновы даюць нам ашаламляльныя веды.
Ён выявіў, што фізічны і псіхічны стан студэнтаў пагоршыўся, як толькі з бункера быў адфільтраваны рэзананс Шумана.
Ён вадзіў туды студэнтаў. Ён не адважваўся рабіць гэта з хворымі або пажылымі людзьмі.
Ён вадзіў туды маладых студэнтаў, бо ведаў — Уевер ведаў — што гэта паўплывае.
Такім чынам, відавочна, што пад зямлёй няма рэзанансу Шумана.
Існавалі толькі папярочныя магнітныя палі з глыбіняў Зямлі.
Таму, калі ён пахаваў іх пад зямлёй, яны пачалі адчуваць сябе дрэнна, у іх балела
галава, і іх цыркадныя рытмы былі цалкам парушаны.
Цікава тое, што, калі ён уздзейнічаў магнітным імпульсным генератарам на частату 7,83 герца, яно адразу ж спынілася.
Вэвер таемна ўвёў частоту 7,83 у бункер праз штучны перадатчык.
Кожны раз, калі ён гэта рабіў, ён заўважаў, што шкодныя наступствы, якія адчувалі
валанцёры, альбо знікалі, альбо слабелі.
Яе стрэс, галаўныя болі і эмацыйная напружанасць зменшыліся, а яе самаадчуванне аднавілася.
На працягу ўсяго ўвядзення рэзанансу Шумана.
Даследаванне Вэвера выявіла неверагодную сувязь паміж здароўем чалавека і прыроднай частатой планеты.
А ў 2011 годзе прарыўныя даследаванні паказалі нешта яшчэ больш уражлівае:
Рэзананс Шумана мог бы быць звязаны з пачаткам самога жыцця.
Прарыў быў зроблены Люкам Антуанам Мантан'е, навукоўцам, лаўрэатам Нобелеўскай прэміі, які першым адкрыў вірус ВІЧ у .
Прафесар праводзіў эксперыменты па памяці вады і вывучаў, як вада можа захоўваць памяць пра рэчывы, якія раней у ёй раствараліся.
Так, робячы гэта, ён натрапіў на нешта, што паставіла б пад сумнеў прынцыпы навукі.
Усё жыццё паходзіць з жыцця. Гэта фундаментальны прынцып навукі, які ніколі не быў абвергнуты ніводным эксперыментам.
Жыццё можа ўзнікнуць толькі там, дзе яно існавала раней.
І механізм гэтага заўсёды разглядаўся як матэрыяльны.
Такім чынам, як яйка і сперма, або споры і дзяленне клетак.
Аднак эксперыменты Люка Мантанье высунулі зусім іншую гіпотэзу.
Прафесар прадэманстраваў, што паслядоўнасці ДНК, сапраўдныя будаўнічыя блокі жыцця, узаемадзейнічаюць адна з адной у вадзе
шляхам выпраменьвання нізкачастотных электрамагнітных хваль.
Нават калі ДНК захоўвалася ў асобных прабірках, прафесар усё роўна выявіў электрамагнітную сувязь паміж імі.
Наколькі дасканалай магла б быць гэтая камунікацыя?
Ну, Люк Мантанье паказаў, што яны здольныя ўтвараць нуклеатыды — будаўнічыя блокі ДНК — і збірацца ў цалкам новую ДНК.
Навукоўцы незлічоную колькасць разоў спалучалі гэтыя кампаненты, але ні ў адным эксперыменце не змаглі ўзбудзіць іскру жыцця
і ператварыць нуклеатыды ў сапраўдную ДНК без ужо існуючай ДНК.
У рэшце рэшт, жыццё можа існаваць толькі там, дзе яно ўжо існавала раней.
Аднак у эксперыментах Люка Монтанье ДНК была цалкам адфільтравана з вады. Тым не менш, новая ДНК сфарміравалася.
Як гэта было магчыма? Як Люк Мантанье дасягнуў таго, чаго не змог ніводны іншы навуковец?
І як ён стварыў жыццё там, дзе яго не было?
У чым была асаблівасць эксперыментаў Люка Мантанье?
Была прысутная частата. Частата, якую, калі б яе выдаліць, эксперымент праваліўся б.
Але калі яна была прысутная, яна гарантавала поспех. Гэтая частата складала 7,83 герца: рэзананс Шумана.
Тут была парушана далікатная сувязь паміж жыццём і частотай планеты.
Узаемадзеянне паміж жывымі арганізмамі і электрамагнітнымі частотамі. Залежнасць, сувязь.
Доказы гэтага можна знайсці, чытаючы навуковыя артыкулы, але яшчэ больш відавочныя
доказы можна знайсці, проста выйшаўшы на вуліцу.
Як усё гэта адбылося? Ну, калі паглядзець на гісторыю Зямлі, усё выглядае даволі відавочным.
Хвалі Шумана былі часткай гэтай планеты з самага пачатку.
Жыццё развілося, аточанае імі, і непазбежна прыстасавалася да іх.
Насамрэч, наша адчувальнасць да частоты была глыбока звязана з нашай здольнасцю ўспрымаць іншую з'яву планеты.
Два мільярды гадоў таму магнітатактычныя бактэрыі ўсталявалі простыя, але захапляльныя адносіны з магнітным полем Зямлі.
Аднаклеткавы арганізм утрымліваў часцінкі магнітнага матэрыялу.
Гэта дазволіла яму дзейнічаць, як іголка компаса, і арыентавацца па магнітных лініях Зямлі.
Па меры таго, як арганізмы станавіліся ўсё больш складанымі, іх залежнасць ад магнітных палёў Зямлі таксама расла.
Мы ведаем, што пчолы адчувальныя да магнітных палёў. Мы ведаем, што ў іх целах ёсць часцінкі магніту.
І лабараторныя даследаванні паказалі, што яны сапраўды адчувальныя да магнітных палёў.
Лабараторныя даследаванні паказалі, што з дапамогай штучнага магнітнага поля можна кантраляваць, як пчолы
будуюць соты, і, здаецца, відавочным з'яўляецца тое, што пчолы выкарыстоўваюць магнітныя палі для арыентацыі.
Нязменны баланс жыцця на Зямлі выдатна ілюструецца нашай залежнасцю ад пчол і іх апыленнем раслін.
Лічыцца, што жыццё без пчол наўрад ці вытрымала б.
Апыленне насякомымі неабходна для практычна ўсяго, што робіць ежу цікавай:
Такім чынам, для садавіны, арэхаў і ўсяго такога патрабуецца апыленне насякомымі, а
пчолы — гэта самая важная група апыляльнікаў.
Калі б не было пчол...
Так, калі б не пчолы, наша харчаванне было б вельмі сумным.
Так, нам давялося б вельмі сціпла жыць. Я думаю, у гэтым і заключаецца сутнасць, без пчол...
І, вядома, акрамя раслін, якія нам патрэбныя для ежы, яны таксама апыляюць дзікія расліны, і ў многіх
выпадках мы нават не ведаем падрабязнасцей гэтага апылення.
Але мы можам быць упэўненымі, што без пчол, якія іх апыляюць, многія нашы дзікія расліны зніклі б.
Да нас далучаецца Мэрыян Фрэйзер, старшы навуковы супрацоўнік па пчалярстве з Пенсільванскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Якія існуюць класічныя крытэрыі гібелі пчол, па якіх пчаляр можа выйсці, паглядзець на пчол і
сказаць: «Гэта выглядае як класічны выпадак»?
Сімптомы заключаюцца ў тым, што, хоць пчолы і з'яўляюцца адносна здаровымі і моцнымі, папуляцыя дарослых пчол у гняздзе
на працягу кароткага часу змяншаецца; яна пакідае калонію.
А застаецца шмат плодзі, гэта значыць маладога рою, мёду і пылку.
На якіх кантынентах назіралася гэтая смяротнасць пчол?
Змяншэнне папуляцый меданосных пчол адбылося па ўсім свеце.
Многія іншыя краіны паведамляюць пра змяншэнне папуляцый меданосных пчол.
Ці сапраўды гэта звязана з так званай з'явай гібелі пчол, вядомай як «сіндром калапсу калоніі» (CCD), для якога
існуе пэўны набор крытэрыяў, — гэта ўжо іншае пытанне.
І гэта адна з тых думак, якую мы спрабуем зразумець праз зносіны з людзьмі з іншых куткоў свету.
Гэта бягучая праблема існуе прыкладна з 2006 года, асабліва ў Злучаных Штатах, дзе многія прафесійныя пчаляры раптам
выявілі, што іх пчолы, якія былі здаровымі да пэўнай пары года, потым пакутавалі ад значных страт у канцы лета.
І яны, здавалася, адрозніваліся ад усяго, што бачылі дагэтуль.
Такім чынам, людзі прыйшлі да сваіх пчальнікаў і выявілі, што пчол не засталося.
Гэты тып гібелі пчол, таксама вядомы як СКД (Сіндром калапсу калоніі), закранае пчаліныя калоніі па ўсім свеце,
і ў некаторых краінах паведамляецца пра страты да 70%.
У якасці трыгераў прыводзілася мноства прычын.
Але ніводзін з іх не змог канчаткова растлумачыць, чаму пчолы раптам перасталі вяртацца ў свае вулейкі – за адным выключэннем:
Сэнсацыйная навуковая праца Ёхена Куна і яго каманды.
У ходзе эксперыменту доктар працаваў з васьмю пчалінымі калоніямі і змясціў стандартны тэлефон DECT у чатыры з іх.
Затым навукоўцы назіралі, ці ўплывае прысутнасць тэлефона DECT на тое, ці вяртаюцца
пчолы ў свой вулей. Вынікі былі ашаламляльнымі.
Пчолы вярнуліся ў звычайнай колькасці ў вулейы, дзе не было пастаўлена тэлефонаў DECT.
Аднак амаль ніводная пчала не вярнулася ў вульі, у якіх знаходзіўся тэлефон DECT.
Ніводная пчала не вярнулася ў адну з пчальнікаў, у якой знаходзіўся тэлефон DECT.
Каб цалкам зразумець значнасць эксперыменту доктара Куна, нам спачатку трэба зразумець, як працуе тэлефон DECT.
Прычына, па якой вы можаце хадзіць па доме і тэлефанаваць са свайго тэлефона DECT, заключаецца ў тым, што
базавая станцыя тэлефона DECT перасылае электрамагнітныя хвалі, якія называюцца мікрахвалямі, на вашу трубку.
Гэта дакладна такі ж прынцып, па якім антэна мабільнай сувязі звязваецца з мабільным тэлефонам.
Дэкт-тэлефон, па сутнасці, гэта мініяцюрная версія апорнай антэны мабільнага тэлефона.
Калі пчала пакутуе ад выпраменьвання DECT-тэлефона, яна, безумоўна, пакутуе і ад выпраменьвання сотавай вышкі.
І з 4 мільярдамі карыстальнікаў мабільных тэлефонаў ва ўсім свеце раптам з'явілася
трывожная колькасць мабільных тэлефонных вышак.
Магнітнае пачуццё кірунку ў пчолы дазваляе ёй арыентавацца з дапамогай ліній магнітнага поля Зямлі.
Навык, у развіццё і дасканалае адточванне якога былі ўкладзены мільёны гадоў.
Хіба не відавочна, што такая высокая адчувальнасць была б падвержана ўплыву нават самых
нязначных змен у электрамагнітным асяроддзі?
Што ж значыць гэтая велізарная змена, якая адбылася амаль за адну ноч?
Ці існуюць іншыя віды, якія адчувальныя да магнітных палёў?
Чуласць, якая ў канчатковым выніку робіць іх уразлівымі да штучных частот?
На жаль, адкрыццё новага бялку пад назвай крыптахрам сведчыць пра тое, што ўсяго жывога мае магнітнае пачуццё.
Іх адкрылі ў раслін у 1990-х гадах. Іх функцыя — паглынаць сіняе святло, неабходнае для рэгуляцыі росту.
З таго часу іх знаходзілі ў насякомых, жывёл, млекакормячых, людзей і птушак.
Крыптахрамы — гэта біялагічныя малекулы, якія называюцца бялкамі.
Яны выпрацоўваюцца некаторымі з нашых генаў, якія называюцца генамі CRY.
І малекула крыптахраму насамрэч рэгулюе наш цыркадны рытм, уключаючы выпрацоўку мелаатаніну.
Некаторыя з крыптахрамаў, відаць, маюць функцыю паглынаць святло, дзейнічаючы ў якасці дэтэктараў для цыркаднага гадзінніка.
Такім чынам, яны з'яўляюцца ўваходнай інфармацыяй для сутачнага рытму, які, здаецца,
уласцівы многім відам, як раслінным, так і жывёльным.
Але ў 2000 годзе Торстэн Рыц раскрыў яшчэ больш дзівосную ролю крыптахраму.
У серыі эксперыментаў з малінаўкамі ён даказаў, што іх пачуццё напрамку не заснавана выключна на магнітнасці, а паходзіць
непасрэдна ад клетак крыптахраму, размешчаных за вокам.
Я лічу, што публікацыі Рыца ўяўляюць сабой адзін з тых рубяжоў у навуцы.
Таму што ён мяркуе, што гэтая малекула крыптахраму – памятайце, яна адказвае за ўплыў на цыркадныя рытмы і
іх кантроль – і менавіта яна адказвае за тое, каб даць птушкам компас, магнітны компас.
Птушкі літаральна бачаць магнітныя палі Зямлі, магчыма, як яркую або цёмную пляму, што накладваецца на іх поле зроку.
І калі яны рухаюць галавой або целам, пляма або адзнака рухаецца разам з імі – падобна да
галаграфічнага дысплея пілота знішчальніка.
У іх ёсць нешта, што яны бачаць, і гэта дазваляе ім арыентавацца падчас палёту.
Ён праверыў гэта так: падвяргаў птушак уздзеянню высокачастотных палёў, каб убачыць, ці
сапраўды гэта парушае іх магнітную компасную сістэму.
Аказалася, што высокачастотнае поле не толькі сапраўды парушала міграцыю малінавак, але гэта
адбывалася нават пры вельмі нізкіх яго значэннях.
Сапраўды важна і вельмі цікава, што нават вельмі слабыя высокачастотныя палі ўплывалі на компас малінавак.
Эксперыменты Рыца дакладна паказалі, што клетка крыптахраму, якая выкарыстоўваецца для навігацыі, сур'ёзна пацярпела ад
штучных частот – нават ад частот, якія значна ніжэйшыя за тыя, што лічацца бяспечнымі рэгулятарным органам ICNIRP.
Усе даследаванні па навігацыі ў жывёл — у талякоў, зебравых пасвенцаў, курэй, малінаваек — паказалі, што іх
магнітны компас парушаўся высокачастотнымі палямі, значна ніжэйшымі за межы, устаноўленыя ICNIRP.
Я працую з птушкамі, дакладней, з птушкамі і насякомымі.
Я прадэманстраваў, што яны адчувальныя да палёў, якія значна ніжэй за ўзроўні ICNIRP, што, як
сцвярджаецца, з'яўляюцца бяспечнымі для нас, людзей.
Калі паглядзець на гэтыя значэнні, да якіх, як паказваюць даследаванні, жывёлы рэагуюць адчувальна, — існуе шмат добрай
літаратуры, якая сведчыць, што гэтыя значэнні значна ніжэйшыя за тыя, уздзеянню якіх нам дазваляецца падвяргацца, і, адпаведна,
да якіх таксама падвяргаюцца жывёлы ў навакольным асяроддзі.
Існуюць вельмі трывалыя навуковыя падставы меркаваць, што магнітныя палі, штучныя магнітныя
палі, знішчаць асяроддзе пражывання шэрагу відаў.
Наколькі змянілася наша навакольнае асяроддзе ў выніку электрамагнітных палёў?
За апошнія 25 гадоў гэта змянілася да непазнавальнасці...
Ён мільёны разоў большы з пункту гледжання электрамагнітнай энергіі.
Былы Нацыянальны савет па радыяцыйнай абароне ў адным са сваіх дакументаў заявіў, што, паводле яго ацэнак, радыяцыйная
абстаноўка — калі хочаце так яе назваць — павялічылася на шмат мільёнаў разоў у параўнанні з тым,
што было 50 гадоў таму, — на шмат мільёнаў разоў.
Гэта велізарная змена ў навакольным асяроддзі на Зямлі, і яна цалкам затапляе ўсе гэтыя прыродныя
сігналы, у тым ліку хвалі Шумана, з якімі мы эвалюцыянавалі.
«Электрамагнітнае забруджванне ад мабільных тэлефонаў прымусіла нас праводзіць нашы вымярэнні ў моры». Цытата ад доктара
Адна з прычын, чаму крыптахрамы вельмі цікавыя, асабліва ў сувязі з тым, што людзі ўспрымаюць магнітныя палі, заключаецца ў тым,
што нядаўна дактарам Фолі і яго калегамі было праведзена даследаванне, якое паказвае: калі ўкласці чалавечыя крыптахрамы
ў садавых мушак, то яны становяцца магнітаадчувальнымі дзякуючы наяўнасці гэтых чалавечых крыптахрамаў.
Гэта насамрэч паказвае, што чалавечыя крыптахрамы маюць магнітную адчувальнасць, што яны вызначаюць магнітныя палі.
Адкрыццё клеткі крыптахраму выклікала новы інтарэс да магнітнага пачуцця ў чалавека,
пачуцця, якое 40 гадоў таму прадказаў Робін Бэйкер .
Гэта не навуковы палёт насляпу. Гэта эксперымент, каб даведацца, ці ёсць у дзяцей пачуццё кірунку.
З завязанымі вачыма і ў навушниках для абароны слыху, удзельнік тэсту круціцца на спецыяльным крэсле,
пакуль ён больш не ведае, у якім кірунку глядзіць.
Крэсла спыняецца, і ўдзельнік тэсту адгадвае, ці павернуты ён тварам на ўсход, захад, поўнач або поўдзень.
Дапушчэнне запісана ў невялікі камп'ютар.
Калі б у дзяцей не было пачуцця кірунку, іх здагадкі былі б выпадковымі. Але яны такімі не з'яўляюцца.
Дзеці ва ўзросце дзесяці ці адзінаццаці гадоў могуць даволі добра адгадваць.
Здаецца, у іх сапраўдны пачуццё напрамку. І, відаць, гэта магнітнае пачуццё.
Калі навукоўцы прымацоўваюць магніт да галоў удзельнікаў эксперыменту, гэта значна парушае іх арыентацыю ў прасторы.
Гэта прадстаўляе велізарны крок наперад у плане разумення.
І, вядома, гэта выклікае самыя розныя пытанні, напрыклад, ці сапраўды людзі могуць арыентавацца з дапамогай
магнітнага поля Зямлі, і калі сёння яны так не робяць, ці, магчыма, рабілі гэта тысячы гадоў таму?
Вядома, гэта таксама падымае пытанне, ці існуе працэс, з дапамогай якога магнітныя палі фактычна вызначаюцца ў арганізме
чалавека, што прыводзіць да гэтага парушэння цыркадных рытмаў.
Што і тлумачыла б усе негатыўныя наступствы для здароўя, якія мы так часта назіраем у эпідэміялагічных
даследаваннях уплыву магнітных палёў на здароўе.
Калі людзі маюць здольнасць успрымаць магнітныя палі, калі яны валодаюць такой жа здольнасцю, як пчолы,
птушкі і матылі, ці азначае гэта, што мы гэтак жа ўразлівыя да штучных частот, як і яны?
Ці паўплываюць змены ў нашым асяроддзі на нас гэтак жа, як яны на яго ўплываюць?
Як бы вы апісалі электрачуллівасць?
Электраадчувальнасць — гэта калі людзі пачынаюць рэагаваць, іх арганізмы пачынаюць рэагаваць на электрамагнітныя палі.
Увогуле кажучы, электрамагнітныя палі, на якія яны рэагуюць, з'яўляюцца бесправаднымі.
Такім чынам, гэта бесправадная сувязь: Wi-Fi, бесправадныя тэлефоны, тэлефоны DECT, мабільныя тэлефоны, мабільныя антэны.
Яны ўсе пасылаюць сігналы, якіх нашы целы ніколі раней не адчувалі.
І калі гэта пачынае ўплываць на людзей — калі пачало ўплываць на мяне — звычайна спачатку
галава: вы пачынаеце адчуваць боль у галаве.
Я не адважуся назваць гэта галаўным болем, бо гэта боль у галаве, які нельга параўнаць ні з
якім галаўным болем, які вы калі-небудзь адчувалі.
Большасць людзей скардзяцца на такія сімптомы, як сардэчная арытмія, бессань, галаўны боль, парушэнні зроку,
галавакружэнне, розныя віды парушэнняў адчуванняў або неўрозы.
Яны апісваюць незвычайныя адчуванні ў сваіх целах.
Яно сапраўды можа таксама ўплываць на эндакрынную сістэму і функцыю шчытападобнай залозы. Спіс сапраўды бясконцы.
У маім канкрэтным выпадку, і гэта не пра ўсіх, калі я не пакідаю гэты асяроддзе, у мяне пачынае моцна балець
жывот – а гэта значыць, што ўжо занадта позна, у мяне пачынаецца ўнутранае крывацёк.
Я думаю, што сімптомы настолькі разнастайныя, а сувязі, якія робяць людзі, вельмі цяжка прыняць, калі ў вас
няма ведаў па гэтай тэме, а іх няма ў большасці ўрачоў.
І гэта не іх віна. Нас не вучылі распазнаваць гэты стан.
Гэта вельмі нова, і на дадзеным этапе наша разуменне яшчэ цалкам недасканалае – робяцца першыя
крокі, каб разгадаць і цалкам зразумець гэты стан.
Як і многія людзі, якія пакутуюць ад электраадчувальнасці, Браян быў вымушаны зрабіць радыкальныя змены ў сваім доме.
Гэтыя дзве пакоі былі цалкам экранаваныя металічнай фольгай.
Гэтая пакой і спальня таму з'яўляюцца фарадэйскімі клеткамі.
А калі вы сапраўды праверыце электрамагнітныя палі ці мікрахвалі – а гэта прылада проста пераўтварае мікрахвалі ў
гукавыя сігналы – то вы ўбачыце, што тая вышка там, за паўмілі адсюль, мне ніякіх праблем не выклікае.
Каб экранаваць пакой, я ўсталяваў шкло з металічным пакрыццём, якое дазваляе мне
ліквідаваць большую частку электрамагнітных палёў.
Аспекты арганізма, якія дазваляюць яму выяўляць і рэагаваць на электрамагнітныя палі – можна
сказаць, што гэтыя словы ўжываюцца ў розных кантэкстах.
А калі разбіць гэта на «электрачуллівасць», то можна сказаць, што гэта, па сутнасці, рэакцыя на само жыццё.
Напрыклад, калі мы даследуем арганізм, каб вызначыць наяўнасць жыцця, мы насамрэч шукаем прысутнасць
электрычнасці – напрыклад, з дапамогай электракардыёграмы (актыўнасць сэрца), ЭКГ і электраэнцэфалаграмы, ЭЭГ.
Мы даследуем наяўнасць электрычнасці ад гэтых мэтавых органаў, мозгу і сэрца.
І калі мы гэта бачым, гэта знак таго, што там ёсць жыццё.
У пэўным сэнсе электрамагнітныя палі з'яўляюцца часткай самога жыцця на клетачным узроўні.
Можна сказаць, што ўсё жывое электраадчувальнае.
У роспачы, спрабуючы пераканаць людзей, што электрачуллівасць сапраўды існуе, Браян і шэраг іншых пацярпелых
запісаліся на наватарскі эксперымент ва Універсітэце Эсекса.
Эксперымент, праведзены пад кіраўніцтвам Элейн Фокс, на жаль, стаў апошняй працай на гэтую тэму.
Вам трэба зайсці ў экранаваную залу.
Вы туды заходзіце на адносна кароткі час, і мачта ўключаецца на 10 хвілін, выключаецца на 10 хвілін, а потым зноў уключаецца
на 10 хвілін – і тады вы ўбачыце, заўважыце вы гэта ці не.
І я зайшоў у пакой і сказаў ім, што не змагу сказаць, быў мачта ўключаны ці выключаны.
Чаму так? Таму што іх разуменне таго, як на гэта рэагаваць, няправільнае.
Для большасці людзей не так, што вы ўключыце антэну і яны скажуць: «О, я гэта адчуваю».
А потым яны здымаюць штопар, і чалавек кажа: «Ах, цяпер я зноў добра сябе адчуваю». Гэта не так працуе.
У мяне алергічны рыніт, і калі я заходжу на такое поле, то патрабуецца некаторы час, перш чым я адчуваю наступствы.
Але праходзіць шмат часу, перш чым я больш гэтага не адчуваю, перш чым гэта на мяне больш не ўплывае.
Мяне можна забраць з сенакосу, але я яшчэ 24 гадзіны буду нешта адчуваць.
Электраадчувальнасць праяўляецца ў большасці людзей прыкладна наступным чынам.
Такім чынам каманда наладзіла эксперымент, што для Браяна і іншых валанцёраў было амаль немагчыма
даказаць, што яны пакутуюць ад электраадчувальнасці.
Здавалася, гэта не мела значэння, бо каманда невытлумачальным чынам вырашыла адмовіцца ад любога роду разгляду.
З аднаго боку, здаецца, што людзі адчувальныя да розных рэчаў.
У мяне ёсць непераноснасць да 3G-мабільных тэлефонаў, напрыклад, GSM-тэлефонаў. Розніца ў тым, як працуе мадуляцыя.
Я не ведаю, ці слушна яны кажуць, што з'яўляюцца адчувальнымі, але калі ў вас ёсць выпадак, то мае сэнс
падвяргаць людзей у вашым даследаванні менавіта таму сігналу, на які яны, па іх словах, рэагуюць.
Калі, напрыклад, у вас ёсць нехта, хто заўсёды адчувальны да Wi-Fi, але не да мабільных тэлефонаў, — калі такі
чалавек існуе, — тады лепш пераканацца, што ён падвяргаецца ўздзеянню менавіта Wi-Fi, а не мабільных тэлефонаў.
У рэшце рэшт, вы хочаце даказаць, што яны адказваюць за свае сцвярджэнні.
І тут не рабілася ніводнага з такіх адрозненняў.
Насамрэч, калі ты сцвярджаў, што з'яўляешся электрачуллівым да чагосьці, то ты ў гэтым удзельнічаў.
Адна з прычын, чаму я лічыў гэта вельмі важным, заключалася ў тым, што я дапамагаў
людзям, якія пакутуюць ад электраадчувальнасці.
А некалькі месяцаў раней я сапраўды наведваў адну даму — яна лічыла сябе электрачуллівай — і я быў там проста каб
паспрабаваць ёй дапамагчы; растлумачыць, што такое электрачуллівасць і што можа выклікаць яе праблему.
Карацей кажучы, стала зразумела, што ў гэтай жанчыны была праблема, але яна не была
электрачуллівай. Яна дакладна не была электрачуллівай.
Але падчас нашай размовы я зразумеў, што яна запісалася на даследаванні ў Эсексе, каб
высветліць, ці з'яўляецца яна электрачуллівай.
Маё сэрца амаль спынілася. Вось чалавек, які не электрачуллівы, і гэты чалавек паступіў ва Універсітэт Эсекса.
І Эсекс кажа мне, што ў іх няма ніякіх працэдур тэсціравання!
Што яны насамрэч высветлілі — і гэта заснавана на тэксце самога эсэ — я падсумую сваімі словамі.
Адзначаецца, што, з улікам чаканага ўзроўню рэакцыі, для дэманстрацыі статыстычна значнага эфекту ім
спатрэбіцца каля 132 удзельнікаў у сваім даследаванні.
Пры такой вялікай колькасці людзей ім спатрэбілася б вельмі шмат даных для сваіх даследаванняў, каб зрабіць
выснову, што адна група відавочна больш адчувальная, чым іншая.
Гэта азначала, што з самага пачатку яны мелі доступ толькі да траціны даных, неабходных для таго, каб увогуле нешта даведацца.
У выніку яны выявілі статыстычна значны рызыку, якая ў любым выпадку была відавочнай з статыстыкі.
Для ўсіх людзей, якія заявілі, што яны адчувальныя, гэта таксама было відавочна з верагоднасцю каля 90%.
Такім чынам, парог, пры якім навуковы артыкул прызнае нешта статыстычна значным, складае 95%.
Калі гэтага ўзроўню дакладнасці не дасягнута, гэта не лічыцца статыстычнай падзеяй. Гэта
можа быць супадзеннем, удачай ці нечым іншым.
Яны былі на 90% упэўнены, што рызыка павялічыцца, і, вядома, гэтага недастаткова для дасягнення магічнай
адзнакі, пры якой падзея лічыцца статыстычна значнай.
І таму гэта адхілілі са словамі: «Гэта паказвае, што людзі неадчувальныя». Але сэнс быў зусім не ў гэтым.
Пастаяннае ўздзеянне мачтаў пакінула свой след на некалькіх суб'ектах выпрабаванняў.
Некаторыя захварэлі так моцна, што ім давялося пакінуць эксперымент.
Брайян працягваў адчуваць наступствы эксперыменту доўга пасля таго, як пакінуў Эсекс.
Я ўпершыню прайшоў каланоскапію сем гадоў таму, другі раз — чатыры гады таму, а трэці — каля года таму.
У мяне ўсё добра. У мяне ўсё добра. Так, вы здагадаліся: у мяне рак кішэчніка.
Такім чынам, ад першай менструацыі да моманту выдалення маёй кішкі прайшло роўна сем гадоў.
Калі я спытаў у доктара, колькі часу патрэбна, каб развіўся гэты рак, ён адказаў: «Сем гадоў».
Такім чынам, вы можаце практычна адсачыць увесь час, калі я быў у Эсексе, і была адна выпадка да гэтага, калі ў
мяне была крывацёк, крывацёк, які пачаў рак кішэчніка.
Як такі правальны эксперымент можна ўспрымаць як «аўтарытэтнае даследаванне»?
Чаму такая дасведчаная каманда магла б зрабіць у сваёй працы такія фундаментальныя і відавочныя памылкі?
Ці можа гэта быць звязана з тымі, хто забяспечыў фінансаванне?
Эсекскі эксперымент — адзін з серыі эксперыментаў, якія фінансуюцца MTHR.
Гэтая кампанія кіруецца і фінансуецца самой індустрыяй мабільнай сувязі.
Ці можаце вы расказаць, што такое MTHR і як ён фінансуецца?
Так, праграма MTHR сумесна фінансуецца брытанскім урадам і індустрыяй мабільнай сувязі і прызначана для
даследавання магчымых шкодных наступстваў для здароўя, звязаных з тэхналогіяй мабільнай сувязі.
Наша тэма, хто фінансуе навуковыя даследаванні, — далікатная.
Я ведаю шмат навукоўцаў, як і я, якія, атрымаўшы на чытанне новае даследаванне, спачатку глядзяць на
апошнюю старонку, каб даведацца, хто яго фінансаваў.
Як вы лічыце, ці можа ўзнікнуць канфлікт інтарэсаў у дачыненні да фінансавання з боку індустрыі мабільнай
сувязі, калі гаворка ідзе пра даследаванні шкоднага ўздзеяння?
Ну, вядома, існуюць патэнцыйныя канфлікты інтарэсаў, і таму даследчая праграма
такога кшталту павінна быць старанна кіраваная.
Я шмат працаваў з тэлекамунікацыйнай прамысловасцю, бо як прадстаўнік тут арганізую тэлекамунікацыйную
працу, таму размаўляю з гэтымі людзьмі ўжо даўно.
Я думаю, што яны хацелі б быць аб'ектыўнымі, але іх у першую чаргу рухае прыбытак, асабліва на рынку, дзе яны канкуруюць паміж
сабой за долю рынку, і таму яны могуць фінансаваць даследаванні, але яны вельмі падобныя да фармацэўтычнай прамысловасці.
Відавочна, што яны наймаюць людзей, якія ўжо на іх баку.
Навукоўцы — не поп-зоркі; яны не зарабляюць шмат грошай.
Ім трэба будаваць дамы, клапаціцца пра сваіх сем'яў.
Хто можа вінаваціць іх, калі яны прыйдуць да няправільных высноў?
Ты не знойдзеш іншай працы, прынамсі, не там.
Існуюць псіхалагічныя цісканні, нават без рэальнага ціску, якія могуць быць прысутныя ў
індывідуальных выпадках, а могуць і не быць.
Але псіхалагічны ціск, звязаны з імкненнем падабацца арганізацыі, якая іх фінансуе, безумоўна, адыгрывае ролю.
Ці адчуваеце вы сябе абавязанымі?
Так, адчуваеш сябе абавязаным. Адчуваеш сябе абавязаным.
Існуюць вельмі надзейныя статыстычныя даныя, якія паказваюць, што калі гаворка ідзе пра ўплыў электрамагнітных палёў, то
даследаванні, якія фінансуюцца камунальнымі кампаніямі, г.зн. электраэнергетычнай, радыё-
або мабільнай сувязі, фінансуюцца менавіта імі.
Гэтыя даследаванні, як правіла, маюць значна адмоўны вынік.
З іншага боку, незалежна фінансуемыя даследаванні ва ўніверсітэтах і гэтак далей, як правіла, не з'яўляюцца такімі.
Гэта складаная галіна даследаванняў.
Правядзенне даследаванняў такога кшталту — справа няпростая, і з-за абмежаванняў, звязаных з даследаваннямі на людзях, ніколі
не існавала і не будзе існаваць ідэальнага навуковага асяроддзя.
Заўсёды будуць абмежаванні.
Гэта сапраўдная хвароба? Так, безумоўна, гэта так.
На дадзены момант СААЗ сцвярджае, што гэта рэальна, і што сімптомы могуць быць цяжкімі і знясільваючымі.
Паказчыкі электрагіперчуллівасці складаюць каля 2–3%.
Гэта людзі, чыё жыццё моцна пацярпела ад гэтага захворвання.
Але, як я ўжо згадваў раней, 100% людзей рэагуюць на гэта на клетачным узроўні.
Гэта азначае, што наступствы для сістэмы аховы здароўя патэнцыйна велізарныя, калі гэтага не
ўспрыняць дастаткова сур'ёзна або не прызнаюць.
І колькасць людзей з лёгкай або ўмеранай электрачуллівасцю, верагодна, значна вышэйшая, чым мы мяркуем раней.
Што гэта для нас значыць?
Гаворка ідзе пра запіс на касеты эксперыментальнага злучэння паміж звычайным тэлефонам і ўнікальнай мабільнай трубкай.
Гудок – і гэта ўжо немалое дасягненне!
Бо перадаваць размову — адна справа, а перадаваць дакладную лічбавую інфармацыю — зусім іншая.
Цяпер прамая лінія ў навукова-даследчы інстытут у Чэлмсфардзе (Эсекс, Англія), які ўдасканаліў гэту тэхналогію.
Ліз Чарнок павінна быць на другім баку.
З з'яўленнем мабільных тэлефонаў у 1980-х гадах для іх спатрэбілася сетка антэн.
З таго часу тэлекамунікацыйныя кампаніі пабудавалі больш за 5 мільёнаў вышак па ўсім свеце.
Гордзячыся тым, што напаўняюць эфір мікрахвалевымі частотамі, яны не правялі ніводнага даследавання, каб пераканацца,
што гэта не прывядзе да доўгатэрміновай шкоды для здароўя.
Іх пабудавалі, не пераканаўшыся спачатку ў іх бяспецы.
Дзякуй за вашу дапамогу.
Вельмі непрыемна, ці не так?
Так, і яна таксама пастаянна існуе, тое, што вылучаецца, — гэта тое, што яна не спыняецца.
Яно пастаянна выпраменьвае радыяцыю — яна ідзе ад антэнных шчытоў — калі вы іх бачыце, вы падвяргаецеся ўздзеянню.
Шчыра кажучы, нават калі гэта не так, вы ўсё роўна падвяргаецеся яму на такой адлегласці, бо яно пранікае праз бетонныя
сцены і іншыя рэчы. Яно крыху заглушанае, але толькі крыху.
На адлегласці ад 200 да 300 метраў ад мачты вы пастаянна яму падвяргаецеся.
Калі вы гэта чуеце, усё мяняецца. Так. А што, калі б вы маглі яго ўбачыць?
Гэта было б як бачыць смог кожны дзень.
З-за смогу штучных частот, які пастаянна нас акаляе, і без праверкі іх бяспекі, ці
дзіўна, што чалавечае цела пачынае на іх рэагаваць?
Гэта было каля 10 гадоў таму. Мне было каля 30 гадоў.
У маёй сям'і пакуль што няма раку малочнай залозы. Я вяла вельмі здаровы лад жыцця.
Я доўгія гады жыў побач з тэлефонным слупам, на той момант — сем гадоў.
Ён стаяў за 100 метраў ад майго дома.
Гадамі ў мяне былі сімптомы, якія не былі звязаны з мачалкамі, бо ў той час я нічога не ведаў пра электраадчувальнасць.
У мяне былі галавакружэнні, праблемы са сном, галаўныя болі, рэзкія болі ў галаве, і я часта хадзіў да доктара.
Мне сказалі, што гэта стрэс ці вірус. А потым, знянацку, мне паставілі дыягназ — рак малочнай
залозы. Гэта быў найвялікшы шок у маім жыцці.
Спачатку я думаў, што проста не маю ўдачы, што гэта мая віна. Потым пачалося лячэнне.
І я там у бальніцы натрапіла на некалькіх суседзяў – я жыла ў вельмі маленькай вёсцы.
І я таксама сустрэла гэтых суседзяк, маладых жанчын – я была самай маладой, мне было за
трыццаць, а іншым – за сорак ці пад пяцьдзясят.
Нас было пяцёра, і ўсе мы ў адзін і той жа перыяд на працягу шасці месяцаў атрымалі адзін і той жа дыягназ — рак малочнай залозы.
У нашай вёсцы было ўсяго 18 дамоў, якія размяшчаліся вакол аглядавага мачала мабільнай сувязі.
Таму Эйлін вырашыла правесці апытанне, каб даведацца, ці пакутуюць ад раптоўнай хваробы і іншыя.
Вынік ажно ажнотрыснуў нас. Многія людзі паведамілі пра тыя ж сімптомы, ад якіх я
пакутаваў гадамі. Галаўны боль, галавакружэнне.
Але ў вёсцы былі і іншыя маладыя жанчыны, якія мелі праблемы з фертыльнасцю і даракавыя пашкоджанні шыйкі маткі, –
або жанчына, у якой былі вузлы пры раку малочнай залозы.
І ў гэтым рэгіёне былі і іншыя віды раку.
Сусед, якому было ўсяго 51 год, захварэў на бакавы аміятрафічны склероз і, на жаль, памёр. Шчыра кажучы: жахлівая недуга.
Гэта закранула 77 чалавек з гэтых дамоў.
Так, паводле ацэнак, 70% тых, хто на працягу многіх гадоў сутыкнуўся з біялагічнымі наступствамі – праблемамі са сном,
высыпаннямі на скуры, гузамі ў малочных залозах або ракам.
Так, гэта моцна паўплывала на людзей у гэтай вёсцы.
Я думаю, што гэта велізарная глабальная праблема.
Пазней мы даведаліся, што мы не адзіны кластар выпадкаў раку вакол сотавай вышкі.
Побач з пілонамі шмат ачагоў раку.
Мы працавалі на месцы з навукоўцам, дзе даследавалі іншыя мачты, якія доўгі час стаялі ў іншых раёнах.
І мы правялі іншыя даследаванні і таксама выявілі высокую частату раку.
З такой колькасцю мабільных тэлефонаў і вышак, а таксама з індустрыяй мабільнай сувязі, што каштуе трыльёны, можна было б
спадзявацца, што ўжо створана строгае дзяржаўнае ведамства, орган, які гарантуе, што
тэлекамунікацыйная індустрыя працуе ў бяспечным рэжыме.
Той, хто ўстанаўлівае строгія межы для абароны насельніцтва, хто гарантуе, што ўсё, чаму мы падвяргаемся, абсалютна бяспечна.
На жаль, нічога з гэтага не існуе. Тое, што мы маем, — гэта ICNIRP.
ICNIRP была створана ў Еўропе каля 20 гадоў таму для вывучэння неіанізавальнага выпраменьвання.
Гэта Міжнародны камітэт па ахове ад неіанізавальнага выпраменьвання, і яго задача — разглядаць усю
апублікаваную літаратуру і, па сутнасці, рэзюмаваць яе:
Вось што канчаткова сцвярджае навука.
Вы не можаце прагаласаваць, каб трапіць туды. Вас запрашаюць далучыцца, калі вы з'яўляецеся адным з абраных асоб.
Такім чынам, гэта заўсёды вызначаецца галіной, бо менавіта ў ёй ляжаць карані.
Такім чынам, у нас ёсць эталон, які яны ўстанавілі, які быў прыняты большасцю еўрапейскіх краін, і гэта тое, што рэкамендуе
сама Еўрапейская камісія, у тым ліку экспертная група.
Аднак гэтыя рэкамендацыі заснаваныя на метадах будаўніцтва, якія, як мы ведаем, маюць
прычынна-выніковае суадносіны з высокачастотным выпраменьваннем.
Адзіны сцэнар, які на сённяшні дзень існуе ў дачыненні да энергіі, што атачае нас на той частаце, напрыклад, выпраменьвання
ад мабільных тэлефонаў, апор мабільнай сувязі і бесправадных тэлефонаў — іншымі словамі, усіх розных сродкаў
сувязі, якімі мы карыстаемся кожны дзень, — такі ж, як той, з якім мы знаёмыя ў мікрахвалевых печах.
Калі мы выкарыстоўваем дастаткова энергіі і канцэнтруем яе на дастаткова малым участку, мы награваем
тканкі, а потым — усё, што ўтрымлівае пэўную колькасць вады.
Ніводныя з існуючых рэкамендацый не маюць нічога агульнага з хранічнай шкодай для здароўя або ракам. Ніводныя з іх, ніводная.
Усе яны прызначаны для стварэння эфектаў цяпла або неадкладных эфектаў, такіх як
паколванне скуры, скачэнне броваў ці нешта падобнае.
Ніхто не можа вызначыць доўгатэрміновай шкоды для здароўя.
Такім чынам, вы лічыце, што для людзей маладзейшых за 40 гадоў гэта нязначна, гэта бессэнсоўна...
Гэта бессэнсоўна. Няма намеру абараняць ад доўгатэрміновай шкоды здароўю.
ICNIRP — ну, ICNIRP абсалютна нерэлевантная.
Напрыклад: калі вы хочаце пераканацца, што ніхто не перавысіць абмежаванне хуткасці каля школы, усталюйце
абмежаванне хуткасці ў 10 000 кіламетраў у гадзіну.
Такім чынам, усе будуць прытрымлівацца, і ніхто не будзе ехаць занадта хутка.
Вы можаце праехаць міма школы з хуткасцю 999 км/г і пры гэтым выканаць «абмежаванне».
Савет пры кансультацыйнай групе на дадзены момант не мае задання разглядаць доказы, якія тычацца абароны грамадскасці.
Такім чынам, ICNIRP існуе толькі для таго, каб гарантаваць тое, што з'яўляецца 100-працэнтным фактам, а ўсё, што не
з'яўляецца 100-працэнтным фактам, не з'яўляецца яго справай.
Так. Яны абмяркуюць гэта, падсумуюць, што даступна, чаго няма і што яшчэ трэба высветліць.
І гэта ўсё. Яны на гэтым і спыніліся. Ніякіх рэкамендацый — нічога, бо яны не лічаць гэта сваёй адказнасцю.
Ну што, паспрабую патэлефанаваць.
Калі вы спрабуеце каго-небудзь патэлефанаваць, амаль заўсёды пачынаецца высокачастотная перадача ў абодва бакі.
Добра, давайце паспрабуем. О, ваў!
Як толькі ён падключаецца; гэта выкліканы рэжым, гэта тое, што робіць мабільны тэлефон.
Гэта хвалі, якія ідуць ад майго мабільнага тэлефона на базавую станцыю і адтуль перадаюцца?
Па сутнасці, гэта тое, што ваш мабільны тэлефон робіць увесь час, калі ёсць сігнал і вы ім карыстаецеся.
Жахліва.
І ваш мабільны тэлефон насамрэч увесь час перадае гэта ў ваш мозг, калі вы падключаецеся
да базавай станцыі і карыстаецеся тэлефонам.
Цяжка ўявіць сабе прыладу, якая так хутка стала часткай нашага жыцця, як мабільны тэлефон.
Дваццаць пяць гадоў таму гэта лічылася не больш чым вычваркай.
У наш час 4 мільярды з нас валодаюць адным.
У сярэднім дзеці атрымліваюць свой першы мабільны тэлефон ва ўзросце 8 гадоў.
Мабільныя тэлефоны працуюць, перадаючы і атрымліваючы мікрахвалевыя частоты ад базавай станцыі.
Калі вы прыкладаеце мабільны тэлефон да вуха, ваш мозг непазбежна падвяргаецца ўздзеянню гэтых хваль.
Ці рэагуе мозг на гэты ўплыў?
Новае амерыканскае даследаванне паказвае, што гэта дакладна так.
Доктар Нора Волькоў правяла гэтае даследаванне.
Доктар Волкаў і яе каманда на працягу ўсяго года вывучалі 47 здаровых людзей.
Удзельнікі мелі мабільныя тэлефоны на правым і левым вушах.
Адзін з іх працаваў, але быў заглушаны, другі быў выключаны.
Доктар Волкаў выкарыстаў абсталяванне для візуалізацыі мозгу, каб вызначыць, колькі
глюкозы мозг будзе спажываць падчас уздзеяння.
Гэта вельмі адчувальны паказчык таго, ці ёсць змены ў актыўнасці мозгу, якія могуць быць выкліканы
стымулятарам – у гэтым выпадку, мабільным тэлефонам.
Калі стымулюецца мозг, ён спажывае глюкозу, гэтак жа, як аўтамабіль спажывае паліва.
Уздзеянне мабільнага тэлефона на працягу 15 хвілін звязана са павелічэннем спажывання глюкозы ў мозгу, што сведчыць аб
тым, што мозг быў актываваны радыёчастотамі мабільнага тэлефона.
Правая паўшар'е мозгу, якое было вельмі блізка да антэны, паказала найбольшае павышэнне метабалічнай актыўнасці ў
параўнанні з тым часам, калі мабільны тэлефон быў выключаны.
Хоць радыёчастоты, якія выпраменьваюць сучасныя тэхналогіі мабільнай сувязі, вельмі слабыя, яны
здольныя актываваць мозг чалавека і аказваць уплыў.
У эксперыменце доктаркі Волкаў было паказана, што пры выкарыстанні мабільнага тэлефона ў рэжыме цішыні чалавечы мозг дэманструе
метабалічную рэакцыю на мікрахвалявое выпраменьванне тэлефона.
Метабалічная рэакцыя на ўзроўнях, значна ніжэйшых за дазволены законны ліміт.
Нешта, што многія сцвярджаюць, што гэта немагчыма.
І рэакцыя, зафіксаваная доктарам Волкавым, з'яўляецца другаснай у параўнанні з больш сур'ёзнай заклапочанасцю:
Спосаб, якім гэтыя мікрахвалевыя прамяні насамрэч паглынаюцца мозгам. Гэта стала вядома як значэнне SAR.
SAR — гэта каэфіцыент спецыфічнага паглынання.
І гэта вымярэнне таго, колькі радыёхваляў паглынаецца чалавечым целам за пэўны час у пэўным аб'ёме.
Гэта вымярэнне цеплавога ўздзеяння, якое радыёперадатчык аказвае на чалавечае цела.
САР вымяраецца наступным чынам. Выкарыстоўваецца штучная галава.
Яно запоўнена сумессю глюкозы, якая, як мяркуецца, уяўляе сабой чалавечы мозг.
Выпрабавальны прыбор вымярае колькасць мікрахвалевага выпраменьвання, якое пранікае ў чэрап мадэлі.
Затым значэнне SAR разлічваецца на аснове таго, колькі энергіі паглынаецца.
Для ЕС ліміт складае 2 ваты на кілаграм сярэдняй тканкі.
Для ЗША гэта 1,6 Вт/кг на працягу 1 г сярэдняй тканкі.
ЗША маюць больш жорсткі верхні ліміт, чым ЕС, але іншыя краіны, такія як Аўстралія і Новая Зеландыя, выкарыстоўваюць ліміты ЕС.
Некаторыя з самых папулярных мабільных тэлефонаў на рынку выпраменьваюць столькі мікрахвалевага выпраменьвання,
што іх паказчык SAR знаходзіцца практычна на верхняй мяжы.
Кожны міліметр чэрапа дапамагае абараніць мозг ад мікрахвалевага выпраменьвання і такім
чынам зніжае значэнне SAR мабільнага тэлефона.
Дзеці ў сярэднім атрымліваюць свой першы мабільны тэлефон ва ўзросце 8 гадоў.
Чэрап 8-гадовага дзіцяці значна танчэйшы, чым у дарослага.
Хацелася б спадзявацца, што мабільныя тэлефоны тэстуюцца з выкарыстаннем сківіцы таўшчынёй, эквівалентнай дзіцячай.
Галава САМ — вялікі чэрап чалавека звычайнай формы.
Гэтая фантомная галава SAM была створана на аснове сярэдняга значэння 10 000 вымярэнняў галоў
чалавека і адлюстроўвае сярэдні чэрап чалавека...
Вядома, галава дарослага чалавека ў сярэднім значна большая, чым у васьмігадовага дзіцяці.
Але калі мы звярнуліся да кампаніі, якая вырабляе фантом галавы SAM, мы даведаліся, што рэальнасць яшчэ горшая.
Мадэль тэсту SAM — гэта не проста сярэдні паказчык 10 000 чалавек, а сярэдні паказчык 10 000 салдат Арміі ЗША.
І вайскоўцы Арміі ЗША, безумоўна, маюць большыя і таўсцейшыя галовы, чым сярэднестатыстычны васьмігадовы дзіця.
Таму цалкам верагодна выказаць здагадку, што калі б мабільныя тэлефоны выпрабавалі на чэрапе
васьмігадовага дзіцяці, большасць з іх не прайшла б.
Хто ўстанаўлівае кіруючыя прынцыпы?
Гэта людзі з камітэта пад назвай ICNIRP.
Людзі, якія працуюць на мабільных тэлефонах, — біяінжынеры.
Яны не маюць паняцця, што адбываецца ўнутры жывой клеткі, але гавораць пра гэта пафасна.
Яны мяркуюць, што адзінае, што можа паўплываць на самаадчуванне жывога арганізма, — гэта тое,
ці дастаткова моцны ён, каб награваць тканкі.
Але гэта як сказаць: «Мы ведаем, што калі мы звараць яйка, яно стане цвёрдым».
Яны не ведаюць, што калі не адварыць яйка, яно ператворыцца ў курыцу.
Яны і не здагадваюцца, як гэта адбываецца. Але ўсё роўна гавораць, быццам ведаюць.
У 2011 годзе Сусветная арганізацыя аховы здароўя змяніла класіфікацыю рызыкі для мабільных тэлефонаў, перакваліфікаваўшы
іх як магчыма канцэрагенныя для чалавека з-за павышанай рызыкі развіцця гліёмы — віду пухліны галаўнога
мозгу, звязанай з выкарыстаннем мабільных тэлефонаў.
Што выклікала гэтую раптоўную змену статусу?
Было праведзена незлічонае мноства даследаванняў аб патэнцыйным уздзеянні мабільных тэлефонаў на здароўе.
Некаторыя дэманструюць эфект. Некаторыя — ніякага.
Але самае пераканаўчае даследаванне было праведзена Леннартам Хардэлем.
Ён узначаліў найбуйнейшы і найбольш праніклівы даследчы праект, калі-небудзь праводжаны.
Ён спалучаў сваю працу з працай іншых творцаў з усяго свету.
З пачатку 1990-х гадоў яны вывучалі тэлефонныя звычкі больш чым 2000 чалавек па ўсім свеце.
Людзі з пухлінамі, такімі як астрацытомы і акустычныя неўрыны, — гэта пухліны мозгу, якія часцей за ўсё звязваюць з
выкарыстаннем мабільных тэлефонаў з-за іх блізкасці да вуха.
Вынікі шакавальныя. Яны прыйшлі да высновы, што выкарыстанне мабільных тэлефонаў
сапраўды павялічвае рызыку развіцця пухлін мозгу.
І яны таксама выявілі, чаму папярэднія даследаванні не паказалі ніякага эфекту.
Я думаю, што ёсць больш доказаў таго, што гэта канцэрагеннае, а не проста магчыма канцэрагеннае.
Але я думаю, што ў пэўным сэнсе разумею гэта, бо большасць ракаў, якія яшчэ павінны прыйсці, яшчэ не прыйшлі.
Людзі не выкарыстоўваюць мабільныя тэлефоны дастаткова доўга, каб іх сапраўдныя наступствы сталі відавочнымі.
Як і ў выпадку з іншымі канцэрагенамі, каб убачыць эфект ад уздзеяння, патрабуецца не менш за дзесяць гадоў.
Паколькі бум мабільнай сувязі пачаўся толькі ў канцы 1990-х, не дзіўна, што мы толькі пачынаем
бачыць яго наступствы. І гэта адбываецца проста цяпер.
Дык што ж робіць тэлекамунікацыйная прамысловасць, каб абараніць сваіх карыстальнікаў ад пухлін мозгу?
Адна толькі позірк на інструкцыі па бяспецы сведчыць, што яны больш занепакоеныя ўласнай абаронай.
Гэтая мадэль бесправаднога прылады адпавядае заканадаўчым патрабаванням адносна ўздзеяння радыёхваль. Пры
выкарыстанні ў адпаведнасці з апісаннем у гэтым раздзеле яна адпавядае заканадаўчым рэкамендацыям.
Трымайце прыладу BlackBerry на адлегласці не менш за 2,5 см ад цела, у тым ліку ад жывата
цяжарных жанчын і падлеткаў! Змяншайце час размоў!
На адваротным баку амаль кожнага мабільнага тэлефона ёсць інструкцыі, як далёка ад цела яго трэба трымаць.
Інструкцыі, якія ў большасці выпадкаў абсалютна непрактычныя.
І што адбываецца, калі тэлекамунікацыйная прамысловасць фінансуе даследаванні шкоды, якую яна наносіць?
І гэтае даследаванне прыходзіць да высновы, што ўплыў існуе і што выкарыстанне
мабільнага тэлефона адыгрывае ролю ў развіцці раку.
Аднак яны, як правіла, трымаюць гэтае даследаванне пры сабе.
Мы проста не ведаем, што мы назапашваем з дапамогай электрамагнітных палёў, таму што
наступствы ў асноўным доўгатэрміновыя, а мы, як вы кажаце, падвяргаемся паўсюднаму ўздзеянню.
І шырокае спадзяванне на гэтыя ўздзеянні.
Мы проста яшчэ не ў поўнай меры разумеем, што робім.
Хоць эпідэміялогія відавочна паказвае, што выкарыстанне мабільнага тэлефона павялічвае рызыку развіцця пухліны мозгу.
Людзям з ICNIRP трэба ўбачыць ясную прычынна-выніковую сувязь: як гэта адбываецца, які механізм, і як менавіта выклікаецца рак.
Магчыма, здаецца відавочным, што істота, настолькі наладжаная на частоты Зямлі і такая адчувальная да яе магнітнага
поля, натуральна, будзе рэагаваць на штучныя мікрахваленні.
Але гадамі тэлекамунікацыйная індустрыя абараняла свае дзеянні, задаючы адно і тое ж пытанне.
Як аказалася, яны задалі няправільнае пытанне.
Адказ: мелатан.
Ведаеце, мелатан — гэта гармон, і, хочаце верце, хочаце не, ён выпрацоўваецца ў мозгу.
Выпрацоўваецца ў шышкападобнай залозе мозгу і мае вельмі моцныя антыаксідантныя ўласцівасці ў параўнанні з вітамінамі, напрыклад:
Мелатан з'яўляецца ў пяць разоў больш эфектыўным, чым вітамін С, і ў два разы больш эфектыўным, чым вітамін Е.
І яно раздаецца толькі ўначы.
І менавіта ўначы нам гэта патрэбна, бо менавіта тады мы спім, а наш мозг аднаўляе клеткі нашага цела.
І вось тады мелатан пачынае дзейнічаць.
Кожны дзень нашы арганізмы губляюць каля паўмільярда клетак.
І ўначы з нашым целам адбываецца так, што яно замяняе гэтыя клеткі праз працэс, які называецца мітозам, або дзяленнем клетак.
Як гэта працуе: Яно захоплівае так званыя свабодныя радыкалы.
Гэтыя свабодныя радыкалы — гэта, па сутнасці, лішкі электронаў, якія застаюцца пасля працэсу
выпрацоўкі энергіі, неабходнай нам для самааднаўлення.
Кожную ноч, калі нашы целы аднаўляюцца, у выніку клетачнага мітатызу ўтвараюцца мільёны свабодных радыкалаў.
Гэтыя свабодна-радыкальныя клеткі атакуюць здаровыя клеткі.
Агульнапрынята, што свабодныя радыкалы з'яўляюцца галоўнай прычынай або фактарам большасці відаў раку.
Найважнейшая абарона нашага арганізма ад гэтых свабодных радыкалаў — яго самы моцны антыаксідант: мелатан.
Ён трапляе ў крываток і дзейнічае як натуральны антыаксідант, натуральны сродак супраць раку.
Мелатанін — вельмі, вельмі магутны сродак супраць раку.
Ён дзейнічае як так званы анкастатычны агент, які абараняе вас ад раку.
Ён таксама рэгулюе ваш цыкл сну і бадзёрасці, забяспечваючы вам добры начны сон і правільную дозу мелаатаніну.
Гэта анты-эйдж малекула. Іншымі словамі, яна захоплівае свабодныя радыкалы і проста робіць вашу скуру больш маладой.
У нашай лабараторыі назапашана 12 000 даследаванняў, сабраных на працягу многіх гадоў, — гэта больш
даследаванняў, чым калі-небудзь публікавалася наконт парацэтамолу, звычайнага сродку ад галаўнога болю.
Навуковы інтарэс да мелатаніну значна большы, чым да парацэтамолу.
Якія наступствы зніжэння сакрэцыі мелаатаніну?
Так, ну, калі ўзровень мелаатаніну зніжаны, то імунная сістэма слабее.
Спачатку ў вас звычайна ўзнікаюць праблемы са сном, г.зн. вы не можаце заснуць або, калі засыпаеце, не можаце заснуць зноў.
У вас могуць быць праблемы з сэрцам, таму што мелатан таксама абараняе ваша сэрца.
І вы значна больш схільныя да хвароб, таму што ваша імунная сістэма не працуе аптымальна.
Вось некаторыя рэчы, якія адбываюцца, калі ўзровень мелаатаніну зніжаны.
І, напрыклад, у сярэдняй жанчыны з ракам малочнай залозы ўтрымліваецца ўсяго адну дзясятую частку мелаатаніну ў
параўнанні з жанчынай таго ж узросту без захворванняў.
А ў людзей з ракам прастаты ўтрыманне мелаатаніну ў іх менш чым за палову ад належнага ўзроўню.
У аўтычных дзяцей узровень мелаатаніну ніжэйшы за палову ад належнага.
Зніжаны ўзровень мелаатаніну ў работнікаў начнай змены, таму што яны працуюць уначы і падвяргаюцца ўздзеянню святла.
Яны не выпрацоўваюць мелатанін уначы, што, як вядома, павялічвае рызыку раку малочнай залозы на 50%.
І Міжнароднае агенцтва па даследаванні раку (МАРП) паступова класіфікавала працу ў начную змену як
магчыма канцэрагенную з-за зніжэння мелаатаніну.
Цяпер існуе шмат даследаванняў, якія паказваюць, што ў людзей, што працуюць начныя змены, або ў сляпых людзей паказчыкі
захворвання на рак адрозніваюцца ад сярэдніх па папуляцыі.
І большасць з гэтых даследаванняў падтрымліваюць погляд, што адсутнасць або зніжэнне
ўзроўню мелаатаніну негатыўна ўплывае на здароўе.
Паколькі арганізм аднаўляецца толькі ўначы, мелатан выпрацоўваецца толькі тады, калі
шышкападобная залоза ўспрымае адсутнасць святла.
І адбываецца тое, што шышкападобная залоза адчувальная да святла.
Яна знаходзіцца менавіта там, дзе ваш мозг атрымлівае сігналы ад вачэй, і перасякаецца ў цэнтры.
Яго называюць надклязіматычным ядром.
І адтуль злучэнні ідуць наўпрост да шышкападобнай залозы, каб паведаміць ёй, ці ёсць святло.
Пры наяўнасці святла адбываецца адначасовая інтэрферэнцыя сігналаў, якія мозг хоча даслаць нашым клеткам для іх аднаўлення.
Таму няма сэнсу мозгу адпраўляць гэтыя сігналы ў нашы клеткі, каб сказаць ім рамантавацца, калі
іх проста не пачуць праз такія моцныя перашкоды.
Такім чынам, ён чакае, мозг чакае, пакуль сцямнее.
Якія даследаванні паказалі, што электрычныя палі, магнітныя палі або радыёхвалі ўплываюць на выпрацоўку мелаатаніну?
Так, Інстытут Батэла ў Амерыцы праводзіць шмат прац па гэтай тэме з канца 1970-х гадоў.
І яго навукоўцы, Бэры Уілсан, Дзік Стывенс і гэтыя людзі пачалі пра гэта думаць, таму што мы ведаем, што мозг
перастае выпрацоўваць мелатанін, калі ўключаеш святло.
Таму яны падумалі: «Ну, магчыма, наш мозг не можа адрозніваць паміж электрычнымі палямі, якія мы штучна ствараем самі,
і натуральным святлом, якое, як мы ўсе ведаем, існуе ўдзень, бо мы проста не выпрацоўваем мелатанін удзённы час».
Для гэтага ёсць вельмі добрыя біялагічныя прычыны.
Такім чынам, яны лічылі, што гэтыя электрычныя палі будуць прыгнятаць сінтэз мелаатаніну, што, у сваю чаргу, прывядзе да
раку, асабліва раку малочнай залозы ў жанчын, таму што яны больш не будуць мець імуналагічнай абароны, якая звычайна прысутнічае.
Такім чынам, мозг успрымае радыёхвалі як святловыя хвалі?
Так, мы не можам іх адрозніць.
Гіпотэза пра тое, што шышкавая залоза не можа адрозніваць святловыя частоты ад штучных частот, была
даказана без усялякіх сумневаў шматлікімі даследаваннямі.
Прамыя супрэсіўныя эфекты слабых магнітных палёў (50 Гц і 16 2/3 Гц) на сінтэз мелаатаніну ў
шышкападобнай залозе джунгарскіх хамячкоў (Phodopus sungorus)
Вынікі дадзенага даследавання паказваюць, што нізкачастотныя магнітныя палі здольныя зніжаць выпрацоўку
мелатаніну ў ізаляваных шышкападобных залозах хамякоў.
... знізіць выпрацоўку мелаатаніну ...
… Уплыў электрамагнітных палёў на фазавы кругаварот мелаатаніну ў амерыканскіх луняў-сапсанаў …
Падсумоўваючы, ЭМП уплывалі на плазменны мелатан у самцоў амерыканскіх сокалаў-крыжакоў, ...
ЭМС могуць уплываць на іх міграцыю...
… Адсутнасць хранічнага эфекту ўздзеяння кароткахвалевых радыёсігналаў на канцэнтрацыю мелаатаніну ў сліне дойных кароў.
Такім чынам, затрымкавы востры эфект электрамагнітных палёў на канцэнтрацыю мелаатаніну з'яўляецца ...
A 0.5 G, 60 Гц магнітнае поле падаўляе выпрацоўку мелаатаніну ў эпіфізацытах.
… у сярэднім на 46% зніжаецца выпрацоўка мелаатаніну ў нарадрэналінавы індукцыі ў пінеацытах. Вынікі пацвярджаюць
гіпотэзу, што ўздзеянне электрамагнітных палёў можа выклікаць супрэсію мелаатаніну ў
шышкападобнай залозе шляхам уздзеяння на асобныя клеткі.
уздзеянне з супастаўленнем з супаненнем мелаатаніну
можа выпрацоўвацца ў шышкападобнай залозе,
уплываючы на асобныя клеткі.
ЭМС/ЭМР зніжае ўзровень мелаатаніну ў жывёл і людзей Доктар Ніл Чэры 2 верасня 2002 г. Семнаццаць даследаванняў паказваюць, што
ўздзеянне ЭЧС і СВЧ/МВЧ зніжае ўзровень мелаатаніну. У шаснаццаці даследаваннях назіраўся
значны зніжэнне мелаатаніну ў людзей, звязанае з ЭМП.
Як вы лічыце, ці існуюць пераканаўчыя доказы таго, што электрычныя палі, магнітныя палі і
радыёхвалі ўплываюць на выпрацоўку мелаатаніну?
Гэтае даследаванне, якое паказвае, што ўзровень мелаатаніну ў сокавых змяншаецца пры ўздзеянні; што ў дзікіх буслы, якія
гняздуюцца на будынках каля радыёмачоў, менш птушанят у параўнанні з гнёздамі буслоў, якія знаходзяцца далёка ад
радыёмачоў; даследаванні на мурашах, пчолах і розных відах птушак, а таксама даследаванні марскіх
млекакормячых — усе яны паказваюць на адну і тую ж тэндэнцыю.
Але ж існуюць лабараторныя даследаванні клетак шышкападобнай залозы, якія сапраўды сінтэзуюць мелатан.
Я вывучаю ўплыў магнітных палёў на гэтыя клеткі.
І на кожным этапе ацэнкі мелаатаніну было паказана, што магнітныя палі перашкаджаюць выпрацоўцы мелаатаніну.
Такім чынам, доказы відавочныя ва ўсіх аспектах выпрацоўкі мелаатаніну і інгібіравання гэтай выпрацоўкі магнітнымі палямі.
Даследаванне сапраўды ахоплівае кожны аспект гэтага шляху.
Ці можна сказаць, што гэтага дастаткова пераканаўча?
Так, я б сказаў, што гэта пераканаўча.
Дзіўнае ў нашых целах — гэта іх здольнасць супрацьдзейнічаць выпрацоўцы свабодных радыкалаў шляхам выпрацоўкі мелаатаніну.
Мы стварылі ў сабе дакладны баланс, ідэальную сістэму абароны.
Нашым целам спатрэбілася мільёны гадоў, каб дасканаліць гэтую тэхніку.
Тэхналогія, створаная на аснове асяроддзя, у якім мы развіліся.
Але хіба наша навакольнае асяроддзе не змянілася за апошнія дзесяцігоддзі, ды яшчэ і экспаненцыяльна?
Неўзброеным вокам свет здаецца нязменным, але на клетачным узроўні гэта найвялікшыя змены навакольнага
асяроддзя, якія калі-небудзь перажывалі нашы жыцці.
Відавочна, што такая гіганцкая змена непазбежна парушыла б такі далікатны баланс.
І наступствы таго, што наш арганізм не выпрацоўвае дастатковай колькасці мелаатаніну, могуць быць смяротнымі.
Цяпер навукоўцы па ўсім свеце лічаць, што свабодныя радыкалы могуць быць прычынай або фактарам, які спрыяе
развіццю кожнага вядомага захворвання, а не толькі раку.
На пачатку XX стагоддзя дзіцячая лейкемія была рэдкасцю ў медыцыне.
З таго часу мы назіраем толькі рост выпадкаў лейкеміі сярод дзяцей.
Яно павялічваецца прыкладна на два працэнты кожны год.
І гэта таксама датычыцца многіх іншых захворванняў: аўтызму, пухлін мозгу, раку.
У 1910-х гадах паказчыкі захворвання на рак, верагодна, былі ўдвая ніжэйшымі, чым сёння.
У даследаваннях і навуковых працах многія іншыя захворванні звязваліся з уздзеяннем электрамагнітных
палёў і выпраменьвання; не толькі ліній электраперадачы, але і радыё- і мікрахвалевых палёў.
За апошнія 50 гадоў мы апынуліся пагружанымі ў акіян электрамагнітнага выпраменьвання. Яно атачае нас паўсюль.
Нябачнае, мы не можам яго ўбачыць. Але мы ведаем, што яно там ёсць.
Кожны раз, калі вы карыстаецеся мабільным тэлефонам, вы ведаеце, што яна там.
Вярнуць гадзіннік назад надзвычай складана. Немагчыма.
Але мы павінны быць у курсе гэтых наступстваў для здароўя, каб мець магчымасць прыняць меры бяспекі.
Калі мы хочам гэтага, мы павінны гэта зрабіць.
Мяне турбуе тое, што насамрэч адбываецца цяпер .
Магчыма, мы не надалі дастаткова ўвагі.
Адна з рэчаў, якія адбываюцца цяпер, — гэта аўтызм, або, калі хочаце, назавём яго
правільнай назвай: расстройства спектра аўтызму.
Як вы лічыце, ці дасягнулі мы ў навуцы такой стадыі, калі ў нас засталося амаль ніводнай кантрольнай групы для выпрабаванняў
падобных рэчаў, бо амаль у кожнага ёсць мабільны тэлефон, амаль кожны карыстаецца Wi-Fi і амаль
усе падвяргаюцца ўздзеянню электрамагнітных палёў?
Так, мы ўсе дасягаем кропкі, калі настолькі шмат людзей падвяргаецца ўздзеянню электрамагнітных палёў ад мабільных
тэлефонаў і Wi-Fi, што ў нас больш няма кантрольнай групы, каб убачыць розніцу ў стане здароўя людзей,
якія падвяргаюцца ўздзеянню, і тых, хто не падвяргаецца.
Калі дазволіце прывесці аналогію:
Мы выявілі, што курэнне можа выклікаць рак лёгкіх.
Гэта было таму, што некаторыя людзі не курылі, і яны склалі кантрольную групу.
Калі б усе курылі, мы ніколі б не даведаліся, што куранне можа выклікаць рак лёгкіх.
І ўсе б памерлі ад раку лёгкіх, і яго б прызналі нацыянальным захворваннем, не звязваючы з курэннем.
З-за перашкод ад мабільных тэлефонаў мы губляем усе тыя слаі насельніцтва, якія ім не падвяргаюцца.
Нават нешматлікія тыя, у каго няма мабільнага тэлефона, акружаны выпраменьваннем ад мабільных тэлефонаў; калі
яны ідуць па крамах, у цягніку, куды б яны ні пайшлі!
Гэта не проста «канарэя ў вугальнай шахце», як я.
У рэшце рэшт, калі вы проста павялічваеце электрамагнітныя палі ў атмасферы, што мы, па сутнасці, і робім, то цяпер
у навакольным асяроддзі мільён разоў больш электрамагнітных палёў і мікрахваляў, чым 30 гадоў таму.
У нейкі момант гэта пачне ўплываць і на ВАС таксама!
Вельмі цяжка сказаць, дзе мы будзем праз 15 гадоў.
Але я б сказаў, што толькі за апошнія некалькі гадоў мы пачынаем разумець, колькі насельніцтва каштуюць гэтыя шкодныя наступствы.
А потым мы прачынаемся і глядзім на прычыны. І нам давядзецца нешта зрабіць з прычынамі.
Мы — вынаходлівы, але складаны арганізм.
Спосаб функцыянавання нашага цела не з'яўляецца ні выпадковым, ні тым, што ўзнікла за адну ноч.
Як і кожная іншая жывая істота на гэтай планеце, мы адаптаваліся да асяроддзя, у якім жывём.
Сяродзетва, якое з самай даўніны дэманстравала тонкі баланс палёў і рэзанансаў.
Гэтыя з'явы не толькі атачаюць нас, яны робяць нас такімі, якія мы ёсць.
Клетки ў нашых целах узаемадзейнічаюць адна з адной з дапамогай святловых частот, гэтак жа, як наша ДНК
выкарыстоўвае электрамагнітныя частоты для размнажэння.
У аснове ўсяго гэтага ляжаць пратаны і электроны, з пазітыўным і адмоўным зарадам, якія робяць усё жывое магнітным.
Як і ўсе жывыя істоты, мы абсталяваны крыптахрамавымі клеткамі, якія дазваляюць нам успрымаць
гэтыя палі спосабамі, якія мы ледзьве разумеем.
Мы — істоты частоты, электрычнасці, святла і магнетызму.
І спатрэбіліся мільёны гадоў, каб гэта стала; працэс, які пачаўся з першай жа клеткі.
Хоць мы і прынялі бесправадныя тэхналогіі і ўкаранілі іх у паўсядзённае жыццё, нашы
арганізмы не паспяваюць на клетачным узроўні.
Частоты, якія цяпер нас атачаюць, такія ж чужыя нашым клеткам, як яны былі б для нашых вачэй, калі б мы маглі іх бачыць.
Нашы дзеці нараджаюцца ў свеце, які іх целы проста не могуць асэнсаваць.
Куды ўсё гэта прывядзе?
Пакуль здымаецца гэты фільм, тэхналогія 4G укараняецца па ўсім свеце. Каб гэта стала магчымым, памежы павялічваюцца.
Wi-Fi даступны амаль у кожным доме, школе і краме, і ён пастаянна нас атачае.
Тэхналогія DECT-тэлефонаў сустракаецца амаль у кожным доме.
У час, калі прамысловасць павінна быць адказнай і праяўляць асцярожнасць, яна дэманструе
беспэўную непавагу да нашага доўгатэрміновага здароўя.
Грошы кіруюць светам.
І верагоднасць таго, што ў іх развіецца сумленне наконт гэтага, прыкладна такая ж высокая, як і ў тытуннай індустрыі.
Такім чынам, калі змены і будуць, то яны не ад іх прыйдуць.
Гэта павінна зыходзіць ад нас!
Нам проста трэба адкрыць вочы і ўбачыць праблему.
Ці плануеце вы выкарыстоўваць MTHR для фінансавання даследаванняў уплыву радыёхваль на мелатан?
Улічваючы, што гэта той механізм, на які людзі, відавочна, спасылаюцца, калі кажуць, што
мабільныя тэлефоны перашкаджаюць выпрацоўцы мелаатаніну.
Мелатанін — гэта антыаксідант, своеасаблівы пыласос для свабодных радыкалаў, калі хочаце.
Калі мы публікуем даследчую прапанову, што мы і робім цяпер, падкрэсліваючы асабліва цікавыя напрамкі, мы
запрашаем падаваць заяўкі і прапановы па ўсім спектры.
Аднак іх трэба разглядаць у прыярытэтным парадку разам з іншымі заяўкамі, якія мы атрымліваем. У нас абмежаваны бюджэт.
Але мы зараз не плануем ніякіх даследаванняў па мелаатаніне. На дадзены момант гэта не з'яўляецца прыярытэтам.
МТНР усё яшчэ павінна інвеставаць у даследаванні, якія вывучаюць, як мабільныя тэлефоны ўплываюць на мелатанін.