Աջենդա 21-ը ՄԱԿ-ի գործողությունների ծրագիր է, որը 1992 թվականին Ռիո-դե Ժանեյրոյում կայացած Միջավայրի և
զարգացման կոնֆերանսում ընդունվեց 182 երկրների կողմից։
Այն պարունակում է 21-րդ դարի զարգացման և շրջակա միջավայրի քաղաքականության ոլորտներում
գործողությունների համար կոնկրետ առաջարկություններ։
2015 թվականին ՄԱԿ-ի կողմից ընդունված 2030 օրակարգով Ագենդա 21-ի նպատակները հետագայում զարգացվել են համաշխարհային
մակարդակում առաջացած մարտահրավերներին համապատասխան և այժմ հավասարապես վերաբերում են բոլոր երկրներին։
Ագենդա 2030-ի 17 հիմնական կետերի պաշտոնական նպատակը երկրներում իրավիճակի վատթարացմանը հակազդելն ու
կայունության սկզբունքի հիման վրա աշխարհը բարելավելն է։
ՄԱԿ-ի 2015 թ. Գլխավոր ժողովի բանաձևը նշում է. «Մենք վճռական ենք ազատել մարդկությանը աղքատության և կարիքների
բռնապետությունից և բուժել ու պաշտպանել մեր մոլորակը»։
Մենք վճռական ենք ձեռնարկել համարձակ և փոխակերպիչ քայլեր, որոնք հրատապ անհրաժեշտ են աշխարհը
կայունության և դիմացկունության ուղիով առաջնորդելու համար։
Մենք խոստանում ենք, որ այս ճանապարհորդության ընթացքում, որին այսօր սկսում ենք, ոչ ոքի չենք թողնի հետևում։
Այնուամենայնիվ, եթե քաղաքական ծրագրերը մանրակրկիտ ուսումնասիրվեն, պարզ է դառնում, որ հետապնդվող նպատակները
մշտապես շատ տարբեր են հանրությանը ներկայացվող նպատակներից։
Այս խաբեության ասպեկտը հաշվի առնելով՝ Kla.TV-ն մանրակրկիտ ուսումնասիրել է 2030 օրակարգի 17 հիմնական կետերից 12-ը և
«թարգմանել» դրանք, որպեսզի ամբողջ աշխարհի դիտողները կարողանան համեմատել, թե դրական
ձևակերպված նպատակները գործնականում ինչ են նշանակում:
Նպատակ 1: Բոլոր ձևերով աղքատությունը վերացնել ամենուր։
 Փոխարենը մենք տեսնում ենք, որ ամբողջ բնակչությունը կախված է պետական սուբսիդիաներից, ինչը աստիճանաբար
հասարակությունը ուղղորդում է դեպի սոցիալիստական համակարգ։
Միջազգային դրամային հիմնադրամը (IMF) երկրները գցում է այնպիսի պարտքի մեջ, որից նրանք երբեք չեն կարող դուրս գալ։
Նպատակ 2: վերջ դնել սովին, ապահովել սննդային անվտանգություն և բարելավել սնուցումը,
ինչպես նաև խթանել կայուն գյուղատնտեսությունը։
 Սակայն նկատվում է, որ բնական, փոքրածավալ գյուղատնտեսությունը ոչնչանում է, մինչդեռ միևնույն ժամանակ բազմազգ կորպորացիաները
արդյունաբերական գյուղատնտեսության, գենետիկ ինժեներության և ագրոքիմիկատների միջոցով ավելի ու ավելի մեծ վերահսկողություն
են սահմանում համաշխարհային սննդի արտադրության վրա։
Նպատակ 3: Ապահովել առողջ կյանք և խթանել բարեկեցությունը բոլորի համար յուրաքանչյուր տարիքում։
 Սակայն պետք է նշել, որ պարտադիր պատվաստումը ներդրվում է բոլորի համար, մինչդեռ բնական
բուժման մեթոդները ճնշվում կամ հետապնդվում են։
Արդյունքում մարդիկ ավելի ու ավելի են ենթարկվում ֆարմացևտիկական արդյունաբերությանը, որի արտադրանքները
ապացուցվել են, որ բնակչությանը ավելի հիվանդ են դարձնում և նույնիսկ նվազեցնում են նրա թվաքանակը։
Նպատակ 4. Ապահովել ընդգրկուն, հավասար և որակյալ կրթություն և խթանել բոլորի համար ողջ կյանքի ուսուցման հնարավորությունները։
 Փոխարենը պետք է նշել, որ, հատկապես Ագենդա 21-ի և 2030-ի արդյունքում, ամբողջ աշխարհում կրթության մակարդակը նվազում է։
Կրթական չափորոշիչների և «common core»-ին ուղղված կրթական համակարգի օգնությամբ բնակչությունը մանկությունից ի
վեր մանիպուլացվում է, որպեսզի մարդիկ դառնան անքննադատական, ընդունեն ամեն ինչ և, հետևաբար, մնան պասիվ։
Նպատակ 5: Հասնել գենդերային հավասարության և հնարավորություն ընձեռել բոլոր կանանց ու
աղջիկներին իրացնել իրենց ներուժը և հասնել հավասարության։
 Փոխարենը պետք է նշել, որ բնական, ավանդական ընտանիքն ու ապրելակերպը քանդվում են, կանայք շահագործվում են որպես
էժան աշխատուժ, իսկ երեխաները մեծացվում են պետության կողմից։
 Մենք նույնպես տասնամյակներ շարունակ մոտենում ենք գենդերազուրկ հասարակության նպատակին։
Մինչ ֆեմինիզմը խթանվում է, բոլոր տղամարդկային հատկանիշները ճնշվում են։
 Թրանսգենդեր իդեոլոգիայի քարոզչությունը հանգեցրել է երիտասարդների շրջանում սեռափոխման վիրահատությունների թվի կտրուկ աճին, ինչը,
ի վերջո, թույլ է տալիս պետությանը վերահսկել վերարտադրությունը։
Նպատակ 6: Ապահովել ջրի և սանիտարական պայմանների մատչելիությունն ու կայուն կառավարումը բոլորի համար
 Սակայն պետք է նշել, որ աշխարհի ջրի 90%-ը սպառվում է հումքի արդյունաբերության կողմից, որը գերիշխվում է բազմազգ
կորպորացիաների կողմից, և միևնույն ժամանակ ջրամատակարարման մասնավորեցումը աշխարհով մեկ ակտիվորեն խթանվում է։
Այսօր մի շարք բազմազգ կորպորացիաներ գերիշխում են համաշխարհային ջրային շուկաներում, աստիճանաբար ջուրը
վերածելով շքեղ ապրանքի և միևնույն ժամանակ խոչընդոտելով բնակչության ինքնաբավությանն ու անկախությանը։
Նպատակ 7: Ապահովել բոլորի համար մատչելի, հուսալի, կայուն և ժամանակակից էներգիա։
 Սակայն փաստն այն է, որ, օրինակ, Գերմանիայում վերականգնվող էներգիայի ընդլայնումը զգալիորեն բարձրացրել է էլեկտրաէներգիայի
գները, և հաշիվը հիմնականում սպառողների ուսերին է ընկնում։
Նպատակ 8: Աջակցել շարունակական, ընդգրկուն և կայուն տնտեսական աճին, լիարժեք և արդյունավետ
զբաղվածությանը և բոլորի համար արժանապատիվ աշխատանքին։
 Սակայն նկատվում է, որ գլոբալիզացիան միջազգային կորպորացիաներին ստիպում է ավելի ու ավելի հաճախ սահմանել աշխատանքային
պայմանները, անխնա շահագործել մարդկանց և միևնույն ժամանակ մեծածավալ կերպով ձեռք բերել կամ ոչնչացնել փոքր ընկերությունները։
Օրինակ՝ միայն ինտերնետի հինգ խոշորագույն ընկերությունները վերջին տասը տարիների ընթացքում ձեռք են բերել 436
ընկերություններ՝ ընդհանուր 131 միլիարդ ԱՄՆ դոլար արժողությամբ։
Արդյունքում, ի վերջո միայն մի քանի կորպորացիաներ կմնան։
Նպատակ 9: Շինել դիմացկուն ենթակառուցվածք, խթանել ընդգրկուն և կայուն արդյունաբերականացում և խթանել նորարարությունը։
 Սակայն պետք է նշել, որ բազմաթիվ երկրներում տեղի է ունենում դեինդուստրիալիզացիա, որը որոշ
դեպքերում հանգեցնում է գործազրկության զգալի աճի։
Միևնույն ժամանակ շատ երկրներ «սուբսիդավորված» վարկերի միջոցով գայթակղվեցին չափազանց մեծ
պետական պարտքի մեջ կամ հայտնվեցին պարտքի թակարդում։
Արդյունքը տեղական ռեսուրսների, ենթակառուցվածքների և աշխատուժի վաճառքն է։
Նպատակ 10: Երկրների միջև անհավասարությունը նվազեցնել։
 Մեկ ուսումնասիրության մեջ տնտեսագետ Վալենտին Լանգը 1970-ից 2014 թվականների ընթացքում 147 երկրներում գլոբալիզացիայի հետևանքները
ուսումնասիրել է և եկել է հետևյալ մտահոգիչ եզրակացությանը:
Չնայած երկրների միջև եկամուտների անհավասարությունը նվազում է, բնակչության ներսում եկամուտների անհավասարությունը մեծանում է։
Մինչ բարձր եկամուտ ունեցող վերին խավի եկամուտները աճում էին, սովորական բնակչությունը մեծ կորուստ կրեց։
Միջազգային կորպորացիաները, որոնք գլոբալիզացիայի հիմնական շահառուներն են, հաճախ նրանց
մղում են աղքատության, սովի և հուսահատության մեջ։
Այս կորպորացիաները անխնա շահագործում են երկրները և դրանց բնակչությունը, ինչի արդյունքում
խոստացված նվազեցման փոխարեն աճում է անհավասարությունը։
Նպատակ 11: Դարձնել քաղաքներն ու բնակավայրերը ընդգրկուն, անվտանգ, դիմացկուն և կայուն։
 Բայց դրա փոխարեն անվտանգության անվամբ առաջ է մղվում բնակչության ամբողջական հսկողությունը։
Օրինակ՝ ավելի ու ավելի շատ երկրներ դեմքի ճանաչման տեխնոլոգիան օգտագործում են հսկողության նպատակներով։
Քաղաքների հանրային վայրերում մարդկանց դեմքերը ավտոմատ կերպով սկանավորվում և մշակվում են ալգորիթմի կողմից։
Բացի այդ, խիստ զենքի օրենքները նախատեսված են ապահովել ավելի մեծ անվտանգություն։
Իրականում, սակայն, զենքի արգելքները ոչ մի հանցագործի չեն զրկում զենքից, այլ զրկում են օրինապահ քաղաքացիներին,
այդպիսով կանխելով ժողովրդական ապստամբությունները և ապահովելով միայն օլիգարխների անվտանգությունը։
Նպատակ 12: Ապահովել կայուն սպառման և արտադրության մոդելներ
 Փոխարենը պատժիչ հարկերի կիրառումը ստիպում է մարդկանց հրաժարվել ապացուցված տեխնոլոգիաներից։
Օրինակ՝ Գերմանիայում հանածո վառելիքների սպառման վրա կիրառվող CO2 հարկի պատճառով նոր ածխով աշխատող էլեկտրակայանները
ապամոնտաժվում են և շարունակում են շահագործվել այլ երկրներում։ Դիզելային ավտոմեքենաների դեպքում իրավիճակը նման է։
Բացի այդ, «Մեծ վերագործարկում» անվամբ Գերմանիայում և աշխարհի բոլոր մյուս երկրներում Չինաստանի մոդելով
սոցիալական վարկային համակարգ աստիճանաբար նախապատրաստվում է։
Արդյունքում՝ յուրաքանչյուր ոք, ով չի պահպանում կառավարության քաղաքականությունը, կարող է կորցնել իր
ազատություններն ու հիմնարար իրավունքները՝ նույնիսկ իր ապրուստի միջոցները, օրինակ՝ սնունդ գնելու հնարավորությունը։
Ահա թե ինչ եղավ այդպես կոչված բարելավումների քննության հետ։
Եզրակացություն. Եթե համեմատենք բազմաթիվ հավակնոտ և գեղեցիկ ձևակերպված նպատակները իրական զարգացումների
հետ, ապա, ինչպես ասում են, սա կեղծ պիտակավորման դեպք է։
Հետաքրքիր է, որ նույն նշանը օգտագործվում է և՛ Աгенդա 2030-ի, և՛ Համաշխարհային տնտեսական ֆորումի
(WEF) կողմից պլանավորված «Մեծ վերագործարկում»-ի համար։
Այնուամենայնիվ, համաշխարհային իրավիճակի բարելավում չի կարելի ակնկալել ինքնահռչակ
էլիտայից, ինչպիսին է Համաշխարհային տնտեսական ֆորումը։
Հակառակը, նրանց «Նոր աշխարհակարգը», պարզ լեզվով ասած, ոչ այլ ինչ է, քան մի քանի ֆինանսական
օլիգարխների ինքնահարստացում հանրության հաշվին։
Դրա համար մեզ պարզապես անհրաժեշտ է նոր, համաշխարհային գիտակցված աշխարհի առաջնորդություն, որը պետք է հասունանա ժողովրդի ներսից։
Ուստի ցանկացած ցանկալի բարելավում համաշխարհային իրավիճակում հանդիսանում է լավ տեղեկացված բնակչության
համատեղ առաջադրանքը, որը նույնպես պետք է պատրաստ լինի ստանձնել անձնական պատասխանատվություն։