Klimata ŝanĝiĝo – homoj inter scio kaj kredo
Ĉu la klimato estas tiel facile influa, kiel politikistoj kaj la amaskomunikiloj daŭre diras al ni?
Por multaj homoj, la antaŭformitaj opinioj de koncernaj lobistoj estas tute sufiĉaj, dum aliaj trovas
la temon tro kompleksa por mem trakti ĝin ĝisfunde.
La aŭtoro, prof. d-ro Werner Kirstein, sperta klimatologo kaj fizikisto, studas la sciencajn procezojn de
regionaj kaj tutmondaj klimataj fluktuoj jam pli ol 40 jarojn.
En sia nova libro "KLIMATA ŜANĜIĜO – Realeco, Eraro aŭ Mensogo? Homoj inter Scio kaj Kredo," li klarigas la faktojn pri la
"varmaj temoj" de klimata ŝanĝiĝo tiel, ke ĉiuj povas kompreni.
Specife, ĝi montras, ke: Klimata ŝanĝo estas reala, klimata ŝanĝo estas eraro, kaj klimata ŝanĝo estas mensogo.
Malgraŭ ĉi tiuj ŝajnaj kontraŭdiroj, ĉiu el la tri asertoj estas ĝusta.
Kiel tio eblas? En sia facile legebla libro, kiu havas ĉirkaŭ 200 paĝojn, Werner Kirstein
traktas ĉi tiujn kaj multajn aliajn demandojn.
Kelkaj el ĉi tiuj "varmaj punktoj" estas reliefigitaj en ĉi tiu dokumenta filmo.
Por tiu celo, kelkaj eltiraĵoj estas prenitaj rekte el la libro de Werner Kirstein aŭ
reproduktitaj en mallongigita formo per niaj propraj vortoj.
Klimata ŝanĝo estas realo
La klimato de la Tero ĉiam ŝanĝiĝis, kio signifas, ke klimata ŝanĝo estas realaĵo – tio estas natura klimata ŝanĝo!
La spuroj de klimata ŝanĝo kaj klimata fluktuado jam delonge estas studataj de klimatologoj kaj geologoj kaj estas
dokumentitaj, interalie, per la taksado de arbreringoj, sedimentaj analizoj kaj ŝanĝoj en la reliefo de la Tera surfaco.
Kun la alternado de varmaj kaj malvarmaj periodoj, la koncentriĝo de CO2 en la atmosfero
ankaŭ ŝanĝiĝis, kvankam kun tempa prokrasto.
Unue, la temperaturo ĉiam altiĝis, multe poste sekvis pliiĝo de CO2-koncentriĝo. La temperaturdiferencoj atingis ĝis 10 °C.
Ekzemple, la hodiaŭa temperaturo estas ĉirkaŭ 10 gradoj pli malalta ol dum la varmaj periodoj en la historio de la Tero!
CO2-koncentriĝoj ankaŭ ofte estis signife pli altaj ol hodiaŭ. Temperaturŝanĝoj ĉiam estis kaŭzitaj de naturaj faktoroj,
kiel suna aktiveco kaj la parametroj de la orbito de la Tero; homoj neniam iam ajn respondecis pri klimata ŝanĝo.
Klimata ŝanĝo estas fallacio
En 1986 la Germana Fizika Societo eldonis averton pri "proksima tutmonda klimata katastrofo"
bazitan sur malĝustaj statistikoj, la kurbo Mauna Loa.
La kurbo Mauna Loa montras ŝajnan korelacion* inter pliiĝo de temperaturo kaj de CO2.
Tiam oni asertis, ke la temperaturo de la Tero dependis de la enhavo de spuraj gasoj, kiel CO₂, en la aero.
Komputilaj simuladoj kaj modelaj kalkuloj bazitaj sur ĉi tiu fatala eraro konsekvence ĉiam antaŭdiris varmiĝon.
Antaŭaj klimataj evoluoj kaj la dinamiko de nubformiĝoj kaj oceanaj kurentoj ankaŭ ne povas esti precize reproduktitaj
en modeloj. Tio kondukis al tute malprecizaj prognozoj.
Eĉ la Interregistara Panelo pri Klimata Ŝanĝiĝo (IPCC) konfesis en 2001: "En klimata esplorado kaj modelado ni devus
rekoni, ke temas pri kunligita nelineara kaosa sistemo. Tial longtempaj antaŭdiroj pri klimata evoluo ne eblas."
Klimata ŝanĝo estas mensogo
Tio permesis, ke la politika minaco de "mondvarmiĝo" ŝveliĝu en nekredeble grandegan monstron de mensogoj, instigante la
Eŭropan Parlamenton deklari "klimatan urĝan staton" en 2019.
Tamen ĉiam pli da sciencistoj kaj eĉ kelkaj politikistoj foriras de la apokalipsaj deklaroj de la Interregistara
Panelo pri Klimata Ŝanĝiĝo. Diversaj studoj kaj temperaturaj kurboj estis malkaŝitaj kiel mensogoj kaj falsigoj.
Ekzemple, en la grafiko de la hokea bastono, realaj temperaturfluktuoj estis ekvilibrigitaj per la longa varma
periodo en la 12a jarcento, kreante la iluzion de preskaŭ stabila klimato dum 800 jaroj, por poste atribui la pliiĝon de temperaturo
ekde 1900 al CO2-emisioj kaŭzitaj de industria evoluo.
Malgraŭ ĉi tiuj agnoskitaj mensogoj, registara financado estas specife direktata al ĉi tiu "politike prioritatigita"
esplorado. La tiel nomata homfarita klimata ŝanĝo fariĝis kredo, kiu celas subpremi la veron per ĉiuj necesaj rimedoj.
Vetero ne estas la sama kiel klimato
Antaŭ pli ol cent jaroj, klimatologio konsentis taksi registritajn veterajn eventojn kaj parametrojn de
almenaŭ tridek jaroj por povi fari deklarojn pri la klimato.
Klimato fakte estas nenio alia ol giganta kolekto de veterdatumoj el la pasinteco, kio signifas, ke oni ne
povas protekti la klimaton. Klimato povas esti observata nur longtempe kaj sur granda skalo.
Ŝtate financataj meteorologoj en la ĉefaj amaskomunikiloj interpretas eĉ kelkajn varmajn kaj sekajn tagojn kiel ekstreman
veteron kaj pruvon de klimata katastrofo, kiu jam okazis.
Tamen, ĉi tiuj estas nur provizoraj kaj lokaj veterfenomenoj, kiuj estas prezentataj al la publiko kiel klimataj katastrofoj.
Ĉu politikistoj kaj la ĉefaj amaskomunikiloj intence malklarigas la terminojn 'vetero' kaj
'klimato' por maltrankviligi kaj misgvidi la publikon?
Populacio kun timoj pri la estonteco povas esti multe pli facile persvadita akcepti "klimatajn celojn" kaj
preparita por klimataj impostoj kaj pliaj prezaltiĝoj.
Klimataj esploristoj ĉe la Potsdama Instituto por Esplorado pri Klimata Efiko (PIK) ankaŭ ŝatas uzi la konfuzon inter vetero kaj
klimato por disvastigi panikon. Ĉu la ĉefa fokuso de ĉi tiuj klimataj esploristoj ĉi tie
estas certigi financadon por klimata alarmismo?
La rolo de la Interregistara Panelo pri Klimata Ŝanĝiĝo (IPCC)
La Interregistara Panelo pri Klimata Ŝanĝiĝo (IPCC) estis establita en 1988 de la Programo de Unuiĝintaj Nacioj pri
Medio (UNEP) kaj de la Monda Meteorologia Organizo (WMO).
Eksa germana kanceliero Helmut Schmidt esprimis sian malfidon al la IPCC en sia parolado pri tutmonda varmiĝo en Berlino en 2011:
La dokumentoj provizitaj ĝis nun de la Interregistara Panelo pri Klimata Ŝanĝo (IPCC) estis renkontitaj kun skeptiko, precipe ĉar
iuj el la implikitaj esploristoj estis pruvitaj esti fraŭdoj.
El la komencaj 2 500 fakuloj de la IPCC restis nur 5, kiuj subtenis la hipotezon pri homfarita klimata ŝanĝo.
Tamen politikistoj, kiuj nun dominas la IPCC, blinde fidas nur je pure hipotezaj modeloj kaj ideologie influitaj aliroj.
Ne estis ĝis la fruaj 1980-aj jaroj, ke klimataj fakuloj efektive estis reprezentataj en la IPCC. La demando
estas, kial la laboro estas tiel nescieca kaj propagandisma.
Financaj interesoj en la mito pri homfarita klimata katastrofo iĝas evidentaj, kiel konfirmas fakuloj en la kampo.
Inter tiuj, kiuj profitas el la teruraj monsumoj, estas privataj individuoj kiel Al Gore, la eksa usona vicprezidanto, Warren
Buffett, Elon Musk, kiu ricevis 1,5 miliardojn da usonaj dolaroj el la impostoj de la civitanoj, Vinod Khosla kaj James Cameron.
Sed esplorgrupoj kaj institutoj, kiuj ricevas financadon, same kiel diversaj industrioj kaj bankoj,
kiel la Monda Banko, ankaŭ profitas el ĉi tiu mito.
La konfesio de alarmisto
James Lovelock impresive montras, kiel klimata kredanto spertis "Damaska sperton" kaj estis konvertita de
Saulo al Paŭlo, kiam li en intervjuo klarigis, ke li eraris kun siaj alarmismaj antaŭdiroj.
Li pli zorge pripensis la modelojn uzatajn por antaŭdiri klimatan katastrofon. Laŭ
Lovelock, ĉi tiuj modeloj lin ne plu konvinkis.
"La problemo estas, ke ni ankoraŭ scias tro malmulte pri la klimato. Nur antaŭ 20 jaroj
ni pensis, ke ni havas ĉion sub kontrolo."
Tio tiam kondukis al pluraj alarmismaj libroj, inkluzive de mia, ĉar ĝi ŝajnis tiel klara. Sed tio ne okazis.
La klimato sekvas sian kutiman padronon. Esence, nenio nekutima okazis.
Ni supozis, ke ni nun estus duonvoje al trovarmiĝinta mondo. Tamen la mondo apenaŭ varmiĝis ekde la komenco de la jarmilo.
La temperaturo restis preskaŭ konstanta, kvankam ĝi devus esti altiĝinta. Samtempe la enhavo de
karbondioksido daŭre altiĝis; pri tio ne estas dubo.
Klimata ŝanĝo: kredo kontraŭ scio
En sia verko Werner Kirstein ilustras kiel homoj estas kaptitaj inter la konfliktantaj
fortoj de 'fido' kaj 'scio'. Jen nur tri ekzemploj:
1. Kredado: Malnovaj fotoj montras ampleksajn alpoajn glaĉerojn, dum pli freŝaj fotoj montras glaĉerojn kiuj kompare retiriĝis.
Ĉu tio estas alarmsignalo pri baldaŭa klimata katastrofo?
Scio: Arbaraj kaj plantaj restaĵoj en areoj, kiuj nun estas liberaj de glaĉeroj, pruvis, ke
en pli fruaj tempoj ĉi tie ne estis glaĉeroj.
Tiaj pruvoj sugestas, ke dum 65 procentoj de la lastaj 10 000 jaroj la Alpojaj glaĉeroj estis pli malgrandaj kaj
la temperaturoj estis pli altaj – sen ajna homa interveno!
2. Kredo: La populacio de polusaj ursoj estas serioze minacata de homfarita tutmonda varmiĝo.
Fakte: Polusaj ursoj jam ekzistis en la Arkta Oceano antaŭ 600 000 jaroj. Tio signifas, ke ili
travivis ĉiujn interglaciajn periodojn (inter glaciaĝoj).
En pli varma vetero ili ankaŭ manĝas herbojn, arbustojn kaj berojn, kaj tial estas konsiderataj lertaj ĉasistoj.
Ekde kiam la kanada registaro malpermesis ĉasadon, la nombro de bestoj kreskis de proksimume 5 000 ĝis 25 000.
3. Kredado: La glacio ĉe la polusoj senĉese degelas.
La bone konata Larsen B-glacikovrilo perdis tri kvaronojn de sia glacimaso. Estas nur demando de tempo
antaŭ ol la Arktiko kaj Antarkto estos tute sen glacio.
Scio: Jam de pluraj jardekoj estas konate, ke la temperaturoj en la Arktiko kaj Antarkto montras kontraŭajn fluktuojn.
Tio signifas, ke dum la temperaturoj ĉe la Suda Poluso malpliiĝas, ili pliiĝas ĉe la Norda Poluso.
Ĉi tiu fenomeno ankaŭ estas konata kiel la 'bipola svingo' aŭ Arktika-Antarkta ligado.
Montriĝas, ke pli detala rigardo povas malkaŝi alian bildon de situacio.
En la nuna klimata debato, tamen ŝajnas, ke emocia persvado estas pli grava, eĉ se ĝi kontraŭdiras faktan scion.
Kio estas ekologia nihilismo?
Laŭ Albert Camus, franca verkisto, filozofo kaj Nobel-premiito pri literaturo, nihilismo ne signifas
kredi je nenio, sed prefere ne kredi je tio, kio estas.
Nihilistoj ofte faras ĉion eblan por atingi ion, kion ili kredas esti bona, sed ne konsideras la konsekvencojn.
Tiuj povas esti seriozaj kaj tute malobservi la principojn de scienca kaj logika pensado.
Nihilismo akceptas malobservojn de homa digno por supozata bona kaŭzo.
En ekologia nihilismo, forte troigita, obstina determino savi la medion staras ĉe la avangardo de ĉi tiu vivfilozofio.
Ĝi estas ideologio, kiu foje karakteriziĝas per senkompata ekoterorismo.
Edgar Gärtner, aŭtoro de la libro "Eko-nihilismo: Kritiko de politika ekologio", ne estas sola en vidado de klimata
protektado kiel la plej danĝera formo de nihilismo hodiaŭ.
Ĝardenisto: "Kio estas ekologia nihilismo?"
Ekonomia memmortigo en laŭpagoj, ĉar ĉio estas vetita sur unu karton sen konsideri la kostojn.
Senpripense, "klimata politiko" akceptas malsaton kiel konsekvencon de la (intenca) plialtigo de la prezo de
energifontoj kaj manĝaĵoj por protekti statistikan konstruaĵon.
"Klimata protektado" – per reduktado de CO2-emisioj helpe de "renovigeblaj" energioj – estas stulta, duonbakita ideo.
Suna kaj ventenergio ne estas senpagaj; la kostoj de teknika efektivigo estas enormaj kaj tute ne karbon-neŭtralaj.
Subfosado de demokratio per klimata urĝa stato
La EU antaŭ kelka tempo deklaris klimatan urĝan staton, kaj multaj germanaj urboj jam prenis ĉi tiun nedemokratian paŝon.
Krizpotencoj estas uzotaj por elimini politikajn kontraŭulojn. Ne plu la plej bonaj
argumentoj devas superregi, sed ideologiaj celoj.
Tamen ĉi tiuj ekstremaj postuloj enhavas enorman potencialon por socia kaj ekonomia konflikto.
Zorgoj pri la termino 'krizostato' estas pli ol pravigitaj, ĉar ĝi povus malfermi la pordegojn al pridubado de la jurŝtato.
La Klimata Manifesto
La Bavariana Valora Unio publikigis klimatan manifeston komence de 2020. Jen resumo de la ĉefaj punktoj:
1. La suno regas nian klimaton, ne CO2.
2. Klimatoprotektaj rimedoj – kiel la malsukcesa energia transiro – estas politika eraro.
3. Germanio bezonas stabilan kaj pageblan energiprovizon.
La punktoj estas pli detale klarigitaj en la Klimata Manifesto de 2020. Interalie, la WerteUnion firme malakceptas la
"Verdan Interkonsenton" kaj la CO2-prezigadon, kiel skizite en la Klimata Paketo de la Federacia Registaro.
La Klimata Manifesto postulas finon de klimataj mitoj kaj edukkampanjon pri la temoj
de klimato, sunaj cikloj kaj karbondioksido.
Pli da informoj pri tio troveblas en la Klimata Manifesto de 2020 de la Bavariana Valora Unio.
Nur per timo kaj timigado politikistoj povas igi homojn obeemaj kaj konformemaj. La minaco de klimata
katastrofo estas nuntempe la instrumento uzata por atingi tion.
Tamen, kiam la nova miniĝelepoko post kelkaj jaroj fariĝos ne pridubebla, estos nur unu respondo donota al la
"klimatosciencistoj", al la politikistoj pri tutmonda varmiĝo kaj al la klimatpropagandaj ĵurnalistoj:
Se vi vokas en la arbaro, vi devas ankaŭ esti preta aŭdi la eĥon, eĉ se ĝi sonas tute malsame. Prof. Dr. Werner Kirstein