Klimaatsverandering – mense tussen kennis en geloof
Is die klimaat so maklik om te beïnvloed soos politici en die media aanhou vir ons sê?
Vir baie mense is die vooroordeel van relevante lobbyiste heeltemal voldoende, terwyl ander die
onderwerp te kompleks vind om dit self deeglik te hanteer.
Die outeur, Prof. Dr. Werner Kirstein, 'n ervare klimatoloog en fisikus, bestudeer al meer as 40 jaar die
wetenskaplike prosesse van streek- en wêreldklimaatfluktuasies.
In sy nuwe boek, "KLIMAATVERANDERING – Werklikheid, Fout of Leuen? Mense tussen Kennis en Geloof," verduidelik
hy die feite oor die "warm onderwerpe" van klimaatsverandering op 'n manier wat almal kan verstaan.
In die besonder wys dit dat: Klimaatsverandering is werklik, klimaatsverandering is
'n fout, en klimaatsverandering is 'n leuen.
Ten spyte van hierdie skynbare teenstrydighede, is elkeen van die drie stellings korrek.
Hoe kan dit wees? In sy maklik leesbare boek, wat ongeveer 200 bladsye lank is,
beantwoord Werner Kirstein hierdie en baie ander vrae.
Sommige van hierdie "hot spots" word in hierdie dokumentêr uitgelig.
Hiervoor word sommige uittreksels direk uit Werner Kirstein se boek geneem of in verkorte vorm met ons eie woorde herhaal.
Klimaatsverandering is 'n werklikheid
Die Aarde se klimaat het nog altyd verander, wat beteken dat klimaatsverandering 'n werklikheid
is – spesifiek natuurlike klimaatsverandering!
Die spore van klimaatsverandering en klimaatsfluktuasies is al lank deur klimatoloë en geoloë bestudeer en word onder andere
gedokumenteer deur die evaluering van boomringe, sedimentanalises en veranderinge in die terrein van die aarde se oppervlak.
Met die afwisseling van warm en koue periodes het die CO2-konsentrasie in die atmosfeer
ook verander, alhoewel met 'n tydsvertraging.
Eerstens het die temperatuur altyd gestyg, gevolg deur 'n toename in CO₂-konsentrasie. Die temperatuurverskille was tot 10 °C.
Byvoorbeeld, die temperatuur vandag is ongeveer 10 grade laer as tydens die warm periodes in die Aarde se geskiedenis!
CO₂-konsentrasies was ook dikwels aansienlik hoër as wat hulle vandag is. Temperatuursveranderinge was altyd te danke aan
natuurlike oorsake, soos sonaktiwiteit en die parameters van die Aarde se wentelbaan; mense was nooit op
enige wyse verantwoordelik vir klimaatsverandering nie.
Klimaatsverandering is 'n fallasie
In 1986 het die Duitse Fisiese Vereniging 'n waarskuwing uitgereik oor 'n dreigende wêreldwye klimaatramp
gebaseer op foutiewe statistieke, die Mauna Loa-kurwe.
Die Mauna Loa-kromme toon 'n skynbare korrelasie* tussen temperatuur- en CO₂-toenames.
Daar is toe beweer dat die aarde se temperatuur afhang van die hoeveelheid spoor­gasse, soos CO₂, in die lug.
Rekenaarsimulasies en modelberekeninge wat op hierdie fatale fout gebaseer is, het gevolglik altyd opwarming voorspel.
Verlede klimaatsontwikkelings en die dinamika van wolkvorming en oseaanstroomstrome kan ook nie akkuraat in modelle vasgelê
word nie. Dit het gelei tot heeltemal onakkuraate voorspellings.
Selfs die Interregeringspaneel oor Klimaatsverandering (IPCC) het in 2001 erken: "In klimaatsnavorsing en modellering moet ons
erken dat dit 'n gekoppelde nie-lineêre chaotiese stelsel is. Daarom is langtermynvoorspellings
oor klimaatsontwikkeling nie moontlik nie."
Klimaatsverandering is 'n leuen
Dit het die politieke bedreiging van "globale opwarming" toegelaat om uit te groei tot 'n ongelooflik groot
monster van leuens, wat die EU-parlement in 2019 aangevuur het om 'n "klimaatsnoodgeval" uit te roep.
Egter draai al hoe meer wetenskaplikes en selfs sommige politici weg van die apokaliptiese verklarings van die
Interregeringspaneel oor Klimaatsverandering. Verskeie studies en temperatuurkurwes is as leuens en vervalsings ontmasker.
Byvoorbeeld, in die hockey-stokgrafiek is werklike temperatuurfluktuasies uitgebalanseer deur die lang warm periode
in die 12de eeu, wat die illusie geskep het van 'n feitlik stabiele klimaat oor 800 jaar, om daarna die
temperatuurstyging vanaf 1900 af toe te skryf aan CO₂-uitstoot wat deur industrialisering veroorsaak is.
Ten spyte van hierdie erkende leuens word regeringsfinansiering spesifiek in hierdie "politiek geprioritiseerde" navorsing
gekanaliseer. Die sogenaamde mensgemaakte klimaatsverandering het 'n geloof geword wat daarop gemik is
om die waarheid by enige nodige middele te onderdruk.
Weer is nie dieselfde as klimaat nie
Meer as honderd jaar gelede het klimatoloë ooreengekom om opgetekende weersgebeurtenisse en parameters van ten minste dertig
jaar te evalueer om verklarings oor die klimaat te kan maak.
Klimaat is eintlik niks meer as 'n reuse versameling weergegewens uit die verlede nie, wat beteken dat klimaat nie
beskerm kan word nie. Klimaat kan slegs oor die lang termyn en oor groot gebiede waargeneem word.
Staatsgefinansierde meteoroloë in die hoofstroommedia interpreteer selfs 'n paar warm en droë dae as uiterste weer en
as bewys van 'n klimaatkatastrofe wat reeds plaasgevind het.
Hierdie is egter net tydelike en plaaslike weersverskynsels wat aan die publiek as klimaatsrampe voorgestel word.
Word die terme 'weer' en 'klimaat' doelbewus deur politici en die hoofstroommedia vervaag
om die publiek ongemaklik te maak en te mislei?
'n Bevolking met vrese oor die toekoms kan baie makliker oortuig word om "klimaatdoelwitte" te aanvaar en voor
te berei vir klimaatbelasting en verdere prysverhogings.
Klimaatnavorsers by die Potsdam-instituut vir klimaatimpaknavorsing (PIK) gebruik ook graag die verwarring
tussen weer en klimaat om paniek te saai. Is die hoofdoel van klimaatnavorsers hier om
befondsing vir klimaatalarmisme te verseker?
Die rol van die Interregeringspaneel oor Klimaatsverandering (IPCC)
Die Interregeringspaneel oor Klimaatsverandering (IPCC) is in 1988 deur die Verenigde Nasies se Omgewingsprogram
(UNEP) en die Wêreld Meteorologiese Organisasie (WMO) gestig.
Voormalige Duitse kanselier Helmut Schmidt het sy wantroue in die IPCC uitgespreek in sy
toespraak oor aardverwarming in Berlyn in 2011:
Die dokumente wat die Interregeringspaneel oor Klimaatsverandering (IPCC) tot dusver verskaf het,
is met skeptisisme ontvang, veral omdat sommige van die betrokke navorsers as bedrieërs ontmasker is.
Van die aanvanklike 2 500 kundiges in die IPCC het slegs 5 oorgebly wat by die hipotese van deur die
mens veroorsaakte klimaatsverandering aangehaak het.
Nietemin vertrou politici wat nou die IPCC domineer, blindelik suiwer hipotetiese modelle en ideologies beïnvloede benaderings.
Dit was eers in die vroeë 1980's dat klimaatdeskundiges werklik in die IPCC verteenwoordig is. Die vraag
is waarom die werk so onsienlik en propagandisties is.
Finansiële belange in die mite van 'n deur die mens veroorsaakte klimaatkatastrofe word
duidelik, soos kenners op die gebied bevestig.
Onder dié wat baat vind by die skrikwekkende geldbedrae is private individue soos Al Gore, die voormalige Amerikaanse
visepresident, Warren Buffet, Elon Musk, wat 1,5 miljard Amerikaanse dollar uit belastingbetalers se geld ontvang het,
Vinod Khosla en James Cameron. Maar navorsingsgroepe en instellings wat befondsing ontvang, sowel as verskeie nywerhede
en banke, soos die Wêreldbank, baat ook by hierdie mite.
Die erkenning van 'n alarmist
James Lovelock demonstreer indrukwekkend hoe 'n klimaatgelowige 'n Damaskus-ervaring ondergaan het en van Saulus na
Paulus verander het toe hy in 'n onderhoud verduidelik het dat hy met sy alarmistiese voorspellings verkeerd was.
Hy het meer noukeurig gedink oor die modelle wat gebruik word om klimaatkatròfie te voorspel. Volgens
Lovelock het hierdie modelle hom nie meer oortuig nie.
"Die probleem is dat ons nog steeds veel te min oor die klimaat weet. Net 20 jaar gelede
het ons gedink ons het alles onder beheer."
Dit het toe gelei tot 'n aantal alarmistiese boeke, insluitend myne, omdat dit so
duidelik gelyk het. Maar dit het nie gebeur nie.
Die klimaat volg sy gewone patroon. Basies het niks ongewoons gebeur nie.
Ons het aangeneem dat ons nou halfpad na 'n oorverhitte wêreld sou wees. Die wêreld het egter
sedert die begin van die millennium skaars verwarm.
Die temperatuur het byna konstant gebly, alhoewel dit moes gestyg het. Terselfdertyd is daar geen twyfel
dat die koolstofdioksiedvlakke aangehou styg het nie.
Klimaatsverandering: geloof teenoor kennis
In sy werk illustreer Werner Kirstein hoe mense vasgevang is tussen die botsende kragte van
'geloof' en 'kennis'. Hier is net drie voorbeelde:
1. Geloof: Ou foto's wys uitgebreide Alpe-gletsers, terwyl meer onlangse foto's gletsers toon wat in vergelyking teruggetrek
het. Is dit 'n alarmsein van 'n dreigende klimaatkatastrofe?
Kennis: Boom- en plantreste in gebiede wat nou vry van gletsers is, het bewys dat daar in vroeër tye geen gletsers hier was nie.
Sulke bewyse dui daarop dat gedurende 65 persent van die laaste 10 000 jaar die Alpe-gletsers kleiner was en die
temperature hoër was – sonder enige menslike ingryping!
2. Geloof: Die poolbeerbevolking word ernstig bedreig deur mensgemaakte aardverwarming.
Feit: Poolbere het reeds 600 000 jaar gelede in die Arktiese Oseaan bestaan. Dit beteken dat hulle alle
interglasiale periodes (tussen ys-eeue) oorleef het.
In warmer weer eet hulle ook grasse, struike en bessies, en word daarom as slim jagters beskou.
Sedert die Kanadese regering jag verbied het, het die aantal diere van ongeveer 5 000 tot 25 000 toegeneem.
3. Geloof: Die ys by die pole smelt onafwendbaar.
Die bekende Larsen B-ysrak het driekwart van sy ys massa verloor. Dit is net 'n kwessie van tyd
voordat die Arktis en Antarktis heeltemal ysvry is.
Kennis: Vir verskeie dekades is dit bekend dat Arktiese en Antarktiese temperature teenoorgestelde wisselings toon.
Dit beteken dat terwyl die temperature by die Suidpool daal, hulle by die Noordpool styg.
Hierdie verskynsel staan ook bekend as die 'bipolêre swaai' of Arkties-Antarktiese koppeling.
Dit blyk dat 'n noukeurige blik dalk 'n ander prentjie van 'n situasie kan openbaar.
In die huidige klimaatdebat lyk dit egter of emosionele oortuiging belangriker is, selfs
al staan dit in stryd met feitelike kennis.
Wat is ekonihilisme?
Volgens Albert Camus, 'n Franse skrywer, filosoof en wenner van die Nobelprys vir Letterkunde, beteken nihilisme nie om
in niks te glo nie, maar eerder om nie in wat is te glo nie.
Nihiliste doen dikwels alles in hul vermoë om iets te bereik wat hulle as goed beskou, maar oorweeg nie die gevolge nie.
Hierdie kan ernstig wees en die beginsels van wetenskaplike en logiese denke heeltemal oortree.
Nihilisme aanvaar skendinge van menswaardigheid ter wille van 'n veronderstelde goeie saak.
Ekonihelisme is 'n lewensfilosofie wat fokus op 'n sterk oordrewe, koppige vasberadenheid om die omgewing te red.
Dit is 'n ideologie wat soms gekenmerk word deur meedoënlose ekoterrorisme.
Edgar Gärtner, skrywer van die boek "Eco-Nihilism: A Critique of Political Ecology," is nie alleen in die
siening dat klimaatsbeskerming tans die gevaarlikste vorm van nihilisme is nie.
Tuinier: "Wat is ekonihilisme?"
Ekonomiese selfmoord in paaiemente, omdat alles op een kaart gewaag word sonder om die koste in ag te neem.
Onbedinklik aanvaar "klimaatbeleid" honger as 'n gevolg van die (opsetlike) styging in die prys van
energiebronne en voedsel om 'n statistiese konstruk te beskerm.
"Klimaatbeskerming" – deur CO2-uitstoot met die hulp van "hernubare" energieë te
verminder – is 'n dwaas, halfgebakte idee.
Son- en windenergie is nie gratis nie; die koste van tegniese implementering is enorm en allesbehalwe koolstofneutraal.
Ondermyning van die demokrasie deur die klimaatsnoodgeval
Die EU het 'n klimaatsnoodgeval 'n geruime tyd gelede uitgeroep, en baie Duitse stede
het hierdie ondemokratiese stap reeds geneem.
Noodgevalbevoegdhede word gebruik om politieke teenstanders uit te skakel. Dit is nie meer die beste
argumente wat moet oorheers nie, maar ideologiese doelwitte.
Egter, hierdie uiterste eise berg enorme potensiaal vir sosiale en ekonomiese konflik.
Bekommernisse oor die term 'staat van nood' is meer as geregverdig, aangesien dit die sluise
kan oopmaak om die regstaat in twyfel te trek.
Die Klimaatmanifesto
Die Bavarese Waardesunie het aan die begin van 2020 'n klimaatmanifesto gepubliseer. Hier
is 'n opsomming van die belangrikste punte:
1. Die son beheer ons klimaat, nie CO₂ nie.
2. Klimaatbeskermingsmaatreëls – soos die mislukte energietransisie – is 'n politieke fout.
3. Duitsland het 'n stabiele en bekostigbare energievoorsiening nodig.
Die punte word in meer besonderhede in die 2020 Klimaatmanifesto verduidelik. Onder andere verwerp die WerteUnion
die "Green Deal" en CO2-prysbepaling soos uiteengesit in die "Federale Regering se Klimaatpakket".
Die Klimaatmanifesto roep op tot 'n einde van die klimaatmyte en 'n opvoedingsveldtog oor die
onderwerpe klimaat, soniklusse en koolstofdioksied.
Meer inligting hieroor is te vinde in die Bavariese Waardesunie se 2020-klimaatmanifesto.
Slegs deur vrees en paniekzaaiery kan politici mense gehoorsaam en volgsaam maak. Die dreigement van 'n klimaatkatastrofe
is tans die instrument wat gebruik word om dit te bereik.
Maar wanneer die nuwe mini-ysperiode oor 'n paar jaar onmiskenbaar word, sal daar net een antwoord wees om
aan die 'klimaatswetenskaplikes', die aardverwarmingspolitici en die klimaatpropagandajournaliste te gee:
As jy in die woud roep, moet jy ook gereed wees om die eggo te hoor, selfs al klink dit
heeltemal anders. Prof. Dr. Werner Kirstein