Obowiązkowe szczepienia - jak historia się powtarza
Czy wiesz, że walka z obowiązkowymi szczepieniami nie jest nowym zjawiskiem?
Tak jak ponad 100 lat temu na całym świecie podejmowano wysiłki na rzecz
wprowadzenia obowiązkowych szczepień przeciwko
ospie, tak już wtedy istniał dobrze zorganizowany ruch oporu.
W swojej książce "Impf-Friedhof" z 1912 r. inżynier i
krytyk szczepień Hugo Wegener udokumentował ponad 36 000 urazów
poszczepiennych na podstawie indywidualnych przypadków.
W książce udokumentowano następujące fakty:
Szczepionkowcy, władze i rządy starały się zaprzeczać,
zaprzeczać i demonizować oczywiste szkody szczepionkowe
w konsekwencji z zuchwałością,
która przekracza wszelkie granice tego, co jest dopuszczalne.
Dr med.
Z drugiej strony, Seltz z Baden Baden napisał o przypadku: "Jeśli
u 5-miesięcznego, wcześniej zdrowego dziecka wystąpi rosnąca gorączka
w dzień po szczepieniu, jeśli zapalenie oskrzeli, zapalenie opon mózgowych i zapalenie węzłów chłonnych
zostaną zdiagnozowane medycznie i jeśli śmierć nastąpi w ciągu 4 dni
z powodu paraliżu serca, to jest to tak oczywiste uszkodzenie
szczepionki, że potrzeba niemal kryminalnej odwagi, aby chcieć
zaprzeczyć temu związkowi przyczynowemu.
" Kilku innych lekarzy z południowych Niemiec wyraziło podobne poglądy.
Sfałszowano statystyki, aby udowodnić, że
ospa była łagodniejsza i powodowała mniej zgonów
u osób zaszczepionych niż niezaszczepionych.
Lekarze nie czuli się odpowiedzialni za swoje działania.
Organizatorzy szczepień i władze zdrowotne bagatelizowały konsekwencje szczepień.
Na przykład w raporcie lekarza wojskowego osoby, które zachorowały
po szczepieniu, zostały zgłoszone jako "chore na ospę", chociaż był
to oczywiście przypadek skutków ubocznych szczepienia.
Już w XVIII wieku było wiadomo, że szczepienia nie były dozwolone w czasach ospy,
o czym można przeczytać w oficjalnym dzienniku rządu królewskiego Kolonii.
Niemniej jednak, w erze ospy około 1849 roku, wezwanie do szczepień było jeszcze silniejsze.
We Włoszech prawie nikt nie był nieszczepiony, ale
to właśnie tam odnotowano najwięcej ognisk ospy.
W książce autor opisuje, w jaki sposób higiena i czystość, dobra wentylacja, czysta odzież i
pożywna dieta roślinna chronią przed wszelkimi chorobami.
Dowodem na to było uwolnienie armii pruskiej od ospy, co wynikało
głównie ze zwiększonej czystości dzięki ablucjom i naprzemiennym prysznicom
oraz lepszej wentylacji w pomieszczeniach mieszkalnych i sypialnych załogi.
Rodzice pytali, dlaczego mieliby narażać swoje dzieci na ryzyko związane ze szczepieniami,
skoro i tak zmarły one w wyniku epidemii?
Podczas wielkiej epidemii ospy prawdziwej w latach 1870-1872, 96 procent ofiar w Niemczech zostało zaszczepionych.
Niemniej jednak w 1874 r. przyjęto cesarską ustawę o szczepieniach.
Chociaż prawo pierwotnie nie przewidywało przymusu, przymus był jednak stosowany.
Wegener pisze o codziennym przekręcaniu praw, przymusie
dogmatów i narzucaniu prawd siłą policji.
Można było zobaczyć, jak ludzie, pozbawieni praw i bezbronni, byli zdani na łaskę państwa.
Nie było już prawa.
Ludzie pytali już wtedy: Gdzie są prawnicy, sędziowie i prawnicy?
W miarę jak nieskuteczność i zagrożenia związane ze szczepionkami stawały się coraz bardziej znane,
na całym świecie narastały protesty społeczne.
Jedno z największych wydarzeń stulecia miało miejsce w 1885 roku w
angielskim mieście przemysłowym Leicester.
Tamtejsi obywatele pokazali, jak możliwe
jest przeciwstawienie się naciskowi despotycznego rządu na obowiązkowe szczepienia.
Dzięki kampanii pokojowych protestów i obywatelskiego nieposłuszeństwa
udało im się praktycznie unieważnić przepisy dotyczące szczepień.
Rząd Leicester został ostatecznie zastąpiony, a obowiązkowe szczepienia zostały zniesione.
W obliczu groźby wprowadzenia powszechnego wymogu szczepień przeciwko koronawirusowi jesienią 2022 r. pojawia się pytanie, czy ludzkość będzie gotowa wyciągnąć wnioski z historii?