Дзень парадку дня 21 — гэта праграма дзеянняў ААН, прынятая 182 краінамі на Канферэнцыі па навакольным
асяроддзі і развіцці ў Рыа-дэ-Жанейра ў 1992 годзе.
Ён змяшчае канкрэтныя рэкамендацыі па дзеяннях у сферах развіцця і экалагічнай палітыкі на XXI стагоддзе.
З прыняццем Парадку дня-2030 ААН у 2015 годзе мэты Парадку дня-21 былі далей развіты ў адпаведнасці з выклікамі, якія
ўзніклі ва ўсім свеце, і цяпер аднолькава датычацца ўсіх краін.
Афіцыйная мэта 17 ключавых пунктаў Агенды 2030 — супрацьдзейнічаць пагаршэнню сітуацыі ў краінах
і паляпшаць свет на аснове прынцыпу ўстойлівасці.
У рэзалюцыі Генеральнай Асамблеі ААН 2015 года гаворыцца: «Мы цвёрда маем намер вызваліць чалавецтва ад тыраніі
беднасці і нястачы і вылечыць і абараніць нашу планету».
Мы цвёрда маем намер зрабіць смелыя і трансфармацыйныя крокі, якія тэрмінова неабходныя, каб паставіць
свет на шлях устойлівасці і ўстойлівасці да ўздзеянняў.
Мы абяцаем, што ў гэтым падарожжы, якое мы пачынаем сёння, мы нікога не пакінем ззаду.
Аднак, калі прыгледзецца да палітычных праграм больш уважліва, становіцца відавочным, што мэты, якіх прытрымліваюцца, паслядоўна
вельмі адрозніваюцца ад тых, што прадстаўляюцца грамадскасці.
Улічваючы гэты аспект падману, Kla.TV уважліва вывучыла 12 з 17 ключавых пунктаў Дзённага парадку-2030 і «пераклала» іх,
каб гледачы па ўсім свеце маглі параўнаць, што насамрэч у практыцы азначаюць мэты, сфармуляваныя ў пазітыўных словах:
Мэта 1: Пакласці канец беднасці ва ўсіх яе формах паўсюль.
 Замест гэтага мы назіраем, як цэлыя насельніцтвы робяцца залежнымі ад дзяржаўных субсідый, што прыводзіць да таго, што
грамадства паступова накіроўваецца да сацыялістычнай сістэмы.
Міжнародны валютны фонд, МВФ, зацягвае краіны ў даўгавыя пасткі, з якіх яны ніколі не могуць выбрацца.
Мэта 2: Пакласці канец голаду, дасягнуць харчовай бяспекі і палепшанага харчавання, а
таксама садзейнічаць устойлівай сельскай гаспадарцы.
 Аднак можна назіраць, што натуральнае, невялікае фермерства знішчаецца, у той час як транснацыянальныя карпарацыі ўсё больш
кантралююць сусветную вытворчасць прадуктаў харчавання з дапамогай прамысловай сельскай гаспадаркі, геннай інжынерыі і аграхіміі.
Мэта 3: Забяспечыць здаровае жыццё і садзейнічаць дабрабыту ўсіх у кожным узросце.
 Аднак варта адзначыць, што абавязковая вакцынацыя ўводзіцца паўсюдна, у той час як метады лячэння
прыроднымі сродкамі прыгнятаюцца або пераследуюцца.
У выніку людзі ўсё больш знаходзяцца пад уладай фармацэўтычнай прамысловасці, чыя прадукцыя, як было даказана,
робіць насельніцтва больш хворым і нават змяншае яго колькасць.
Мэта 4: Забяспечыць інклюзіўную, справядлівую і якасную адукацыю і садзейнічаць магчымасцям
для навучання на працягу ўсяго жыцця для ўсіх.
 Замест гэтага варта адзначыць, што, асабліва ў выніку Дзённага парадку 21 і 2030, узровень адукацыі ва ўсім свеце зніжаецца.
З дапамогай адукацыйных стандартаў і сістэмы адукацыі, арыентаванай на «агульны мінімум», насельніцтва
маніпулююць з дзяцінства, каб людзі станавіліся некрытычнымі, усё прымалі і, у выніку, заставаліся пасіўнымі.
Мэта 5: Дасягнуць гендарнай роўнасці і даць усім жанчынам і дзяўчатам магчымасць
рэалізаваць свой патэнцыял і дасягнуць роўнасці.
 Замест гэтага варта адзначыць, што натуральныя, традыцыйныя сям'я і лад жыцця разбураюцца, жанчыны эксплуатаюцца
як танная рабочая сіла, а дзяцей выхоўвае дзяржава.
 Мы таксама дзесяцігоддзямі набліжаліся да мэты стварэння гендарна нейтральнага грамадства.
Пакуль прасоўваецца фемінізм, усе мужчынскія рысы прыгнятаюцца.
 Прасоўванне трансгендарнай ідэалогіі прывяло да рэзкага павелічэння колькасці аперацый па змене полу сярод моладзі, што ў
канчатковым выніку дазваляе дзяржаве кантраляваць рэпрадукцыю.
Мэта 6: Забяспечыць даступнасць і ўстойлівае кіраванне воднымі рэсурсамі і санітарыяй для ўсіх
 Аднак варта адзначыць, што 90% сусветных водных рэсурсаў спажывае прамысловасць сыравіны, якой дамінуюць
транснацыянальныя карпарацыі, і адначасова па ўсім свеце актыўна прасоўваецца прыватызацыя водазабеспячэння.
Сёння шэраг транснацыянальных карпарацый дамінуюць на сусветных рынках вады, усё больш ператвараючы ваду ў
раскошны тавар і адначасова перашкаджаючы насельніцтву дасягнуць самадастатковасці і незалежнасці.
Мэта 7: Забяспечыць доступ да даступнай, надзейнай, устойлівай і сучаснай энергіі для ўсіх.
 Аднак факт у тым, што, напрыклад, у Германіі пашырэнне аднаўляльных крыніц энергіі значна
павысіла цэны на электраэнергію, і менавіта спажыўцам даводзіцца рабіць за гэта плату.
Мэта 8: Спрыянне ўстойліваму, інклюзіўнаму і ўстойліваму эканамічнаму росту, поўнай і
прадуктыўнай занятасці і годнай працы для ўсіх.
 Аднак можна назіраць, што глабалізацыя прыводзіць да таго, што міжнародныя карпарацыі ўсё часцей дыктуюць умовы
працы, бязлітасна эксплуатаваць людзей і адначасова на шырокую нагу захопліваюць або знішчаюць меншыя кампаніі.
Напрыклад, толькі пяць найбуйнейшых інтэрнэт-кампаній за апошнія дзесяць гадоў набылі
436 кампаній на суму 131 мільярд долараў ЗША.
У выніку ўрэшце застанецца толькі жменька карпарацый.
Мэта 9: Стварыць устойлівую інфраструктуру, садзейнічаць інклюзіўнай і ўстойлівай індустрыялізацыі і спрыяць інавацыям.
 Аднак варта адзначыць, што дэіндустрыялізацыя адбываецца ў шматлікіх краінах, што ў некаторых
выпадках прыводзіць да значнага росту беспрацоўя.
У той жа час многія краіны былі ўцягнуты ў празмерныя дзяржаўныя запазычанасці, або ў запазычанасцi, праз «субсідаваныя» пазыкі.
У выніку адбываецца распродаж унутраных рэсурсаў, інфраструктуры і працоўнай сілы.
Мэта 10: Скарачэнне няроўнасці паміж краінамі.
 У даследаванні эканаміст Валянцін Ланг вывучаў наступствы глабалізацыі ў 147 краінах у перыяд з 1970
па 2014 год і прыйшоў да наступнай трывожнай высновы:
Хоць разрывы ў даходах паміж краінамі скарачаюцца, разрывы ў даходах унутры насельніцтва пашыраюцца.
Пакуль раслі даходы найбольш забяспечанага вышэйшага класа, звычайнае насельніцтва пацярпела найбольш.
Іх часта паглынаюць беднасць, голад і адчай міжнародныя карпарацыі, якія з'яўляюцца галоўнымі бенефіцыярамі глабалізацыі.
Гэтыя карпарацыі беспядольна эксплуатаюць краіны і іх насельніцтва, што прыводзіць да
росту няроўнасці замест абяцанага змяншэння.
Мэта 11: Зрабіць гарады і населеныя пункты інклюзіўнымі, бяспечнымі, устойлівымі і экалагічна чыстымі.
 Але замест гэтага пад назвай бяспекі прасоўваецца поўны нагляд за насельніцтвам.
Напрыклад, усё больш краін выкарыстоўваюць тэхналогію распазнавання твараў у мэтах відэаназірання.
У грамадскіх месцах у гарадах твары людзей аўтаматычна скануюцца і апрацоўваюцца алгарытмам.
Акрамя таго, жорсткія законы аб зброі прызначаны для забеспячэння большай бяспекі.
Аднак насамрэч забароны на зброю не расзбройваюць ніводнага злачынца, а хутчэй — грамадзян, якія
выконваюць закон, тым самым прадухіляючы паўстанні народа і гарантуючы бяспеку толькі алігархаў.
Мэта 12: Забяспечыць устойлівыя ўзоры спажывання і вытворчасці
 Замест гэтага ўвядзенне штрафных падаткаў прымушае людзей адмаўляцца ад апрабаваных тэхналогій.
Напрыклад, з-за падатку на выкіды CO2 пры спажыванні выкапнёвага паліва ў Германіі новыя вугальныя электрастанцыі
дэмантуюцца, а іх эксплуатацыя працягваецца ў іншых краінах. Сітуацыя аналагічная і з дызельнымі аўтамабілямі.
 Акрамя таго, у Германіі і ва ўсіх іншых краінах свету пад назвай «Вялікі скід» паступова рыхтуецца
сацыяльная крэдытная сістэма па кітайскай мадэлі.
У выніку кожны, хто не паводзіць сябе ў адпаведнасці з урадавай палітыкай, можа зазнаць сур'ёзнае абмежаванне
сваіх свабод і асноўных правоў, у тым ліку права на сродкі да існавання, г.зн. на куплю ежы.
Вось вам і расследаванне меркаваных паляпшэнняў.
Выснова: калі параўнаць шматлікія амбіцыйныя і прыгожа сфармуляваныя мэты з рэальнымі падзеямі, мы ўбачым,
што гэта, як кажуць, выпадак фальсіфікацыі этыкеткі.
Цікава, што той жа сімвал выкарыстоўваецца для Агенды 2030, што і для «Вялікага перазапуску», запланаванага МЭФ.
Аднак ніякага паляпшэння сусветнай сітуацыі нельга чакаць ад самапрызначанай эліты, такой як Сусветны эканамічны форум.
Наадварот, іх Новы сусветны парадак — гэта, проста кажучы, ні што іншае, як самабагацэнне
некалькіх фінансавых алігархаў за кошт шырокай публікі.
Вось чаму нам проста неабходна новае сусветнае лідарства з глабальнай свядомасцю, якое павінна стаць дарослым знутры народа.
Такім чынам, любое жаданае паляпшэнне сусветнай сітуацыі з'яўляецца супольнай задачай добра
інфармаванай грамадскасці, якая таксама павінна быць гатовай узяць на сябе асабістую адказнасць.