Agendo 21 estas agadprogramo de UN, kiun 182 landoj adoptis ĉe la Konferenco pri Medio kaj Disvolviĝo en Rio-de-Ĵanejro en 1992.
Ĝi enhavas specifajn rekomendojn por agado en la kampoj de disvolviĝo kaj media politiko por la 21-a jarcento.
Kun la Agendo 2030 adoptita de UN en 2015, la celoj de Agendo 21 estis plue evoluigitaj laŭ la tutmondaj
defioj, kiuj kreskis, kaj nun egale validas por ĉiuj landoj.
La oficiala celo de la 17 kernaj punktoj de la Agendo 2030 estas kontraŭagi la plimalboniĝon de la situacio en
landoj kaj plibonigi la mondon sub la supozo de daŭripovo.
La rezolucio de la Ĝenerala Asembleo de UN de 2015 deklaras: "Ni estas deciditaj liberigi la homaron de la tiraneco de
malriĉeco kaj mizero kaj resanigi kaj protekti nian planedon."
Ni estas deciditaj fari la kuraĝajn kaj transformajn paŝojn, kiuj urĝe necesas por meti la
mondon sur vojon al daŭripovo kaj rezisteco.
Ni promesas, ke dum ĉi tiu vojaĝo, kiun ni hodiaŭ komencas, ni ne lasos iun ajn malantaŭe.
Tamen, se oni pli atente ekzamenas politikajn programojn, evidentiĝas, ke la celoj, kiujn oni persekutas, estas
konstante tre malsamaj ol tiuj prezentitaj al la publiko.
Kun ĉi tiu aspekto de trompo en menso, Kla.TV detale ekzamenis 12 el la 17 ĉefaj punktoj de Agendo 2030 kaj "tradukis" ilin
tiel, ke spektantoj tra la tuta mondo povas kompari, kion la pozitive vortumitaj celoj fakte signifas en praktiko:
Celo 1: Fini malriĉecon en ĉiuj ĝiaj formoj ĉie.
 Anstataŭe ni vidas, ke tutaj populacioj estas igataj dependaj de ŝtataj subvencioj, kio kondukas al tio, ke la
socio estas iom post iom direktata al socialisma sistemo.
La Internacia Monfonduso, IMF, kaptas naciojn en ŝuldoj, el kiuj ili neniam povas eskapi.
Celo 2: Fini malsaton, atingi nutran sekurecon kaj plibonigi nutradon, kaj antaŭenigi daŭrigeblan agrikulturon.
 Tamen oni povas observi, ke natura, malgrandskala agrikulturo estas detruata, dum samtempe multnaciaj korporacioj
ĉiam pli kontrolas la tutmondan manĝoproduktadon per industria agrikulturo, genetika inĝenierado kaj agrokemiaĵoj.
Celo 3: Certigi sanajn vivojn kaj antaŭenigi bonfarton por ĉiuj en ĉiuj aĝoj.
 Tamen, oni devas noti, ke deviga vakcinado estas enkondukata ĝenerale, dum
naturkuracaj metodoj estas subpremataj aŭ persekutataj.
Kiel rezulto, homoj estas ĉiam pli dominataj de la farmacia industrio, kies produktoj pruviĝis igi la
loĝantaron pli malsana kaj eĉ redukti ĝian nombron.
Celo 4: Certigi inkluzivan, egalecan kaj kvalitan edukadon kaj antaŭenigi dumvivajn lernŝancojn por ĉiuj.
 Anstataŭe, oni devas noti, ke, precipe pro Agendo 21 kaj 2030, la nivelo de edukado tutmonde malaltiĝas.
Per la helpo de edukaj normoj kaj eduksistemo orientita al "komuna kerno", la loĝantaro estas manipulata
ekde infanaĝo, tiel ke homoj fariĝas nekritikaj, akceptas ĉion kaj, kiel rezulto, restas pasivaj.
Celo 5: Atingi genran egalecon kaj povigi ĉiujn virinojn kaj knabinojn realigi sian potencialon kaj atingi egalecon.
 Anstataŭe, oni devas noti, ke naturaj, tradiciaj familioj kaj vivstiloj estas malkonstruataj, virinoj estas ekspluatataj kiel
malmultekosta laboro, kaj infanoj estas edukataj de la ŝtato.
 Ni ankaŭ dum jardekoj alproksimiĝas al la celo de senĝenra socio.
Dum oni antaŭenigas feminismon, ĉiuj masklaj trajtoj estas subpremataj.
 La antaŭenigo de transgenra ideologio kondukis al drameca pliiĝo de la nombro de seksŝanĝoj inter junuloj,
kio finfine permesas al la ŝtato kontroli reprodukton.
Celo 6: Certigi la haveblecon kaj daŭripovan administradon de akvo kaj sanitaraj servoj por ĉiuj
 Tamen oni devas noti, ke 90% de la mondaj akvoj estas konsumitaj de la krudmateriala industrio, kiu estas
dominata de multnaciaj korporacioj, kaj samtempe la privatigo de akvoprovizoj estas forte antaŭenigata tutmonde.
Hodiaŭ pluraj multnaciaj korporacioj dominas la tutmondajn akvo-merkatojn, ĉiam pli transformante akvon
en luksan varon kaj samtempe malhelpante ajnan memsufiĉecon kaj sendependecon de la loĝantaro.
Celo 7: Certigi aliron al malmultekosta, fidinda, daŭripova kaj moderna energio por ĉiuj.
 La fakto tamen estas, ke en Germanio, ekzemple, la ekspansio de renovigeblaj energioj draste altigis la elektrajn prezojn,
kaj estas ĉefe konsumantoj, kiuj devas pagi la fakturon.
Celo 8: Antaŭenigi daŭran, inkluzivan kaj daŭrigeblan ekonomian kreskon, plenan kaj
produktivan dungadon kaj decan laboron por ĉiuj.
 Tamen oni povas observi, ke tutmondiĝo kondukas internaciajn korporaciojn ĉiam pli diktadi laborkondiĉojn,
senkompate ekspluatante homojn kaj samtempe transprenante aŭ detruante pli malgrandajn kompaniojn je granda skalo.
Ekzemple, nur la kvin plej grandaj interretaj kompanioj akiris 436 kompaniojn valorajn je 131
miliardoj da usonaj dolaroj dum la pasintaj dek jaroj.
Kiel rezulto, finfine restos nur manpleno da korporacioj.
Celo 9: Konstrui rezistan infrastrukturon, antaŭenigi inkluzivan kaj daŭrigeblan industriiĝon kaj stimuli novigon.
 Tamen, oni devas noti, ke deindustrialigo okazas en multaj landoj, kondukante en iuj kazoj al signifa pliiĝo de senlaboreco.
Samtempe multaj landoj estis allogitaj en troan ŝtatan ŝuldon, aŭ ŝuldkaptilon, per "subvenciitaj" pruntoj.
La rezulto estas la vendado de enlandaj rimedoj, infrastrukturo kaj laboro.
Celo 10: Redukti malegalecon inter landoj.
 En studo, ekonomikisto Valentin Lang ekzamenis la konsekvencojn de tutmondiĝo en 147 landoj inter 1970
kaj 2014 kaj alvenis al la jena maltrankviliga konkludo:
Kvankam enspezaj malegalecoj inter landoj malpliiĝas, enspezaj malegalecoj ene de loĝantaroj plivastiĝas.
Dum la enspezoj de la pli alte enspezanta supra klaso kreskis, la ordinara loĝantaro estis la granda perdanto.
Ili ofte estas ĵetitaj en malriĉecon, malsaton kaj senesperon de internaciaj korporacioj,
kiuj estas la ĉefaj profitantoj de tutmondiĝo.
Tiuj korporacioj senkompate ekspluatas landojn kaj iliajn loĝantarojn, rezultigante pliiĝon
de malegaleco anstataŭ la promesita redukto.
Celo 11: Fari urbojn kaj setlejojn inkluzivaj, sekuraj, rezistaj kaj daŭrigeblaj.
 Sed anstataŭe, totala observado de la loĝantaro estas antaŭenigata en la nomo de sekureco.
Ekzemple, pli kaj pli da landoj uzas vizaĝrekonan teknologion por observadaj celoj.
En publikaj lokoj en urboj, la vizaĝoj de homoj estas aŭtomate skanitaj kaj prilaboritaj de algoritmo.
Krome, striktaj armilaj leĝoj celas certigi pli grandan sekurecon.
En realo, tamen, malpermesoj de pafiloj ne senarmigas eĉ unu krimulon, sed prefere leĝobeemajn
civitanojn, tiel malhelpante popularajn ribelojn kaj certigante la sekurecon nur de la oligarkoj.
Celo 12: Certigi daŭripovajn konsumajn kaj produktajn modelojn
 Anstataŭe, la trudado de punaj impostoj devigas homojn forlasi pruvitajn teknologiojn.
Ekzemple, pro la CO2-imposto sur la konsumado de fosiliaj brulaĵoj en Germanio, novaj karbaj elektrocentraloj
estas malmuntataj kaj plu funkciigataj en aliaj landoj. La situacio estas simila por dizelaj veturiloj.
Krome, socia kredit-sistemo modelita laŭ tiu de Ĉinio estas iom post iom preparata en Germanio kaj en ĉiuj
aliaj landoj tra la mondo sub la nomo "Granda Restartigo".
La konsekvenco estas, ke ĉiu, kiu ne kondutas laŭ la registara politiko, povas havi siajn liberecojn kaj
fundamentajn rajtojn severe limigitaj, eĉ ĝis la grado de sia vivtenado, t.e. la aĉeto de manĝaĵoj.
Tio estas ĉio pri la enketo de la supozataj plibonigoj.
Konkludo: Se ni komparas la multajn ambiciajn kaj bele vortumitajn celojn kun la realaj evoluoj, ni vidas,
ke temas pri kazo de falsa etikedado, kiel oni diras.
Interese, la sama simbolo estas uzata por la Agendo 2030 kiel por la "Granda Restartigo" planita de la WEF.
Tamen, oni ne povas atendi plibonigon de la tutmonda situacio de memnomumita elito kiel la Monda Ekonomia Forumo.
Kontraŭe, ilia Nova Monda Ordo estas, en simpla lingvo, nenio alia ol la memriĉigo de kelkaj
financaj oligarkoj je la elspezo de la ĝenerala publiko.
Tial ni simple bezonas novan, tutmonde konscian mondan gvidadon, kiu devas maturiĝi el la popolo mem.
Ĉiu dezirata plibonigo de la tutmonda situacio estas tial la komuna tasko de bone informita loĝantaro,
kiu ankaŭ devas esti preta preni personan respondecon.