اجنדה ۲۱ یک برنامه عملیاتی سازمان ملل است که در کنفرانس محیط زیست و توسعه در ریو دو ژانیرو در سال ۱۹۹۲ توسط ۱۸۲ کشور تصویب شد.
این شامل توصیه‌های مشخصی برای اقدام در حوزه‌های توسعه و سیاست‌گذاری محیط‌زیستی در قرن بیست‌ویکم است.
با تصویب برنامه ۲۰۳۰ از سوی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۵، اهداف برنامه ۲۱ در راستای چالش‌هایی که در سراسر جهان
رشد کرده بودند، بیش از پیش توسعه یافتند و اکنون به طور یکسان برای همه کشورها اعمال می‌شوند.
هدف رسمی ۱۷ هدف کلیدی برنامه ۲۰۳۰ مقابله با وخامت اوضاع در کشورها و بهبود جهان بر مبنای پایداری است.
۱۲۳۴۳۲۱ قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۵ بیان می‌کند: «ما مصمم هستیم بشریت را از ستم فقر و تنگدستی
رها کنیم و سیاره‌مان را شفا بخشیم و از آن محافظت کنیم.»
ما مصمم هستیم که گام‌های جسورانه و تحول‌آفرین مورد نیاز فوری را برای قرار دادن جهان در مسیر پایداری و تاب‌آوری برداریم.
ما قول می‌دهیم که در این سفری که امروز آغاز می‌کنیم، هیچ‌کس را تنها نخواهیم گذاشت.
با این حال، اگر برنامه‌های سیاسی را با دقت بیشتری بررسی کنیم، آشکار می‌شود که اهدافی که دنبال می‌شوند به‌طور
مداوم بسیار متفاوت از اهدافی هستند که به مردم ارائه می‌شوند.
با در نظر گرفتن این جنبه فریب، Kla.TV به دقت ۱۲ مورد از ۱۷ نکته کلیدی برنامه ۲۰۳۰ را بررسی کرده و آن‌ها را «ترجمه»
نموده است تا بینندگان سراسر جهان بتوانند مقایسه کنند که اهداف با عبارت‌های مثبت در عمل واقعاً چه معنایی دارند:
هدف ۱: پایان دادن به فقر در همه اشکال آن در همه‌جا.
 در عوض، شاهدیم که کل جمعیت‌ها به یارانه‌های دولتی وابسته می‌شوند، که این امر به تدریج
جامعه را به سوی یک نظام سوسیالیستی هدایت می‌کند.
صندوق بین‌المللی پول (IMF)، کشورها را در بدهی‌ای گرفتار می‌کند که هرگز نمی‌توانند از آن رهایی یابند.
هدف ۲: پایان دادن به گرسنگی، دستیابی به امنیت غذایی و بهبود تغذیه، و ترویج کشاورزی پایدار.
 با این حال، می‌توان مشاهده کرد که کشاورزی طبیعی و کوچک‌مقیاس در حال نابودی است، در حالی که همزمان شرکت‌های چندملیتی
از طریق کشاورزی صنعتی، مهندسی ژنتیک و آفت‌کش‌ها کنترل تولید جهانی غذا را به طور فزاینده‌ای در دست می‌گیرند.
هدف ۳: تضمین زندگی سالم و ارتقای رفاه برای همه در همه سنین.
 با این حال، باید توجه داشت که واکسیناسیون اجباری به‌طور گسترده در حال اعمال است، در حالی که
روش‌های درمان طبیعی سرکوب یا مورد آزار قرار می‌گیرند.
در نتیجه، مردم بیش از پیش تحت سلطه صنعت داروسازی قرار گرفته‌اند، صنعتی که محصولاتش ثابت کرده‌اند
جمعیت را بیمارتر کرده و حتی تعداد آن را کاهش می‌دهند.
هدف ۴: تضمین آموزش فراگیر، عادلانه و باکیفیت و ترویج فرصت‌های یادگیری مادام‌العمر برای همه.
 در عوض باید توجه داشت که به‌ویژه در نتیجه اجندای ۲۱ و ۲۰۳۰، سطح تحصیلات در سراسر جهان در حال کاهش است.
با کمک استانداردهای آموزشی و نظام آموزشی‌ای که بر پایه «هسته مشترک» طراحی شده است، جمعیت از دوران کودکی
دستکاری می‌شود، به‌طوری‌که مردم بی‌انتقاد می‌شوند، همه چیز را می‌پذیرند و در نتیجه منفعل باقی می‌مانند.
هدف ۵: دستیابی به برابری جنسیتی و توانمندسازی همه زنان و دختران برای تحقق پتانسیل خود و دستیابی به برابری.
 در عوض باید توجه داشت که خانواده‌ها و سبک‌های زندگی طبیعی و سنتی در حال از هم پاشیدن هستند، زنان به‌عنوان نیروی کار ارزان
مورد بهره‌کشی قرار می‌گیرند و کودکان توسط دولت بزرگ می‌شوند.
 ما همچنین دهه‌هاست که به هدف یک جامعه بی‌جنسی نزدیک شده‌ایم.
در حالی که فمینیسم ترویج می‌شود، همه ویژگی‌های مردانه سرکوب می‌شوند.
 ترویج ایدئولوژی تراجنسیتی منجر به افزایش چشمگیر تعداد جراحی‌های تغییر جنسیت در میان جوانان شده است
که در نهایت به دولت امکان کنترل باروری را می‌دهد.
هدف ۶: تضمین دسترسی و مدیریت پایدار آب و فاضلاب برای همه
 با این حال باید توجه داشت که ۹۰٪ از آب جهان توسط صنعت مواد خام مصرف می‌شود که تحت سلطه شرکت‌های چندملیتی است و در عین
حال خصوصی‌سازی تأمین آب به‌شدت در سراسر جهان ترویج می‌شود.
امروزه، تعدادی از شرکت‌های چندملیتی بر بازارهای جهانی آب تسلط دارند و به طور فزاینده‌ای آب را به کالایی لوکس تبدیل کرده
و در عین حال مانع از هرگونه خودکفایی و استقلال مردم می‌شوند.
هدف ۷: تضمین دسترسی همگان به انرژی مقرون‌به‌صرفه، قابل‌اعتماد، پایدار و مدرن.
 با این حال، واقعیت این است که در آلمان، برای مثال، گسترش انرژی‌های تجدیدپذیر قیمت برق را به‌طور چشمگیری افزایش داده
و عمدتاً مصرف‌کنندگان هستند که باید هزینه آن را بپردازند.
هدف ۸: ترویج رشد اقتصادی پایدار، فراگیر و پایدار، اشتغال کامل و مولد و کار شایسته برای همه.
 با این حال، می‌توان مشاهده کرد که جهانی‌سازی باعث شده است شرکت‌های بین‌المللی به‌طور فزاینده‌ای شرایط کاری را
دیکته کنند، بی‌رحمانه از مردم بهره‌کشی کنند و در عین حال، شرکت‌های کوچک‌تر را در مقیاس وسیع تصاحب یا نابود سازند.
برای مثال، تنها پنج شرکت بزرگ اینترنتی در طول ده سال گذشته ۴۳۶ شرکت را به ارزش ۱۳۱ میلیارد دلار آمریکا خریداری کرده‌اند.
در نتیجه، در نهایت تنها تعداد انگشت‌شماری از شرکت‌ها باقی خواهند ماند.
هدف ۹: ایجاد زیرساخت‌های تاب‌آور، ترویج صنعتی‌سازی فراگیر و پایدار و تقویت نوآوری.
 با این حال باید توجه داشت که صنعتی‌زدایی در کشورهای متعددی در حال وقوع است که در برخی
موارد منجر به افزایش قابل‌توجهی در بیکاری می‌شود.
در همان زمان، بسیاری از کشورها از طریق وام‌های «یارانه» به بدهی دولتی بیش از حد، یا به دام بدهی، کشانده شدند.
نتیجه، واگذاری منابع داخلی، زیرساخت‌ها و نیروی کار است.
هدف ۱۰: کاهش نابرابری میان کشورها.
 در مطالعه‌ای، اقتصاددان والنتین لنگ پیامدهای جهانی‌شدن را در ۱۴۷ کشور بین سال‌های ۱۹۷۰ تا
۲۰۱۴ بررسی کرد و به این نتیجه‌ی تکان‌دهنده رسید:
اگرچه نابرابری‌های درآمدی بین کشورها در حال کاهش است، نابرابری‌های درآمدی درون جوامع در حال گسترش است.
در حالی که درآمدهای طبقهٔ بالای پردرآمد افزایش یافت، مردم عادی بازندهٔ بزرگ بودند.
آنها اغلب توسط شرکت‌های بین‌المللی، که از اصلی‌ترین بهره‌مندان جهانی‌سازی هستند، به فقر، گرسنگی و ناامیدی کشانده می‌شوند.
این شرکت‌ها بی‌رحمانه از کشورها و جمعیتشان بهره‌کشی می‌کنند که در نتیجه، به‌جای کاهش وعده‌شده، نابرابری افزایش می‌یابد.
هدف ۱۱: شهرها و سکونتگاه‌ها را فراگیر، ایمن، تاب‌آور و پایدار سازیم.
 اما در عوض، نظارت همه‌جانبه بر جمعیت به نام امنیت پیش برده می‌شود.
برای مثال، روزبه‌روز کشورهای بیشتری از فناوری شناسایی چهره برای اهداف نظارتی استفاده می‌کنند.
در اماکن عمومی شهرها، چهره‌های مردم به‌طور خودکار اسکن و توسط یک الگوریتم پردازش می‌شوند.
علاوه بر این، قوانین سخت‌گیرانه اسلحه با هدف تأمین ایمنی بیشتر وضع شده‌اند.
اما در واقع، ممنوعیت اسلحه هیچ جنایتکاری را خلع سلاح نمی‌کند، بلکه شهروندان قانون‌مدار را خلع سلاح می‌کند و بدین ترتیب از شورش‌های
مردمی جلوگیری کرده و تنها امنیت الیگارش‌ها را تضمین می‌نماید.
هدف ۱۲: تضمین الگوهای پایدار مصرف و تولید
 در عوض، وضع مالیات‌های تنبیهی مردم را مجبور می‌کند فناوری‌های اثبات‌شده را رها کنند.
برای مثال، به‌دلیل مالیات دی‌اکسید کربن بر مصرف سوخت‌های فسیلی در آلمان، نیروگاه‌های جدید زغال‌سوز در حال از رده خارج شدن
هستند و به کشورهای دیگر منتقل شده و در آنجا به بهره‌برداری ادامه می‌دهند. وضعیت برای خودروهای دیزلی نیز مشابه است.
علاوه بر این، یک سیستم اعتبار اجتماعی برگرفته از مدل چین به تدریج در آلمان و سایر کشورهای
جهان به نام «ریست بزرگ» در حال آماده‌سازی است.
نتیجه این است که هر کسی که مطابق سیاست‌های دولت رفتار نکند، می‌تواند آزادی‌ها و حقوق اساسی‌اش
به‌شدت محدود شود، حتی تا حد معیشتش، یعنی خرید غذا.
پس از این دیگر خبری از بررسی ادعایی بهبودها نیست.
نتیجه‌گیری: اگر اهداف بلندپروازانه و خوش‌بیان بسیاری را با تحولات واقعی مقایسه کنیم، می‌بینیم که این مصداق بارز
برچسب‌گذاری نادرست است، همان‌طور که ضرب‌المثل می‌گوید.
۱۲۳۴۳۲۱ جالب اینجاست که از همان نماد برای اجندا ۲۰۳۰ و «بازنشانی بزرگ» برنامه‌ریزی‌شده توسط مجمع جهانی اقتصاد استفاده می‌شود.
با این حال، از یک نخبگان خودخوانده مانند مجمع جهانی اقتصاد، هیچ بهبودی در وضعیت جهانی قابل انتظار نیست.
برعکس، نظم نوین جهانی آنها، به زبان ساده، چیزی جز خودغنی‌سازی چند الیگارش مالی به هزینه عموم مردم نیست.
به همین دلیل است که ما صرفاً به یک رهبری جهانی جدید و آگاه به جهان نیاز داریم که باید از درون مردم بالنده شود.
بنابراین هرگونه بهبود مطلوب در وضعیت جهانی، وظیفه‌ای مشترک بر عهدهٔ جمعیتی آگاه است که
باید برای پذیرش مسئولیت فردی نیز آماده باشد.