Agenda 21 iku program tumindak PBB sing disahaké déning 182 negara ing Konferensi Lingkungan
lan Pangembangan ing Rio de Janeiro taun 1992.
Iki ngemot rekomendasi tartamtu kanggo tumindak ing babagan pangembangan lan kabijakan lingkungan kanggo abad kaping 21.
Kanthi Agenda 2030 sing diadopsi déning PBB ing taun 2015, tujuan-tujuan Agenda 21 dikembangaké luwih lanjut
manut tantangan sing wis tuwuh ing saindenging jagad lan saiki ditrapaké kanthi padha kanggo kabèh negara.
Tujuan resmi saka 17 poin kunci Agenda 2030 yaiku nglawan memburuké kahanan ing negara-negara
lan ngapikaké donya kanthi premis kelestarian.
Resolusi Majelis Umum PBB 2015 nyatakake: "Kita wis tekad mbebasake manungsa saka tirani mlarat lan
kekurangan lan marasake lan nglindhungi planet kita."
Kita wis tekad njupuk langkah-langkah wani lan transformatif sing mendesak dibutuhake kanggo nuntun
donya menyang dalan sing lestari lan tahan banting.
Kita janji manawa ing lelampahan sing kita miwiti dina iki, kita ora bakal ninggalake sapa wae.
Nanging, yen dipriksa luwih jero program-program politik, dadi cetha manawa tujuan sing digayuh mesthi beda
banget karo sing dipresentasikake marang masyarakat.
Kanthi eling marang aspek pangapuran iki, Kla.TV wis nliti kanthi teliti 12 saka 17 poin kunci Agenda 2030 lan "nerjemahake"
supaya pamirsa ing saindenging jagad bisa mbandhingake apa sejatine makna tujuan sing diucapake kanthi positif ing praktik:
Tujuan 1: Mungkasi kemlaratan ing kabèh wujudé ing endi-endi.
 Nanging, kita saiki nyekseni sakabèhé populasi digawe gumantung marang subsidi negara, sing nyebabake
masyarakat alon-alon dipimpin menyang sistem sosialis.
Dana Moneter Internasional, IMF, nyekel negara-negara ing utang sing ora bisa tau uwal.
Tujuan 2: Mungkasi keluwen, nggayuh keamanan pangan lan gizi sing luwih apik, lan nyengkuyung pertanian lestari.
 Nanging, bisa diamati yèn tatanèn alamiah skala cilik lagi dirusak, nalika ing wektu sing padha perusahaan
multinasional saya nguwasani produksi pangan global liwat pertanian industri, rékayasa génetik, lan agrokimia.
Tujuan 3: Njamin urip sing sehat lan nyengkuyung kesejahteraan kanggo kabeh wong ing saben umur.
 Nanging, kudu dicathet manawa vaksinasi wajib saiki diwènèhaké marang kabèh wong, déné
cara penyembuhan alamiah dipatèni utawa disiksa.
Akibate, wong-wong saya didominasi déning industri farmasi, sing produké kabuktèn
ndadèkaké populasi luwih lara lan malah nyuda cacahé.
Tujuan 4: Njamin pendidikan sing inklusif, adil, lan bermutu lan nyengkuyung kesempatan sinau seumur urip kanggo kabeh.
 Nanging, kudu dicathet yèn, utamané amarga Agenda 21 lan 2030, tingkat pendhidhikan saya mudhun ing saindenging jagad.
Kanthi pitulungan standar pendhidhikan lan sistem pendhidhikan sing disetel marang "common core", populasi
dimanipulasi wiwit cilik, supaya wong-wong dadi ora kritis, nampa kabeh, lan amarga iku tetep pasif.
Tujuan 5: Ngupaya kabeh wanita lan bocah wadon supaya bisa nggayuh kesetaraan lan kamardikan liwat kesetaraan gender.
 Nanging, kudu dicathet yèn kulawarga lan gaya urip alamiah lan tradhisional lagi dirusak, wanita dieksploitasi dadi
tenaga kerja murah, lan bocah-bocah dididik déning negara.
 Kita uga wis ngupaya nggayuh tujuan masyarakat tanpa jinis kelamin suwene puluhan taun.
Nalika feminisme dipromosikake, kabeh ciri maskulin ditindhes.
 Promosi ideologi transgender wis nyebabake paningkatan dramatis ing jumlah operasi ganti jinis kelamin ing kalangan
para mudha, sing pungkasane ngidini negara ngontrol reproduksi.
Tujuan 6: Njamin kasedhiyan lan pangelolaan banyu lan sanitasi sing lestari kanggo kabeh
 Nanging, kudu dicathet yèn 90% banyu ing donya dikonsumsi déning industri bahan baku, sing didominasi déning perusahaan
multinasional, lan ing wektu sing padha, privatisasi pasokan banyu lagi dipromosikaké kanthi kuat ing saindenging donya.
Saiki, sawetara perusahaan multinasional nguwasani pasar banyu global, saya ngowahi banyu dadi komoditas mewah lan ing wektu sing
padha nyegah masyarakat supaya ora bisa mandhiri lan merdeka.
Tujuan 7: Njamin akses marang energi sing terjangkau, andal, lestari, lan modhèren kanggo kabèh.
 Kasunyatane, nanging, ing Jerman, umpama, perluasan energi terbarukan wis ngundhakake rega listrik kanthi gedhe
banget, lan utamane konsumen sing dijaluk mbayar tagihane.
Tujuan 8: Ngembangake pertumbuhan ekonomi sing lestari, inklusif, lan lestari, nyedhiyakake lapangan kerja sing nyukupi lan
produktif, lan nyedhiyakake pagawean sing pantes kanggo kabeh.
 Nanging, bisa diamati yèn globalisasi ndadèkaké perusahaan internasional saya nguwasani kahanan kerja, kanthi
kejem ngéksploitasi manungsa lan, ing wektu sing padha, nyekel utawa ngrusak perusahaan cilik ing skala gedhé.
Contone, limang perusahaan Internet paling gedhé waé wis ngrebut 436 perusahaan kanthi rega 131
milyar dolar AS sajrone sepuluh taun kepungkur.
Akibaté, mung sawetara perusahaan waé sing bakal tetep ana ing pungkasané.
Tujuan 9: Mbangun infrastruktur sing tahan banting, nyengkuyung industrialisasi sing
inklusif lan lestari, lan ngrembakaake inovasi.
 Nanging, kudu dicathet yèn deindustrialisasi lagi kelakon ing pirang-pirang negara, sing ing sawetara
kasus nyebabake mundhaké pengangguran kanthi signifikan.
Ing wektu sing padha, akèh negara kecemplung ing utang pamaréntah sing kakehan, utawa
jebakan utang, liwat pinjaman sing disubsidi.
Asilé yaiku penjualan sumber daya domestik, infrastruktur, lan tenaga kerja.
Tujuan 10: Ngurangi ketimpangan antar negara.
 Ing sawijining panaliten, ahli ekonomi Valentin Lang nliti akibat globalisasi ing 147 negara antarané
taun 1970 lan 2014 lan tekan kesimpulan sing nguwatirake:
Sanajan ketimpangan penghasilan antarane negara-negara lagi nyusut, ketimpangan
penghasilan ing jero populasi malah saya amba.
Nalika penghasilan kelas ndhuwur sing entuk luwih akeh mundhak, masyarakat umum dadi sing paling rugi.
Asring padha kejiret ing mlarat, keluwen, lan putus asa amarga perusahaan-perusahaan
internasional sing dadi pamupung utama saka globalisasi.
Perusahaan-perusahaan iki kanthi kejem ngéksploitasi negara-negara lan rakyaté, nyebabaké ketimpangan sing
saya gedhé tinimbang pangurangan sing wis dijanjèkaké.
Tujuan 11: Nggawe kutha lan pemukiman inklusif, aman, tahan banting, lan lestari.
 Nanging tinimbang kuwi, pangawasan total marang populasi terus dipromosikake ing jeneng keamanan.
Contone, saya akeh negara sing nggunakake teknologi pangrengen rai kanggo keperluan pengawasan.
Ing panggonan umum ing kutha, pasuryan wong-wong dipindai kanthi otomatis lan diproses déning algoritma.
Kajaba iku, undang-undang bedhil sing ketat dimaksudaké kanggo njamin keamanan sing luwih gedhé.
Nanging sejatine, larangan gaman ora mbusak senjata saka siji wae penjahat, nanging malah nyabut senjata saka warga
sing taat hukum, saéngga nyegah pemberontakan rakyat lan njamin keamanan mung kanggo para oligark.
Tujuan 12: Njamin pola konsumsi lan produksi sing lestari
 Nanging, pambeban pajak paukuman meksa wong-wong ninggalake teknologi sing wis kabukten.
Contone, amarga pajak CO2 marang panggunaan bahan bakar fosil ing Jerman, pembangkit listrik tenaga batu bara
anyar dibongkar lan terus dioperasikake ing negara liya. Kahanané padha kanggo kendharaan diesel.
 Saliyane, sistem kredit sosial sing dimodelake saka China saiki lagi disiapake alon-alon ing Jerman lan kabeh
negara liyane ing saindenging jagad kanthi jeneng "Great Reset".
Akibate, sapa waé sing ora tumindak manut kabijakan pamaréntah bisa kebebasan lan hak-hak dhasaré diwatesi
abot, malah nganti nyentuh panguripan, yaiku tuku panganan.
Mung nganti kéné panliten babagan paningkatan sing diduga.
Kesimpulan: Yen saiki kita mbandhingake akèh tujuan sing ambisius lan dirumusake kanthi éndah karo pangembangan nyata,
kita weruh yèn iki kasus pelabelan palsu, kaya sing diomongaké.
Menariké, simbol sing padha digunakaké kanggo Agenda 2030 kaya kanggo "Great Reset" sing direncanakaké déning WEF.
Nanging, ora ana perbaikan ing kahanan global sing bisa diarep-arep saka elit sing
ngangkat dhéwé kaya World Economic Forum.
Kosok baline, New World Order-e kuwi, ing basa sing prasaja, ora liya mung nguntungake sawetara oligark finansial kanggo
nggedhekake kekayaane dhewe kanthi ngorbanake masyarakat umum.
Mulane kita mung perlu pamimpinan donya anyar sing sadar global, sing kudu mateng saka jero rakyat.
Saben perbaikan sing dikarepake ing kahanan global mula dadi tanggung jawab bebarengan saka masyarakat sing duwe
kawruh jembar lan uga kudu siyap njupuk tanggung jawab pribadi.