Резонанца, суштества на фреквенција
Сè повеќе луѓе страдаат од здравствени проблеми како вртоглавица, главоболки, срцева аритмија или несоница.
Стресот често се наведува како причина.
Следниот документарен филм од 2012 година покажува дека таквите симптоми често се поврзани
со сосема различни, помалку познати причини.
Филмот нè води на патување од нашите почетоци до 1990-тите, кога започна проширувањето на технологијата за безжична комуникација.
Оттогаш човештвото е потопено во океан од вештачки фреквенции.
Со голо око планетата изгледа иста, но на клеточно ниво тоа е најголемата промена со која животот на Земјата некогаш се соочил.
Ефектите не треба да се потценуваат!
Kla.TV го преведе и дублираше овој филм на германски за вас.
Научниците, претставниците на индустријата, лекарите и засегнатите лица го кажуваат своето мислење.
Се надеваме дека ќе уживате во гледањето на следниот документарен филм од Џејмс Расел: "РЕЗОНАНЦА – Суштества на фреквенцијата"!
Во средината на 1980-тите, околу три проценти од луѓето во повеќето земји користеа мобилни телефони;
денес, речиси сто проценти користат мобилни телефони.
Кога ќе наполнат 19 или 20 години, тие ќе користат мобилни телефони веќе 10 години, а ние немаме поим какви ризици тоа носи.
Ние сме потопени во океан од електромагнетно зрачење. Тоа нè опкружува насекаде.
Невидливо, не можеме да го видиме. Но знаеме дека е таму.
Секој пат кога го користиш мобилниот телефон, знаеш дека е таму.
Исклучително е тешко да се врати часовникот назад. Невозможно.
Но треба да бидеме свесни за овие здравствени ефекти за да можеме да преземеме безбедносни мерки.
Во моментов, изјавата на СЗО за ова е дека тоа е реалност.
Ние не бевме единствениот кластер на рак околу антена; има многу кластери на рак околу антени.
Повеќето од раковите што ќе дојдат сè уште не се појавиле.
Како можеме воопшто да мислиме дека сме безбедни кога ги зрачиме нашите мозоци со микробранови?
Едноставно сè уште не го разбираме целосно тоа што го правиме.
Конечно имаме соопштение за тоа дали мобилните телефони предизвикуваат рак.
Еден непознат научник е пред да направи откритие што требаше да го промени сè. Неговото име беше Винфрид Ото Шуман.
Од тој ден натаму, тој ги учеше своите ученици на физиката на електрицитетот .
Како сфера во сфера може да генерира електричен напон. И како резултат: фреквенција.
На часот на Шуман имаше потешкотии да ја разбере темата.
За да им биде полесно, професорот им наложи да замислат дека Земјата е една сфера, а јоносферата е друга.
Потоа тој ги замоли да ја пресметаат тензијата меѓу нив.
Бидејќи и самиот немаше поим, Шуман исто така почна да пресметува.
Конечно, тој стигна до фреквенција од околу 10 херци.
Колку и неверојатно да му изгледаше на Шуман, нашата планета имаше пулс, мерлива
фреквенција која го опкружуваше животот на Земјата.
Иако професорот беше горд на своето откритие, тој рече дека тоа не е од големо значење.
Особено затоа што беше објавено само во мало научно списание, ограничено на задните страници под наслов "Шуман резонанса".
Ќе поминат неколку години, вклучувајќи неверојатен пресврт на судбината, пред професорот да ја
сфати вистинската важност на Шумановата резонанца.
Овој пресврт на судбината започна 30 години порано со друг германски научник по име Ханс Бергер.
Користејќи самонаправен ЕЕГ-уред, Бергер го направи првото снимање на електричната фреквенција што ја пренесува човечкиот мозок.
Првично беше предложено бранот да се именува по човекот што го откри, но Бергер, кој беше скромен
човек, избра алфабетско име. Го нарече: "Алфа-бранот".
Набргу по откритието на професорот Шуман, еден од колегите на Ханс Бергер, човек по име Анкермулер, наиде на искината копија од
мало научно списание; токму истото мало научно списание во кое откритието на професорот
Шуман беше објавено неколку години порано.
Тој ја прочита статијата неколку пати и одненадеж го затресе главата во неверица.
Тој веднаш ја препозна големината на она што го очекуваше.
Фреквенцијата на алфа-брановите што ги забележа Ханс Бергер беше речиси идентична со
Шумановата резонанца: фреквенцијата на Земјата.
Д-р Анкермулер веднаш го контактираше Шуман за да го убеди да спроведе понатамошни истражувања.
Шуман се согласи и продолжи да ги развива своите откритија заедно со еден од своите студенти.
Тие детално проучуваа како напонот се испразнува преку молња во шуплината на јоносферата.
Конечно, тие стигнаа до прецизна фреквенција: пулсот на Земјата, Шумановата резонанца, беше
точно 7,83 херци. Откритието беше изненадувачко.
Дали Шумановиот резонанс беше само сличен на алфа-брановите на човечкиот мозок? Не – тој беше идентичен!
Фреквенцијата на мозокот, која ја контролира нашата креативност, нашиот учинок, нашиот стрес, нашите стравови и нашиот имунолошки
систем, некако се усогласи со фреквенцијата на планетата.
Пулсот на земјата стана пулсот на самиот живот.
Фреквенцијата на бранот се мери во херци. Ова се однесува на бројот на осцилации што бранот ги прави за една секунда.
Фреквенциите се движат од една трилионска од атомот до должината на самиот универзум.
Теоретски, фреквенциите се бесконечни, апсолутно бескрајни.
Ако тоа беше случајност, тогаш тоа беше една од најспектакуларните на природата!
Па што значеше сето тоа? Не помина долго пред некој да се обиде да дознае.
Неговото име беше Рютгер Вевер, познат научник во Институтот Макс Планк.
Во раните 1960-ти години, професорот изгради подземен бункер за да го проучува циркадијалниот ритам на луѓето.
Циркадијалниот ритам е дневно-ноќниот ритам што е врежан во сето живо .
Во текот на триесет години, професорот спроведе експерименти во кои 1.234.321 студент-волонтер живееше во бункерот
седум недели, целосно заштитен од природните земјини резонанси.
Неговите наоди ни даваат некои изненадувачки сознанија.
Тој откри дека физичкото и менталното здравје на студентите страдаше штом Шумановата резонанца беше филтрирана од бункерот .
Тој ги однесе студентите таму. Не се осмели да го направи тоа со болни или постари луѓе.
Тој ги однесе младите студенти таму, бидејќи знаеше — Вевер знаеше — дека тоа ќе има влијание.
Значи, очигледно нема Шуманова резонанса под земја.
Од внатрешноста на Земјата имаше само попречни магнетни полиња.
Кога ги закопа под земја, тие почнаа да се чувствуваат лошо, имаа главоболки и нивниот циркадијален ритам беше целосно нарушен.
Интересно беше што кога тој ја примени фреквенцијата од 7,83 херци со магнетски пулсен генератор, таа веднаш престана.
Вевер тајно ја внесе фреквенцијата 7.83 во бункерот преку вештачки предавател.
Секој пат кога го правеше ова, тој забележуваше дека штетните ефекти што ги претрпуваа
волонтерите или исчезнуваа, или се намалуваа.
Нејзиниот стрес, главоболките и емоционалниот напор се намалија, а нејзината благосостојба беше вратена.
Цело време за време на воведувањето на Шумановиот резонанс.
Истражувањето на Вевер откри неверојатна врска помеѓу човечкото здравје и природната фреквенција на планетата.
А во 2011 година, револуционерно истражување сугерираше нешто уште поимпресивно:
Шумановата резонанца може да биде поврзана со почетокот на самиот живот.
Пробивот беше постигнат од Лук Антуан Монтањје, научникот добитник на Нобелова награда кој прв го откри вирусот ХИ во .
Професорот спроведе експерименти за меморијата на водата и истражуваше како водата може да ја задржи
меморијата на супстанции што претходно биле растворени во неа.
При тоа, тој наиде на нешто што ќе ги оспори принципите на науката.
Сето живо потекнува од живот. Ова е основен принцип на науката кој никогаш не е побиен од ниту еден експеримент.
Животот може да настане само таму каде што претходно постоел живот.
И механизмот за ова секогаш се разбирал како материјален.
Значи, како јајце и сперматозоид, или спори и клеточна делба.
Сепак, експериментите на Лук Монтање изнесоа сосема поинаква хипотеза.
Професорот покажа дека ДНК секвенците, вистинските градивни блокови на животот, комуницираат меѓу себе во вода
со емитување на нискочестотни електромагнетни бранови.
Дури и кога ДНК-то беше складирано во одделни епрувети, професорот сепак откри електромагнетичка комуникација меѓу нив.
Колку софистицирана може да биде оваа комуникација?
Па, Лук Монтање покажа дека тие се способни да формираат нуклеотиди – градбени блокови на
ДНК – и да се состават во целосно нова ДНК.
Научниците ги комбинирале овие компоненти безброј пати, но во ниту еден експеримент не успеале да ја разгорат
искрата на животот и да ги претворат нуклеотидите во вистинска ДНК без претходно да постои ДНК.
Сепак, животот може да постои само таму каде што животот веќе постоел порано.
Сепак, во експериментите на Лук Монтање, ДНК беше целосно филтрирана од водата. Сепак, се формираше нова ДНК.
Како тоа воопшто беше можно? Како Лук Монтање успеа да постигне она што ниту еден друг научник не можеше?
И како создаде живот таму каде што немаше живот?
Што беше толку различно во експериментите на Лук Монтање?
Присутна беше фреквенција. Фреквенција која, ако се отстрани, ќе предизвика неуспех на експериментот.
Но кога беше присутна, таа обезбедуваше успех. Оваа фреквенција беше 7,83 херци: Шумановата резонанца.
Тука беше воспоставена деликатната врска помеѓу животот и фреквенцијата на планетата.
Меѓудејство помеѓу живи организми и електромагнетни фреквенции. Зависност, поврзаност.
Докази за ова може да се најдат со читање на научни статии, но уште поочигледни докази може
да се најдат едноставно со излегување надвор.
Како се случи сето ова? Па, ако ја погледнете историјата на Земјата, тоа изгледа прилично очигледно.
Шумановите бранови се дел од оваа планета уште од самиот почеток.
Животот се разви, опкружен од нив, и неизбежно се усогласи со нив.
Всушност, нашата чувствителност кон фреквенцијата е длабоко поврзана со нашата
способност да го доживееме друг феномен на планетата.
Пред две милијарди години, магнетотактичките бактерии воспоставија едноставен, но
фасцинантен однос со магнетското поле на Земјата.
Едноклеточниот организам содржеше честички од магнитен материјал.
Ова му овозможи да постапува како игла на компас и да се ориентира според магнетните линии на Земјата.
Како што организмите стануваа сè посложени, нивната зависност од магнетните полиња на Земјата исто така растеше.
Знаеме дека пчелите се чувствителни на магнетни полиња. Знаеме дека во нивните тела имаат честички магнетит.
И лабораториските тестови покажаа дека тие навистина се чувствителни на магнетни полиња.
Лабораториските тестови покажаа дека е можно да се контролира начинот на кој пчелите ги градат своите саќе преку
создавање вештачко магнитно поле, и очигледно е дека пчелите ги користат магнетните полиња за ориентација.
Нежната рамнотежа на животот на Земјата е совршено илустрирана со нашата зависност од
пчелите и нивното опрашување на растенијата.
Се верува дека животот без пчели едвај би имал шанса.
Опрашувањето од инсекти е неопходно за речиси сè што ја прави храната интересна:
Значи, овошјето, јаткастите плодови и сè тоа бара опрашување од инсекти, а пчелите се најважната група опрашувачи.
Ако не постоеја пчели...
Да, ако не беа пчелите, ќе имавме многу досадна исхрана.
Да, би имале многу скромно постоење. Мислам дека тоа е поентата, без пчели...
И, секако, покрај растенијата што ни се потребни за храна, тие исто така ги опрашуваат дивите растенија, а во
многу случаи дури и не ги знаеме деталите за опрашувањето.
Но можеме да бидеме сигурни дека многу од нашите диви растенија би исчезнале без пчели што ги опрашуваат.
Со нас е Мериен Фрајзер, виш соработник за пчеларство при Државниот универзитет во Пенсилванија.
Кои се класичните критериуми за смртност на пчелите што пчелар може да ги користи за да излезе, да ги погледне
пчелите и да каже: "Ова изгледа како класичен случај на тоа"?
Симптомите се дека иако пчелите се релативно здрави и силни, популацијата на возрасни пчели во кошницата се
намалува во краток временски период; таа ја напушта колонијата.
А што останува е многу легло, односно млади пчели, мед и полен.
На кои континенти е забележана оваа смртност на пчели?
Намалувањето на популациите на медоносни пчели навистина се случило ширум светот.
Многу други земји пријавуваат опаѓање на популациите на пчели.
Дали ова навистина се должи на таканаречениот феномен на смртност на пчели познат како "синдром на колапс на колонии"
(CCD), за кој постои специфичен сет критериуми, е друго прашање.
И тоа е една од точките што се обидуваме да ги разбереме преку комуникација со други луѓе од други делови на светот.
Оваа сегашна загриженост постои уште од околу 2006 година, особено во Соединетите Американски Држави, каде што многу
професионални пчелари ненадејно открија дека нивните пчели, кои до одреден момент во годината беа здрави,
потоа претрпуваа спектакуларни загуби кон крајот на летото.
И тие изгледаа поинакви од сè што било видено досега.
Па луѓето дојдоа до своите пчеларници и открија дека нема пчели.
Овој тип на смртност на пчели, познат и како CCD (синдром на колапс на колониите), ги погодува пчелните колонии
ширум светот, при што некои земји пријавуваат загуби до 70%.
Се наведоа различни причини како тригери.
Но ниту еден од нив не можеше конечно да објасни зошто пчелите одеднаш престанаа да се
враќаат во своите кошници – со еден исклучок:
Сензационална истражувачка работа на Јокен Кун и неговиот тим.
Во еден експеримент, лекарот работеше со осум пчеларски колонии и постави стандарден DECT телефон во четири од нив.
Потоа научниците следеа дали присуството на DECT телефон имаше какво било влијание врз тоа дали пчелите се
враќаа во својот кошник. Резултатите беа изненадувачки.
Пчелите се вратија во нормален број во кошниците каде што не беа поставени DECT телефони.
Сепак, речиси ниту една пчела не се врати во кошниците во кои имаше DECT телефон.
Ниту една пчела не се врати во еден од кошниците во кој имаше DECT телефон.
За да ја разбереме целосно значењето на експериментот на д-р Кун, прво мораме да разбереме како функционира DECT телефон.
Причината поради која можете да се движите низ вашата куќа и да зборувате на вашиот DECT телефон е што базалната
станица на вашиот DECT телефон испраќа електромагнетни бранови, наречени микробранови, до вашата слушалка.
Ова е токму истиот начин на кој антена за мобилна телефонија комуницира со мобилен телефон.
DECT телефон во суштина е минијатурна верзија на антена за мобилен телефон.
Ако пчела е погодена од она што произлегува од DECT телефон, таа сигурно ќе биде погодена и од
она што произлегува од антена на мобилен телефон.
И со 4 милијарди корисници на мобилни телефони ширум светот, ненадејно се појави
алармантен број на антени за мобилни телефони.
Магнетниот сетилен орган за ориентација на пчелата ѝ овозможува да се ориентира
користејќи ги линиите на магнитното поле на Земјата.
Вештина во која е инвестирано милиони години развој и фино дотерување.
Зарем не е очигледно дека таквата висока чувствителност би била погодена дури и од
најмалите промени во електромагнетното опкружување?
Што, тогаш, значи оваа огромна промена, која се случи речиси преку ноќ?
Дали постојат други видови кои се чувствителни на магнетни полиња?
Сензитивност што на крајот ги прави ранливи на човечки создадени фреквенции?
За жал, откривањето на нов протеин наречен криптохром сугерира дека сето живо има магнетна чувствителност.
Тие беа откриени во растенијата во 1990-тите. Нивната функција е да ја апсорбираат сината
светлина, која е потребна за регулирање на растот.
Оттогаш, тие се пронајдени кај инсекти, животни, цицачи, луѓе и птици.
Криптохромите се биолошки молекули наречени протеини.
Тие се произведуваат од некои од нашите гени, наречени CRY гени.
А молекулата криптохром всушност го регулира нашиот циркадијален ритам, вклучувајќи ја и продукцијата на мелатонин.
Некои од криптохромите изгледа дека имаат функција да апсорбираат светлина, делувајќи како детектори за циркадијалниот часовник.
Значи, тие се влез за ритамот ден-ноќ што многу видови, како растенијата така и животните, изгледа го имаат.
Но во 2000 година, Торстен Ритц откри уште по изненадувачка улога за криптохромот.
Во серија експерименти со црвеногушки, тој докажа дека нивниот сетилен орган за ориентација не се заснова
исклучиво на магнетизам, туку произлегува директно од криптохромните клетки сместени зад окото.
Мислам дека публикациите на Риц претставуваат еден од тие преломни моменти во науката.
Бидејќи тој сугерира дека оваа молекула криптохром – запомнете, таа е одговорна за влијание и контрола на
циркадијалните ритми – и токму оваа молекула е одговорна за тоа што им дава на птиците компас, магнитен компас.
Птиците буквално ги гледаат магнетните полиња на Земјата, можеби како светла или темна дамка над нивната видна област.
И кога ќе го поместат главата или телото, местото или ознаката се движи со нив – слично
на дисплејот пред пилотот во борбен авион.
Тие имаат нешто што го гледаат, што им овозможува да се ориентираат додека летаат.
Начинот на кој го тестираше ова беше да ги изложи птиците на високочестотни полиња за да види дали
тоа навистина ќе го наруши нивниот магнитен компас.
Се покажа дека не само што високофреквентното поле навистина ја наруши миграцијата на црвеногушите врапчиња, туку
тоа беше случај дури и при многу ниски јачини на полето.
Навистина е важно и навистина интересно што дури и многу слаби високочестотни полиња
влијаеја на компасот на црвеногушите врапчиња.
Експериментите на Ритц јасно покажаа дека клетката на криптохром, која се користи за навигација, е сериозно погодена од
вештачки фреквенции – дури и од фреквенции кои се далеку под оние што регулаторното тело ICNIRP ги смета за безбедни.
Сите студии за навигација кај животните, кај бубашваби, зебра-финчиња, кокошки, црвеногушки – во сите нив беше
утврдено дека нивниот магнитен компас е нарушен од високочестотни полиња далеку под границите утврдени од ICNIRP.
Јас работам со птици, конкретно со птици и инсекти.
Покажав дека тие се чувствителни на полиња многу под нивото на ICNIRP, кои се тврдат дека се безбедни за нас луѓето.
Ако ги погледнете овие вредности, на кои истражувањата покажуваат дека животните реагираат чувствително – постои многу добра
литература за ова која покажува дека овие вредности се значително пониски од вредностите на кои ни е дозволено да бидеме изложени
и, следствено, на кои се изложени и животните во околината.
Постојат многу цврсти научни основи за да се верува дека магнетните полиња, вештачките магнетни
полиња, ќе го уништат живеалиштето на голем број видови.
Колку многу се промени нашата животна средина како резултат на електромагнетните полиња?
Во последните 25 години, тоа се промени до непрепознатливост...
Тоа е милиони пати поголемо во однос на електромагнетното зрачење.
Поранешниот Национален одбор за радиолошка заштита во еден од своите документи изјави дека проценува дека радијационото
опкружување – ако сакате така да го наречете – е зголемено за многу милиони пати во споредба со
тоа какво беше пред 50 години – многу милиони пати.
Тоа е огромна промена во животната средина на Земјата и целосно ги поплавува сите овие природни сигнали,
вклучувајќи ги и Шумановите бранови, со кои сме еволуирале.
"Електромагнетното загадување од мобилните телефони нè принуди да ги спроведеме нашите мерења на море." Цитат од д-р
Една од причините зошто криптохромите се многу интересни, особено во однос на фактот дека луѓето детектираат магнетни полиња, е тоа
што постои неодамнешна студија на д-р Фоли и неговите колеги која покажува дека ако ги вметнете човечките криптохроми
во овошни мушички, тие стануваат магнетски чувствителни поради присуството на овие човечки криптохроми.
Ова всушност покажува дека човечките криптохроми се магнетски чувствителни, дека тие детектираат магнетни полиња.
Откритието на клетката криптохром предизвика обновен интерес за човечкиот магнитен сетилен орган,
сетилен орган што Робин Бејкер го предвиде пред 40 години.
Ова не е научен слеп лет. Тоа е експеримент за да се утврди дали децата имаат чувство за насока.
Со прекриени очи и заштитници за уши, испитаникот се врти на специјална столица додека повеќе не знае во која насока е свртен.
Столот застанува и испитаникот погодува дали е свртен кон исток, запад, север или југ.
Претпоставката е записана во мал компјутер.
Ако децата немаа чувство за насока, нивните претпоставки би биле случајни. Но тие не се.
Деца на возраст од десет или единаесет години можат прилично добро да погодат.
Изгледа како да имаат вистинско чувство за насока. И изгледа дека е магнетско чувство.
Кога научниците прикачуваат магнет на главите на испитаниците, тоа значително го нарушува нивното чувство за насока.
Тоа претставува огромен чекор напред во однос на разбирањето.
И, секако, тоа отвора најразлични прашања, како на пример дали луѓето навистина можат да се ориентираат користејќи
го магнетското поле на Земјата, и ако денес не го прават тоа, дали можеби го правеле пред илјадници години?
Се разбира, ова исто така ја отвора прашањето дали можеби постои процес преку кој магнетните полиња
навистина се детектираат во човечкото тело, што доведува до нарушување на циркадијалните ритми.
Што би ги објаснило сите негативни здравствени ефекти што толку често ги гледаме во
епидемиолошките студии за здравјето и магнетните полиња.
Ако луѓето имаат способност да ги перципираат магнетните полиња, ако имаат иста способност како пчелите, птиците
и пеперутките, дали тоа значи дека сме подеднакво подложни на вештачки фреквенции како и тие?
Дали промените во нашата околина ќе влијаат на нас на ист начин како што таа е под влијание?
Како би ја опишале електросензитивноста?
Електросензитивноста е кога луѓето почнуваат да реагираат, нивните тела почнуваат да реагираат на електромагнетни полиња.
Општо земено, електромагнетните полиња на кои тие реагираат се безжични.
Значи, тоа е безжична комуникација, тоа е Wi-Fi, тоа се безжични телефони, DECT телефони,
мобилни телефони, антени за мобилни телефони.
Тие сите испраќаат сигнали што нашите тела никогаш претходно не ги доживеале.
И кога почнува да влијае на луѓето – кога почна да влијае на мене – обично прво влијае на
главата – почнуваш да чувствуваш болка во главата.
Се двоумам да кажам главоболка, бидејќи тоа е болка во твојата глава што не може да се спореди
со ниту една главоболка што некогаш си ја имал.
Повеќето луѓе се жалат на симптоми како срцева аритмија, несоница, главоболки, нарушувања на видот,
вртоглавица, различни видови сетилни нарушувања или неврози.
Тие опишуваат дека доживуваат необични сензации во своите тела.
Навистина може да влијае и на ендокриниот систем и на функцијата на тироидната жлезда. Листата е навистина бескрајна.
Во мојот конкретен случај, и тоа не важи за сите, ако не се отстранам од таа средина, почнувам да
чувствувам прилично силна болка во стомакот – и тоа значи дека е предоцна, имам внатрешно крвавење.
Мислам дека симптомите се толку разновидни, а асоцијациите што ги прават луѓето се многу тешки за прифаќање ако
немате познавање од темата, што повеќето лекари го немаат.
И тоа не е нивна вина. Ние не сме обучени да ја препознаеме оваа состојба.
Тоа е многу ново, а нашето разбирање сè уште е целосно недоволно развиено во оваа фаза – со првите чекори што се преземаат
за да се разјасни и целосно да се разбере оваа состојба.
Како и многу луѓе кои страдаат од електросензитивност, Брајан бил принуден да направи радикални промени во својот дом.
Овие две соби беа целосно обложени со метална фолија.
Оваа просторија и спалната соба се затоа Фарадејеви кафези.
И ако навистина ги проверите електромагнетните полиња или микробрановите – а овој уред едноставно ги претвора
микробрановите во звучни сигнали – ќе откриете дека антената таму, која е на околу половина милја
оддалеченост, не ми предизвикува никакви проблеми.
Кога ја заштитував просторијата, поставив метално обложено стакло на прозорците, што ми овозможува да ги
елиминирам поголемиот дел од електромагнетните полиња.
Аспектите на организмот што му овозможуваат да ги детектира и да реагира на електромагнетни полиња – може да се
каже дека овие зборови се користат во различни контексти.
И ако го разложите на "електросензитивен" – може да се каже дека ова всушност е реакција на самиот живот.
На пример, кога испитуваме организам за да утврдиме дали постои живот, всушност бараме присуство на електрицитет – на
пример, со електрокардиограм , ЕКГ, и електроенцефалограм, ЕЕГ.
Она што го истражуваме овде е присуството на електрична струја од овие цели органи, мозокот и срцето.
И кога ќе го видиме тоа, тоа е знак дека животот е присутен.
Во одредена смисла, електромагнетните полиња се дел од самиот живот на клеточно ниво. Може да
се каже дека целиот живот е електросензитивен.
Очајни да ги убедат луѓето дека електросензитивноста навистина постои, Брајан и уште неколку други погодени лица се
пријавија за пионерски експеримент на Универзитетот во Есекс.
Експериментот спроведен под раководство на Елејн Фокс, за жал, беше последната работа на таа тема.
Мора да влезете во екранирана просторија.
Влегуваш таму на релативно кратко време, мастот е вклучен 10 минути, исклучен 10 минути, па повторно вклучен 10
минути – и потоа можеш да видиш дали го забележуваш или не.
И влегов во собата и им реков дека нема да можам да кажам дали мачтата е вклучена или исклучена.
Зошто е тоа така? Затоа што нивното разбирање за тоа како да одговорат на тоа е погрешно.
За повеќето луѓе не е така што ќе го вклучите мастот и тие ќе речат: "О, го чувствувам тоа."
И потоа го симнуваат мачта и човекот вели: Ах, сега повторно се чувствувам добро. Не функционира така.
Страдам од поленска треска, и кога ќе влезам во поле како ова, ми треба малку време пред да ги почувствувам ефектите.
Но треба долго време пред да престанам да го чувствувам, пред да престанам да бидам погоден од него.
Можат да ме одведат од полето со сено, но и по 24 часа ќе почувствувам нешто.
Електросензитивноста се манифестира кај повеќето луѓе приближно на следниов начин.
Начинот на кој тимот го постави експериментот значеше дека за Брајан и другите волонтери ќе биде речиси
невозможно да докажат дека страдаат од електросензитивност.
Не изгледаше да е важно, бидејќи тимот необјасниво одлучи да одбие секаков вид преглед.
Од една страна, изгледа дека луѓето се чувствителни на различни работи.
Јас сум чувствителен на 3G мобилни телефони, на пример GSM мобилни телефони. Постојат
разлики во начинот на кој функционира модулацијата.
Немам поим дали се во право кога велат дека се чувствителни, но ако имате случај, тогаш има смисла да ги изложите луѓето во вашето
истражување токму на оној сигнал на кој велат дека реагираат.
Ако, на пример, имате некој што секогаш е чувствителен на Wi-Fi, но не и на мобилни телефони – ако таква
личност постои – тогаш е подобро да се осигурате дека е изложен на Wi-Fi, а не на мобилни телефони.
На крајот на краиштата, сакате да докажете дека тие реагираат на она што го тврдат.
И овде не беа направени ниту еден од овие видови разликувања.
Во реалноста, ако тврдеше дека си електросензитивен на нешто, тогаш беше вклучен.
Една од причините зошто мислев дека е многу важно беше што им помагав на луѓе кои се електросензитивни.
И неколку месеци порано навистина ја посетував една дама – која себеси се сметаше за електросентитивна – и бев таму
само за да ѝ помогнам; да ѝ објаснам што е електросентитивност и што може да го предизвикува нејзиниот проблем.
Да ја скратам приказната, стана јасно дека оваа жена имаше проблем, но таа не беше
електросензитивна. Таа дефинитивно не беше електросензитивна.
Но за време на нашиот разговор сфатив дека таа се пријавила за студиите во Есекс за да дознае дали е електросензитивна.
Моето срце речиси запре. Еве некој што не е електросензитивен, а оваа личност се запиша на Универзитетот во Есекс.
И Есекс ми кажува дека тие немаат никакви процедури за тестирање!
Она што тие навистина го открија – и ова е засновано на самиот текст на есето – ќе го сумирам со свои зборови.
Се наведува дека, со оглед на очекуваното ниво на одговор, ќе им бидат потребни околу 132 учесници во
нивната студија за да покажат статистички значаен ефект.
Со толку многу луѓе во населението, ќе им требаат многу податоци за нивните истражувачки студии за да заклучат
дека оваа група е очигледно почувствителна од таа група.
Ова значеше дека уште од самиот почеток имаа пристап само до една третина од податоците што ги
очекуваа за да можат воопшто да дознаат нешто.
Резултатот беше дека тие идентификуваа статистички значаен ризик кој и онака беше очигледен од статистиката.
За сите луѓе кои рекоа дека се чувствителни, ова исто така беше очигледно со статистичка значајност од приближно 90%.
Значи, прагот при кој научен труд препознава нешто како статистички значајно е 95%.
Ако не се постигне ова ниво на сигурност, тоа не се смета за статистички настан. Може
да биде случајност, среќа или нешто друго.
Тие беа 90% сигурни дека ризикот ќе се зголеми, и секако тоа не ја достигнува магичната граница
при која се смета за статистички значаен настан.
И така беше отфрлено со зборовите: "Ова покажува дека луѓето не се чувствителни." Но тоа воопшто не беше поентата.
Постојаната изложеност на мачтите остави свој белег врз неколку од испитаниците.
Некои станаа толку болни што мораа да се повлечат од експериментот.
Брајан продолжи да ги чувствува последиците од експериментот долго откако го напушти Есекс.
Ја направив мојата прва колоноскопија пред седум години, втората пред четири години и третата пред околу една година.
Со мене е сè во ред. Со мене е сè во ред. Да, погоди: имам рак на цревата.
Значи, од првиот пат кога крвавев до моментот кога ми го отстранија цревото, помина точно седум години.
Кога го прашав докторот колку време е потребно за да се развие овој рак, тој одговори: "Седум години."
Значи, практично можеш да го следиш целото време додека бев во Есекс, и имаше една прилика пред тоа кога имав
крварење, крварење што го предизвика ракот на цревата.
Како може еден толку неуспешен експеримент да се претстави како толку "авторитетно истражување"?
Зошто еден толку искусен тим би направил толку фундаментални и очигледни грешки во својата работа?
Дали можеби има врска со оние што обезбедија финансирање?
Есекс експериментот е еден од низа експерименти финансирани од МТХР.
Оваа компанија е управувана и финансирана од самата индустрија за мобилни телефони.
Можете ли да ми кажете што е MTHR и како се финансира?
Да, програмата МТХР е заеднички финансирана од британската влада и индустријата за мобилни телефони и служи за
истражување на можни штетни здравствени ефекти поврзани со технологијата на мобилните телефони.
Нашата тема, кој ги финансира научните истражувања, е чувствителна.
Знам многу научници како мене кои, кога ќе добијат нова студија за читање, прво ја свртуваат
последната страница за да видат кој ја финансирал.
Дали мислите дека може да постои судир на интереси во однос на финансирањето од индустријата за мобилни
телефони кога станува збор за истражувањата за штетните ефекти?
Па, секако дека постојат потенцијални судири на интереси, и затоа истражувачка програма
од овој вид мора да се управува внимателно.
Јас обемно сум работел со телекомуникациската индустрија, бидејќи како претставник овде ја организирам работата за
комуникации, па со овие луѓе разговарам веќе долго време.
Мислам дека би сакале да бидат објективни, но првенствено се водени од профит, особено на пазар каде што меѓусебно се
натпреваруваат за пазарен удел, и затоа може да финансираат истражувања, но се многу слични на фармацевтската индустрија.
Јасно е дека тие вработуваат луѓе кои веќе се на нивната страна.
Научниците не се поп-ѕвезди; тие не заработуваат многу пари.
Тие имаат куќи за финансирање, тие имаат семејства за кои треба да се грижат.
Кој би можел да ги обвини ако дојдат до погрешни заклучоци?
Нема да најдеш друга работа, барем не таму.
Постојат психолошки притисоци, дури и без вистински притисок, кои може, а може и да не бидат присутни во поединечни случаи.
Но психолошкиот притисок да се усогласат и да ја задоволат организацијата што ги финансира, секако игра улога.
Дали се чувствувате обврзани?
Да, човек се чувствува обврзан. Човек се чувствува обврзан.
Постојат навистина цврсти статистики кои покажуваат дека кога станува збор за ефектите од електромагнетните полиња, студиите
финансирани од комуналните компании, односно од електроенергетската индустрија, радиоиндустријата или
индустријата за мобилни телефони, се финансирани од нив.
Овие студии обично се значително негативни.
Самостојно финансираните студии во рамките на универзитетите и слично, од друга страна, обично не се.
Тоа е предизвикувачко поле на истражување.
Не е лесно да се спроведуваат вакви студии, и поради ограничувањата на истражувањата што вклучуваат човечки
субјекти, никогаш нема да постои совршена истражувачка средина.
Секогаш ќе има ограничувања.
Дали ова е вистинска болест? Да, апсолутно е.
Во моментов, СЗО вели дека ова е реално и дека симптомите можат да бидат сериозни и онеспособувачки.
Бројките поврзани со електрохиперсензитивноста се околу 2–3%.
Ова се луѓе чиј живот е сериозно погоден од оваа состојба.
Но, како што споменав претходно, 100% од луѓето реагираат на тоа на клеточно ниво.
Ова значи дека последиците за здравствениот систем можат да бидат потенцијално огромни ако ова
не се сфати доволно сериозно или не се препознае.
И бројот на луѓе кои имаат блага или умерена електросензитивност веројатно е многу
поголем отколку што претходно претпоставувавме.
Што значи тоа за нас?
Се однесува на касетно снимање на експериментална врска помеѓу стандарден телефон и уникатен мобилен уред.
Тон на заземање – и тоа е навистина големо достигнување!
Затоа што е едно да се пренесе разговор, а сосема друго да се пренесе точна дигитална информација.
Сега следува директен повик до истражувачкиот институт во Челмсфорд (Есекс, Англија), кој ја усоврши оваа технологија.
Лиз Чарнок треба да биде на другиот крај.
Со воведувањето на мобилните телефони во 1980-тите, беше потребна мрежа на антени за нив.
Оттогаш, телекомуникациските компании подигнаа над 5 милиони антени ширум светот.
Горди што го исполнуваат воздухот со микробранови фреквенции, тие не спроведоа ниту една студија за да се
осигураат дека нема да има долгорочна штета по здравјето.
Тие беа изградени без прво да се осигура дека се безбедни.
Ви благодарам за вашата помош.
Многу непријатно, нели?
Да, и тоа е постојано таму, нешто што се издвојува е што не престанува.
Постојано емитува радијација – доаѓа од антените – ако ги гледаш антените, си изложен на неа.
Да бидам искрен, дури и ако не е, сепак си изложен на него на оваа далечина, бидејќи поминува низ бетонски
ѕидови и други предмети. Малку е пригушено, но само малку.
На 200 до 300 метри од мачтата, вие сте постојано изложени на неа.
Кога ќе го слушнете, сè се менува. Да. Што ако можевте да го видите?
Тоа би било како секој ден да гледаш смог.
Со смог од вештачки фреквенции што постојано нè опкружува и без да се провери нивната безбедност, зарем
е чудо што човечкото тело почнува да реагира на нив?
Беше пред околу 10 години. Бев во моите 30-ти години.
Досега нема рак на дојка во моето семејство. Имав многу здрав начин на живот.
Живеев покрај телефонски столб многу години, седум години во тоа време.
Тој стоеше на 100 метри од мојата куќа.
Со години имав симптоми кои не беа поврзани со мастови, бидејќи во тоа време не знаев ништо за електросензитивноста.
Имав вртоглавица, проблеми со спиењето, главоболки, остри болки во главата и често одев на лекар.
Ми рекоа дека е стрес или вирус. И потоа, од никаде, ми беше дијагностициран рак на
дојка. Тоа беше најголемиот шок во мојот живот.
На почетокот мислев дека сум само несреќен, дека е моја вина. Потоа започна третманот.
И таму во болница налетав на некои соседи – живеев во многу мало село.
И јас исто така ги запознав овие сосетки, млади жени – јас бев најмлада, во моите триесетти, а другите
беа во четириесеттите или на почетокот на педесеттите.
Петмина од нас беа таму, сите во рок од шест месеци, со иста дијагноза на рак на дојка.
Во нашето село имаше само 18 куќи, кои беа распоредени околу антената за мобилни телефони.
Па Ајлин реши да спроведе анкета за да види дали и другите страдаат од ненадејна болест.
Резултатот нè наежи. Многу луѓе пријавија исти симптоми од кои јас страдав со години. Главоболките, вртоглавицата.
Но имаше и други млади жени во селото кои имаа проблеми со плодноста и преканцерозни лезии на грлото на
матката – или жена која имаше чворови од рак на дојка.
И имаше и други видови рак во областа.
Сосед, кој имаше само 51 година, разви болест на моторните неврони и за жал почина. Да бидам искрен: ужасна болест.
Тоа засегна 77 лица од овие куќи.
Да, се проценува дека околу 70% од оние што со години доживеале биолошки ефекти – проблеми со
спиењето, осипи на кожата, чворини на градите или рак.
Да, тоа имаше големо влијание врз луѓето во ова село.
Мислам дека тоа е огромен глобален проблем.
Оттогаш откривме дека не сме единствената група случаи на рак околу антена за мобилна телефонија.
Има многу кластери на рак во близина на пилоните.
Работевме со научник на лице место, каде што испитувавме други столбови кои долго време стоеле во други области.
И спроведовме други анкети и исто така откривме висока стапка на рак.
Со толку многу мобилни телефони и антени и индустрија за мобилни телефони вредна трилиони, би се надевало дека сега е
формирана строга владина агенција, орган што обезбедува телекомуникациската индустрија да работи на безбедна страна.
Некој што поставува строги ограничувања кои ја штитат популацијата – некој што обезбедува
дека она на што сме изложени е целосно безбедно.
За жал, ништо од тоа не постои. Она што го имаме е ICNIRP.
ICNIRP беше основана во Европа пред околу 20 години за да ја проучува нејонзирачката радијација.
Тоа е Меѓународниот комитет за заштита од нејонзирачко зрачење, а неговата задача е да ја прегледа
целата објавена литература и суштински да ја сумира:
Тоа е она што науката дефинитивно го вели.
Не можете да влезете со гласање. Ве покануваат да се приклучите ако сте еден од преферираните поединци.
Значи, тоа секогаш се одредува од индустријата, бидејќи таму лежат корените.
Значи, имаме референтна точка што тие ја поставија, која е усвоена од повеќето европски земји, и е нешто што го препорачува
самата Европска комисија, вклучувајќи го и експертскиот панел.
Сепак, овие упатства се засноваат на градежни методи за кои знаеме дека имаат
причинско-последична врска со високофреквентното зрачење.
Единственото сценарио кое во моментов постои во однос на енергијата што нè опкружува на таа фреквенција, како што се
зрачењето од мобилни телефони, антени за мобилни телефони и безжични телефони – со други зборови, сите различни
комуникациски уреди што ги користиме секојдневно – е истото со она со кое сме запознаени од микробранови печки.
Ако употребиме доволно енергија и ја концентрираме на доволно мала површина, тогаш ги загреваме
ткивата, а со тоа и сè што содржи одредена количина вода.
Ниту една од сегашните упатства нема никаква врска со хронични здравствени оштетувања или рак. Ниту една, ниту една.
Сите се дизајнирани да произведуваат ефекти на топлина или непосредни ефекти, како трнење на
кожата, треперење на веѓите или нешто слично.
Никој не може да утврди долгорочна штета по здравјето.
Значи мислите дека под 40 е незначајно, е безмислено...
Тоа е бесмислено. Нема намера да се заштити од долгорочна штета по здравјето.
ICNIRP е... па, ICNIRP е целосно ирелевантен.
На пример: Ако сакате да обезбедите никој да не ја надмине ограничената брзина кај училиштето,
поставете ја ограничената брзина на 10.000 километри на час.
На тој начин, сите ќе се придржуваат и никој нема да вози премногу брзо.
Можете да поминете покрај училиштето со брзина од 999 км/ч и сепак да го почитувате "ограничувањето".
Советодавниот комитет во моментов не е задолжен за прегледување на докази поврзани со заштитата на јавноста.
Значи, ICNIRP постои само за да обезбеди што е 100% факт, а сè што не е 100% факт не е негова грижа.
Точно е. Тие ќе разговараат за тоа, ќе го сумираат она што е достапно, она што не е
достапно и она што сè уште треба да се открие.
И тоа беше сѐ. Тие го оставија на тоа. Без препораки – ништо, бидејќи не го сметаат за своја одговорност.
Ајде, ќе се обидам да се јавам.
Кога се обидувате да повикате некого, тоа е речиси постојано кога започнува високофреквентната пренос во двете насоки.
Добро, ајде да пробаме. О, вау!
Штом се поврзе; тоа е повикувачки режим, тоа е она што го прави мобилниот телефон.
Ова се бранови што одат од мојот мобилен телефон до базната станица и оттаму се пренесуваат?
Тоа е во основа она што вашиот мобилен телефон го прави цело време кога имате сигнал и го користите.
Ужасно.
И вашиот мобилен телефон всушност го пренесува ова во вашата глава цело време кога се
поврзувате со базната станица и го користите телефонот.
Тешко е да се замисли технологија што влезе во нашите животи толку брзо како мобилниот телефон.
Пред дваесет и пет години, тоа се сметаше за малку повеќе од трик.
Денес, 4 милијарди од нас поседуваат по еден.
Во просек, децата го добиваат својот прв мобилен телефон на осумгодишна возраст.
Мобилните телефони функционираат со испраќање и примање микробранови фреквенции од базната станица.
Кога држите мобилен телефон до увото, вашиот мозок неизбежно е изложен на овие бранови.
Дали мозокот реагира на ова влијание?
Ново американско истражување покажува дека ова дефинитивно е така.
Д-р Нора Волков ја спроведе оваа студија.
Д-р Волков и нејзиниот тим проучуваа 47 здрави лица цела година.
Учесниците имаа мобилни телефони на десното и левото уво.
Едниот од нив беше во функција, но пригушен, а другиот беше исклучен.
Д-р Волков користеше опрема за снимање на мозокот за да открие колку гликоза мозокот би користел за време на изложеноста.
Тоа е многу чувствителен показател дали постојат промени во активноста на мозокот што може да бидат
предизвикани од стимулатор – во овој случај, мобилен телефон.
Кога мозокот е стимулиран, тој троши гликоза, исто како што автомобилот троши гориво.
Изложеноста на мобилен телефон во траење од 15 минути е поврзана со зголемување на потрошувачката на гликоза
во мозокот, што укажува дека мозокот е активиран од радиофреквенциите на мобилниот телефон.
Десната страна на мозокот, која беше многу блиску до антената, покажа најголемо зголемување на метаболичкиот
активност во споредба со кога мобилниот телефон беше исклучен.
Иако радиофреквенциите што ги емитуваат сегашните технологии за мобилни телефони се многу слаби, тие се
способни да го активираат човечкиот мозок и да имаат ефект.
Кога мобилен телефон се користи во режим на тивко, експериментот на д-р Волков покажа дека човечкиот мозок покажува
метаболички одговор на микробрановите од мобилниот телефон.
Метаболична реакција на нивоа далеку под законската граница.
Нешто што многумина тврдат дека е невозможно.
А реакцијата забележана од д-р Волков е секундарна во однос на поголема загриженост:
Начинот на кој овие микробранови зраци навистина се апсорбираат од мозокот. Ова стана познато како SAR вредност.
САР значи специфична стапка на апсорпција.
И тоа е мерката за тоа колку радио бранови се апсорбираат од човечкото тело во одреден временски период во одреден волумен.
Тоа е мерење на ефектот на загревање што радиопредавател го има врз човечкото тело.
SAR се мери на следниов начин. Се користи вештачка глава.
Тоа е исполнето со мешавина од гликоза дизајнирана да го претставува човечкиот мозок.
Тест-уредот ја мери количината на микробранова радијација што продира низ черепот на моделот.
Вредноста на SAR потоа се пресметува врз основа на тоа колку енергија е апсорбирана.
За ЕУ, ограничувањето е 2 вати по килограм за просечна ткивна маса од 10 грама.
За САД, тоа е 1,6 W/kg врз основа на просечна тежина од 1 g ткиво.
САД имаат построга горна граница од ЕУ, но други земји како Австралија и Нов Зеланд ги користат границите на ЕУ.
Некои од најпопуларните мобилни телефони на пазарот емитуваат толку многу микробранова радијација
што нивната SAR вредност е токму на горната граница.
Секој милиметар од черепот помага да се заштити мозокот од микробранова радијација и со тоа
ја намалува SAR вредноста на мобилниот телефон.
Децата го добиваат својот прв мобилен телефон на просечна возраст од 8 години.
Черепот на осумгодишно дете е значително потенки од оној на возрасен.
Би се надевало дека мобилните телефони се тестираат со дебелина на черепот еквивалентна на онаа на дете.
Главата на САМ е голем човечки череп со просечна форма.
Просекот од 10.000 мерења на глави земени од луѓе беше искористен за создавање на овој SAM фантомска
глава, која претставува просечна човечка лобања...
Се разбира, главата на просечен возрасен човек е значително поголема од онаа на осумгодишно дете.
Но кога ја прашавме компанијата што го произведува фантомот на глава SAM, откривме дека реалноста е уште полоша.
Моделот за тестирање на САМ не е едноставно просекот на 10.000 луѓе, туку просекот на 10.000 војници во Армијата на САД.
И персоналот на американската армија сигурно има поголеми и подебели глави од просечното осумгодишно дете.
Затоа е сосема веројатно да се претпостави дека ако мобилните телефони беа тестирани на черепот на
осумгодишно дете, повеќето од нив не би поминале.
Кој ги поставува насоките?
Ова се луѓе од комитетот наречен ICNIRP.
Луѓето кои работат на мобилни телефони се биоинженери.
Тие немаат поим што се случува во жива клетка, но зборуваат пофалби за тоа.
Тие претпоставуваат дека единственото нешто што може да влијае на благосостојбата на живиот организам е
прашањето дали е доволно силно за да ги загрее ткивата.
Но тоа е како да се каже: "Знаеме дека кога ќе зовриеме јајце, тоа ќе стане тврдо."
Она што тие не знаат е дека ако не го сварат јајцето, тоа ќе се претвори во кокошка.
Тие немаат ни најмала претстава како тоа се случува. Но сепак зборуваат како да знаат.
Во 2011 година, Светската здравствена организација ја промени класификацијата на ризикот за мобилните телефони,
прекласифицирајќи ги како можни канцерогени за луѓето поради зголемен ризик од развој на глиома, тип на
мозочен тумор поврзан со користењето мобилни телефони.
Што го предизвика овој нагло промена на статусот?
Постојат безброј студии за потенцијалните здравствени ефекти од мобилните телефони.
Некои покажуваат ефект. Некои не покажуваат никаков.
Но најконклузивната студија дојде од Ленар Хардел.
Тој го предводеше најголемиот и најпрониклив истражувачки проект што некогаш бил спроведен.
Тој ги комбинираше своите дела со делата на други од целиот свет.
Од почетокот на 1990-тите, тие ги проучувале телефонските навики на повеќе од 2.000 луѓе низ целиот свет.
Луѓе со тумори како што се астроцитомите и акустичните невриоми, мозочните тумори најчесто поврзувани со
употребата на мобилен телефон поради нивната близина до увото.
Резултатите се шокантни. Тие заклучија дека употребата на мобилни телефони навистина го зголемува ризикот од тумори на мозокот.
И тие исто така открија зошто претходните студии не покажаа никакви ефекти.
Мислам дека постојат повеќе докази дека е канцероген, отколку само можно канцероген.
Но мислам дека на некој начин го разбирам, бидејќи повеќето ракови што ќе дојдат сè уште не се појавиле.
Луѓето не користат мобилни телефони доволно долго за вистинските ефекти да станат очигледни.
Како и кај другите канцерогени, потребни се најмалку десет години за да се види ефект од изложеноста.
Бидејќи експлозијата на мобилните телефони започна дури кон крајот на 1990-тите, не е изненадувачки што штотуку
почнуваме да ги гледаме ефектите. И тоа се случува токму сега.
Па што прави телекомуникациската индустрија за да ги заштити своите корисници од тумори на мозокот?
Еден поглед на упатствата за безбедност сугерира дека тие се повеќе загрижени за сопствената заштита.
Овој модел на безжичен уред е во согласност со законските барања во врска со изложеноста на радио бранови.
Кога се користи како што е опишано во овој дел, тој е во согласност со законските упатства.
Држете го уредот BlackBerry најмалку 2,5 см подалеку од вашето тело, вклучувајќи го и стомакот на
бремени жени и тинејџери! Намалете го времето на повик!
На задната страна на речиси секој мобилен телефон има упатства колку далеку од телото треба да се држи.
Упатства кои во повеќето случаи се целосно непрактични.
И што се случува кога телекомуникациската индустрија ја финансира истрагата за штетата што ја предизвикува?
И ова истражување заклучува дека постои влијание, дека користењето на мобилен телефон игра улога во развојот на ракот.
Сепак, тие обично го задржуваат ова истражување за себе.
Едноставно не знаеме што складираме со ЕМП, бидејќи ефектите се главно долгорочни, а ние, како што велите, сме изложени насекаде.
И широко распространето потпирање на овие изложености.
Ние едноставно сè уште не разбираме што правиме.
Иако епидемиологијата јасно покажува дека користењето мобилен телефон го зголемува ризикот од развој на мозочен тумор.
Она што луѓето од ICNIRP треба да го видат е јасна причина и последица; како тоа се случува,
каков е механизмот и како точно се предизвикува рак.
Може да изгледа очигледно дека суштество толку усогласено со фреквенциите на Земјата и толку чувствително
на нејзиното магнитно поле природно би реагирало на вештачки создадените микробранови.
Но со години, телекомуникациската индустрија ги брани своите постапки поставувајќи го истото прашање.
Како што се покажа, тие го поставија погрешното прашање.
Одговорот е: мелатонин.
Знаете, мелатонинот е хормон и, верувале или не, се произведува во мозокот.
Се произведува во епифизата на мозокот и има многу силни антиоксидантни својства во споредба со витамините, на пример:
Мелатонинот е пет пати посилен од витаминот Ц и двапати посилен од витаминот Е.
И се дистрибуира само ноќе.
И токму ноќе ни е потребно, бидејќи тогаш одиме на спиење и нашиот мозок ги обновува клетките во нашето тело.
И тогаш мелатонинот почнува да делува.
Секој ден нашите тела губат околу половина милијарда клетки.
И се случува ноќе нашето тело да ги заменува овие клетки преку процес наречен клеточна митоза, делење на клетките.
Што прави: Ги фаќа она што се нарекува слободни радикали.
Овие слободни радикали всушност се вишокот електрони што остануваат од процесот на производство на
енергија, кои ни се потребни за да се регенерираме.
Секоја ноќ, кога нашите тела се регенерираат, се произведуваат милиони слободни радикални
клетки како нуспроизвод на клеточната митоза.
Овие слободни радикални клетки ги напаѓаат здравите клетки.
Општо е прифатено дека слободните радикални клетки се главната причина или фактор во повеќето видови рак.
Најважната одбрана на нашето тело од овие слободни радикали е неговиот најсилен антиоксиданс: мелатонин.
Тоа влегува во крвотокот и делува како природен антиоксиданс, природен агент против рак.
Мелатонинот е многу, многу моќен агент против рак.
Тоа делува како таканаречен онкостатичен агент, кој ве штити од рак.
Исто така го регулира циклусот сон-будност, осигурувајќи ви добар ноќен сон и соодветна доза мелатонин.
Тоа е молекула против стареење. Со други зборови, таа ги фаќа слободните радикали и
едноставно ја прави вашата кожа да изгледа помладо.
Во нашата лабораторија имаме 12.000 студии што ги собравме низ годините, што е повеќе студии отколку што некогаш се
објавени за парацетамол, често користен лек против главоболка.
Постои значително поголем научен интерес за мелатонин отколку за парацетамол.
Кои се последиците од намалената секреција на мелатонин?
Да, добро, ако имате намалени нивоа на мелатонин, тогаш вашиот имунолошки систем се слабее.
На почетокот, обично имате потешкотии со спиењето, односно не можете да заспиете или,
ако заспиете, не можете повторно да заспиете.
Можеби имате срцеви проблеми, бидејќи мелатонинот исто така го штити вашето срце.
И сте многу поподложни на болести затоа што вашиот имунолошки систем не функционира оптимално.
Ова се некои од работите што се случуваат кога имате намалени нивоа на мелатонин.
И, на пример, просечната жена со рак на дојка има само една десетина од мелатонинот во
споредба со нормална жена на нејзина возраст.
А кај луѓето со рак на простата, тие имаат помалку од половина од мелатонинот што би требало да го имаат.
Аутистичните деца имаат помалку од половина од нивото на мелатонин што би требало да го имаат.
Намален мелатонин кај работниците на ноќна смена затоа што работат ноќе и се изложени на светлина.
Тие не произведуваат мелатонин ноќе, што е познато дека го зголемува ризикот од рак на дојка за 50%.
И Меѓународната агенција за истражување на ракот (IARC) постепено ја класифицираше работата во ноќна смена како
можеби канцерогена поради ова намалување на мелатонинот.
Сега постојат многу студии кои покажуваат дека луѓето кои работат ноќни смени или луѓето кои се слепи имаат
различни стапки на рак во споредба со просечната популација.
И повеќето од овие студии го поддржуваат ставот дека недостатокот или намалените нивоа на
мелатонин имаат негативно влијание врз здравјето.
Бидејќи телото се обновува само ноќе, мелатонин се произведува само кога пинеалната жлезда почувствува дека нема светлина.
И што се случува е дека шишковидната жлезда е чувствителна на светлина.
Се наоѓа точно таму каде што вашиот мозок прима сигнали од очите и се вкрстува во точката во центарот.
Се нарекува супрахиазматичен нуклеус.
И врските од таму одат директно до пинеалната жлезда за да ѝ кажат дали има светлина или не.
Кога е присутна светлина, доаѓа до истовремена интерференција со сигналите што мозокот сака
да ги испрати до нашите клетки за да ги поправи.
Затоа нема смисла мозокот да ги испраќа овие сигнали до нашите клетки за да им каже да се поправат сами,
кога има толку многу пречки што тие не би ги слушнале.
Па така, мозокот чека додека не стане темно.
Кои истражувања покажаа дека електричните полиња, магнетните полиња или радио брановите
имаат ефект врз производството на мелатонин?
Да, па, Институтот Бател во Америка работи многу на оваа тема уште од доцните 1970-ти.
И неговите научници, Бери Вилсон, Дик Стивенс и овие луѓе почнаа да размислуваат за тоа, бидејќи знаеме дека мозокот
престанува да произведува мелатонин кога ќе го вклучиш светлото.
Па тие помислија: можеби нашите мозоци не можат да направат разлика помеѓу електричните полиња што ние вештачки ги создаваме
и природната светлина за која сите знаеме дека е присутна преку ден, бидејќи едноставно
не произведуваме мелатонин во текот на денот.
Постојат многу добри биолошки причини за ова.
Значи, тие мислеа дека овие електрични полиња ќе ја потиснат синтезата на мелатонин, што пак ќе доведе до рак,
особено до рак на дојка кај жените, бидејќи тие повеќе нема да ја имаат имунолошката заштита што обично е присутна.
Значи, мозокот ги толкува радио брановите како светлински бранови?
Да, не можеме да ги разликуваме.
Хипотезата дека пинеалната жлезда не може да ги разликува светлосните фреквенции од вештачките фреквенции
е докажана без сомнение преку изобилство истражувања.
Директни супресивни ефекти на слаби магнетни полиња (50 Hz и 16 2/3 Hz) врз синтезата на мелатонин во
пинеалната жлезда на джунгарските хрчаци (Phodopus sungorus)
Резултатите од оваа студија укажуваат дека нискочестотните магнетни полиња се способни да ја намалат продукцијата
на мелатонин во изолираните пинеални жлезди на хамстери.
... намалува производство на мелатонин ...
… Ефекти од електромагнетни полиња врз фотофазната циркулирачка содржина на мелатонин кај американски јастреби …
Во заклучок, ЕМП влијаеше на плазмениот мелатонин кај машки американски јастреби, ...
ЕМП-тата можат да влијаат на нивната миграција...
… Отсуство на хроничен ефект од изложеност на краткобранови радио сигнали врз
концентрацијата на мелатонин во плунката на млечни крави.
Така, одложен акутен ефект на ЕМП врз концентрацијата на мелатонин е ...
A 0.5 G, 60 Hz магнитно поле ја потиснува продукцијата на мелатонин во пинеалоцитите.
… просечно намалување од 46% на производството на мелатонин предизвикано од норадреналин во пинеалоцитите. Резултатите ја
поткрепуваат хипотезата дека изложеноста на ЕМ може да предизвика супресија на мелатонин во
пинеалната жлезда преку влијание врз поединечни клетки.
изложеност на супресија на мелатонин
може да произведе во шишарната жлезда,
со влијаење врз поединечни клетки.
ЕМП/ЕМР го намалува мелатонинот кај животните и луѓето Д-р Нил Чери 2 септември 2002 Седумнаесет студии покажуваат дека
изложеноста на ELF и RF/MW го намалува мелатонинот. Шеснаесет студии забележаа значително
намалување на мелатонинот кај луѓето поврзано со ЕМР.
Дали мислите дека постојат конечни докази дека електричните полиња, магнетните полиња и радио
брановите влијаат на производството на мелатонин?
Ова истражување, кое покажува дека нивото на мелатонин кај јастребите се намалува со изложеност; дека дивите ластовици кои
гнездат на згради во близина на радио-антени имаат помалку потомство во споредба со гнездата на ластовици кои се далеку од
радио-антени; истражувањата на мравки, пчели и различни видови птици, како и истражувањата на
морски цицачи, сите упатуваат во иста насока.
Но потоа постојат лабораториски студии на клетки во епифизата кои навистина синтетизираат мелатонин.
Го проучувам ефектот на магнетните полиња врз овие клетки.
И во секоја фаза од проценката на мелатонинот, е покажано дека магнетните полиња ја попречуваат продукцијата на мелатонин.
Значи, доказите се јасни во сите аспекти на производството на мелатонин и во инхибицијата на
производството на мелатонин од магнетни полиња.
Истражувањето навистина го опфаќа секој аспект на овој пат.
Дали би рекле дека е доволно конечен?
Да, би рекол дека тоа е конечен доказ.
Неверојатната работа кај нашите тела е нивната способност да ја неутрализираат продукцијата на
слободни радикали со производство на мелатонин.
Ние создадовме во себе прецизна рамнотежа, совршен систем за одбрана.
Нашите тела потрошија милиони години за да ја усовршат оваа техника.
Технологија создадена врз основа на околината во која сме се развиле.
Но зарем нашата животна средина не се промени во последните децении, и тоа експоненцијално?
Со голо око светот изгледа ист, но на клеточно ниво тоа е најголемата промена во животната
средина што нашите животи некогаш ги доживеале.
Очигледно е дека таква огромна промена неизбежно ќе го наруши таквиот кревок баланс.
И последиците од тоа што нашето тело не произведува соодветна количина мелатонин можат да бидат фатални.
Научниците ширум светот сега веруваат дека слободните радикали би можеле да бидат причината или придонесувачкиот
фактор во секоја позната болест, а не само кај ракот.
На почетокот на 20-тиот век, детската леукемија беше медицинска реткост.
Оттогаш, ние сме виделе само зголемување на леукемијата кај децата.
Се зголемува за околу два проценти секоја година.
И ова исто така важи и за многу други болести: аутизам, тумори на мозокот, рак.
Стапките на рак во 1910-тите веројатно беа само половина од денешните.
Многу други болести се поврзани со изложеност на електромагнетни полиња и зрачење во студии и научни истражувања; не
само со далноводи, туку и со радио и микробранови полиња.
Во последните 50 години сме потопени во океан од електромагнетно зрачење. Тоа нè опкружува насекаде.
Невидливо, не можеме да го видиме. Но знаеме дека е таму.
Секој пат кога го користиш мобилниот телефон, знаеш дека е таму.
Исклучително е тешко да се врати часовникот назад. Невозможно.
Но треба да бидеме свесни за овие здравствени влијанија за да имаме избор да преземеме безбедносни мерки.
Ако сакаме тоа, мораме да го направиме.
Она што ме загрижува се работите што навистина се случуваат сега .
Можеби не обрнавме доволно внимание.
Една од работите што се случуваат сега е аутизам, или да го наречеме со неговото
точно име: нарушување од аутистичниот спектар.
Дали мислите дека сме стигнале до точка во науката каде што речиси и не ни остана контролна група за тестирање на вакви
работи, бидејќи речиси секој има мобилен телефон, речиси секој има Wi-Fi и речиси секој е изложен на електромагнетни полиња?
Да, сите стигнавме до точка каде што толку многу луѓе се изложени на електромагнетни полиња од мобилни телефони и Wi-Fi,
што веќе немаме контролна група за да ја видиме разликата помеѓу здравјето на изложените и здравјето на неизложените.
Ако можам да навлечам аналогија:
Откривме дека пушењето може да предизвика рак на белите дробови.
Ова беше затоа што некои луѓе не пушеа и тие ја формираа контролната група.
Ако сите пушеле, никогаш немаше да откриеме дека пушењето може да предизвика рак на белите дробови.
И сите би умреле од рак на белите дробови, и тоа би било препознаено како
национална болест без да биде поврзано со пушењето.
Она што се случува со пречките на мобилните телефони е дека ги губиме сите оние делови од населението кои не се изложени на нив.
Дури и малкуте што немаат мобилен телефон се опкружени со зрачење од мобилни телефони;
кога одат на пазарење, во возот, каде и да одат!
Не е само "канаричка во јаглен рудник", како мене.
Конечно, ако едноставно ги зголемите електромагнетните полиња во атмосферата, што всушност го правиме, и сега имаме
милион пати повеќе електромагнетни полиња и микробранови во околината отколку што имавме пред 30 години.
Во одреден момент, тоа ќе почне да влијае и на тебе!
Многу е тешко да се каже каде ќе бидеме за 15 години.
Но би рекол дека во последните неколку години сфаќаме колку многу овие штетни ефекти чинат на населението.
И потоа се будиме и ги разгледуваме причините. И ќе мораме да направиме нешто во врска со причините.
Ние сме генијален, но сложен организам.
Начинот на кој нашите тела функционираат не е ниту случаен, ниту нешто што се случило преку ноќ.
Како и секое друго живо суштество на оваа планета, ние сме се прилагодиле на околината во која живееме.
Околина која уште од зората на времето покажува деликатна рамнотежа на полиња и резонанции.
Овие феномени не само што нè опкружуваат, туку нè прават тоа што сме.
Ќелиите во нашите тела комуницираат меѓу себе со светлосни фреквенции, исто како што нашата ДНК
користи електромагнетни фреквенции за репродукција.
Во сржта на сето ова се протоните и електроните, позитивно и негативно наелектризирани, кои го прават целиот живот магнетски.
Како и сите живи суштества, ние сме опремени со криптохромни клетки, кои ни овозможуваат да ги
перципираме овие полиња на начини што едвај ги разбираме.
Ние сме суштества на фреквенција, електрицитет, светлина и магнетизам.
И беа потребни милиони години за да се стане тоа; процес што започна со првата клетка.
Иако ја прифативме безжичната технологија и ја вклучивме во нашиот секојдневен живот,
нашите тела не го следеа темпото на клеточно ниво.
Фреквенциите што сега нè опкружуваат се за нашите клетки толку туѓи, колку што би биле за нашите очи ако можевме да ги видиме.
Нашите деца се раѓаат во свет кој нивните тела едноставно не можат да го сфатат.
Каде ќе доведе сето ова?
Додека се снима овој филм, 4G технологијата се воведува низ целиот свет. За да се овозможи ова, границите се подигаат.
Wi-Fi е достапен во речиси секој дом, училиште и продавница и постојано нè опкружува.
Технологијата на DECT телефони може да се најде во речиси секое домаќинство.
Во време кога индустријата треба да биде одговорна и да биде претпазлива, таа покажува
безгрижно игнорирање на нашето долгорочно здравје.
Парите го владеат светот.
И веројатноста тие да развијат совест за ова е приближно иста како што беше за тутунската индустрија.
Значи, ако ќе има промена, таа нема да дојде од нив.
Мора да дојде од нас!
Ние само треба да ги отвориме очите и да го препознаеме проблемот.
Дали планирате да го искористите MTHR за финансирање на истражувања за ефектот на радио брановите врз мелатонинот?
Имајќи предвид дека ова е механизмот на кој луѓето очигледно укажуваат кога велат дека мобилните
телефони влијаат врз производството на мелатонин.
Мелатонинот е антиоксиданс, правосмукалка за слободните радикали, ако сакате.
Кога објавуваме истражувачки предлог, што е токму она што го правиме сега, додека ги нагласуваме областите од посебен интерес,
ги покануваме апликациите и предлозите од целиот спектар.
Сепак, овие мора да се приоритетизираат заедно со другите апликации што ги добиваме. Имаме ограничен буџет.
Но во моментов не планираме никакви истражувања за мелатонин. Тоа не е приоритет во моментов.
MTHR сè уште треба да инвестира во истражувања кои испитуваат како мобилните телефони влијаат на мелатонинот.