"დღის წესრიგი 21" არის გაეროს სამოქმედო პროგრამა, რომელიც 1992 წელს რიო-დე-ჟანეიროში, გარემოსა და
განვითარების კონფერენციაზე, 182-მა ქვეყანამ მიიღო.
ის შეიცავს კონკრეტულ რეკომენდაციებს 21-ე საუკუნის განვითარებისა და გარემოსდაცვითი პოლიტიკის სფეროებში მოქმედებისთვის.
2015 წელს გაეროს მიერ მიღებული 2030 წლის დღის წესრიგით, დღის წესრიგი 21-ის მიზნები კიდევ უფრო განვითარდა იმ
გამოწვევების შესაბამისად, რომლებიც მსოფლიო მასშტაბით გაიზარდა და ახლა თანაბრად ვრცელდება ყველა ქვეყანაზე.
2030 წლის დღის წესრიგის 17 ძირითადი პუნქტის ოფიციალური მიზანია ქვეყნებში ვითარების გაუარესების შეჩერება და
მდგრადობის პრინციპზე დაყრდნობით მსოფლიოს გაუმჯობესება.
გაეროს გენერალური ასამბლეის 2015 წლის რეზოლუციაში ნათქვამია: "ჩვენ მტკიცედ გვაქვს გადაწყვეტილი, კაცობრიობა
სიღარიბისა და გაჭირვების ტირანიიდან გავათავისუფლოთ და ჩვენი პლანეტა განვკურნოთ და დავიცვათ".
ჩვენ მტკიცედ გვაქვს გადაწყვეტილი, გადავდგათ თამამი და გარდამქმნელი ნაბიჯები, რომლებიც სასწრაფოდ არის საჭირო,
რათა მსოფლიო მდგრადობისა და გამძლეობის გზაზე დავაყენოთ.
გპირდებით, რომ ამ გზაზე, რომელსაც დღეს ვიწყებთ, არავის დავტოვებთ უკან.
თუმცა, თუ პოლიტიკურ პროგრამებს უფრო დაკვირვებით შევისწავლით, ცხადი ხდება, რომ მიზნები, რომლებსაც ისინი ისახავენ, თანმიმდევრულად
ძალიან განსხვავდება საზოგადოებისთვის წარმოდგენილი მიზნებისგან.
ამ მოტყუების ასპექტის გათვალისწინებით, Kla.TV-მ 2030 წლის დღის წესრიგის 17 საკვანძო პუნქტიდან 12 დეტალურად შეისწავლა და
"გადათარგმნა", რათა მსოფლიოს მაყურებლებმა შეადარონ, თუ რას ნიშნავს სინამდვილეში პოზიტიურად ფორმულირებული მიზნები პრაქტიკაში:
მიზანი 1: სიღარიბის აღმოფხვრა ყველა ფორმით, ყველგან.
 ამის ნაცვლად, ვხედავთ, რომ მთელი მოსახლეობა სახელმწიფო სუბსიდიებზე დამოკიდებული ხდება, რაც საზოგადოების
თანდათანობით სოციალისტური სისტემისკენ მიმართვას იწვევს.
საერთაშორისო სავალუტო ფონდი, სსფ, ერებს ვალებში იჭერს, საიდანაც მათ გაქცევა არასდროს შეუძლიათ.
მიზანი 2: შიმშილის აღმოფხვრა, სურსათის უვნებლობისა და კვების გაუმჯობესება და მდგრადი სოფლის მეურნეობის ხელშეწყობა.
 თუმცა, შეინიშნება, რომ ნატურალური, მცირე მასშტაბის ფერმერობა ნადგურდება, მაშინ როდესაც მულტინაციონალური კორპორაციები სულ უფრო
მეტად აკონტროლებენ გლობალურ სურსათის წარმოებას ინდუსტრიული სოფლის მეურნეობის, გენური ინჟინერიისა და აგროქიმიკატების მეშვეობით.
მიზანი 3: უზრუნველყოს ჯანსაღი ცხოვრება და ხელი შეუწყოს კეთილდღეობას ყველასთვის, ყველა ასაკში.
 თუმცა, უნდა აღინიშნოს, რომ სავალდებულო ვაქცინაცია საყოველთაოდ შემოიღეს, მაშინ როდესაც
ბუნებრივი განკურნების მეთოდებს ჩახშობენ ან დევნიან.
შედეგად, ადამიანებზე სულ უფრო მეტად დომინირებს ფარმაცევტული ინდუსტრია, რომლის პროდუქტებიც, როგორც დადასტურებულია,
მოსახლეობას უფრო ავადმყოფს ხდის და მისი რიცხვიც კი მცირდება.
მიზანი 4: უზრუნველყოს ინკლუზიური, თანასწორი და ხარისხიანი განათლება და ხელი შეუწყოს ყველა
ადამიანისთვის უწყვეტი სწავლის შესაძლებლობების განვითარებას.
 ამის ნაცვლად, უნდა აღინიშნოს, რომ, განსაკუთრებით "დღის წესრიგი 21"-ისა და 2030-ის
შედეგად, განათლების დონე მსოფლიო მასშტაბით ეცემა.
საგანმანათლებლო სტანდარტებისა და "საერთო ბირთვზე" ორიენტირებული საგანმანათლებლო სისტემის დახმარებით, მოსახლეობაზე
ბავშვობიდანვე ხდება მანიპულირება, რათა ადამიანები გახდნენ უკრიტიკოები, ყველაფერი მიიღონ და, შედეგად, პასიურები დარჩნენ.
მიზანი 5: გენდერული თანასწორობის მიღწევა და ყველა ქალისა და გოგონას გაძლიერება, რათა მათ რეალიზება
მოახდინონ საკუთარ პოტენციალში და მიაღწიონ თანასწორობას.
ამის ნაცვლად, უნდა აღინიშნოს, რომ ნატურალური, ტრადიციული ოჯახი და ცხოვრების წესი ნგრევის პროცესშია, ქალები იაფ სამუშაო
ძალად არის ექსპლუატაცირებული, ბავშვებს კი სახელმწიფო ზრდის.
 ჩვენ ასევე ათწლეულების განმავლობაში მივიწევთ გენდერული საზოგადოების მიზნისკენ.
სანამ ფემინიზმს აწინაურებენ, ყველა მასკულინური მახასიათებელი იკავდება.
 ტრანსგენდერი იდეოლოგიის პოპულარიზაციამ გამოიწვია ახალგაზრდებში სქესის შეცვლის ოპერაციების რაოდენობის მკვეთრი ზრდა, რაც
საბოლოოდ სახელმწიფოს რეპროდუქციის კონტროლის საშუალებას აძლევს.
მიზანი 6: წყლისა და სანიტარიის ხელმისაწვდომობისა და მდგრადი მართვის უზრუნველყოფა ყველასთვის
 თუმცა, უნდა აღინიშნოს, რომ მსოფლიო წყლის 90%-ს მოიხმარს ნედლეულის მრეწველობა, რომელზეც მრავალეროვნული
კორპორაციები დომინირებენ, და ამავდროულად, მთელ მსოფლიოში აქტიურად ხდება წყალმომარაგების პრივატიზაციის ხელშეწყობა.
დღეს გლობალურ წყლის ბაზრებზე არაერთი მრავალეროვნული კორპორაცია დომინირებს, რომლებიც წყალს სულ უფრო მეტად
აქცევენ ფუფუნების საგნად და, ამავდროულად, ხელს უშლიან მოსახლეობის თვითკმარობასა და დამოუკიდებლობას.
მიზანი 7: ყველასთვის ხელმისაწვდომ, საიმედო, მდგრად და თანამედროვე ენერგიაზე ხელმისაწვდომობის უზრუნველყოფა.
 თუმცა, ფაქტია, რომ, მაგალითად, გერმანიაში განახლებადი ენერგიების გაფართოებამ ელექტროენერგიის ფასები მკვეთრად გაზარდა და
გადასახადის გადახდა, უპირველეს ყოვლისა, მომხმარებლებს უწევთ.
მიზანი 8: ხელი შევუწყოთ მდგრად, ინკლუზიურ და მდგრად ეკონომიკურ ზრდას, სრულ და
პროდუქტიულ დასაქმებას და ღირსეულ სამუშაოს ყველასთვის.
 თუმცა, შეინიშნება, რომ გლობალიზაცია უბიძგებს საერთაშორისო კორპორაციებს, სულ უფრო მეტად დააკისრონ სამუშაო პირობები,
დაუნდობლად ექსპლუატაციას უწევენ ადამიანებს და, ამავდროულად, ფართომასშტაბიანად იპყრობენ ან ანადგურებენ მცირე კომპანიებს.
მაგალითად, მხოლოდ ხუთმა უმსხვილესმა ინტერნეტ კომპანიამ ბოლო ათი წლის განმავლობაში 131
მილიარდი აშშ დოლარის ღირებულების 436 კომპანია შეიძინა.
შედეგად, საბოლოოდ მხოლოდ მცირე რაოდენობის კორპორაციები დარჩება.
მიზანი 9: მდგრადი ინფრასტრუქტურის განვითარება, ინკლუზიური და მდგრადი ინდუსტრიალიზაციის ხელშეწყობა და ინოვაციების წახალისება.
 თუმცა, უნდა აღინიშნოს, რომ დეინდუსტრიალიზაცია მრავალ ქვეყანაში მიმდინარეობს, რაც ზოგიერთ
შემთხვევაში უმუშევრობის მნიშვნელოვან ზრდას იწვევს.
ამავდროულად, ბევრი ქვეყანა "სუბსიდირებული" სესხების მეშვეობით ჭარბ სახელმწიფო ვალიანობას, ანუ სავალო ხაფანგში, ჩაიძირა.
შედეგი არის ადგილობრივი რესურსების, ინფრასტრუქტურისა და სამუშაო ძალის გაყიდვა.
მიზანი 10: ქვეყნებს შორის უთანასწორობის შემცირება.
 კვლევის ფარგლებში ეკონომისტმა ვალენტინ ლანგმა 1970-დან 2014 წლამდე პერიოდში 147 ქვეყანაში გლობალიზაციის
შედეგები შეისწავლა და შემდეგ მძიმე დასკვნამდე მივიდა:
მიუხედავად იმისა, რომ ქვეყნებს შორის შემოსავლების უთანასწორობა მცირდება, მოსახლეობის შიგნით შემოსავლების უთანასწორობა იზრდება.
მიუხედავად იმისა, რომ მაღალშემოსავლიანი ზედა ფენის შემოსავლები იზრდებოდა, ჩვეულებრივი მოსახლეობა ყველაზე დიდ ზარალს განიცდიდა.
ისინი ხშირად სიღარიბეში, შიმშილსა და უიმედობაში ეხვევიან საერთაშორისო კორპორაციების მიერ,
რომლებიც გლობალიზაციის მთავარი ბენეფიციარები არიან.
ეს კორპორაციები დაუნდობლად ექსპლუატაციას უწევენ ქვეყნებსა და მათ მოსახლეობას, რის შედეგადაც,
დაპირებული შემცირების ნაცვლად, უთანასწორობა იზრდება.
მიზანი 11: ქალაქებისა და დასახლებების ინკლუზიურ, უსაფრთხო, მდგრად და მზარდად გამძლედ ქცევა.
 მაგრამ ამის ნაცვლად, უსაფრთხოების სახელით, მოსახლეობის სრული თვალთვალის დანერგვას ცდილობენ.
მაგალითად, სულ უფრო მეტი ქვეყანა იყენებს სახის ამოცნობის ტექნოლოგიას სათვალთვალო მიზნებისთვის.
ქალაქების საჯარო ადგილებში ადამიანების სახეები ავტომატურად სკანირდება და მუშავდება ალგორითმის მიერ.
გარდა ამისა, იარაღის მკაცრი კანონები მიზნად ისახავს უსაფრთხოების გაზრდას.
სინამდვილეში, იარაღის აკრძალვა არც ერთ დამნაშავეს არ ართმევს იარაღს, არამედ კანონმორჩილ მოქალაქეებს, რითაც ხელს უშლის სახალხო
აჯანყებებს და უზრუნველყოფს მხოლოდ ოლიგარქების უსაფრთხოებას.
მიზანი 12: მდგრადი მოხმარებისა და წარმოების მოდელების უზრუნველყოფა
 ამის ნაცვლად, სასჯელის სახით გადასახადების დაწესება აიძულებს ადამიანებს, უარი თქვან გამოცდილ ტექნოლოგიებზე.
მაგალითად, გერმანიაში წიაღისეული საწვავის მოხმარებაზე დაწესებული CO2-ის გადასახადის გამო, ახალ ნახშირის ელექტროსადგურებს დემონტაჟს
უწყობენ და მათ ექსპლუატაციას სხვა ქვეყნებში აგრძელებენ. ანალოგიური ვითარებაა დიზელის ავტომობილების შემთხვევაშიც.
 გარდა ამისა, "დიდი გადატვირთვის" სახელით გერმანიასა და მსოფლიოს ყველა სხვა ქვეყანაში ჩინეთის მოდელის
სოციალური საკრედიტო სისტემა თანდათანობით მზადდება.
შედეგად, ნებისმიერ ადამიანს, რომელიც მთავრობის პოლიტიკის შესაბამისად არ იქცევა, შეიძლება მკაცრად შეეზღუდოს
თავისუფლებები და ფუნდამენტური უფლებები, მათ შორის არსებობის წყაროს, ანუ საკვების შეძენის საშუალების ჩათვლით.
აი, ასე დასრულდა სავარაუდო გაუმჯობესებების გამოძიება.
დასკვნა: თუ მრავალ ამბიციურ და ლამაზად ფორმულირებულ მიზანს რეალურ განვითარებას შევადარებთ, ვნახავთ, რომ, როგორც
იტყვიან, საქმე გვაქვს მცდარი დასახელების შემთხვევასთან.
საინტერესოა, რომ "აჯენდა 2030"-ისთვის იგივე სიმბოლო გამოიყენება, რაც მსოფლიო ეკონომიკური
ფორუმის მიერ დაგეგმილი "დიდი გადატვირთვისთვის".
თუმცა, მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის მსგავსი თვითმარქვია ელიტისგან გლობალური ვითარების გაუმჯობესებას ვერავინ მოელის.
პირიქით, მათი ახალი მსოფლიო წესრიგი, გასაგები ენით რომ ვთქვათ, სხვა არაფერია, თუ არა რამდენიმე
ფინანსური ოლიგარქის თვით გამდიდრება საზოგადოების ხარჯზე.
სწორედ ამიტომ, ჩვენ უბრალოდ გვჭირდება ახალი, გლობალურად გაცნობიერებული მსოფლიო
ლიდერობა, რომელიც ხალხის შიგნიდან უნდა დამკვიდრდეს.
ამიტომ, გლობალური ვითარების ნებისმიერი სასურველი გაუმჯობესება კარგად ინფორმირებული მოსახლეობის ერთობლივი
ამოცანაა, რომელიც ასევე უნდა იყოს მზად, საკუთარ თავზე აიღოს პერსონალური პასუხისმგებლობა.