Η Ατζέντα 21 είναι ένα πρόγραμμα δράσης του ΟΗΕ που υιοθετήθηκε από 182 χώρες στη Διάσκεψη για το
Περιβάλλον και την Ανάπτυξη του 1992 στο Ρίο ντε Τζανέιρο.
Περιέχει συγκεκριμένες συστάσεις αναπτυξιακής και περιβαλλοντικής πολιτικής για τον 21ο αιώνα.
Με την Ατζέντα 2030 που εγκρίθηκε από τον ΟΗΕ το 2015, οι στόχοι της Ατζέντας 21 αναπτύχθηκαν περαιτέρω
σύμφωνα με τις αυξανόμενες παγκόσμιες προκλήσεις και ισχύουν πλέον εξίσου για όλες τις χώρες.
Ο επίσημος στόχος των 17 βασικών σημείων της Ατζέντας 2030 είναι να αντιμετωπιστεί η επιδείνωση της κατάστασης στις χώρες
και να βελτιωθεί ο κόσμος υπό την προϋπόθεση της βιωσιμότητας.
Το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών του 2015 έχει ως εξής: "Είμαστε αποφασισμένοι να απελευθερώσουμε την
ανθρωπότητα από την τυραννία της φτώχειας και της ανέχειας και να θεραπεύσουμε και να προστατεύσουμε τον πλανήτη μας.
Είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε τα τολμηρά και μετασχηματιστικά βήματα που απαιτούνται επειγόντως για να βάλουμε τον
κόσμο στο δρόμο προς τη βιωσιμότητα και την ανθεκτικότητα.
Υποσχόμαστε να μην αφήσουμε κανέναν πίσω σε αυτό το ταξίδι που ξεκινάμε μαζί σήμερα".
Ωστόσο, μια προσεκτικότερη εξέταση των πολιτικών προγραμμάτων αποκαλύπτει ότι επιδιώκουν σταθερά εντελώς διαφορετικούς
στόχους από αυτούς που επιφανειακά παρουσιάζονται στον πληθυσμό.
Έχοντας κατά νου αυτή την πτυχή της εξαπάτησης, η Kla.TV εξέτασε προσεκτικά 12 από τα 17 βασικά σημεία της Ατζέντας 2030 και τα
"μετέφρασε", ώστε οι τηλεθεατές σε όλο τον κόσμο να μπορούν να συγκρίνουν τι σημαίνουν στην πράξη οι θετικά διατυπωμένοι στόχοι:
Στόχος 1: Εξάλειψη της φτώχειας σε όλες τις μορφές της παντού.
 Αντίθετα, παρατηρείται ότι ολόκληροι πληθυσμοί εξαρτώνται από τις κρατικές επιδοτήσεις, με αποτέλεσμα η
κοινωνία να οδηγείται σταδιακά προς ένα σοσιαλιστικό σύστημα.
Μέσω του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), τα έθνη πέφτουν σε παγίδες χρέους από τις οποίες δεν μπορούν ποτέ να ξεφύγουν.
Στόχος 2: Τερματισμός της πείνας, επίτευξη επισιτιστικής ασφάλειας και καλύτερης διατροφής και προώθηση της βιώσιμης γεωργίας.
 Ωστόσο, μπορεί να παρατηρηθεί ότι η φυσική, μικρής κλίμακας γεωργία καταστρέφεται, ενώ ταυτόχρονα οι πολυεθνικές εταιρείες
ελέγχουν όλο και περισσότερο την παγκόσμια παραγωγή τροφίμων μέσω της βιομηχανικής
γεωργίας, της γενετικής μηχανικής και των αγροχημικών.
Στόχος 3: Εξασφάλιση υγιούς ζωής και προώθηση της ευημερίας για όλους σε όλες τις ηλικίες.
 Ωστόσο, μπορεί να παρατηρηθεί ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός εισάγεται παντού και οι
φυσικές μέθοδοι θεραπείας καταστέλλονται ή διώκονται.
Ως αποτέλεσμα, οι άνθρωποι κυριαρχούνται όλο και περισσότερο από τη φαρμακοβιομηχανία, τα προϊόντα της οποίας
αποδεδειγμένα κάνουν τον πληθυσμό να αρρωσταίνει περισσότερο, ακόμη και να τον μειώνει.
Στόχος 4: Εξασφάλιση εκπαίδευσης χωρίς αποκλεισμούς, ισότιμης και ποιοτικής και προώθηση ευκαιριών δια βίου μάθησης για όλους.
 Αντίθετα, πρέπει να σημειωθεί ότι το επίπεδο εκπαίδευσης μειώνεται παγκοσμίως, ιδίως
ως αποτέλεσμα της Ατζέντας 21 και του 2030.
Με τη βοήθεια των εκπαιδευτικών προτύπων και της εκπαίδευσης προς έναν "κοινό πυρήνα", ο πληθυσμός χειραγωγείται από νεαρή
ηλικία, ώστε οι άνθρωποι να γίνονται άκριτοι, να αποδέχονται τα πάντα και να παραμένουν παθητικοί ως αποτέλεσμα.
Στόχος 5: Μέσω της ισότητας των φύλων, ενδυνάμωση όλων των γυναικών και των κοριτσιών για
την επίτευξη ίσων ευκαιριών και αυτοδιάθεσης.
 Αντίθετα, πρέπει να σημειωθεί ότι οι φυσικές, παραδοσιακές ρυθμίσεις της οικογένειας και της ζωής
διαλύονται, οι γυναίκες χρησιμοποιούνται ως φτηνό εργατικό δυναμικό και τα παιδιά ανατρέφονται από το κράτος.
 Επίσης, εδώ και δεκαετίες προσεγγίζουμε τον στόχο μιας κοινωνίας χωρίς φύλο.
Ενώ προωθείται ο φεμινισμός, όλα τα ανδρικά χαρακτηριστικά καταστέλλονται.
 Η προώθηση της ιδεολογίας των τρανσέξουαλ έχει αυξήσει δραστικά τον αριθμό των αλλαγών φύλου μεταξύ των
νέων, γεγονός που σημαίνει τελικά ότι η αναπαραγωγή μπορεί επίσης να ελέγχεται από το κράτος.
Στόχος 6: Διασφάλιση της διαθεσιμότητας και της βιώσιμης διαχείρισης του νερού και της αποχέτευσης για όλους
 Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι το 90% του παγκόσμιου νερού καταναλώνεται από τη βιομηχανία πρώτων υλών, η οποία
κυριαρχείται από πολυεθνικές εταιρείες, ενώ ταυτόχρονα προωθείται παγκοσμίως η ιδιωτικοποίηση των αποθεμάτων νερού.
Σήμερα, ορισμένες πολυεθνικές εταιρείες κυριαρχούν στις παγκόσμιες αγορές νερού, μετατρέποντας το νερό όλο και
περισσότερο σε αγαθό πολυτελείας και εμποδίζοντας ταυτόχρονα τον πληθυσμό να γίνει αυτάρκης και ανεξάρτητος.
Στόχος 7: Εξασφάλιση πρόσβασης σε οικονομικά προσιτή, αξιόπιστη, βιώσιμη και σύγχρονη ενέργεια για όλους.
 Γεγονός είναι, ωστόσο, ότι στη Γερμανία, για παράδειγμα, η επέκταση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας
ανεβάζει μαζικά τις τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος και οι καταναλωτές καλούνται να πληρώσουν γι' αυτό.
Στόχος 8: Προώθηση της διαρκούς, χωρίς αποκλεισμούς και βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης, της πλήρους και
παραγωγικής απασχόλησης και της αξιοπρεπούς εργασίας για όλους.
 Ωστόσο, μπορεί να παρατηρηθεί ότι, ως αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης, οι διεθνείς εταιρείες υπαγορεύουν όλο και
περισσότερο τις συνθήκες εργασίας, εκμεταλλεύονται αδίστακτα τους ανθρώπους και ταυτόχρονα εξαγοράζουν ή
καταστρέφουν σε μεγάλη κλίμακα μικρότερες εταιρείες.
Για παράδειγμα, μόνο οι πέντε μεγαλύτεροι διαδικτυακοί όμιλοι έχουν εξαγοράσει 436 εταιρείες αξίας 131
δισεκατομμυρίων δολαρίων τα τελευταία δέκα χρόνια.
Ως αποτέλεσμα, μόνο μια χούφτα εταιρείες θα παραμείνουν τελικά.
Στόχος 9: Δημιουργία ανθεκτικών υποδομών, προώθηση της χωρίς αποκλεισμούς και βιώσιμης
εκβιομηχάνισης και προώθηση της καινοτομίας.
 Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι η αποβιομηχάνιση λαμβάνει χώρα σε πολλές χώρες, γεγονός που προκαλεί
σημαντική αύξηση της ανεργίας σε ορισμένες περιπτώσεις.
Ταυτόχρονα, πολλές χώρες παρασύρθηκαν σε υπερχρέωση, δηλαδή σε παγίδα χρέους, με "επιδοτούμενα" δάνεια.
Το αποτέλεσμα είναι το ξεπούλημα των εγχώριων πόρων, των υποδομών και της εργασίας.
Στόχος 10: Μείωση των ανισοτήτων μεταξύ των χωρών.
 Σε μελέτη του, ο οικονομολόγος Valentin Lang εξέτασε τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης σε 147 χώρες μεταξύ 1970
και 2014 και κατέληξε στο εξής απογοητευτικό συμπέρασμα:
Αν και οι εισοδηματικές διαφορές μεταξύ των χωρών μειώνονται, οι εισοδηματικές διαφορές εντός του πληθυσμού διευρύνονται.
Ενώ τα εισοδήματα της ανώτερης τάξης με τα υψηλότερα εισοδήματα έχουν αυξηθεί, οι απλοί άνθρωποι είναι οι μεγάλοι χαμένοι.
Συχνά βυθίζονται στη φτώχεια, την πείνα και την έλλειψη προοπτικών από τις διεθνείς επιχειρήσεις, οι
οποίες είναι οι κύριοι δικαιούχοι της παγκοσμιοποίησης.
Οι εταιρείες αυτές εκμεταλλεύονται αδίστακτα τις χώρες και τους πληθυσμούς τους, οδηγώντας σε
αύξηση της ανισότητας αντί της υποσχόμενης μείωσης.
Στόχος 11: Να καταστούν οι πόλεις και οι γειτονιές χωρίς αποκλεισμούς, ασφαλείς, ανθεκτικές και βιώσιμες.
 Αντ' αυτού, όμως, προωθείται η πλήρης επιτήρηση του πληθυσμού στο όνομα της ασφάλειας.
Για παράδειγμα, όλο και περισσότερες χώρες χρησιμοποιούν την τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου για επιτήρηση.
Σε δημόσιους χώρους στις πόλεις, τα πρόσωπα των ανθρώπων σαρώνονται αυτόματα και
υποβάλλονται σε επεξεργασία από έναν αλγόριθμο.
Επιπλέον, οι αυστηροί νόμοι περί όπλων θα πρέπει να εξασφαλίζουν μεγαλύτερη ασφάλεια.
Στην πραγματικότητα, όμως, οι απαγορεύσεις όπλων δεν αφοπλίζουν ούτε έναν εγκληματία, αλλά τους νομοταγείς
πολίτες, γεγονός που αποτρέπει τις λαϊκές εξεγέρσεις και εγγυάται μόνο την ασφάλεια των ολιγαρχών.
Στόχος 12: Εξασφάλιση βιώσιμων προτύπων κατανάλωσης και παραγωγής
 Αντίθετα, με την επιβολή τιμωρητικών φόρων, οι άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν δοκιμασμένες τεχνολογίες.
Για παράδειγμα, λόγω του φόρου CO2 στην κατανάλωση ορυκτών καυσίμων στη Γερμανία, νέες μονάδες ηλεκτροπαραγωγής με καύση
άνθρακα αποσυναρμολογούνται και συνεχίζουν να λειτουργούν σε άλλες χώρες. Η κατάσταση
είναι παρόμοια με τα πετρελαιοκίνητα οχήματα.
 Επιπλέον, ένα σύστημα κοινωνικής πίστωσης κατά το πρότυπο της Κίνας προετοιμάζεται βήμα προς βήμα στο
όνομα της "Μεγάλης Επαναφοράς", τόσο στη Γερμανία όσο και σε όλες τις άλλες χώρες του κόσμου.
Ως αποτέλεσμα, όποιος δεν συμπεριφέρεται σύμφωνα με την κυβέρνηση μπορεί να περιορίσει σοβαρά τις ελευθερίες και τα βασικά
του δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητάς του να εξασφαλίσει τα προς το ζην, δηλαδή να αγοράσει τρόφιμα.
Αυτά για τη διερεύνηση των υποτιθέμενων βελτιώσεων.
Συμπέρασμα: Αν τώρα συγκρίνουμε τους πολλούς επιδιωκόμενους και όμορφα διατυπωμένους στόχους με τις
πραγματικές εξελίξεις, συνειδητοποιούμε ότι πρόκειται -όπως λέγεται- για μια απάτη ετικετών.
Είναι ενδιαφέρον ότι το ίδιο σύμβολο χρησιμοποιείται για την Ατζέντα 2030 όπως και για
τη "Μεγάλη Επαναφορά" που σχεδιάζει το WEF.
Ωστόσο, καμία βελτίωση αυτής της παγκόσμιας κατάστασης δεν μπορεί να αναμένεται από μια
αυτοαποκαλούμενη ελίτ όπως το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ.
Αντιθέτως, η Νέα Τάξη Πραγμάτων τους δεν είναι τίποτε άλλο από τον αυτοπλουτισμό μερικών
οικονομικών ολιγαρχών εις βάρος του γενικού πληθυσμού.
Γι' αυτό χρειαζόμαστε απλώς μια νέα, συνειδητή παγκόσμια ηγεσία που πρέπει να αναδυθεί από τους ανθρώπους.
Επομένως, κάθε επιθυμητή βελτίωση της παγκόσμιας κατάστασης είναι το κοινό καθήκον ενός καλά ενημερωμένου πληθυσμού, ο οποίος πρέπει
επίσης να είναι έτοιμος να αναλάβει την προσωπική του ευθύνη.