Dagskrá 21 er aðgerðaáætlun Sameinuðu þjóðanna sem 182 lönd samþykktu á ráðstefnu um
umhverfi og þróun í Rio de Janeiro árið 1992.
Það inniheldur sértækar tillögur um aðgerðir á sviði þróunar- og umhverfisstefnu fyrir 21. öldina.
Með 2030-dagskráinni sem Sameinuðu þjóðirnar samþykktu árið 2015 voru markmið Dagskrár 21 frekar þróuð í samræmi við þau áskoranir
sem höfðu vaxið um allan heim og gilda nú jafnt um öll lönd.
Opinbera markmið 17 lykilatriða dagskrárinnar 2030 er að bregðast við versnandi ástandi í
löndum og bæta heiminn á grundvelli sjálfbærni.
Ályktun Allsherjarþings Sameinuðu þjóðanna frá 2015 segir: "Við erum staðráðin í að frelsa mannkynið undan einræði
fátæktar og skorts og að græða og vernda plánetuna okkar."
Við erum staðráðin í að grípa til djörfra og umbreytandi aðgerða sem brýnlega þarf til að
leiða heiminn á braut að sjálfbærni og seiglu.
Við lofum að skilja engan eftir á þessari ferð sem við leggjum af stað í í dag.
Hins vegar, ef skoðað er pólitískar áætlanir nánar, kemur í ljós að markmiðin sem stefnt er að eru í
raun nokkuð frábrugðin þeim sem kynnt eru almenningi.
Með þessu blekkingarsjónarmiði í huga hefur Kla.TV nánar skoðað 12 af 17 lykilatriðum Dagsskrár 2030 og "þýtt" þau svo
áhorfendur um allan heim geti borið saman hvað markmiðin, sem eru jákvætt orðuð, raunverulega þýða í framkvæmd:
Markmið 1: Útrýma fátækt í öllum myndum alls staðar.
 Í staðinn sjáum við heilar þjóðir verða háðar ríkisstuðningi, sem leiðir til þess að
samfélagið er smám saman stýrt í átt að sósíalísku kerfi.
Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn, IMF, fangar þjóðir í skuldum sem þær geta aldrei losnað úr.
Markmið 2: Útrýma hungri, tryggja fæðuöryggi og bæta næringu, og stuðla að sjálfbærri landbúnaði.
 Hins vegar má sjá að náttúruleg, smábúskapur er eyðilagður, á sama tíma og fjölþjóðlegar stórfyrirtæki eru sífellt
að auka stjórn sína á heimsframleiðslu matvæla með iðnaðarlandbúnaði, erfðatækni og landbúnaðar­eiturefnum.
Markmið 3: Tryggja heilbrigði og stuðla að vellíðan fyrir alla á öllum aldri.
 Hins vegar ber að taka fram að skyldubólusetning er innleidd almennt, á meðan
náttúrulegar lækningaaðferðir eru bældar eða ofsóttar.
Í kjölfarið eru menn sífellt meira undir stjórn lyfjaiðnaðarins, en sannað hefur verið að vörur hans
gera íbúa veikari og jafnvel draga úr fjölda þeirra.
Markmið 4: Tryggja þátttöku-, jafnréttis- og gæðamenntun og efla tækifæri til ævilangrar náms fyrir alla.
 Í staðinn ber að taka fram að, einkum vegna Dagsskráar 21 og 2030, er menntunarstig að lækka um allan heim.
Með hjálp menntunarstaðla og menntakerfis sem miðar að "sameiginlegum kjarna" er þjóðin stýrt frá
barnæsku, þannig að fólk verður gagnrýnislaust, samþykkir allt og verður af þeim sökum kyrrlátt.
Markmið 5: Að efla allar konur og stúlkur til að ná jafnrétti og sjálfsákvörðunarrétti í gegnum kynjajafnrétti.
 Í staðinn ber að taka fram að náttúruleg, hefðbundin fjölskylda og lífsstíll eru rifin niður, konur eru
misnotaðar sem ódýrt vinnuafl og börn eru uppalin af ríkinu.
 Við höfum einnig nálgast markmiðið um kynlaust samfélag í áratugi.
Á meðan femínismi er kynntur eru allir karlmannlegir eiginleikar bæltir.
 Upphafning transfólkskenningar hefur leitt til mikillar aukningar á kynleiðréttingum meðal ungs
fólks, sem að lokum gerir ríkinu kleift að stjórna æxlun.
Markmið 6: Tryggja aðgengi að vatni og hreinlætisaðstöðu og sjálfbæra stjórnun þeirra fyrir alla
 Hins vegar ber að taka fram að 90% af vatni heimsins er notað af hráefnaiðnaðinum, sem er undir stjórn
fjölþjóðlegra fyrirtækja, og á sama tíma er einkavæðingu vatnsveitna beitt mikilli hvatningu um allan heim.
Í dag ráða nokkrar fjölþjóðlegar stórfyrirtæki heimsmarkaði vatns, gera vatn sífellt meira að lúxusvöru
og koma í veg fyrir sjálfbærni og sjálfstæði íbúa.
Markmið 7: Tryggja aðgang að hagkvæmri, áreiðanlegri, sjálfbærri og nútíma orku fyrir alla.
 Raunin er hins vegar sú að í Þýskalandi, til dæmis, hefur útþensla endurnýjanlegrar orku hækkað raforkuverð gífurlega,
og það eru einkum neytendur sem þurfa að greiða reikninginn.
Markmið 8: Stuðla að sjálfbærum, þátttökumiklum og sjálfbærum hagvexti, fullri og
afkastamikilli atvinnu og sæmilegum vinnuaðstæðum fyrir alla.
 Hins vegar má sjá að hnattvæðing leiðir alþjóðleg fyrirtæki til að ákveða vinnuskilyrði sífellt meira,
miskunnarlaust nýta fólk og jafnframt taka yfir eða eyðileggja smærri fyrirtæki í stórum stíl.
Til dæmis hafa einungis fimm stærstu netfyrirtækin keypt 436 fyrirtæki að verðmæti 131
milljarða bandaríkjadala á síðustu tíu árum.
Í kjölfarið munu aðeins örfáar fyrirtæki verða eftir.
Markmið 9: Byggja þolmikla innviði, stuðla að þátttöku- og sjálfbærri iðnvæðingu og efla nýsköpun.
 Hins vegar ber að taka fram að afiðnvæðing á sér stað í mörgum löndum, sem í sumum tilfellum
leiðir til verulegrar aukningar atvinnuleysis.
Á sama tíma voru mörg lönd dregin inn í of miklar ríkisskuldir, eða skuldagildru, með "styrktum" lánum.
Niðurstaðan er sala innlendra auðlinda, innviða og vinnuafls.
Markmið 10: Að draga úr ójöfnuði milli landa.
 Í rannsókn kannaði hagfræðingurinn Valentin Lang afleiðingar hnattvæðingar í 147 löndum á árunum 1970
til 2014 og komst að eftirfarandi áminnandi niðurstöðu:
Þó að tekjuskekkjur milli landa séu að minnka, eru tekjuskekkjur innan þjóðarinnar að aukast.
Á meðan tekjur efstu tekjuhópa hækkuðu, var almenningur stærsti tapandinn.
Þeir eru oft dregnir niður í fátækt, hungur og vonleysi af alþjóðlegum stórfyrirtækjum
sem eru helstu hagnaðarskapendur hnattvæðingar.
Þessar stórfyrirtæki misnota lönd og íbúa þeirra grimmilega, sem leiðir til aukinnar
ójöfnuðar í stað þeirrar lækkunar sem lofuð var.
Markmið 11: Gera borgir og þéttbýli þátttökumiðuð, örugg, seig og sjálfbær.
 En í staðinn er alger eftirlit með þjóðinni ýtt áfram í nafni öryggis.
Til dæmis eru sífellt fleiri lönd að nota andlitsgreiningartækni í eftirlitsskyni.
Á almenningsstöðum í borgum eru andlit fólks sjálfkrafa skönnuð og unnin af reiknirit.
Auk þess er ætlunin með ströngum byssulögum að tryggja meiri öryggi.
Í raun og veru afvopna vopnabannar hins vegar engan glæpamann, heldur löglynda borgara, og koma þannig í veg
fyrir almennar uppreisnir og tryggja aðeins öryggi olígarka.
Markmið 12: Tryggja sjálfbær neyslu- og framleiðsluvenjur
 Í staðinn neyðir álagning refsiskatta fólk til að yfirgefa sannaðar tæknir.
Til dæmis, vegna kolefnisgjalds á neyslu jarðefnaeldsneytis í Þýskalandi, eru nýjar kolakraftstöðvar rifnar niður og reknar
áfram í öðrum löndum. Ástandið er svipað hjá dísilbifreiðum.
 Auk þess er félagslegt einkunnakerfi, byggt á kínverska kerfinu, smám saman verið að undirbúa í Þýskalandi og
öllum öðrum löndum heimsins undir heitinu "Great Reset".
Afleiðingin er sú að hver sem ekki hagar sér í samræmi við stefnu stjórnvalda getur misst frelsi sitt og
grundvallarréttindi verulega skert, jafnvel svo að framfærsla hans, þ.e. geta hans til að kaupa sér mat, sé í hættu.
Svo mikið um rannsóknina á hinum meinta umbótum.
Ályktun: Ef við berum nú saman mörg metnaðarfull og fallega orðuð markmið við raunverulega þróun, sjáum við að
um er að ræða falska merkingu, eins og máltækið segir.
Áhugavert er að sama tákn er notað fyrir Áætlun 2030 og fyrir "Great Reset" sem WEF hefur skipulagt.
Hins vegar má ekki búast við neinum framförum í heimsástandinu frá sjálfskipaðri elítu eins og World Economic Forum.
Þvert á móti er þeirra Nýi heimsríkisröðin, einfaldlega sagt, ekki annað en sjálfsauðgun
fárra fjármálajarlanna á kostnað almennings.
Þess vegna þurfum við einfaldlega nýja, alþjóðlega meðvitaða heimsleiðtogastöðu sem þarf að þroskast innan fólksins.
Öll æskileg umbót á heimsástandinu er því sameiginleg ábyrgð vel upplýsts almennings sem einnig
þarf að vera reiðubúinn að taka persónulega ábyrgð.