Агендаи 21 барномаи амали Созмони Милали Муттаҳид аст, ки дар Конфронси муҳити зист ва рушд дар
Рио-де-Жанейро соли 1992 аз ҷониби 182 кишвар қабул шуд.
Он тавсияҳои мушаххас барои амал дар соҳаҳои сиёсати рушд ва муҳити зист барои асри XXI-ро дар бар мегирад.
Бо қабул шудани Солномаи 2030 аз ҷониби СММ дар соли 2015 ҳадафҳои Солномаи 21 дар ҳамоҳангӣ бо мушкилоте, ки
дар саросари ҷаҳон афзуда буданд, боз ҳам рушд дода шуда, ҳоло баробар ба ҳамаи кишварҳо татбиқ мешаванд.
Ҳадафи расмии 17 нуқтаи калидии Агендаи 2030 ин муқобила бо бадшавии вазъият дар кишварҳо ва
беҳтар кардани ҷаҳон дар заминаи устуворӣ мебошад.
Қарори Маҷмаи Умумии Созмони Милали Муттаҳид соли 2015 мегӯяд: «Мо қатъӣ ҳастем, ки башариятро аз зулми фақр ва
нодорӣ озод созем ва сайёраи худро шифо бахшем ва ҳифз намоем.»
Мо қатъӣ ҳастем, ки қадамҳои ҷасурона ва тағйирбахшеро, ки фавран заруранд, бардорем, то
ҷаҳонро ба роҳи устуворӣ ва тобоварӣ равона созем.
Мо ваъда медиҳем, ки дар ин сафаре, ки имрӯз оғоз мекунем, касеро пас намегузорем.
Аммо агар барномаҳои сиёсиро бодиққаттар баррасӣ кунем, маълум мешавад, ки ҳадафҳое, ки пайгирӣ мешаванд, ҳамеша
хеле фарқ мекунанд аз онҳое, ки ба омма пешниҳод мешаванд.
Бо дарназардошти ин ҷанбаи фиреб, Kla.TV 12 аз 17 нуқтаи асосии Агендаи 2030-ро бодиққат баррасӣ карда, онҳоро «тарҷума»
кардааст, то тамошобинон дар саросари ҷаҳон тавонанд муқоиса кунанд, ки ҳадафҳои бо калимаҳои
мусбат баёншуда дар амал воқеан чӣ маъно доранд:
Ҳадафи 1: Ба поён расонидани фақр дар ҳама шаклҳояш дар ҳама ҷо.
 Ба ҷои ин, мо мебинем, ки тамоми аҳолиро ба субсидияҳои давлатӣ вобаста мекунанд, ки ин ба
тадриҷ ҷомеаро ба низоми сотсиалистӣ раҳнамун месозад.
Фонди Байналмилалии Пулӣ (IMF) давлатҳоро дар қарзҳо меафканад, ки онҳо ҳеҷ гоҳ аз он наҷот ёфта наметавонанд.
Ҳадафи 2: Бартараф кардани гуруснагӣ, ноил шудан ба амнияти озуқаворӣ ва беҳтар кардани ғизо, ва пешбурди кишоварзии устувор.
 Аммо мушоҳида мешавад, ки кишоварзии табиӣ дар миқёси хурд нобуд мешавад, дар ҳоле ки ҳамзамон ширкатҳои бисёрмиллалӣ
тавассути кишоварзии саноатӣ, муҳандисии генетикӣ ва агрохимикатҳо истеҳсоли ғизои ҷаҳонро бештар ва бештар назорат мекунанд.
Ҳадафи 3: Ҳаётҳои солимро таъмин намуда, некӯаҳволиро барои ҳама дар ҳар синну сол тарғиб намоед.
 Аммо бояд қайд кард, ки эмгузании ҳатмӣ дар ҳама ҷо ҷорӣ мешавад, дар ҳоле ки
усулҳои табобати табиӣ маҳдуд ё таъқиб мешаванд.
Дар натиҷа, одамон рӯз ба рӯз бештар зери тасарруфи саноати дорусозӣ қарор мегиранд, маҳсулоти он собит кардаанд, ки аҳолиро
бештар бемор мекунанд ва ҳатто шумораи онҳоро кам мекунанд.
Ҳадафи 4: Таъмини таҳсилоти фарогир, адолатнок ва босифат ва таблиғи имкониятҳои омӯзиши доимӣ барои ҳама.
 Ба ҷои ин бояд қайд кард, ки, махсусан дар натиҷаи Агендаи 21 ва 2030, сатҳи маориф дар саросари ҷаҳон коҳиш меёбад.
Бо ёрии стандартҳои таълимӣ ва низоми маориф, ки ба «ядрои умумӣ» нигаронида шудааст, аҳолиро аз кӯдакӣ
манипулятсия мекунанд, то ки мардум беинтиқод шаванд, ҳама чизро қабул кунанд ва дар натиҷа пассивӣ бимонанд.
Ҳадафи 5: Ба баробарии гендерӣ ноил шудан ва занон ва духтаронро тавонманд сохтан, то
ҳуқуқҳои баробар ва мустақилияти онҳо таъмин гардад.
 Ба ҷои ин бояд қайд кард, ки оилаҳо ва тарзи ҳаёти табиӣ ва анъанавӣ барҳам дода мешаванд, занон ҳамчун нерӯи арзон истисмор
мешаванд ва кӯдакон аз ҷониби давлат парвариш карда мешаванд.
 Мо низ даҳсолаҳост, ки ба ҳадафи ҷомеаи беҷинс наздик мешавем.
Ҳангоми таблиғи феминизм, ҳамаи хусусиятҳои мардона саркӯб мешаванд.
 Ташвиқи идеологияи трансгендерӣ боиси афзоиши драматикии шумораи ҷарроҳии ивазсозии ҷинс дар байни ҷавонон шудааст, ки дар
ниҳоят ба давлат имкон медиҳад назорати таваллудро ба даст гирад.
Ҳадафи 6: Дастрасӣ ва идоракунии устувори об ва беҳдоштиро барои ҳама таъмин намоед
 Аммо бояд қайд кард, ки 90% оби ҷаҳонро саноати ашёи хом, ки дар он корпоратсияҳои бисёрмиллалӣ ҳукмронанд,
истеъмол мекунад ва ҳамзамон хусусигардонии таъминоти об дар саросари ҷаҳон бо шиддат таблиғ мешавад.
Имрӯз як қатор ширкатҳои бисёрмиллалӣ бозорҳои ҷаҳонии обро зери тасарруф доранд, обро рӯз ба рӯз ба як мол-и
лакшурӣ табдил медиҳанд ва ҳамзамон аз худмададгарӣ ва мустақилияти аҳолӣ ҷилавгирӣ мекунанд.
Ҳадафи 7: Дастрасии ҳамагонӣ ба энергияи арзон, боэътимод, устувор ва муосирро таъмин намоед.
 Аммо воқеият ин аст, ки, масалан, дар Олмон васеъшавии энергияҳои барқароршаванда нархи барқро ба таври
назаррас боло бурдааст ва асосан истеъмолкунандагон маҷбур шудаанд, ки ин ҳисобро пардохт кунанд.
Ҳадафи 8: Тарғиб намудани рушди устувор, фарогир ва пойдори иқтисодӣ, шуғли пурра ва самаранок ва кори муносиб барои ҳама.
 Аммо мушоҳида мешавад, ки глобализатсия ширкатҳои байналмилалиро водор мекунад, ки бештар ва бештар шароити кориро
муайян кунанд, бераҳмона одамонро истисмор намоянд ва ҳамзамон дар миқёси васеъ ширкатҳои хурдро тасарруф ё нобуд созанд.
Масалан, танҳо панҷ ширкати бузурги интернетӣ дар даҳ соли охир 436 ширкатро ба маблағи
131 миллиард доллари ИМА харидорӣ кардаанд.
Дар натиҷа, дар ниҳоят танҳо чанд корпоратсия боқӣ хоҳанд монд.
Ҳадафи 9: Сохтани инфрасохтори устувор, пешбурди саноатикунонии фарогир ва устувор ва тақвияти инноватсия.
 Аммо бояд қайд кард, ки деиндустриализатсия дар бисёр кишварҳо ҷараён дорад, ки дар баъзе
ҳолатҳо ба афзоиши назарраси бекорӣ оварда мерасонад.
Дар ҳамин вақт бисёр кишварҳо тавассути қарзҳои «субсидияшуда» ба қарзи аз ҳад зиёди давлатӣ ё тузаки қарзӣ кашида шуданд.
Натиҷа фурӯши захираҳои дохилӣ, инфрасохтор ва нерӯи корӣ мебошад.
Ҳадафи 10: Кам кардани нобаробарӣ байни кишварҳо.
 Дар як таҳқиқот иқтисоддон Валентин Ланг оқибатҳои ҷаҳонишавиро дар 147 кишвар дар давраи 1970 то 2014
мавриди таҳлил қарор дод ва ба хулосаи ҳушёронаи зерин расид:
Ҳарчанд нобаробарии даромадҳо байни кишварҳо кам шуда истодааст, нобаробарии даромадҳо дар дохили аҳолӣ васеъ шуда истодааст.
Дар ҳоле ки даромадҳои синфи болоӣ, ки бештар даромад мегирифт, афзуданд, аҳолии оддӣ бузургтарин талафотро дид.
Онҳоро аксар вақт аз ҷониби ширкатҳои байналмилалӣ, ки аз глобализатсия бештар манфиат
мебаранд, ба фақр, гуруснагӣ ва ноумедӣ тела медиҳанд.
Ин корпоратсияҳо бераҳмона кишварҳо ва аҳолии онҳоро истисмор мекунанд, ки дар натиҷа ба ҷои
коҳиши ваъдашуда нобаробарии афзоянда ба вуҷуд меояд.
Ҳадафи 11: Шаҳрҳо ва маҳаллаҳоро фарогир, бехатар, устувор ва пойдор созед.
 Аммо баръакс, назорати пурраи аҳолӣ ба номи амният пеш бурда мешавад.
Масалан, кишварҳои бештар ва бештар технологияи шинохти чеҳраро барои мақсадҳои назоратӣ истифода мебаранд.
Дар ҷойҳои ҷамъиятӣ дар шаҳрҳо чеҳраҳои мардум ба таври худкор скан карда шуда, аз ҷониби алгоритм коркард мешаванд.
Илова бар ин, қонунҳои сахти силоҳ бо мақсади таъмин намудани бехатарии бештар қабул шудаанд.
Дар асл, манъи силоҳ ягон ҷинояткорро бесилоҳ намекунад, балки шаҳрвандони қонунпоро бесилоҳ месозад, ки
бо ин роҳ шӯришҳои мардумиро пешгирӣ намуда, танҳо амнияти олигархонро таъмин мекунад.
Ҳадафи 12: Таъмини намунаҳои устувори истеъмол ва истеҳсол
 Баръакс, ҷорӣ кардани андозҳои ҷазоӣ мардумро маҷбур мекунад, ки технологияҳои санҷидашударо партоянд.
Масалан, бинобар андози CO2 бар истеъмоли сӯзишвории фосилӣ дар Олмон, нерӯгоҳҳои нави ангиштӣ барҳам дода
шуда, дар кишварҳои дигар ба кор идома медиҳанд. Вазъият барои мошинҳои дизелӣ низ шабеҳ аст.
 Илова бар ин, дар Олмон ва ҳамаи дигар кишварҳои ҷаҳон ба номи «Барқарорсозии бузург» системаи кредитии иҷтимоӣ, ки
бар асоси модели Чин сохта шудааст, тадриҷан омода мешавад.
Натиҷа ин аст, ки ҳар касе, ки мувофиқи дастурҳои ҳукуматӣ рафтор намекунад, метавонад озодиҳо ва ҳуқуқҳои
асосии худро ба таври шадид маҳдуд кунанд, ҳатто то дараҷаи таъмини рӯзгори худ, яъне хариди ғизо.
Пас, таҳқиқи тахминан беҳбудиҳо ҳамин қадар шуд.
Хулоса: Агар мо бисёр ҳадафҳои амбициозӣ ва бо калимаҳои зебо ифодаёфтаро бо рушдҳои воқеӣ муқоиса кунем,
мебинем, ки, тавре мегӯянд, ин ҳолати тамғагузории бардурӯғ аст.
Ҷолиб аст, ки ҳамон рамз барои Агендаи 2030 ва «Барқарорсозии бузург», ки аз ҷониби Форуми
иқтисодии ҷаҳонӣ (WEF) тарҳрезӣ шудааст, истифода мешавад.
Аммо аз элитаи худтаъиншуда, мисли Форуми иқтисодии ҷаҳонӣ, ҳеҷ беҳбудие дар вазъияти ҷаҳонӣ интизор карда намешавад.
Баръакс, Тартиби нави ҷаҳонии онҳо, ба забони содда, чизе ҷуз бойшавии чанд олигархи молиявӣ ба ҳисоби мардуми оддӣ нест.
Аз ин рӯ, мо ба як роҳбарии нави ҷаҳонии бо огоҳии глобалӣ, ки бояд аз миёни мардум инкишоф ёбад, ниёз дорем.
Ҳар гуна беҳбудии дилхоҳ дар вазъи ҷаҳонӣ бинобар ин вазифаи муштараки аҳолии хуб огоҳ аст, ки бояд
ҳамчунин омода бошад, масъулияти шахсиро бар дӯш гирад.