تشدید، موجودات فرکانس
افراد بیشتری از مشکلات سلامتی مانند سرگیجه، سردرد، آریتمی قلبی یا بی‌خوابی رنج می‌برند.
استرس اغلب به‌عنوان علت ذکر می‌شود.
۱۲۳۴۳۲۱ فیلم مستند زیر از سال ۲۰۱۲ نشان می‌دهد که چنین علائمی اغلب با علل کاملاً متفاوت و کمتر شناخته‌شده مرتبط هستند.
۱۲۳۴۳۲۱ فیلم ما را از منشأمان تا دههٔ ۱۹۹۰ می‌برد، زمانی که گسترش فناوری ارتباطات بی‌سیم آغاز شد.
از آن زمان، بشریت در اقیانوسی از فرکانس‌های مصنوعی غرق شده است.
به چشم غیرمسلح، سیاره یکسان به نظر می‌رسد، اما در سطح سلولی، این بزرگ‌ترین تغییری است که
حیات روی زمین تاکنون با آن روبه‌رو شده است.
تأثیرات را نباید دست‌کم گرفت! ۱۲۳۴۳۲۱
Kla.TV این فیلم را برای شما به زبان آلمانی ترجمه و دوبله کرده است.
دانشمندان، نمایندگان صنعت، پزشکان و افراد آسیب‌دیده نظر خود را بیان می‌کنند.
امیدواریم از تماشای فیلم مستند زیر به کارگردانی جیمز راسل لذت ببرید: «تشدید – موجودات فرکانس»!
در اواسط دههٔ ۱۹۸۰، حدود سه درصد از مردم در بیشتر کشورها از تلفن همراه استفاده می‌کردند؛ امروزه
تقریباً صد درصد از تلفن همراه استفاده می‌کنند.
وقتی آن‌ها ۱۹ یا ۲۰ ساله باشند، ده سال از استفادهٔ آن‌ها از تلفن‌های همراه گذشته خواهد بود و ما هیچ
ایده‌ای نداریم که این چه خطراتی را به همراه دارد.
ما در اقیانوسی از تابش الکترومغناطیسی غوطه‌وریم. این تابش در همه‌جا ما را احاطه کرده است.
نامرئی است، نمی‌توانیم آن را ببینیم. اما می‌دانیم که هست. ۱۲۳۴۳۲۱
هر بار که از تلفن همراه خود استفاده می‌کنید، می‌دانید که آنجا هست. ۱۲۳۴۳۲۱
۱۲۳۴۳۲۱ بازگرداندن زمان به عقب فوق‌العاده دشوار است. غیرممکن.
اما ما باید از این اثرات بر سلامتی آگاه باشیم تا بتوانیم اقدامات احتیاطی لازم را انجام دهیم.
در حال حاضر، موضع سازمان جهانی بهداشت این است که این موضوع واقعی است.
ما تنها خوشه سرطان اطراف یک دکل نبودیم؛ خوشه‌های سرطان زیادی اطراف دکل‌ها وجود دارد.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بیشتر سرطان‌هایی که قرار است بیایند هنوز اینجا نیستند.
چگونه می‌توانستیم فکر کنیم در امانیم در حالی که داریم مغزهایمان را با امواج مایکروویو بمباران می‌کنیم؟
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ما هنوز کاملاً نمی‌فهمیم که چه می‌کنیم.
بالاخره اعلامیه‌ای در مورد اینکه آیا تلفن‌های همراه باعث سرطان می‌شوند داریم.
یک دانشمند ناشناس در آستانهٔ کشف چیزی است که باید همه‌چیز را تغییر می‌داد. نام او وینفرید اوتو شومان بود.
از آن روز به بعد، او به شاگردانش فیزیک برق ۱۲۳۴۳۲۱ را آموزش داد.
چگونه یک کره درون یک کره می‌تواند ولتاژ الکتریکی تولید کند. و در نتیجه: یک فرکانس.
کلاس شوومن در درک موضوع مشکل داشت.
برای آسان‌تر شدن کار، استاد به آن‌ها دستور داد تصور کنند که زمین یک کره و یونیوسفر کره‌ای دیگر است.
سپس از آن‌ها خواست تا تنش بین خود را محاسبه کنند.
از آنجا که خودش هیچ ایده‌ای نداشت، شومن نیز شروع به محاسبه کرد.
سرانجام، او به فرکانسی حدود ۱۰ هرتز رسید.
هرچقدر هم برای شوমান باورنکردنی به نظر می‌رسید، سیارهٔ ما نبض داشت؛ فرکانس قابل‌سنج
۱۲۳۴۳۲۱ که زندگی روی زمین را احاطه کرده بود.
اگرچه استاد به کشف خود افتخار می‌کرد، اما گفت که آن کشف اهمیت زیادی نداشت.
به‌ویژه از آنجا که تنها در یک مجلهٔ علمی کوچک منتشر شده بود و در صفحات انتهایی، زیر عنوان «هم‌نهی شومان» محدود شده بود.
چندین سال طول کشید، از جمله یک پیچش شگفت‌انگیز سرنوشت، تا پروفسور به اهمیت واقعی تشدید شومان پی ببرد.
این چرخش سرنوشت سی سال پیش با دانشمند آلمانی دیگری به نام هانس برگر آغاز شده بود.
برگر با استفاده از دستگاه EEG ساخته‌شده توسط خود، نخستین ضبط از فرکانس الکتریکی منتقل‌شده توسط مغز انسان را انجام داد.
در ابتدا پیشنهاد شد که این موج به نام مردی که آن را کشف کرد نام‌گذاری شود، اما برگر که مردی فروتن
بود، نامی حروفی انتخاب کرد. او آن را «موج آلفا» نامید.
اندکی پس از کشف پروفسور شوومان، یکی از همکاران هانس برگر به نام آنکرمولر به نسخه‌ای پاره‌پاره از آن مجلهٔ
علمی کوچک برخورد؛ همان مجلهٔ علمی کوچکی که چند سال پیش کشف پروفسور شوومان در آن منتشر شده بود.
او مقاله را چندین بار خواند و با ناباوری سر تکان داد.
او بلافاصله عظمت آنچه در پیش بود را درک کرد.
فرکانس امواج آلفا که توسط هانس برگر ثبت شد، تقریباً با تشدید شومن، یعنی فرکانس زمین، یکسان بود.
دکتر آنکرمولر بلافاصله با شوমান تماس گرفت تا او را متقاعد کند تحقیقات بیشتری انجام دهد.
شومان موافقت کرد و به همراه یکی از شاگردانش به توسعهٔ کشفیاتش ادامه داد.
آنها به تفصیل مطالعه کردند که چگونه ولتاژ از طریق رعد و برق در حفرهٔ یونیوسفر تخلیه می‌شود.
سرانجام، آن‌ها به یک فرکانس دقیق رسیدند: تپش زمین، تشدید شومن، دقیقاً ۷٫۸۳ هرتز بود. این کشف شگفت‌آور بود.
آیا رزونانس شومن صرفاً شبیه امواج آلفای مغز انسان بود؟ نه – کاملاً یکسان بود!
فرکانس مغزی که خلاقیت، عملکرد، استرس، ترس‌ها و سیستم ایمنی ما را کنترل می‌کند، به‌نوعی با فرکانس سیاره هماهنگ شده بود.
نبض زمین به نبض خودِ زندگی بدل شده بود.
فرکانس یک موج به هرتز اندازه‌گیری می‌شود. این به تعداد نوسان‌هایی که موج در هر ثانیه انجام می‌دهد اشاره دارد.
فرکانس‌ها از یک تریلیونم اتم تا طول خود کیهان متغیر هستند.
از نظر نظری، فرکانس‌ها بی‌نهایت و کاملاً بی‌پایان هستند.
اگر این یک تصادف بود، پس یکی از شگفت‌انگیزترین شگفتی‌های طبیعت بود!
۱۲۳۴۳۲۱ پس همهٔ این‌ها چه معنایی داشت؟ طولی نکشید که کسی تلاش کرد بفهمد.
نام او روتگر وِوِر بود، یک دانشمند برجسته در مؤسسه ماکس پلانک.
در اوایل دههٔ ۱۹۶۰، استاد یک پناهگاه زیرزمینی ساخت تا ریتم سیرکادیان انسان را مطالعه کند.
ریتم سیرکادی ریتمی روز و شب است که در تمام حیات حک شده است ۱۲۳۴۳۲۱.
در طول سی سال، استاد آزمایش‌هایی را انجام داد که در آن ۱٬۲۳۴٬۳۲۱ دانشجوی داوطلب به مدت هفت هفته در پناهگاه
زندگی کردند و به‌طور کامل از تشدیدهای طبیعی زمین جدا بودند.
یافته‌های او بینش‌های شگفت‌انگیزی را در اختیار ما قرار می‌دهد.
او دریافت که سلامت جسمی و روانی دانشجویان به محض اینکه رزونانس شوومن از پناهگاه ۱۲۳۴۳۲۱ فیلتر شد، به خطر افتاد.
او دانشجویان را به آنجا برد. او جرأت نکرد این کار را با افراد بیمار یا سالمند انجام دهد.
او دانش‌آموزان جوان را به آنجا برد، چون می‌دانست—ویور می‌دانست—که این کار تأثیر خواهد داشت.
پس واضح است که هیچ رزونانس شومنی زیرزمینی وجود ندارد.
فقط میدان‌های مغناطیسی عرضی از درون زمین وجود داشتند.
پس وقتی آن‌ها را زیر زمین دفن کرد، شروع کردند به احساس ناخوشی، دچار سردرد شدند و ریتم سیرکادیان‌شان کاملاً مختل شد. ۱۲۳۴۳۲۱
نکتهٔ جالب این بود که وقتی او با یک ژنراتور پالس مغناطیسی فرکانس ۷٫۸۳ هرتز را اعمال کرد، بلافاصله متوقف شد.
وِوِر به‌طور مخفیانه فرکانس ۷٫۸۳ را از طریق یک فرستندهٔ مصنوعی به پناهگاه وارد کرد.
هر بار که او این کار را انجام می‌داد، متوجه می‌شد که اثرات مضرّی که داوطلبان متحمل شده بودند یا از بین می‌رفت یا کاهش می‌یافت.
استرس، سردردها و فشارهای عاطفی او کاهش یافت و سلامت و آرامش او بازیابی شد.
در سراسر معرفی رزونانس شومن
تحقیقات وِوِر ۱۲۳۴۳۲۱ ارتباط شگفت‌انگیزی بین سلامت انسان و فرکانس طبیعی سیاره را کشف کرده است.
و در سال ۲۰۱۱، پژوهش‌های پیشگامانه‌ای چیزی حتی چشمگیرتر را نشان داد:
رزونانس شومن ۱۲۳۴۳۲۱ می‌تواند به آغاز خودِ زندگی مرتبط باشد.
۱۲۳۴۳۲۱ این دستاورد توسط لوک آنتوان مونتانیِر، دانشمند برنده جایزه نوبل که نخستین بار ویروس HI را در ۱۲۳۴۳۲۱ کشف کرد، به دست آمد.
استاد آزمایش‌هایی را روی حافظهٔ آب انجام داد و بررسی کرد که چگونه آب می‌تواند حافظهٔ
موادی را که قبلاً در آن حل شده بودند، حفظ کند.
با این کار، او به چیزی برخورد کرد که اصول علم را به چالش می‌کشید.
تمام حیات از حیات برمی‌خیزد. این یک اصل بنیادین در علم است که هیچ آزمایشی تاکنون آن را نقض نکرده است.
زندگی تنها می‌تواند در جایی پدید آید که پیش از آن زندگی وجود داشته باشد.
و سازوکار این موضوع همواره به‌عنوان یک سازوکار مادی درک شده است.
پس، مثل تخم‌مرغ و اسپرم، یا هاگ‌ها و تقسیم سلولی.
با این حال، آزمایش‌های لوک مونتانیه فرضیه کاملاً متفاوتی را مطرح کردند.
۱۲۳۴۳۲۱ استاد نشان داد که توالی‌های DNA، بلوک‌های واقعی سازندهٔ زندگی، در آب با انتشار امواج
الکترومغناطیسی کم‌فرکانس با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند.
حتی وقتی DNA در لوله‌های آزمایش جداگانه نگهداری می‌شد، استاد همچنان ارتباط الکترومغناطیسی بین آن‌ها را تشخیص داد.
این ارتباط تا چه حد می‌تواند پیشرفته باشد؟
خب، لوک مونتانیه نشان داد که آن‌ها قادرند نوکلئوتیدها – بلوک‌های سازندهٔ DNA – را تشکیل
دهند و خود را به DNA کاملاً جدیدی مونتاژ کنند.
دانشمندان این اجزا را بی‌شمار بار ترکیب کرده‌اند، اما در هیچ آزمایشی موفق نشده‌اند جرقه‌ی حیات را
دوباره شعله‌ور کنند و نوکلئوتیدها را بدون وجود DNA از پیش موجود به DNA واقعی تبدیل نمایند.
به هر حال، زندگی تنها می‌تواند در جایی وجود داشته باشد که پیش از این زندگی وجود داشته است.
با این حال، در آزمایش‌های لوک مونتانیه، DNA به‌طور کامل از آب فیلتر شده بود. با این وجود، DNA جدیدی تشکیل شد.
چگونه ممکن بود؟ لوک مونتانیه چگونه توانست کاری را انجام دهد که هیچ دانشمند دیگری نتوانست؟
و او چگونه در جایی که زندگی نبود، زندگی آفرید؟
چه چیزی در آزمایش‌های لوک مونتانیه این‌قدر متفاوت بود؟
یک فرکانس وجود داشت. فرکانسی که اگر حذف می‌شد، باعث شکست آزمایش می‌شد.
اما وقتی حضور داشت، موفقیت را تضمین می‌کرد. این فرکانس ۷٫۸۳ هرتز بود: تشدید شومان.
ارتباط ظریف میان زندگی و فرکانس سیاره در اینجا برقرار شده بود.
تعاملی میان موجودات زنده و فرکانس‌های الکترومغناطیسی. یک وابستگی، یک ارتباط.
شواهد این موضوع را می‌توان با خواندن مقالات علمی یافت، اما شواهد واضح‌تری را می‌توان تنها با بیرون رفتن مشاهده کرد.
۱۲۳۴۳۲۱
چطور همه‌ی این‌ها اتفاق افتاد؟ خب، اگر به تاریخ زمین نگاه کنید، کاملاً واضح است.
امواج شومن از آغاز بخشی از این سیاره بوده‌اند.
زندگی در میان آن‌ها شکل گرفت و ناگزیر خود را با آن‌ها هماهنگ ساخت.
در واقع، حساسیت ما به فرکانس عمیقاً با توانایی‌مان در درک پدیده‌ای دیگر از این سیاره پیوند خورده است.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
دو میلیارد سال پیش، باکتری‌های مغناطیس‌رو رابطهٔ ساده‌ای اما شگفت‌انگیز با میدان مغناطیسی زمین برقرار کردند.
این موجود تک‌سلولی حاوی ذرات مادهٔ مغناطیسی بود.
این امر به او امکان داد مانند سوزن قطب‌نما عمل کند و خود را در امتداد خطوط مغناطیسی زمین جهت‌یابی نماید.
با پیچیده‌تر شدن موجودات، وابستگی آن‌ها به میدان‌های مغناطیسی زمین نیز افزایش یافت.
ما می‌دانیم که زنبورها نسبت به میدان‌های مغناطیسی حساس هستند. ما می‌دانیم که در بدن آن‌ها ذرات مگنتیت وجود دارد.
و آزمایش‌های آزمایشگاهی نشان داده‌اند که آن‌ها واقعاً به میدان‌های مغناطیسی حساس هستند.
آزمایش‌های آزمایشگاهی نشان داده‌اند که با ایجاد یک میدان مغناطیسی مصنوعی می‌توان نحوهٔ ساخت شانه‌های عسل توسط
زنبورها را کنترل کرد و به نظر می‌رسد زنبورها از میدان‌های مغناطیسی برای جهت‌یابی استفاده می‌کنند.
تعادل ظریف زندگی روی زمین به‌خوبی با وابستگی ما به زنبورها و گرده‌افشانی آن‌ها بر گیاهان نشان داده می‌شود.
گمان می‌رود که زندگی بدون زنبورها به‌سختی دوام بیاورد.
گرده‌افشانی توسط حشرات برای تقریباً همه چیزهایی که غذا را جذاب می‌کنند، ضروری است:
پس، میوه‌ها، آجیل‌ها و همهٔ این‌ها به گرده‌افشانی توسط حشرات نیاز دارند و زنبورها مهم‌ترین گروه گرده‌افشان‌ها هستند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
اگر زنبورها نبودند...
بله، اگر زنبورها نبودند، رژیم غذایی‌مان خیلی کسل‌کننده می‌شد.
بله، زندگی‌مان بسیار اندک و ناچیز می‌شد. فکر می‌کنم نکته همین است، بدون زنبورها…
و البته، علاوه بر گیاهانی که برای غذا به آن‌ها نیاز داریم، آن‌ها گیاهان وحشی را نیز گرده‌افشانی می‌کنند و در
بسیاری از موارد حتی جزئیات این گرده‌افشانی را نمی‌دانیم.
اما می‌توانیم مطمئن باشیم که بسیاری از گیاهان وحشی ما بدون زنبورها برای گرده‌افشانی‌شان ناپدید خواهند شد.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ با مری‌آن فریزر، همکار ارشد ترویج در زنبورداری دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا، همراه هستیم.
معیارهای کلاسیک مرگ‌ومیر زنبور عسل چیستند که یک زنبوردار بتواند با مراجعه به کندو، به زنبورها نگاه
کند و بگوید: «این یک مورد کلاسیک به نظر می‌رسد»؟
علائم این است که اگرچه زنبورها نسبتاً سالم و قوی هستند، جمعیت زنبورهای بالغ در کندو در مدت
کوتاهی کاهش می‌یابد؛ این باعث ترک کلنی می‌شود.
و آنچه باقی می‌ماند مقدار زیادی از تولیدات کندو است، یعنی زنبورهای جوان، عسل و گرده.
در کدام قاره‌ها مرگ‌ومیر این زنبور مشاهده شده است؟
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ کاهش جمعیت زنبورهای عسل در سراسر جهان رخ داده است.
بسیاری از کشورهای دیگر از کاهش جمعیت زنبورهای عسل خبر می‌دهند.
اینکه آیا این واقعاً به پدیدهٔ به‌اصطلاح مرگ‌ومیر زنبورها که به «اختلال فروپاشی کلنی» (CCD) معروف است و دارای
مجموعه‌ای خاص از معیارهاست مربوط می‌شود، سؤال دیگری است.
و این یکی از نکاتی است که ما از طریق ارتباط با افراد دیگر در نقاط مختلف جهان در تلاش برای درک آن هستیم.
این نگرانی کنونی از حدود سال ۲۰۰۶ وجود داشته است، به‌ویژه در ایالات متحده، جایی که بسیاری از زنبورداران حرفه‌ای
ناگهان دریافتند زنبورهایشان که تا نقطه‌ای از سال سالم بودند، در اواخر تابستان دچار تلفات چشمگیری می‌شوند.
و به نظر می‌رسید که با هر چیزی که تا به حال دیده شده بود متفاوت باشند.
پس مردم به کندوهایشان آمدند و دیدند که هیچ زنبیری باقی نمانده بود.
این نوع مرگ‌ومیر زنبورها، که به اختلال فروپاشی کلنی (CCD) نیز معروف است، کلنی‌های زنبور را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار
داده است، به‌طوری‌که در برخی کشورها تا ۷۰٪ تلفات گزارش شده است.
دلایل مختلفی به‌عنوان محرک‌ها ذکر شدند.
اما هیچ‌یک از آن‌ها نتوانستند به‌طور قاطع توضیح دهند که چرا زنبورها ناگهان از بازگشت
به کندوهای خود دست کشیدند – با یک استثنا:
کار پژوهشی شگفت‌انگیز توسط یوخن کون و تیمش.
در یک آزمایش، پزشک با هشت کلنی زنبور عسل کار کرد و در چهار کلنی از آن‌ها یک تلفن استاندارد DECT قرار داد.
سپس دانشمندان بررسی کردند که آیا حضور تلفن DECT تأثیری بر بازگشت زنبورها به کندویشان دارد یا خیر. نتایج شگفت‌آور بود.
زنبورها به تعداد عادی به کندوهایی بازگشتند که تلفن‌های DECT در آن‌ها قرار داده نشده بود.
با این حال، تقریباً هیچ زنبوری به کندوهایی که تلفن DECT در آن‌ها قرار داشت بازنگشت.
هیچ زنبور عسلی به یکی از کندوهایی که تلفن DECT در آن قرار داشت بازنگشت.
برای درک کامل اهمیت آزمایش دکتر کوهن، ابتدا باید نحوه کار تلفن DECT را بفهمیم.
دلیل اینکه می‌توانید در اطراف خانه‌تان قدم بزنید و با تلفن DECT خود صحبت کنید این است که ایستگاه پایه تلفن
DECT شما امواج الکترومغناطیسی‌ای را که مایکروویو نامیده می‌شوند، به گوشی شما ارسال می‌کند.
این دقیقاً همان روشی است که دکل تلفن همراه با یک تلفن همراه ارتباط برقرار می‌کند.
تلفن DECT در اصل نسخه‌ای مینیاتوری از یک دکل تلفن همراه است.
اگر زنبور از امواج تلفن DECT متأثر شود، قطعاً از امواج دکل تلفن همراه نیز متأثر خواهد شد.
و با ۴ میلیارد کاربر تلفن همراه در سراسر جهان، ناگهان تعداد نگران‌کننده‌ای از دکل‌های تلفن همراه به وجود آمد.
حس جهت‌یابی مغناطیسی زنبور به آن امکان می‌دهد تا با استفاده از خطوط میدان مغناطیسی زمین جهت‌یابی کند.
مهارتی که میلیون‌ها سال برای توسعه و تنظیم دقیق آن سرمایه‌گذاری شده است.
مگر واضح نیست که چنین حساسیت بالایی حتی با کوچک‌ترین تغییرات در محیط الکترومغناطیسی تحت تأثیر قرار می‌گیرد؟
پس این تغییر عظیم که تقریباً یک‌شبه رخ داد، چه معنایی دارد؟
آیا گونه‌های دیگری وجود دارند که به میدان‌های مغناطیسی حساس باشند؟
حساسیتی که در نهایت آنها را در برابر فرکانس‌های ساخت بشر آسیب‌پذیر می‌کند؟
متأسفانه کشف پروتئین جدیدی به نام کریپتوکروم نشان می‌دهد که همهٔ حیات دارای حس مغناطیسی هستند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
آن‌ها در دههٔ ۱۹۹۰ در گیاهان کشف شدند. وظیفه‌شان جذب نور آبی است که برای تنظیم رشد لازم است.
از آن زمان، آن‌ها در حشرات، جانوران، پستانداران، انسان‌ها و پرندگان یافت شده‌اند.
کریپتوکروم‌ها مولکول‌های زیستی‌ای هستند که پروتئین نامیده می‌شوند.
آنها توسط برخی از ژن‌های ما که ژن‌های CRY نامیده می‌شوند، تولید می‌شوند.
و مولکول کریپتوکروم در واقع ریتم سیرکادیان ما را تنظیم می‌کند، از جمله تولید ملاتونین.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ برخی از کریپتوکروم‌ها به نظر می‌رسد که وظیفه جذب نور را بر عهده داشته باشند و
به‌عنوان آشکارسازهای ساعت Circadian عمل کنند.
پس آن‌ها ورودی‌ای برای ریتم روز و شب هستند که به نظر می‌رسد بسیاری از گونه‌ها، چه گیاهان و چه جانوران، آن را دارند.
اما در سال ۲۰۰۰، تورستن ریتز نقشی حتی شگفت‌انگیزتر برای کریپتوکروم فاش کرد.
در مجموعه‌ای از آزمایش‌ها با مرغان سرخ، او ثابت کرد که حس جهت‌یابی آن‌ها صرفاً بر پایهٔ مغناطیس نیست، بلکه
مستقیماً از سلول‌های کریپتوکروم واقع در پشت چشم ناشی می‌شود.
من فکر می‌کنم که انتشارات ریتس یکی از آن نقاط عطف در علم را نشان می‌دهند.
زیرا او پیشنهاد می‌کند که این مولکول کریپتوکروم – به یاد داشته باشید که مسئول تأثیرگذاری و کنترل ریتم‌های سیرکادیان است – و
دقیقاً همین مولکول است که به پرندگان قطب‌نمای مغناطیسی می‌بخشد.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ پرندگان عملاً میدان‌های مغناطیسی زمین را می‌بینند، شاید به‌صورت لکه‌ای
روشن یا تیره که بر میدان دیدشان قرار گرفته است.
و وقتی سر یا بدن‌شان را حرکت می‌دهند، نقطه یا نشان همراهشان حرکت می‌کند – مشابه نمایشگر سربازانه‌ی خلبان.
آن‌ها چیزی دارند که می‌بینند و به آن‌ها اجازه می‌دهد هنگام پرواز جهت‌یابی کنند.
روشی که او برای آزمایش این موضوع به کار برد این بود که پرندگان را در معرض میدان‌های فرکانس بالا قرار دهد تا ببیند
آیا این واقعاً قطب‌نما مغناطیسی آن‌ها را مختل می‌کند یا خیر.
مشخص شد که میدان فرکانس بالا نه تنها واقعاً مهاجرت مرغان سرخ را مختل کرد، بلکه این امر
حتی در شدت‌های بسیار پایین میدان نیز صادق بود.
واقعاً مهم و جالب است که حتی میدان‌های فرکانس بالا بسیار ضعیف نیز بر قطب‌نماى مرغان آلبالو تأثیر گذاشته‌اند.
آزمایش‌های ریتز به‌وضوح نشان داد که سلول کریپتوکروم، که برای ناوبری استفاده می‌شود، به‌شدت تحت تأثیر فرکانس‌های
ساخت بشر قرار می‌گیرد – حتی فرکانس‌هایی که بسیار پایین‌تر از حد مجاز اعلام‌شده توسط سازمان نظارتی ICNIRP هستند.
تمام مطالعات دربارهٔ ناوبری حیوانات، در سوسک‌ها، فنچ‌های زبرا، مرغ‌ها و مرغان سرخ‌پیشه – در همهٔ آن‌ها مشخص شد که
قطب‌نماهای مغناطیسی‌شان توسط میدان‌های فرکانس بالا، بسیار پایین‌تر از حدهای تعیین‌شده توسط ICNIRP، مختل شده است.
من روی پرندگان کار می‌کنم، به‌ویژه پرندگان و حشرات.
من نشان داده‌ام که آن‌ها به میدان‌هایی بسیار پایین‌تر از سطوح ICNIRP که ادعا می‌شود برای ما انسان‌ها بی‌خطر است، حساس هستند.
اگر به این مقادیر نگاه کنید که تحقیقات نشان می‌دهد حیوانات نسبت به آن‌ها واکنش حساسی نشان می‌دهند، ادبیات بسیار خوبی در این
زمینه وجود دارد که نشان می‌دهد این مقادیر به‌طور قابل‌توجهی کمتر از حد مجاز قرار گرفتن ما و در نتیجه حیوانات در محیط هستند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ دلایل علمی بسیار محکمی وجود دارد که نشان می‌دهد میدان‌های مغناطیسی مصنوعی
زیستگاه تعدادی از گونه‌ها را نابود خواهند کرد.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
۱۲۳۴۳۲۱
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
محیط اطراف ما در نتیجهٔ میدان‌های الکترومغناطیسی چقدر تغییر کرده است؟
در طول ۲۵ سال گذشته، به‌گونه‌ای تغییر کرده که غیرقابل‌شناسایی شده است...
از نظر انرژی الکترومغناطیسی میلیون‌ها برابر بزرگ‌تر است.
هیئت ملی حفاظت در برابر اشعه پیشین در یکی از اسناد خود گفته است که برآورد می‌کند محیط تابشی – اگر بخواهید آن را
این‌گونه بنامید – در مقایسه با پنجاه سال پیش میلیون‌ها برابر افزایش یافته است – میلیون‌ها برابر.
این یک تغییر عظیم در محیط زمین است و به‌طور کامل تمام این سیگنال‌های طبیعی، از جمله امواج
شومان که با آن‌ها تکامل یافته‌ایم، را غرق می‌کند.
«آلودگی الکترومغناطیسی ناشی از تلفن‌های همراه ما را مجبور کرده است اندازه‌گیری‌هایمان را در
دریا انجام دهیم.» نقل‌قول از دکتر ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
یکی از دلایلی که کریپتوکروم‌ها بسیار جالب هستند، به‌ویژه در ارتباط با این واقعیت که انسان‌ها میدان‌های مغناطیسی را تشخیص
می‌دهند، این است که مطالعه‌ای جدید توسط دکتر فولی و همکارانش نشان می‌دهد که اگر کریپتوکروم‌های انسانی را در مگس‌های
سرکه قرار دهید، مگس‌های سرکه به‌دلیل حضور این کریپتوکروم‌های انسانی از نظر مغناطیسی حساس می‌شوند.
این در واقع نشان می‌دهد که کریپتوکروم‌های انسانی از نظر مغناطیسی حساس هستند و میدان‌های مغناطیسی را تشخیص می‌دهند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ کشف سلول کریپتوکروم علاقه‌مندی تازه‌ای به حس مغناطیسی انسان برانگیخته است، حسی که
رابین بیکر (زیست‌شناس) چهل سال پیش پیش‌بینی کرده بود.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ این یک پرواز کور علمی نیست. این آزمایشی است برای پی بردن به اینکه آیا کودکان حس جهت‌یابی دارند یا خیر.
آزمودنی با چشم‌بند و محافظ‌های گوش، روی یک صندلی ویژه چرخانده می‌شود تا دیگر نداند در چه جهتی قرار دارد.
صندلی متوقف می‌شود و فرد مورد آزمایش حدس می‌زند که آیا رو به شرق، غرب، شمال یا جنوب است.
فرضیه در یک کامپیوتر کوچک ثبت می‌شود.
اگر کودکان هیچ حس جهت‌یابی نداشتند، حدس‌هایشان تصادفی می‌بود. اما این‌طور نیست.
کودکان ده یا یازده ساله می‌توانند به‌خوبی حدس بزنند.
به نظر می‌رسد آن‌ها حس جهت‌یابی واقعی دارند. و به نظر می‌رسد این حس مغناطیسی باشد.
وقتی دانشمندان یک آهنربا را به سر سوژه‌ها متصل می‌کنند، این کار حس جهت‌یابی آن‌ها را به‌طور قابل‌توجهی مختل می‌کند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ این نمایانگر گامی بزرگ به جلو در زمینه درک است.
و البته این موضوع انواع پرسش‌ها را مطرح می‌کند، مانند اینکه آیا انسان‌ها واقعاً می‌توانند با استفاده از میدان
مغناطیسی زمین جهت‌یابی کنند، و اگر امروزه این کار را انجام نمی‌دهند، آیا شاید هزاران سال پیش چنین می‌کرده‌اند؟
البته این موضوع این سؤال را نیز مطرح می‌کند که آیا ممکن است فرآیندی وجود داشته باشد که در آن میدان‌های مغناطیسی در بدن انسان
واقعاً شناسایی شوند و منجر به اختلال در ریتم‌های سرمایی شوند.
که این موضوع می‌تواند تمام اثرات منفی بر سلامت را که در مطالعات همه‌گیرشناسی درباره سلامت و
میدان‌های مغناطیسی به‌وفور مشاهده می‌کنیم، توضیح دهد.
اگر انسان‌ها توانایی درک میدان‌های مغناطیسی را داشته باشند، اگر آن‌ها همان توانایی زنبورها، پرندگان و پروانه‌ها را
داشته باشند، آیا این بدان معناست که ما نیز مانند آن‌ها در برابر فرکانس‌های ساخت بشر آسیب‌پذیر هستیم؟
آیا تغییرات در محیط اطراف ما به همان شیوه‌ای که بر آن تأثیر می‌گذارند، بر ما نیز تأثیر خواهند گذاشت؟
حساسیت الکترومغناطیسی را چگونه توصیف می‌کنید؟
حساسیت الکترومغناطیسی زمانی است که افراد شروع به واکنش می‌کنند و بدن‌شان به میدان‌های الکترومغناطیسی واکنش نشان می‌دهد.
به‌طور کلی، میدان‌های الکترومغناطیسی که آن‌ها به آن واکنش نشان می‌دهند، بی‌سیم هستند.
پس این ارتباطات بی‌سیم است: وای‌فای، تلفن‌های بی‌سیم، تلفن‌های DECT، تلفن‌های همراه و دکل‌های تلفن همراه.
همگی سیگنال‌هایی ارسال می‌کنند که بدن‌های ما هرگز پیش از این تجربه نکرده‌اند.
و وقتی شروع می‌کند به تأثیرگذاری بر مردم – وقتی که بر من تأثیر گذاشت – معمولاً اول سر است – شما شروع می‌کنید به احساس درد در سر.
مردد هستم که بگویم سردرد، چون این دردی در سرت است که با هیچ سردردی که تا به حال داشته‌ای قابل مقایسه نیست.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ اکثر مردم از علائمی مانند آریتمی قلبی، بی‌خوابی، سردرد، اختلالات بینایی، سرگیجه،
انواع مختلف اختلالات حسی یا نوروزها شکایت دارند.
آنها توصیف می‌کنند که در بدن‌هایشان احساسات غیرمعمولی را تجربه می‌کنند.
در واقع می‌تواند بر سیستم غدد درون‌ریز و عملکرد تیروئید نیز تأثیر بگذارد. این فهرست واقعاً بی‌پایان است.
در مورد من، و این موضوع در مورد همه صدق نمی‌کند، اگر از آن محیط خارج نشوم، درد بسیار شدیدی در معده‌ام احساس
می‌کنم – و این یعنی خیلی دیر شده و دچار خونریزی داخلی شده‌ام.
من فکر می‌کنم علائم آن‌قدر متنوع هستند و ارتباطات و تداعی‌هایی که مردم برقرار می‌کنند، اگر دانش کافی در این زمینه نداشته
باشید—که بیشتر پزشکان ندارند—بسیار دشوار برای پذیرش هستند.
و این تقصیر آنها نیست. ما آموزش ندیده‌ایم تا این وضعیت را تشخیص دهیم.
این پدیده بسیار نو است و درک ما در این مرحله هنوز کاملاً نابالغ است – در حالی که نخستین گام‌ها
برای گشودن رمز و درک کامل این وضعیت برداشته می‌شود.
مانند بسیاری از افرادی که از حساسیت الکتریکی رنج می‌برند، برایان مجبور شده تغییرات رادیکالی در خانه‌اش ایجاد کند.
این دو اتاق به‌طور کامل با ورق فلزی پوشانده شده بودند.
بنابراین این اتاق و اتاق خواب قفس‌های فارادی هستند.
و اگر واقعاً میدان‌های الکترومغناطیسی یا امواج مایکروویو را بررسی کنید – و این دستگاه صرفاً امواج مایکروویو را به
سیگنال‌های صوتی تبدیل می‌کند – خواهید دید که دکل آن سوی خیابان که حدود نیم مایل دور است، هیچ مشکلی برایم ایجاد نمی‌کند.
هنگام محافظت از اتاق، شیشه‌های پنجره را با پوشش فلزی نصب کردم که به من امکان می‌دهد بیشتر میدان‌های الکترومغناطیسی را حذف کنم.
جنبه‌هایی از یک موجود زنده که به آن امکان می‌دهد میدان‌های الکترومغناطیسی را تشخیص دهد و به آن‌ها پاسخ دهد –
می‌توان گفت که این واژه‌ها در زمینه‌های مختلف به کار می‌روند.
و اگر آن را به «الکتروحساس» تجزیه کنید، می‌توانید بگویید که این در واقع پاسخی به خود زندگی است.
برای مثال، وقتی یک موجود زنده را بررسی می‌کنیم تا تشخیص دهیم آیا حیات وجود دارد یا خیر، در واقع به دنبال وجود
الکتریسیته هستیم – برای مثال، با الکتروکاردیوگرام (فعالیت قلب)، ECG، و الکتروانسفالوگرام، EEG.
آنچه ما در اینجا بررسی می‌کنیم، وجود الکتریسیته از این اندام‌های هدف، مغز و قلب است.
و وقتی آن را می‌بینیم، نشانه‌ای است از حضور زندگی.
به نوعی، میدان‌های الکترومغناطیسی خود بخشی از زندگی در سطح سلولی هستند. می‌توان گفت که تمام حیات نسبت به الکتریسیته حساس است.
برایان و تعدادی دیگر از افراد مبتلا که شدیداً مشتاق بودند مردم را متقاعد کنند حساسیت الکتریکی واقعاً وجود
دارد، در یک آزمایش پیشگامانه در دانشگاه اسکس ثبت‌نام کردند.
آزمایشی که تحت سرپرستی الین فاکس انجام شد، متأسفانه آخرین کار در این زمینه بود.
شما باید وارد یک اتاق محافظ‌شده شوید.
شما برای مدت نسبتاً کوتاهی وارد آنجا می‌شوید و دکل برای ده دقیقه روشن است، برای ده دقیقه خاموش و سپس دوباره برای ده دقیقه روشن
می‌شود – و بعد می‌توانید ببینید که آیا متوجه آن می‌شوید یا نه.
و من وارد اتاق شدم و به آنها گفتم که نمی‌توانم تشخیص دهم که دکل روشن است یا خاموش.
چرا چنین است؟ چون درک آن‌ها از نحوه واکنش به آن اشتباه است.
برای اکثر مردم این‌طور نیست که شما دکل را روشن کنید و آن‌ها بگویند: «اوه، من آن را حس می‌کنم.»
و بعد بادبان را پایین می‌آورند و شخص می‌گوید: آه، حالا دوباره احساس خوبی دارم. این‌طور نیست.
من به تب یونجه مبتلا هستم و وقتی وارد چنین مزرعه‌ای می‌شوم، مدتی طول می‌کشد تا علائم آن را احساس کنم.
اما زمان زیادی طول می‌کشد تا دیگر آن را احساس نکنم، تا دیگر تحت تأثیرش نباشم.
می‌توانند مرا از مزرعهٔ یونجه دور کنند، اما حتی بعد از ۲۴ ساعت هنوز هم چیزی احساس خواهم کرد.
حساسیت الکتریکی در اکثر افراد به طور تقریبی به شکل زیر بروز می‌کند.
نحوهٔ چیدمان آزمایش توسط تیم به گونه‌ای بود که برای برایان و سایر داوطلبان تقریباً غیرممکن
بود ثابت کنند که از حساسیت الکتریکی رنج می‌برند.
به نظر می‌رسید که چندان اهمیتی نداشته باشد، زیرا تیم به‌طور غیرقابل‌توضیح تصمیم گرفته بود هر نوع بازبینی را رد کند.
از یک سو به نظر می‌رسد که مردم به مسائل مختلف به‌طور حساس واکنش نشان می‌دهند.
من به تلفن‌های همراه 3G، برای مثال تلفن‌های همراه GSM، حساس هستم. در نحوهٔ کارکرد مدولاسیون تفاوت‌هایی وجود دارد.
من هیچ ایده‌ای ندارم که آیا آن‌ها در ادعا کردن حساس بودنشان درست می‌گویند یا نه، اما اگر شما یک مورد دارید، منطقی است
که افراد حاضر در مطالعه‌تان را دقیقاً در معرض همان سیگنالی قرار دهید که می‌گویند به آن واکنش نشان می‌دهند.
اگر، برای مثال، کسی را دارید که همیشه به وای‌فای حساس است اما به تلفن‌های همراه حساس نیست – اگر چنین فردی وجود
داشته باشد – بهتر است مطمئن شوید که آنچه در معرض آن قرار می‌گیرد وای‌فای است نه تلفن‌های همراه.
به هر حال، شما می‌خواهید ثابت کنید که آن‌ها به ادعاهایشان پاسخ می‌دهند.
و هیچ‌یک از این نوع تمایزها در اینجا اعمال نشد.
در واقع، اگر ادعا می‌کردید نسبت به چیزی حساسیت الکتریکی دارید، پس درگیر آن بودید.
یکی از دلایلی که فکر می‌کردم این موضوع بسیار مهم است، این بود که به افرادی کمک می‌کردم که به الکتریسیته حساس بودند.
و چند ماه پیش‌تر، من واقعاً به دیدن خانمی می‌رفتم که خود را حساس به الکترومغناطیس می‌دانست، و من آنجا بودم صرفاً
برای کمک به او، تا برایش توضیح دهم حساسیت الکترومغناطیسی چیست و چه چیزی ممکن است باعث مشکلش باشد.
خلاصه بگویم، مشخص شد که این زن مشکلی دارد، اما او حساس به الکترومغناطیس نبود. او قطعاً حساس به الکترومغناطیس نبود.
اما در طول گفت‌وگوی‌مان متوجه شدم که او در مطالعات اسکس ثبت‌نام کرده بود تا بفهمد آیا به الکتریسیته حساس است یا خیر.
قلبم تقریباً ایستاد. اینجا کسی است که حساسیت الکترومغناطیسی ندارد و در دانشگاه اسکس ثبت‌نام کرده است.
و اسکس به من می‌گوید که آن‌ها هیچ رویهٔ آزمایشی ندارند!
آنچه آنها در واقع کشف کردند – و این بر اساس متن خود مقاله است – را با کلمات خودم خلاصه می‌کنم.
در آن آمده است که با توجه به سطح پاسخ مورد انتظار، آن‌ها برای نشان دادن یک اثر آماری معنادار
به حدود ۱۳۲ شرکت‌کننده در مطالعه‌شان نیاز دارند.
با وجود جمعیت بسیار زیاد، آن‌ها برای مطالعات تحقیقاتی خود به داده‌های بسیار زیادی نیاز دارند تا بتوانند
نتیجه بگیرند که این گروه به‌وضوح حساس‌تر از آن گروه است.
این بدان معنا بود که از همان ابتدا تنها به یک‌سوم داده‌هایی دسترسی داشتند که انتظار داشتند برای کشف هر چیزی به دست آورند.
نتیجه این بود که آن‌ها یک خطر آماری معنادار را شناسایی کردند که به هر حال از آمارها واضح بود.
برای تمام افرادی که گفتند حساس هستند، این موضوع نیز با اهمیت تقریباً ۹۰٪ مشهود بود.
بنابراین، آستانه‌ای که یک مقالهٔ علمی چیزی را از نظر آماری معنادار تشخیص می‌دهد، ۹۵٪ است.
اگر این میزان اطمینان حاصل نشود، آن را یک رویداد آماری محسوب نمی‌کنند. ممکن است تصادف، شانس یا چیز دیگری باشد.
آنها ۹۰٪ مطمئن بودند که خطر افزایش خواهد یافت و البته این میزان کمتر از آستانه‌ی جادویی است که در
آن یک رویداد از نظر آماری معنادار محسوب می‌شود.
و بنابراین با این عبارت رد شد: «این نشان می‌دهد که مردم حساس نیستند.» اما اصلاً مقصود این نبود.
قرار مداوم در معرض دکل‌ها اثری بر چند تن از شرکت‌کنندگان آزمایش گذاشت.
برخی آن‌قدر بیمار شدند که مجبور شدند از آزمایش کناره‌گیری کنند.
برایان مدت‌ها پس از ترک اسکس همچنان پیامدهای آزمایش را احساس می‌کرد. ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
من اولین کولونوسکوپی‌ام را هفت سال پیش انجام دادم، دومی را چهار سال پیش و سومی را حدود یک سال پیش.
با من همه‌چیز خوب است. با من همه‌چیز خوب است. بله، درست حدس زدی: من سرطان روده دارم.
پس، از اولین باری که خونریزی کردم تا زمانی که روده‌ام برداشته شد، دقیقاً هفت سال طول کشید.
وقتی از دکتر پرسیدم این سرطان چقدر طول می‌کشد تا شکل بگیرد، او پاسخ داد: «هفت سال.»
۱۲۳۴۳۲۱ پس شما عملاً می‌توانید کل مدتی را که در اسکس بودم ردیابی کنید، و یک بار قبل از آن خونریزی
داشتم، همان خونریزی‌ای که سرطان روده از آن شروع شد.
چگونه می‌توان چنین آزمایش به‌شدت ناموفقی را به‌عنوان «تحقیق معتبر» مطرح کرد؟
چرا چنین تیم باتجربه‌ای در کارشان اشتباهات بنیادین و آشکاری مرتکب می‌شود؟
آیا ممکن است ربطی به کسانی داشته باشد که تأمین مالی را انجام دادند؟
۱۲۳۴۳۲۱ آزمایش اسکس یکی از مجموعه‌ای از آزمایش‌ها است که توسط MTHR تأمین مالی می‌شود.
این شرکت توسط خود صنعت تلفن همراه اداره و تأمین مالی می‌شود.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ می‌توانید به من بگویید MTHR چیست و چگونه تأمین مالی می‌شود؟
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله، برنامه MTHR به‌طور مشترک توسط دولت بریتانیا و صنعت تلفن همراه تأمین مالی می‌شود و به تحقیق در مورد اثرات
زیان‌آور احتمالی بر سلامت مرتبط با فناوری تلفن همراه می‌پردازد.
موضوع ما، تأمین مالی پژوهش‌های علمی، موضوعی حساس است.
من دانشمندان زیادی را می‌شناسم که مثل خودم وقتی مطالعه‌ی جدیدی برای خواندن دریافت می‌کنند، اول به صفحه‌ی آخر
مراجعه می‌کنند تا ببینند چه کسی آن را تأمین مالی کرده است.
آیا فکر می‌کنید در خصوص تأمین مالی تحقیقات درباره اثرات مضر صنعت تلفن همراه ممکن است تضاد منافع وجود داشته باشد؟
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ خب، البته که تعارض منافع بالقوه وجود دارد و به همین دلیل است که یک برنامه
تحقیقاتی از این دست باید با دقت مدیریت شود.
من به‌طور گسترده با صنعت مخابرات کار کرده‌ام، زیرا به‌عنوان نماینده‌ای در اینجا کارهای ارتباطات را
سازماندهی می‌کنم، بنابراین مدت‌هاست با این افراد صحبت می‌کنم.
من فکر می‌کنم آن‌ها دوست دارند بی‌طرف باشند، اما در درجهٔ اول انگیزه‌شان سود است، به‌ویژه در بازاری که برای سهم بازار
با یکدیگر رقابت می‌کنند، و بنابراین ممکن است تحقیقات را تأمین مالی کنند، اما بسیار شبیه صنعت داروسازی هستند.
واضح است که آن‌ها افرادی را استخدام می‌کنند که از قبل در طرف آن‌ها هستند.
دانشمندان ستاره‌های پاپ نیستند؛ آنها پول زیادی به دست نمی‌آورند.
آنها باید هزینه‌های خانه‌هایشان را تأمین کنند و از خانواده‌هایشان مراقبت کنند.
چه کسی می‌تواند آن‌ها را سرزنش کند اگر به نتیجه‌های اشتباه برسند؟
تو شغل دیگری پیدا نخواهی کرد، حداقل نه آنجا.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ فشارهای روانی وجود دارند، حتی بدون فشار واقعی، که ممکن است در موارد فردی وجود داشته باشند یا نداشته باشند.
اما فشار روانی برای تطبیق با سازمان تأمین‌کنندهٔ مالی‌شان و خشنود ساختن آن قطعاً نقش دارد.
آیا احساس می‌کنید ملزم به انجام آن هستید؟
بله، آدم احساس می‌کند موظف است. آدم احساس می‌کند موظف است.
آمارهای بسیار محکمی وجود دارد که نشان می‌دهد وقتی صحبت از اثرات میدان‌های الکترومغناطیسی می‌شود، مطالعاتی که توسط
شرکت‌های خدماتی، یعنی صنعت برق، صنعت رادیو یا صنعت تلفن همراه تأمین مالی می‌شوند، توسط آن‌ها حمایت می‌شوند.
این مطالعات معمولاً به‌طور قابل‌توجهی منفی هستند.
از سوی دیگر، مطالعاتی که به‌طور مستقل در دانشگاه‌ها و امثال آن تأمین مالی می‌شوند، معمولاً چنین نیستند.
این یک حوزهٔ تحقیقاتی چالش‌برانگیز است.
انجام مطالعاتی از این دست آسان نیست و به دلیل محدودیت‌های پژوهش‌های مبتنی بر شرکت‌کنندگان
انسانی، هرگز محیط پژوهشی بی‌نقصی وجود نخواهد داشت.
همیشه محدودیت‌هایی وجود خواهد داشت.
آیا این یک بیماری واقعی است؟ بله، کاملاً همین‌طور است.
در حال حاضر، سازمان جهانی بهداشت می‌گوید که این موضوع واقعی است و علائم آن می‌توانند شدید و ناتوان‌کننده باشند.
اعداد مربوط به حساسیت الکتریکی حدود ۲–۳٪ هستند.
این‌ها افرادی هستند که زندگی‌شان به‌شدت تحت تأثیر این وضعیت قرار گرفته است.
اما همان‌طور که قبلاً اشاره کردم، صددرصد افراد در سطح سلولی به آن واکنش نشان می‌دهند.
این بدان معناست که پیامدها برای نظام سلامت در صورت عدم توجه کافی یا عدم شناسایی آن، می‌تواند بسیار عظیم باشد.
و احتمالاً تعداد افرادی که به الکتروسنسیتی خفیف یا متوسط مبتلا هستند، بسیار بیشتر از آن چیزی است که قبلاً فرض می‌کردیم.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
این برای ما چه معنایی دارد؟ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
این به ضبط کاستی از یک اتصال آزمایشی بین یک تلفن استاندارد و یک گوشی موبایل منحصربه‌فرد اشاره دارد.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ یک بوق اشغال – و این واقعاً یک دستاورد بزرگ است!
چون انتقال یک گفتگو یک چیز است، اما انتقال اطلاعات دیجیتال دقیق، چیز کاملاً متفاوتی است.
۱۲۳۴۳۲۱ اکنون یک شماره تلفن مستقیم به مؤسسه تحقیقاتی در چلمزفورد (اسکس، انگلستان) است که این فناوری را به کمال رسانده است.
لیز چارناک باید در آن سوی دیگر باشد.
با معرفی تلفن‌های همراه در دههٔ ۱۹۸۰، به شبکه‌ای از آنتن‌ها برای آن‌ها نیاز بود.
از آن زمان، شرکت‌های مخابراتی بیش از ۵ میلیون دکل در سراسر جهان نصب کرده‌اند.
آنها که به پر کردن هوا با فرکانس‌های مایکروویو افتخار می‌کنند، حتی یک مطالعه هم انجام نداده‌اند تا
مطمئن شوند که آسیبی بلندمدت به سلامتی وارد نخواهد شد.
آنها بدون اینکه ابتدا از ایمنی‌شان مطمئن شوند، ساخته شدند.
از کمک شما سپاسگزارم.
خیلی ناخوشایند است، اینطور نیست؟ ۱۲۳۴۳۲۱
۱۲۳۴۳۲۱ بله، و همچنین همیشه هست؛ چیزی که جلب توجه می‌کند این است که متوقف نمی‌شود.
این به‌طور مداوم تابش اشعه ساطع می‌کند – از دکل‌ها می‌آید – اگر بتوانید دکل‌ها را ببینید، در معرض آن قرار دارید.
راستش را بخواهی، حتی اگر نباشد، در این فاصله هنوز در معرض آن هستی، چون از دیوارهای بتنی و
چیزهای دیگر عبور می‌کند. کمی خفه می‌شود، اما فقط کمی.
در فاصله ۲۰۰ تا ۳۰۰ متری از دکل، شما به‌طور مداوم در معرض آن قرار دارید.
وقتی بتوانید آن را بشنوید، همه‌چیز تغییر می‌کند. بله. اگر می‌توانستید آن را ببینید چه می‌شد؟
مثل این است که هر روز دود غلیظ را ببینید.
با وجود غباری از فرکانس‌های ساخت بشر که همواره ما را احاطه کرده و بدون بررسی ایمنی آن‌ها – آیا جای تعجب است
که بدن انسان شروع به واکنش نشان دادن به آن‌ها کرده است؟
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ حدود ده سال پیش بود. من در دههٔ سی زندگی‌ام بودم.
تا کنون در خانواده‌ام هیچ مورد سرطان سینه نبوده است. من سبک زندگی بسیار سالمی داشتم.
من سال‌ها کنار یک تیر تلفن زندگی کردم، در آن زمان هفت سال.
او صد متر دورتر از خانه‌ام ایستاده بود.
سال‌ها علائمی داشتم که به دکل‌های مخابراتی مربوط نبودند، چون در آن زمان هیچ‌چیز درباره حساسیت الکتریکی نمی‌دانستم.
من دچار سرگیجه، مشکلات خواب، سردرد و دردهای تیز در سرم بودم و اغلب به دکتر مراجعه می‌کردم.
به من گفته بودند که این استرس یا یک ویروس است. و سپس، ناگهان، برایم سرطان پستان تشخیص داده شد. این بزرگ‌ترین شوک زندگی‌ام بود.
در ابتدا فکر می‌کردم فقط بدشانس بوده‌ام، که تقصیر خودم است. سپس درمان آغاز شد.
و در بیمارستان به چند نفر از همسایه‌ها برخوردم – من در یک روستای خیلی کوچک زندگی می‌کردم.
و من همچنین با این همسایه‌ها، زنانی جوان، ملاقات کردم – من جوان‌ترینشان بودم، در دههٔ سی
زندگی‌ام، و بقیه در دههٔ چهل یا اوایل دههٔ پنجاه بودند.
پنج نفر از ما در آنجا بودیم، همه در عرض شش ماه و هم‌زمان با همان تشخیص سرطان پستان.
در دهکدهٔ ما تنها ۱۸ خانه وجود داشت که اطراف دکل تلفن همراه قرار داشتند.
پس آیلین تصمیم گرفت یک نظرسنجی راه‌اندازی کند تا ببیند آیا دیگران نیز از بیماری ناگهانی رنج می‌برند.
نتیجه باعث شد لرزه بر اندام‌مان بیفتد. بسیاری از مردم گزارش دادند که از همان علائمی رنج می‌بردند که من
سال‌ها از آن‌ها رنج برده بودم. سردردها، سرگیجه‌ها.
اما در روستا زنان جوان دیگری هم بودند که مشکلات باروری و ضایعات پیش‌سرطانی دهانه رحم
داشتند – یا زنی که توده‌های سرطان پستان داشت.
و انواع دیگری از سرطان در آن منطقه وجود داشت.
یک همسایه که تنها ۵۱ سال داشت به بیماری نورون‌های حرکتی مبتلا شد و متأسفانه درگذشت. ۱۲۳۴۳۲۱ راستش را بخواهید: عذاب وحشتناک.
این موضوع ۷۷ نفر از ساکنان این خانه‌ها را تحت تأثیر قرار داد.
بله، تخمین زده می‌شود که حدود ۷۰٪ از کسانی که در طول سال‌ها اثرات زیستی را تجربه کرده‌اند –
مشکلات خواب، بثورات پوستی، توده‌های پستان یا سرطان.
بله، این تأثیر زیادی بر مردم این روستا داشت.
من فکر می‌کنم این یک مشکل عظیم جهانی است.
از آن زمان متوجه شده‌ایم که تنها خوشهٔ موارد سرطان اطراف دکل تلفن همراه نیستیم.
در نزدیکی پایلون‌ها خوشه‌های زیادی از سرطان وجود دارد.
ما با یک دانشمند در محل کار کردیم، جایی که ستون‌های دیگری را که مدت‌ها در مناطق دیگر ایستاده بودند، بررسی کردیم.
و ما سایر مطالعات را نیز انجام دادیم و همچنین شیوع بالای سرطان را یافتیم.
با این همه تلفن همراه و دکل و صنعتی که ارزشش به تریلیون‌ها می‌رسد، انتظار می‌رود اکنون یک نهاد دولتی سخت‌گیرانه تشکیل شده باشد،
مرجعی که تضمین کند صنعت مخابرات در زمینه انتقال در امان است.
کسی که محدودیت‌های سخت‌گیرانه‌ای را برای محافظت از مردم وضع می‌کند – کسی که تضمین می‌کند
آنچه در معرض آن قرار می‌گیریم کاملاً بی‌خطر است.
متأسفانه هیچ‌یک از این‌ها وجود ندارد. آنچه داریم ICNIRP است.
ICNIRP حدود ۲۰ سال پیش در اروپا تأسیس شد تا به مطالعه تابش غیر یونیزه بپردازد.
این کمیته بین‌المللی حفاظت در برابر تابش غیر یونیزه‌کننده است و وظیفه‌اش بازبینی تمام
ادبیات منتشرشده و در واقع خلاصه‌سازی آن است:
این چیزی است که علم به‌طور قطعی می‌گوید.
شما نمی‌توانید با رأی دادن وارد شوید. اگر از افراد منتخب باشید، برای پیوستن دعوت می‌شوید.
بنابراین، همیشه توسط صنعت تعیین می‌شود، زیرا ریشه‌ها در آن نهفته است.
پس ما یک معیار داریم که آن‌ها تعیین کرده‌اند، که توسط اکثر کشورهای اروپایی پذیرفته شده است، و این معیاری است که خود
کمیسیون اروپا، از جمله هیئت کارشناسان، آن را توصیه می‌کند.
با این حال، این دستورالعمل‌ها بر اساس روش‌های ساخت‌وسازی‌ای هستند که می‌دانیم با تابش فرکانس بالا رابطه علت و معلولی دارند.
تنها سناریویی که در حال حاضر در مورد انرژی‌ای که در آن فرکانس ما را احاطه کرده وجود دارد، مانند تشعشعات تلفن‌های همراه، دکل‌های
آنتن تلفن همراه و تلفن‌های بی‌سیم – به عبارت دیگر، تمام دستگاه‌های ارتباطی متنوعی که هر روز از آن‌ها استفاده
می‌کنیم – همان سناریویی است که از مایکروویوها با آن آشنا هستیم.
اگر انرژی کافی را به کار ببریم و آن را روی ناحیه‌ای به اندازهٔ کافی کوچک متمرکز کنیم، بافت را گرم می‌کنیم؛
سپس هر چیزی را که حاوی مقدار معینی آب باشد، گرم می‌کنیم.
هیچ‌یک از دستورالعمل‌های فعلی هیچ ارتباطی با آسیب‌های مزمن سلامتی یا سرطان ندارند. هیچ‌کدامشان، حتی یکی.
آنها همگی طوری طراحی شده‌اند که اثرات گرمایی یا اثرات فوری مانند مورمور شدن پوست یا تکان خوردن ابرو یا چیز مشابهی ایجاد کنند.
هیچ‌کس نمی‌تواند آسیب‌های بلندمدت به سلامتی را تعیین کند.
پس شما فکر می‌کنید که زیر ۴۰ سال بی‌اهمیت است، بی‌معنی است...
این بی‌معنی است. هیچ قصدی برای محافظت در برابر آسیب‌های بلندمدت به سلامتی وجود ندارد.
آی‌سی‌ان‌آی‌آر‌پی... خب، آی‌سی‌ان‌آی‌آر‌پی کاملاً بی‌ربط است.
برای مثال: اگر می‌خواهید مطمئن شوید که هیچ‌کس از حد سرعت مجاز در مدرسه تجاوز نکند، حد سرعت
مجاز را روی ۱۰٬۰۰۰ کیلومتر در ساعت تنظیم کنید.
به این ترتیب همه به آن پایبند خواهند ماند و هیچ‌کس با سرعت زیاد رانندگی نخواهد کرد.
می‌توانید با سرعت ۹۹۹ کیلومتر در ساعت از کنار مدرسه عبور کنید و همچنان از «محدودیت» پیروی کنید.
کمیته مشورتی در حال حاضر مأمور بررسی شواهد مربوط به حفاظت از عموم نیست.
پس ICNIRP فقط برای تضمین آنچه صددرصد واقعیت دارد وجود دارد و هر چیزی که صددرصد واقعیت نداشته باشد برایش اهمیتی ندارد.
درست است. آنها درباره‌اش صحبت خواهند کرد، آنچه در دسترس است، آنچه در دسترس نیست و آنچه هنوز باید کشف شود را خلاصه خواهند کرد.
و همین بود. آنها به همین‌جا بسنده می‌کنند. هیچ توصیه‌ای – هیچ‌چیز – چون آن را مسئولیت خود نمی‌دانند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
بیا، سعی می‌کنم تماس بگیرم. ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
وقتی سعی می‌کنید با کسی تماس بگیرید، تقریباً همیشه وقتی انتقال فرکانس بالا در هر دو جهت شروع می‌شود.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ باشه، بیاییم امتحانش کنیم. اوه، وای!
به محض اینکه وصل شود؛ این حالت تماس است، کاری که تلفن همراه انجام می‌دهد.
این‌ها امواجی هستند که از تلفن همراه من به دکل پایه می‌روند و از آنجا ارسال می‌شوند؟
این اساساً همان کاری است که تلفن همراه شما وقتی آنتن دارد و از آن استفاده می‌کنید، همیشه انجام می‌دهد.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ وحشتناک.
و تلفن همراه شما در واقع این سیگنال را همیشه به سمت سرتان ارسال می‌کند، وقتی که با ایستگاه
پایه تماس می‌گیرید و از تلفن خود استفاده می‌کنید.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
تصور فناوری‌ای که به سرعت تلفن همراه وارد زندگی ما شده باشد، دشوار است.
بیست و پنج سال پیش، آن چیزی بیش از یک ترفند محسوب نمی‌شد.
امروزه، ۴ میلیارد نفر از ما یکی دارند.
به‌طور متوسط، کودکان اولین تلفن همراه خود را در سن هشت سالگی دارند.
تلفن‌های همراه با ارسال و دریافت فرکانس‌های مایکروویو از ایستگاه پایه کار می‌کنند.
وقتی تلفن همراه را به گوش خود می‌گیرید، مغزتان ناگزیر در معرض این امواج قرار می‌گیرد.
آیا مغز به این تأثیر واکنش نشان می‌دهد؟
یک مطالعهٔ جدید آمریکایی نشان می‌دهد که این قطعاً صادق است.
دکتر نورا ولکو این مطالعه را انجام داد.
دکتر ولکو و تیمش به مدت یک سال کامل ۴۷ فرد سالم را مطالعه کردند.
شرکت‌کنندگان در گوش‌های راست و چپ خود تلفن‌های همراه داشتند.
یکی از آن‌ها در حال کار بود اما بی‌صدا، دیگری خاموش بود.
دکتر ولکو از تجهیزات تصویربرداری مغز استفاده کرد تا بفهمد مغز در حین قرار گرفتن در معرض چه مقدار گلوکز مصرف می‌کند.
این یک شاخص بسیار حساس است برای اینکه آیا تغییراتی در فعالیت مغز وجود دارد که می‌تواند توسط یک
محرک – در این مورد، یک تلفن همراه – ایجاد شود.
وقتی مغز تحریک می‌شود، گلوکز مصرف می‌کند، درست مانند خودرویی که سوخت مصرف می‌کند.
قرار گرفتن در معرض تلفن همراه به مدت ۱۵ دقیقه با افزایش مصرف گلوکز در مغز همراه است که نشان می‌دهد
مغز توسط فرکانس‌های رادیویی تلفن همراه فعال شده است.
نیم‌کره‌ی راست مغز که بسیار به آنتن نزدیک بود، بیشترین افزایش در فعالیت متابولیک را
نسبت به زمانی که تلفن همراه خاموش بود نشان داد.
اگرچه فرکانس‌های رادیویی که توسط فناوری‌های فعلی تلفن همراه منتشر می‌شوند بسیار ضعیف هستند، اما
قادر به فعال‌سازی مغز انسان و ایجاد تأثیر می‌باشند.
وقتی تلفن همراه را در حالت بی‌صدا استفاده می‌کنید، آزمایش دکتر ولکو نشان داد که مغز انسان به امواج
میکروویو تلفن همراه واکنش متابولیکی نشان می‌دهد.
یک واکنش متابولیک در سطوح بسیار پایین‌تر از حد قانونی.
چیزی که بسیاری ادعا می‌کنند غیرممکن است.
و واکنش ثبت‌شده توسط دکتر ولکو، ثانویه به یک نگرانی بزرگ‌تر است:
نحوهٔ جذب این پرتوهای مایکروویو توسط مغز. این به عنوان مقدار SAR شناخته شد.
SAR مخفف نرخ جذب خاص است.
و این اندازه‌گیری میزان جذب امواج رادیویی توسط بدن انسان در یک بازه زمانی مشخص و در یک حجم معین است.
این اندازه‌گیری اثر گرمایی است که یک فرستندهٔ رادیویی بر بدن انسان دارد.
SAR به روش زیر اندازه‌گیری می‌شود. از یک سر مصنوعی استفاده می‌شود.
این با مخلوطی از گلوکز پر شده است که برای شبیه‌سازی مغز انسان طراحی شده است.
دستگاه آزمایشی میزان تابش مایکروویو را که از جمجمهٔ مدل عبور می‌کند، اندازه‌گیری می‌کند.
سپس مقدار SAR بر اساس میزان انرژی جذب‌شده محاسبه می‌شود.
برای اتحادیه اروپا، حد مجاز ۲ وات بر کیلوگرم برای میانگین ۱۰ گرمی بافت است.
برای ایالات متحده آمریکا، این مقدار ۱٫۶ وات بر کیلوگرم بر اساس میانگین بافت در ۱ گرم است.
ایالات متحده محدودیت بالاتری نسبت به اتحادیه اروپا دارد، اما کشورهای دیگری مانند استرالیا و
نیوزیلند از محدودیت‌های اتحادیه اروپا استفاده می‌کنند.
برخی از محبوب‌ترین تلفن‌های همراه موجود در بازار آن‌قدر تشعشع مایکروویو ساطع می‌کنند که
مقدار SAR آن‌ها درست در حد بالای مجاز قرار دارد.
هر میلی‌متر از جمجمه به محافظت از مغز در برابر تشعشع مایکروویو کمک می‌کند و بدین ترتیب مقدار SAR تلفن همراه را کاهش می‌دهد.
بچه‌ها به‌طور متوسط در سن ۸ سالگی اولین تلفن همراه خود را دریافت می‌کنند.
جمجمهٔ یک کودک هشت‌ساله به‌طور قابل‌توجهی نازک‌تر از جمجمهٔ یک بزرگسال است.
امید می‌رود که تلفن‌های همراه با ضخامت جمجمه‌ای معادل ضخامت جمجمهٔ یک کودک آزمایش شوند.
سر SAM جمجمه‌ای بزرگ با شکل متوسط انسانی است.
میانگین ۱۰٬۰۰۰ اندازه‌گیری سر انسان‌ها برای ساخت این سر فانتوم SAM به کار رفت که نمایانگر جمجمهٔ متوسط انسان است...
البته سر یک بزرگسال متوسط به‌طور قابل‌توجهی بزرگ‌تر از سر یک کودک هشت‌ساله است.
اما وقتی از شرکتی که سر فانتوم SAM را تولید می‌کند پرس‌وجو کردیم، دریافتیم که واقعیت حتی بدتر است.
مدل آزمون SAM صرفاً میانگین ۱۰٬۰۰۰ نفر نیست، بلکه میانگین ۱۰٬۰۰۰ سرباز در ارتش ایالات متحده است.
و پرسنل ارتش آمریکا قطعاً سرهایی بزرگ‌تر و ضخیم‌تر از یک کودک هشت‌سالهٔ معمولی دارند.
بنابراین کاملاً محتمل است که اگر تلفن‌های همراه روی جمجمهٔ یک کودک هشت‌ساله آزمایش می‌شدند، بیشتر آن‌ها رد می‌شدند.
چه کسی دستورالعمل‌ها را تعیین می‌کند؟
این‌ها افرادی هستند از کمیته‌ای به نام ICNIRP.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ افرادی که روی تلفن‌های همراه کار می‌کنند، مهندسان زیستی هستند.
آنها هیچ ایده‌ای ندارند که درون یک سلول زنده چه می‌گذرد، اما با تکبر درباره‌اش صحبت می‌کنند.
آنها فرض می‌کنند که تنها چیزی که می‌تواند بر رفاه یک موجود زنده تأثیر بگذارد، این است که آیا
آن به اندازه کافی قوی است تا بافت را گرم کند.
اما این مثل این است که بگوییم: «ما می‌دانیم وقتی تخم‌مرغ را می‌جوشانیم، سفت می‌شود.»
آنها نمی‌دانند که اگر تخم‌مرغ را نپزند، تبدیل به مرغ خواهد شد.
آنها کوچک‌ترین تصوری ندارند که این چگونه اتفاق می‌افتد. اما با این حال طوری صحبت می‌کنند که گویی می‌دانند.
در سال ۲۰۱۱، سازمان جهانی بهداشت طبقه‌بندی خطر تلفن‌های همراه را تغییر داد و آن‌ها را به دلیل افزایش خطر ابتلا به
گلیوما، نوع تومور مغزی مرتبط با استفاده از تلفن همراه، در گروه احتمالاً سرطان‌زا برای انسان‌ها قرار داد.
چه چیزی باعث این تغییر ناگهانی در وضعیت شد؟
مطالعات بی‌شماری دربارهٔ اثرات احتمالی تلفن‌های همراه بر سلامت انجام شده است.
برخی تأثیر را نشان می‌دهند. برخی هیچ تأثیری نشان نمی‌دهند.
اما قاطع‌ترین مطالعه از لنارت هاردل بود.
او بزرگ‌ترین و روشن‌بینانه‌ترین پروژهٔ تحقیقاتی را که تاکنون انجام شده است، رهبری کرده است.
او آثار خود را با آثار دیگران از سراسر جهان ترکیب کرد.
از اوایل دههٔ ۱۹۹۰، آن‌ها عادات تلفنی بیش از ۲۰۰۰ نفر در سراسر جهان را مطالعه کرده‌اند.
افرادی که تومورهایی مانند آستروسیتوماها و نوروماهای آکوستیک دارند، که شایع‌ترین تومورهای مغزی مرتبط با
استفاده از تلفن همراه هستند، به دلیل نزدیکی‌شان به گوش.
نتایج تکان‌دهنده است. آن‌ها نتیجه گرفتند که استفاده از تلفن‌های همراه واقعاً خطر تومورهای مغزی را افزایش می‌دهد.
و آنها همچنین کشف کردند که چرا مطالعات قبلی هیچ تأثیری نشان نداده بودند.
من فکر می‌کنم شواهد بیشتری وجود دارد که نشان می‌دهد این ماده سرطان‌زا است تا صرفاً ممکن است سرطان‌زا باشد.
اما فکر می‌کنم تا حدی آن را درک می‌کنم، چون بیشتر سرطان‌هایی که قرار است بیایند هنوز نرسیده‌اند.
مردم مدت کافی از تلفن‌های همراه استفاده نکرده‌اند تا اثرات واقعی آن آشکار شود.
مانند سایر مواد سرطان‌زا، حداقل ده سال طول می‌کشد تا اثر قرارگیری در معرض آن دیده شود.
از آنجا که انفجار تلفن همراه تنها در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ آغاز شد، جای تعجب نیست که تازه داریم اثرات آن را
می‌بینیم. و این اتفاق همین حالا در حال رخ دادن است.
پس صنعت مخابرات برای محافظت از کاربران خود در برابر تومورهای مغزی چه می‌کند؟
نگاهی گذرا به دفترچه‌های ایمنی نشان می‌دهد که آن‌ها بیشتر نگران حفاظت از خود هستند.
این مدل دستگاه بی‌سیم با الزامات قانونی مربوط به قرارگیری در معرض امواج رادیویی مطابقت دارد. هنگامی که طبق توضیحات
این بخش استفاده شود، با دستورالعمل‌های قانونی مطابقت دارد.
دستگاه بلک‌بری را حداقل ۲٫۵ سانتی‌متر از بدن خود دور نگه دارید، از جمله شکم زنان باردار و نوجوانان! زمان تماس را کاهش دهید!
در پشت تقریباً هر تلفن همراه، دستورالعمل‌هایی در مورد فاصله‌ای که باید از بدن حفظ شود، درج شده است.
دستورالعمل‌هایی که در اغلب موارد کاملاً غیرعملی هستند.
و وقتی صنعت مخابرات تحقیقاتی را دربارهٔ آسیبی که ایجاد می‌کند تأمین مالی می‌کند، چه اتفاقی می‌افتد؟
و این پژوهش نتیجه می‌گیرد که تأثیری وجود دارد و استفاده از تلفن همراه در بروز سرطان نقش دارد.
با این حال، آنها تمایل دارند این تحقیق را برای خود نگه دارند.
ما به‌سادگی نمی‌دانیم با میدان‌های الکترومغناطیسی چه چیزی را ذخیره می‌کنیم، زیرا اثرات عمدتاً بلندمدت هستند و
همان‌طور که شما می‌گویید، این قرار گرفتن همه‌گیر است.
و اتکای گسترده به این مواجهه‌ها.
ما هنوز کاملاً نمی‌فهمیم که چه می‌کنیم.
اگرچه همه‌گیرشناسی به‌وضوح نشان می‌دهد که استفاده از تلفن همراه خطر ابتلا به تومور مغزی را افزایش می‌دهد.
آنچه اعضای ICNIRP باید ببینند، یک رابطه علت و معلولی روشن است؛ اینکه چگونه رخ می‌دهد،
سازوکار آن چیست و دقیقاً چگونه سرطان ایجاد می‌شود.
ممکن است بدیهی به نظر برسد که موجودی که این‌چنین با فرکانس‌های زمین هماهنگ است و نسبت به میدان مغناطیسی آن بسیار حساس
است، به‌طور طبیعی به امواج مایکروویو ساخت بشر واکنش نشان دهد.
اما سال‌هاست که صنعت مخابرات با طرح همان سؤال از اقدامات خود دفاع کرده است.
همان‌طور که معلوم شد، آن‌ها سؤال اشتباهی پرسیدند.
پاسخ: ملاتونین.
می‌دانید، ملاتونین یک هورمون است و باور کنید یا نه، در مغز تولید می‌شود.
این ماده در غدهٔ پینه‌آل مغز تولید می‌شود و در مقایسه با ویتامین‌ها، برای مثال، خواص آنتی‌اکسیدانی بسیار قوی‌ای دارد:
ملاتونین پنج برابر قوی‌تر از ویتامین C و دو برابر قوی‌تر از ویتامین E است.
و فقط شب‌ها توزیع می‌شود.
و دقیقاً شب است که به آن نیاز داریم، زیرا در آن زمان به خواب می‌رویم و مغز ما سلول‌های بدن‌مان را ترمیم می‌کند.
و اینجاست که ملاتونین به کار می‌افتد.
هر روز، بدن ما حدود نیم میلیارد سلول را از دست می‌دهد.
و در شب بدن ما این سلول‌ها را از طریق فرایندی به نام میتوز سلولی، یعنی تقسیم سلول‌ها، جایگزین می‌کند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ کار آن چیست: آنچه به نام رادیکال‌های آزاد شناخته می‌شوند را به دام می‌اندازد.
این رادیکال‌های آزاد در واقع الکترون‌های اضافی باقیمانده از فرآیند تولید انرژی هستند که ما
برای بازسازی خود در وهله اول به آن‌ها نیاز داریم.
هر شب، وقتی بدن‌هایمان خود را بازسازی می‌کنند، میلیون‌ها سلول رادیکال آزاد به‌عنوان محصول جانبی میتوز سلولی تولید می‌شوند.
این سلول‌های رادیکال آزاد به سلول‌های سالم حمله می‌کنند.
به‌طور کلی پذیرفته شده است که سلول‌های رادیکال آزاد عامل اصلی یا مهم در بیشتر سرطان‌ها هستند.
مهم‌ترین دفاع بدن ما در برابر این رادیکال‌های آزاد، قوی‌ترین آنتی‌اکسیدان آن است: ملاتونین.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ وارد جریان خون می‌شود و به‌عنوان یک آنتی‌اکسیدان طبیعی و یک عامل ضدسرطان طبیعی عمل می‌کند.
ملاتونین یک عامل ضد سرطان بسیار، بسیار قدرتمند است.
این ماده به‌عنوان عامل آنکوستاتیک معروف عمل می‌کند که شما را از سرطان محافظت می‌کند.
این همچنین چرخه خواب-بیداری شما را تنظیم می‌کند و تضمین می‌کند که خواب خوبی در شب داشته
باشید و دوز مناسبی از ملاتونین دریافت کنید.
این یک مولکول ضدپیری است. به عبارت دیگر، رادیکال‌های آزاد را جذب می‌کند و به‌سادگی باعث می‌شود پوست شما جوان‌تر به نظر برسد.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
ما در آزمایشگاه خود ۱۲٬۰۰۰ مطالعه داریم که طی سال‌ها جمع‌آوری کرده‌ایم، که تعداد مطالعاتی بیش از آن چیزی است که
تاکنون درباره پاراستامول، داروی رایج برای سردرد، منتشر شده است.
علاقهٔ علمی به ملاتونین به‌طور قابل‌توجهی بیشتر از پاراستامول است.
عواقب کاهش ترشح ملاتونین چیست؟
بله، خوب، اگر سطح ملاتونین شما کاهش یابد، سیستم ایمنی شما ضعیف می‌شود.
در ابتدا ممکن است دچار مشکل در خواب شوید، یعنی نمی‌توانید به خواب بروید یا اگر به خواب رفتید، نمی‌توانید دوباره به خواب برگردید.
ممکن است دچار مشکلات قلبی شوید زیرا ملاتونین همچنین از قلب شما محافظت می‌کند.
و شما به دلیل اینکه سیستم ایمنی‌تان به طور بهینه کار نمی‌کند، بسیار مستعد ابتلا به بیماری هستید.
این‌ها برخی از اتفاقاتی هستند که وقتی سطح ملاتونین شما کاهش می‌یابد، رخ می‌دهند.
و برای مثال، یک زن میانگین مبتلا به سرطان پستان تنها یک‌دهم ملاتونین نسبت به یک زن عادی هم‌سن‌وسال خود دارد.
و در افرادی که سرطان پروستات دارند، میزان ملاتونین آن‌ها کمتر از نیمی از مقدار مورد نیازشان است.
کودکان اوتیستیک کمتر از نیمی از سطح ملاتونین مورد نیاز خود را دارند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ کاهش ملاتونین در کارکنان شیفت شب به دلیل کار در شب و قرار گرفتن در معرض نور.
آنها در شب ملاتونین تولید نمی‌کنند که مشخص شده خطر سرطان سینه را تا ۵۰٪ افزایش می‌دهد.
و آژانس بین‌المللی تحقیقات سرطان (IARC) به تدریج کار در شیفت شب را به دلیل کاهش ملاتونین ممکن است سرطان‌زا طبقه‌بندی کرده است.
اکنون مطالعات زیادی نشان می‌دهند که افرادی که شیفت شب کار می‌کنند یا نابینایان، نرخ ابتلا
به سرطان متفاوتی نسبت به جمعیت متوسط دارند.
و بیشتر این مطالعات از این دیدگاه حمایت می‌کنند که کمبود یا کاهش سطح ملاتونین تأثیر منفی بر سلامت دارد.
از آنجا که بدن تنها در شب بازسازی می‌شود، ملاتونین تنها زمانی تولید می‌شود که غدهٔ صنوبری تشخیص دهد هیچ نوری وجود ندارد.
و آنچه رخ می‌دهد این است که غدهٔ صنوبری به نور حساس است.
آن دقیقاً در نقطه‌ای قرار دارد که مغز شما سیگنال‌ها را از چشم‌هایتان دریافت می‌کند و در نقطه‌ی مرکزی با هم تلاقی می‌کنند.
به آن هستهٔ فراکیاسماتیک گفته می‌شود.
و اتصالات از آنجا مستقیماً به غدهٔ پینئال می‌روند تا به آن بگویند که آیا نور وجود دارد یا خیر.
وقتی نور وجود دارد، تداخل هم‌زمان با سیگنال‌هایی رخ می‌دهد که مغز می‌خواهد برای ترمیم سلول‌ها به آن‌ها ارسال کند.
پس بی‌معنی است که مغز این سیگنال‌ها را به سلول‌هایمان بفرستد تا به آن‌ها بگوید خودشان را ترمیم کنند، وقتی
این‌قدر تداخل وجود دارد که آن‌ها اصلاً آن را نمی‌شنوند.
پس صبر می‌کند، مغز صبر می‌کند تا تاریک شود.
چه پژوهش‌هایی نشان داده‌اند که میدان‌های الکتریکی، میدان‌های مغناطیسی یا امواج رادیویی بر تولید ملاتونین تأثیر دارند؟
بله، خوب، مؤسسه باتل در آمریکا از اواخر دههٔ ۱۹۷۰ روی این موضوع کارهای زیادی انجام داده است.
۱۲۳۴۳۲۱ و دانشمندانش، بری ویلسون، دیک استیونز و این افراد شروع به فکر کردن درباره‌ی آن کردند، چون می‌دانیم که وقتی
چراغ را روشن می‌کنی، مغز تولید ملاتونین را متوقف می‌کند.
پس آن‌ها فکر کردند که شاید مغز ما نتواند بین میدان‌های الکتریکی که خودمان به‌طور مصنوعی تولید می‌کنیم و نور طبیعی
که همه می‌دانیم در طول روز وجود دارد تمایز قائل شود، چون ما به‌سادگی در طول روز ملاتونین تولید نمی‌کنیم.
دلایل زیستی بسیار خوبی برای این وجود دارد.
بنابراین آنها فکر کردند که این میدان‌های الکتریکی سنتز ملاتونین را سرکوب می‌کنند، که به نوبه خود منجر به سرطان،
به‌ویژه سرطان پستان در زنان می‌شود، زیرا دیگر از محافظت ایمنی که معمولاً وجود دارد، برخوردار نخواهند بود.
پس مغز امواج رادیویی را به‌عنوان امواج نوری تفسیر می‌کند؟
بله، ما نمی‌توانیم بین آن‌ها تمایز قائل شویم.
فرضیه اینکه غدهٔ صنوبری نمی‌تواند بین فرکانس‌های نوری و فرکانس‌های ساخت بشر تمایز قائل شود، با
انبوهی از پژوهش‌ها به‌طور غیرقابل‌انکاری اثبات شده است.
اثرات مهاری مستقیم میدان‌های مغناطیسی ضعیف (۵۰ هرتز و ۱۶ و ۲/۳ هرتز) بر سنتز ملاتونین در
غدهٔ صنوبری همسترهای دزونگاری (Phodopus sungorus)
نتایج مطالعه حاضر نشان می‌دهد که میدان‌های مغناطیسی کم‌فرکانس قادر به کاهش تولید ملاتونین در غدد پینه‌ای جداشدهٔ همستر هستند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ... کاهش تولید ملاتونین ...
… اثرات میدان‌های الکترومغناطیسی بر محتوای ملاتونین دورانی فتو‌فازیک در بازهای آمریکایی …
در خلاصه، میدان الکترومغناطیسی بر ملاتونین پلاسما در بازهای کوچک آمریکایی تأثیر گذاشت، ...
میدان‌های الکترومغناطیسی می‌توانند بر مهاجرت آن‌ها تأثیر بگذارند...
… عدم وجود اثر مزمن قرار گرفتن در معرض سیگنال‌های رادیویی موج کوتاه بر غلظت ملاتونین در بزاق گاوهای شیری.
بنابراین، یک اثر حاد تأخیری میدان‌های الکترومغناطیسی بر غلظت ملاتونین است ...
A 0.5 G، میدان مغناطیسی ۶۰ هرتز تولید ملاتونین را در پینئالوsitها مهار می‌کند.
… کاهش متوسط ۴۶٪ در تولید ملاتونین القاشده توسط نوراپی‌نفرین در سلول‌های هیپوفیز خلفی. نتایج از فرضیه حمایت می‌کنند که قرار
گرفتن در معرض میدان‌های الکترومغناطیسی می‌تواند با تأثیر بر سلول‌های منفرد، تولید ملاتونین را در غده هیپوفیز سرکوب کند.
مواجهه با سرکوب ملاتونین
می‌تواند در غدهٔ پینه‌آل تولید شود،
با تأثیرگذاری بر سلول‌های منفرد.
میدان‌های الکترومغناطیسی/امواج رادیوفرکانس (EMF/EMR) ملاتونین را در حیوانات و انسان‌ها کاهش می‌دهد دکتر نیل چری ۲ سپتامبر ۲۰۰۲
هفده مطالعه نشان می‌دهد که قرار گرفتن در معرض میدان‌های الکتریکی و مغناطیسی کم‌فرکانس (ELF) و امواج رادیوفرکانس/مایکروویو
(RF/MW) ملاتونین را کاهش می‌دهد. شانزده مطالعه کاهش معنادار ملاتونین مرتبط با EMR را در انسان‌ها مشاهده کرده‌اند.
آیا فکر می‌کنید شواهد قاطعی وجود دارد که نشان دهد میدان‌های الکتریکی، میدان‌های مغناطیسی و
امواج رادیویی بر تولید ملاتونین تأثیر می‌گذارند؟
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ این پژوهش نشان می‌دهد که سطح ملاتونین در بازهای تیزپه با قرار گرفتن در معرض کاهش می‌یابد؛ اینکه در ساختمان‌های
نزدیک دکل‌های رادیویی، سارهای وحشی نسبت به لانه‌های سار که از دکل‌های رادیویی دور هستند، فرزندان کمتری دارند؛ مطالعاتی
بر روی مورچه‌ها، زنبورها و گونه‌های مختلف پرندگان، و مطالعاتی بر روی پستانداران دریایی همگی به یک سمت اشاره می‌کنند.
اما سپس مطالعات آزمایشگاهی روی سلول‌های غدهٔ صنوبری وجود دارد که واقعاً ملاتونین سنتز می‌کنند.
من در حال بررسی اثر میدان‌های مغناطیسی بر این سلول‌ها هستم.
و در هر مرحله از ارزیابی ملاتونین، نشان داده شده است که میدان‌های مغناطیسی با تولید ملاتونین تداخل ایجاد می‌کنند.
بنابراین شواهد در تمام جنبه‌های تولید ملاتونین و مهار تولید آن توسط میدان‌های مغناطیسی کاملاً روشن است.
این پژوهش واقعاً هر جنبه‌ای از این مسیر را پوشش می‌دهد.
آیا فکر می‌کنید که این به اندازه کافی قاطع است؟
بله، من می‌گویم که این نتیجه‌بخش است.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ شگفت‌انگیزترین ویژگی بدن‌های ما توانایی آن‌ها در خنثی‌سازی تولید رادیکال‌های آزاد از طریق تولید ملاتونین است.
ما در درون خود تعادلی دقیق و سیستمی دفاعی بی‌نقص ایجاد کرده‌ایم.
بدن‌های ما میلیون‌ها سال طول کشیده تا این تکنیک را به کمال برسانند.
۱۲۳۴۳۲۱ فناوری‌ای که بر اساس محیطی که در آن رشد کرده‌ایم ایجاد شده است.
اما آیا محیط‌زیست ما در دهه‌های اخیر تغییر نکرده است، آن هم به‌طور نمایی؟
به چشم غیرمسلح، جهان یکسان به نظر می‌رسد، اما در سطح سلولی، این بزرگ‌ترین تغییر محیطی است که زندگی ما تاکنون تجربه کرده است.
واضح است که چنین تغییر عظیمی ناگزیر چنین تعادل ظریفی را برهم خواهد زد.
و عواقب تولید نکردن مقدار مناسب ملاتونین توسط بدن ما می‌تواند مرگبار باشد.
دانشمندان سراسر جهان اکنون معتقدند که رادیکال‌های آزاد می‌توانند عامل یا یکی از عوامل مؤثر در
همه بیماری‌های شناخته‌شده باشند، نه فقط سرطان.
در آغاز قرن بیستم، لوسمی دوران کودکی یک پدیده نادر پزشکی بود.
از آن زمان تاکنون، ما تنها شاهد افزایش لوسمی در میان کودکان بوده‌ایم.
این هر سال حدود دو درصد افزایش می‌یابد.
و این موضوع در مورد بسیاری از بیماری‌های دیگر نیز صدق می‌کند: اوتیسم، تومورهای مغزی، سرطان.
نرخ سرطان در دههٔ ۱۹۱۰ احتمالاً تنها نصف نرخ کنونی بود.
بسیاری از بیماری‌های دیگر در مطالعات و پژوهش‌های علمی به قرار گرفتن در معرض میدان‌های الکترومغناطیسی و
تشعشعات مرتبط دانسته شده‌اند؛ نه تنها خطوط برق، بلکه میدان‌های رادیویی و مایکروویو نیز.
در طول پنجاه سال گذشته، ما در اقیانوسی از تابش الکترومغناطیسی غوطه‌ور بوده‌ایم. این تابش در همه‌جا ما را احاطه کرده است.
نامرئی است، نمی‌توانیم آن را ببینیم. اما می‌دانیم که هست.
هر بار که از تلفن همراه خود استفاده می‌کنید، می‌دانید که آنجا هست. ۱۲۳۴۳۲۱
۱۲۳۴۳۲۱ بازگرداندن زمان به عقب فوق‌العاده دشوار است. غیرممکن.
اما ما باید از این تأثیرات بر سلامت آگاه باشیم تا بتوانیم اقدامات احتیاطی لازم را انجام دهیم.
اگر بخواهیم این کار را انجام دهیم، باید آن را انجام دهیم.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ آنچه مرا نگران می‌کند، چیزهایی است که در واقع اکنون در حال وقوع هستند
شاید به اندازه کافی توجه نکرده باشیم.
یکی از مسائلی که اکنون رخ می‌دهد اوتیسم است، یا بهتر است آن را با نام صحیحش بنامیم: اختلال طیف اوتیسم.
آیا فکر می‌کنید که به نقطه‌ای در علم رسیده‌ایم که تقریباً هیچ گروه کنترل‌شده‌ای برای آزمایش چنین مسائلی باقی نمانده است،
چون تقریباً همه تلفن همراه دارند، تقریباً همه وای‌فای دارند و تقریباً همه در معرض میدان‌های الکترومغناطیسی قرار دارند؟
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله، ما همه به نقطه‌ای رسیده‌ایم که افراد زیادی در معرض میدان‌های الکترومغناطیسی تلفن‌های همراه و
وای‌فای قرار دارند، به‌طوری‌که دیگر گروه کنترل برای مقایسه سلامت افراد در معرض و افراد بدون قرارگیری نداریم.
اگر اجازه دهید تشبیهی بزنم:
ما دریافتیم که سیگار کشیدن می‌تواند باعث سرطان ریه شود. ۱۲۳۴۳۲۱
این به این دلیل بود که برخی افراد سیگار نمی‌کشیدند و آن‌ها گروه کنترل را تشکیل دادند.
اگر همه سیگار می‌کشیدند، هرگز متوجه نمی‌شدیم که سیگار می‌تواند باعث سرطان ریه شود. ۱۲۳۴۳۲۱
و همه از سرطان ریه می‌مردند و این بیماری به‌عنوان یک بیماری ملی شناخته می‌شد بدون اینکه به سیگار کشیدن مرتبط باشد.
آنچه در مورد تداخل تلفن همراه اتفاق می‌افتد این است که ما تمام آن بخش‌های جمعیت را که در معرض آن قرار ندارند از دست می‌دهیم.
حتی آن عدهٔ اندکی که تلفن همراه ندارند نیز در محاصرهٔ تشعشعات تلفن‌های همراه قرار دارند؛ وقتی
برای خرید می‌روند، در قطار، هر جا که می‌روند!
این فقط «کَناری در معدن زغال‌سنگ» نیست، مثل من.
در نهایت، اگر صرفاً میدان‌های الکترومغناطیسی در جو را افزایش دهید، که دقیقاً کاری است که ما انجام می‌دهیم،
اکنون یک میلیون برابر بیشتر میدان‌های الکترومغناطیسی و امواج مایکروویو در محیط نسبت به سی سال پیش داریم.
در مقطعی، این موضوع بر شما هم تأثیر خواهد گذاشت!
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بسیار دشوار است بگوییم در پانزده سال آینده کجا خواهیم بود.
اما باید بگویم که تنها در چند سال اخیر است که داریم درمی‌یابیم این اثرات مضر چه هزینه‌های سنگینی بر دوش جمعیت گذاشته است.
و سپس بیدار می‌شویم و به علل نگاه می‌کنیم. و باید در مورد علل کاری انجام دهیم.
ما موجودی هوشمند اما پیچیده هستیم.
نحوه عملکرد بدن ما نه تصادفی است و نه چیزی است که یک‌شبه رخ داده باشد.
مانند هر موجود زندهٔ دیگر روی این سیاره، ما خود را با محیطی که در آن زندگی می‌کنیم وفق داده‌ایم.
محیطی که از سپیده‌دم زمان توازن ظریفی از میدان‌ها و طنین‌ها را به نمایش گذاشته است.
این پدیده‌ها نه‌تنها ما را احاطه کرده‌اند، بلکه ما را به آنچه هستیم تبدیل می‌کنند.
سلول‌های بدن ما با استفاده از فرکانس‌های نوری با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند، درست همان‌طور که DNA ما از
فرکانس‌های الکترومغناطیسی برای تکثیر استفاده می‌کند.
در هستهٔ همهٔ این‌ها پروتون‌ها و الکترون‌ها قرار دارند که بار مثبت و منفی دارند و همهٔ حیات را مغناطیسی می‌کنند.
مانند همه موجودات زنده، ما به سلول‌های کریپتوکروم مجهز هستیم که به ما امکان می‌دهد این میدان‌ها را
به شیوه‌هایی درک کنیم که به‌سختی می‌توانیم بفهمیم.
ما موجوداتی از فرکانس، الکتریسیته، نور و مغناطیس هستیم.
۱۲۳۴۳۲۱ و میلیون‌ها سال طول کشید تا به آن تبدیل شود؛ فرایندی که با اولین سلول آغاز شد.
اگرچه ما فناوری بی‌سیم را پذیرفته‌ایم و آن را در زندگی روزمره‌مان گنجانده‌ایم، بدن‌هایمان در سطح سلولی با آن همگام نشده‌اند.
فرکانس‌هایی که اکنون ما را احاطه کرده‌اند، برای سلول‌های ما به همان اندازه بیگانه هستند که اگر
می‌توانستیم آن‌ها را ببینیم، برای چشم‌هایمان بیگانه می‌بودند.
فرزندان ما در دنیایی به دنیا می‌آیند که بدن‌هایشان به سادگی نمی‌تواند آن را درک کند.
۱۲۳۴۳۲۱ این همه به کجا خواهد انجامید؟
در حالی که این فیلم در حال ساخت است، فناوری 4G در سراسر جهان در حال استقرار است. برای امکان‌پذیر
ساختن این موضوع، محدودیت‌ها در حال افزایش هستند.
وای‌فای تقریباً در هر خانه، مدرسه و مغازه‌ای در دسترس است و همواره ما را احاطه کرده است.
فناوری تلفن DECT را می‌توان در تقریباً هر خانه‌ای یافت.
در زمانی که صنعت باید مسئولانه عمل کرده و احتیاط کند، بی‌مبالاتی بی‌پروا نسبت به سلامت بلندمدت ما از خود نشان می‌دهد.
پول بر جهان حکم‌فرماست.
و احتمال اینکه آنها در این مورد وجدان پیدا کنند، تقریباً به همان اندازه است که برای صنعت دخانیات بود.
پس اگر قرار باشد تغییری رخ دهد، این تغییر از جانب آن‌ها نخواهد بود.
این باید از ما بیاید!
ما فقط باید چشمان‌مان را باز کنیم و مشکل را بشناسیم.
آیا قصد دارید از MTHR برای تأمین مالی تحقیقات دربارهٔ تأثیر امواج رادیویی بر ملاتونین استفاده کنید؟
با توجه به اینکه این همان سازوکاری است که مردم وقتی می‌گویند تلفن‌های همراه در تولید
ملاتونین اختلال ایجاد می‌کنند، به آن اشاره می‌کنند.
ملاتونین یک آنتی‌اکسیدان است، یک جاروبرقی برای رادیکال‌های آزاد، اگر بخواهید.
وقتی ما یک پیشنهاد پژوهشی صادر می‌کنیم، که اکنون همین کار را انجام می‌دهیم، در حالی که بر حوزه‌های مورد علاقهٔ
ویژه تأکید می‌کنیم، از متقاضیان و ارائه‌دهندگان در سراسر طیف دعوت به ارسال درخواست‌ها و پیشنهادها می‌کنیم.
با این حال، این موارد باید همراه با سایر درخواست‌هایی که دریافت می‌کنیم، اولویت‌بندی شوند. بودجهٔ ما محدود است.
اما در حال حاضر هیچ تحقیقاتی در مورد ملاتونین برنامه‌ریزی نکرده‌ایم. در حال حاضر اولویت ما نیست.
MTHR هنوز باید در تحقیقاتی سرمایه‌گذاری کند که بررسی می‌کنند تلفن‌های همراه چگونه بر ملاتونین تأثیر می‌گذارند.