Το ειρηνευτικό σχέδιο της ΕΕ βρίσκεται σε πόλεμο!
Αυτό βασίζεται σε δηλώσεις του Ύπατου Εκπροσώπου της ΕΕ για θέματα εξωτερικής πολιτικής Josep
Borrell στη Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια 2023.
Υποστηρίζει ότι η Ουκρανία δεν μπορεί να κερδίσει τον πόλεμο χωρίς πυρομαχικά.
Ο Borrell δήλωσε: Είμαστε σε κατάσταση πολέμου. Το θέμα είναι τώρα να αντιδράσουμε γρήγορα.
Είναι σε κατάσταση πολέμου
Η ΕΕ υπόσχεται στην Ουκρανία βοήθεια με πυρομαχικά
Η ΕΕ αυξάνει τη στρατιωτική βοήθεια κατά δύο δισεκατομμύρια ευρώ
Ένα εκατομμύριο χειροβομβίδες σε δώδεκα μήνες
Τα κράτη μέλη θέλουν να προμηθεύσουν την Ουκρανία με συνολικά ένα εκατομμύριο σφαίρες πυροβολικού εντός δώδεκα μηνών.
Αποφασίστηκε στρατιωτική εκπαιδευτική αποστολή της ΕΕ για την Ουκρανία
Η Ευρωπαϊκή Ένωση - και συνεπώς κάθε πολίτης της ΕΕ (!) - βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία.
Σε αυτό το ντοκιμαντέρ, η Kla.TV ρίχνει φως στην ιστορία και τους υπεύθυνους λήψης αποφάσεων της ΕΕ - από
τους ιδρυτές της μέχρι τη σημερινή πολιτική ηγεσία.
Ποιος ελέγχει την Ευρωπαϊκή Ένωση και ποιους στόχους επιδιώκει πραγματικά;
Μάθετε στην αρχή πώς η ΕΕ βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία.
Στα επόμενα κεφάλαια θα διερευνήσουμε το ερώτημα πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτό.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 - Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε πόλεμο
Στις 10 Δεκεμβρίου 2012, η Ευρωπαϊκή Ένωση τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
10 χρόνια αργότερα, η ΕΕ εμπλέκεται στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας με στρατιωτικές προμήθειες δισεκατομμυρίων.
Αντί για αποκλιμάκωση και επικέντρωση στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, αυτό τροφοδοτεί τον πόλεμο.
Η ΕΕ έχει παράσχει μέχρι στιγμής 4,5 δισεκατομμύρια ευρώ για στρατιωτική παρέμβαση με
όπλα και εξοπλισμό στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας.
Η τρέχουσα πολεμική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης μεταμφιέζεται επιδέξια σε πολιτική ειρήνης.
Peace Facility - έτσι ονομάζεται το χρηματοδοτικό μέσο της ΕΕ για τον πόλεμο, από το οποίο
προέρχονται τα κονδύλια για τη συμμετοχή στον πόλεμο.
Στις 10 Ιανουαρίου 2023, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ υπέγραψαν επίσης στις Βρυξέλλες μια μελλοντική συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας.
Καθώς η ΕΕ εμπλέκεται στρατιωτικά στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας, ολόκληρη η ΕΕ έχει ήδη εμπλακεί σε έναν πόλεμο που
διεξάγεται από ένα κράτος μέλος που δεν είναι μέλος της ΕΕ.
Αυτό εγκυμονεί και προκαλεί τον κίνδυνο ενός τρίτου παγκόσμιου πολέμου και την εξάπλωση του πολέμου στο ευρωπαϊκό έδαφος.
Η ΕΕ βρίσκεται επίσης σε οικονομικό πόλεμο με τη Ρωσία.
Πολυάριθμες κυρώσεις έχουν επιβληθεί στη Ρωσία μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014 και
ιδίως μετά την έναρξη του πολέμου μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας τον Φεβρουάριο του 2022.
Ωστόσο, αυτές επηρεάζουν κυρίως την Ευρώπη - ειδικά τον ευρωπαϊκό πληθυσμό, καθώς οι κυρώσεις ανεβάζουν
τις τιμές της ενέργειας και τον πληθωρισμό στην Ευρώπη.
Η τρέχουσα εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας της ΕΕ δείχνει επίσης ξεκάθαρα ότι οι χώρες
της ΕΕ υποτάσσονται στις οδηγίες της ηγεσίας της ΕΕ!
Αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι η αρχή της ομοφωνίας ισχύει για όλες τις σημαντικές αποφάσεις σε επίπεδο ΕΕ - όπως
στην περίπτωση των παραδόσεων όπλων και των κυρώσεων - γεγονός που δίνει σε κάθε κράτος ένα de facto δικαίωμα βέτο.
Εάν μόνο μία χώρα ψήφιζε κατά, η συμμετοχή στον πόλεμο δεν θα πραγματοποιούνταν.
Αυτή η αρχή της ομοφωνίας και το δικαίωμα βέτο ισχύουν για τις αποφάσεις που λαμβάνονται στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
σχετικά με την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας.
Όταν ψηφίζει για παραδόσεις όπλων και κυρώσεις, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελείται από
τους υπουργούς Εξωτερικών των κρατών μελών της ΕΕ.
Χώρες όπως η Ουγγαρία και η Αυστρία, οι οποίες δεν συμμετέχουν στις παραδόσεις όπλων, τις καθιστούν δυνατές
κάνοντας χρήση της δυνατότητας εποικοδομητικής αποχής.
Ενώ απέχουν από την ψηφοφορία, δεν χρησιμοποιούν το δικαίωμα βέτο τους για να ψηφίσουν ΟΧΙ στη συμμετοχή στον πόλεμο.
Γιατί δεν χρησιμοποιείται αυτό το δικαίωμα βέτο και γιατί ακόμη και μια ουδέτερη χώρα όπως η Αυστρία δεν
ψηφίζει όχι και δεν εμποδίζει έτσι τη συμμετοχή στον πόλεμο;
Για να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό, πρέπει να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί και πώς είναι οργανωμένη η ΕΕ.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 - Η ένταξη στην ΕΕ οδηγεί στην εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας
Οι απαρχές της ΕΕ ανάγονται στη δεκαετία του 1950.
Στις 9 Μαΐου 1950, ο τότε Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν παρουσίασε την ιδέα να τεθεί η
γαλλογερμανική παραγωγή άνθρακα και χάλυβα υπό κοινή αρχή.
Αυτό έμεινε στην ιστορία ως Σχέδιο Σούμαν και οδήγησε στην ίδρυση της Ευρωπαϊκής
Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα τον Απρίλιο του 1951.
Ως εκ τούτου, η ΕΕ γιορτάζει την Ημέρα της Ευρώπης κάθε χρόνο στις 9 Μαΐου.
Σήμερα, η ΕΕ είναι μια ένωση 27 ευρωπαϊκών κρατών με συνολικά 450 εκατομμύρια κατοίκους.
Με την πάροδο του χρόνου, η ΕΕ διαμορφώθηκε όλο και περισσότερο σε μια πολιτική ένωση που απέκτησε όλο και
μεγαλύτερη επιρροή και πολιτική δύναμη επί των κρατών μελών.
Το 1957, η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα ιδρύθηκε με τη Συνθήκη της Ρώμης από τα κράτη του Βελγίου, της Γαλλίας,
της Ιταλίας, του Λουξεμβούργου, των Κάτω Χωρών και της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Το 1987, η Κοινότητα, η οποία μέχρι τότε επικεντρωνόταν στην οικονομική συνεργασία, μετατράπηκε σε πολιτική ένωση.
Με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ του 1992 προστέθηκε μια κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφαλείας.
Στις μεταγενέστερες μεταρρυθμιστικές συνθήκες - με πιο πρόσφατη τη Συνθήκη της Λισαβόνας, η οποία τέθηκε σε ισχύ το 2009
- οι υπερεθνικές πολιτικές αρμοδιότητες της ΕΕ διευρύνονταν συνεχώς και οι εθνικές κυβερνήσεις αποδυναμώνονταν.
Οι υπερεθνικές αρμοδιότητες της ΕΕ έχουν επεκταθεί σταδιακά σε διάφορες μεταρρυθμιστικές συνθήκες,
με πιο πρόσφατη τη Συνθήκη της Λισαβόνας του 2009.
Ως αποτέλεσμα, περίπου το 90% της νομοθεσίας στα κράτη μέλη της ΕΕ αφορά πλέον την εφαρμογή της νομοθεσίας της ΕΕ.
Αυτό αποτελεί τεράστιο περιορισμό της κυριαρχίας ενός κράτους μέλους της ΕΕ και δείχνει
την τεράστια επιρροή που ασκεί στη νομοθεσία.
Η επικύρωση και από τα 27 κράτη μέλη της ΕΕ ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την έναρξη ισχύος της Συνθήκης της Λισαβόνας.
Τι συμβαίνει όμως αν η επικύρωση δεν γίνει αποδεκτή από τον πληθυσμό μιας χώρας;
Πώς αντιμετωπίζει η ΕΕ την ανεπιθύμητη εκλογική συμπεριφορά;
Αφού ο ιρλανδικός λαός απέρριψε τη Συνθήκη της Λισαβόνας σε δημοψήφισμα το 2008,
διεξήχθη νέα ψηφοφορία χωρίς άλλη καθυστέρηση.
Σε ένα δεύτερο δημοψήφισμα το 2009, το οποίο δεν ήταν καθόλου αμφιλεγόμενο, ο ιρλανδικός λαός ψήφισε τελικά υπέρ.
Είναι επίσης εντυπωσιακό σε αυτό το πλαίσιο ότι η κυβέρνηση της ΕΕ λαμβάνει πολύ σκληρά μέτρα κατά των ίδιων
των κρατών μελών της, εάν θεσπίζουν νόμους ή μεταρρυθμίσεις που δεν αρέσουν στην Επιτροπή της ΕΕ.
Ακολουθούν μερικά παραδείγματα:
26.10.2022 | Τώρα η ΕΕ βγάζει το σφυρί δισεκατομμυρίων ευρώ κατά της Πολωνίας
13/12/2022 | Η ΕΕ αποσύρει 6,3 δισ. ευρώ από την Ουγγαρία
29/09/2022 | Η Επιτροπή της ΕΕ κινεί διάφορες διαδικασίες κατά της Γερμανίας
Πιθανώς δεν είναι τυχαίο ότι η κυριαρχία όλων των εθνικών κρατών παραδίδεται όλο και περισσότερο σε
μια ανώτερη αρχή - στην προκειμένη περίπτωση στην ΕΕ.
Μια δήλωση του Georges Berthoin, ο οποίος ήταν επικεφαλής του επιτελείου του Jean Monnet, ενός από τους ιδρυτές
της ΕΕ, δίνει μια ιδέα για το τι κρύβεται πίσω από αυτό:
Ο Berthoin δήλωσε σε συνέντευξή του το 2010: Αυτό που έχει πραγματοποιηθεί στην Ευρώπη θα
εφαρμοστεί μια μέρα σε επίπεδο παγκόσμιας κυβέρνησης.
Αυτή ακριβώς είναι η μεγάλη πρόκληση του 21ου αιώνα.
Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα είναι μια ομιλία του Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών το
1990, όταν ήταν Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Σε αυτό, δήλωνε ότι ήλπιζε να δημιουργήσει μια νέα παγκόσμια τάξη.
Οι εγκέφαλοι και οι αρχιτέκτονες αυτής της νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων σε σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση αναφέρονται παρακάτω.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3 - Οι ιδρυτές της ΕΕ: οι στόχοι, οι χρηματοδότες και οι πελάτες τους
Εκτός από τον Robert Schuman, στους σημαντικότερους ιδρυτές της ΕΕ περιλαμβάνονται οι πολιτικοί Richard Coudenhove-Kalergi, Jean
Monnet, Paul-Henri Spaak, Walter Hallstein και Józef Retinger.
1 Richard Coudenhove-Kalergi (1894 - 1972)
Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, έγιναν διάφορες προσπάθειες για την ένωση των ευρωπαϊκών εθνών σε ένα ενιαίο κράτος.
Μία από αυτές είναι η Πανευρωπαϊκή Ένωση, η οποία ιδρύθηκε το 1922 από τον Αυστριακό Richard Coudenhove-Kalergi.
Ο βαρόνος Louis Rothschild υποστήριξε το πανευρωπαϊκό κίνημα και έφερε τον Coudenhove-Kalergi σε
επαφή με τον τραπεζίτη του Αμβούργου Max Warburg.
Ο ίδιος δώρισε 60.000 χρυσά μάρκα για να ξεκινήσει το κίνημα.
Το 1946, ο Βρετανός πρωθυπουργός και μασόνος Ουίνστον Τσόρτσιλ εκφώνησε στη Ζυρίχη μια
ομιλία γραμμένη από τον Coudenhove-Kalergi.
Σε αυτό, ζητούσε τη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης.
Το 1948, υπό την προεδρία του Τσόρτσιλ, πραγματοποιήθηκε τελικά στη Χάγη ένα συνέδριο του Ευρωπαϊκού Κινήματος, το οποίο αργότερα
οδήγησε στην ίδρυση του Συμβουλίου της Ευρώπης στο Στρασβούργο.
Ο ίδιος ο Coudenhove-Kalergi ήταν μασόνος και ίδρυσε την αρχική μασονική στοά PAN-EUROPA το 1947.
Η μασονική ερευνητική στοά Quatuor Coronati παραδέχθηκε ανοιχτά στην επετηρίδα της για το Πανευρωπαϊκό Κίνημα το 1995 ότι ο
Coudenhove-Kalergi είχε δημιουργήσει την πολιτική του οργάνωση - παγκοσμίως - με τη βοήθεια του μηχανισμού των μασονικών στοών.
Γνωστοί υποστηρικτές του ήταν μασόνοι όπως ο Ότο φον Αψβούργος, ο Χιάλμαρ Σαχτ, ο Λούντβιχ Ναθάνιελ Ρότσιλντ,
ο Κόνραντ Αντενάουερ, ο Φέλιξ Βάρμπεργκ και ο Ζαν Μονέ.
2. Jean Monnet (1888 - 1979) και Robert Schuman (1886 - 1963)
Ο μασόνος Jean Monnet έγραψε την ιστορική δήλωση με την οποία ο τότε Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Robert
Schuman παρουσίασε την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα στις 9 Μαΐου 1950.
Το 1958, ο Ρόμπερτ Σούμαν εξελέγη ο πρώτος πρόεδρος του νεοσύστατου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο
Στρασβούργο, το οποίο αντικατέστησε τη Μεικτή Συνέλευση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα.
Ο Jean Monnet, με τη σειρά του, ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα από το 1952 έως το 1955.
Ο Georges Berthoin ήταν ο αρχηγός του επιτελείου υπό τον Jean Monnet εκείνη την περίοδο.
Το 1973, ο Berthoin ήταν επίσης ένας από τους συνιδρυτές της Τριμερούς Επιτροπής, ενός οργανισμού που
δημιουργήθηκε από τον David Rockefeller και τον Henry Kissinger ως μέρος μιας παγκόσμιας σκιώδους κυβέρνησης.
Το 1975, ο Berthoin έγινε Ευρωπαίος Πρόεδρος της Τριμερούς Επιτροπής.
3. Józef Retinger (1888 - 1960)
Ο Πολωνός μασόνος Józef Retinger ήταν ένας από τους βασικούς αρχιτέκτονες του Ευρωπαϊκού
Κινήματος μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο θεμέλιος λίθος του τέθηκε στο Ευρωπαϊκό Συνέδριο της Χάγης το 1948.
Υπό την προεδρία του Ουίνστον Τσόρτσιλ, συμμετείχαν 700 αντιπρόσωποι.
Στο συνέδριο προήδρευσε, μεταξύ άλλων, ο Józef Retinger.
Σε μια επόμενη συνάντηση, προετοιμάστηκε η ίδρυση του Συμβουλίου της Ευρώπης και αποφασίστηκε η Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση.
Ο Józef Retinger ήταν Γενικός Γραμματέας του Ευρωπαϊκού Κινήματος από το 1948 έως το 1950.
Θεωρήθηκε επίσης συνιδρυτής των άτυπων διασκέψεων Μπίλντερμπεργκ που διοργανώθηκαν με
πρωτοβουλία του Ντέιβιντ Ροκφέλερ από το 1952 έως το 1954.
Στη συνέχεια ήταν μόνιμος γραμματέας της Ομάδας Μπίλντερμπεργκ μέχρι το θάνατό του το 1960.
Η Διάσκεψη Μπίλντερμπεργκ αποτελεί αποκλειστική συνάντηση παγκόσμιων ηγετών από το 1954.
Πραγματοποιείται μία φορά το χρόνο πίσω από κλειστές πόρτες - χωρίς καμία δημοσιότητα και εντελώς μυστικά.
Προηγουμένως ελάχιστα γνωστοί συμμετέχοντες βρίσκονται συχνά σε υψηλές θέσεις λίγο μετά την επίσκεψή τους στους Μπίλντερμπεργκερ.
Το πιστοποιητικό γέννησης της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας είναι η λεγόμενη Συνθήκη της Ρώμης του 1957.
Ο Βρετανός ιστορικός Richard Aldrich αποκάλυψε ότι προέρχονταν από τη συνάντηση της Μπίλντερμπεργκ το 1956.
4 Paul-Henri Spaak (1899 - 1972)
Ο Βέλγος πρωθυπουργός Paul-Henri Spaak ήταν πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κινήματος από το 1950 έως το 1955
και διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία των θεσμών που εξελίχθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ο Spaak συναντιόταν τακτικά με τον Jean Monnet, τον Robert Schuman, τον Walter Hallstein και τον Konrad
Adenauer στο ιδιωτικό σπίτι του Jean Monnet για να συζητήσουν την εφαρμογή και την εισαγωγή της ΕΕ.
Ο Walter Lippmann, συνιδρυτής του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων, το οποίο χρηματοδοτείται από την
οικογένεια Ροκφέλερ, ήταν επίσης τακτικός επισκέπτης εκεί.
5 Walter Hallstein (1901 - 1982)
Ο Γερμανός δικηγόρος και πολιτικός Βάλτερ Χάλσταϊν συνέβαλε καθοριστικά στη σύνταξη της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Οικονομική
Κοινότητα (ΕΟΚ), η οποία τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1958.
Ο Χάλσταϊν ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Επιτροπής της ΕΟΚ από το 1958 έως το 1967 και στη συνέχεια
πρόεδρος του Διεθνούς Ευρωπαϊκού Κινήματος μέχρι το 1974.
Είναι αξιοσημείωτο σε αυτό το πλαίσιο ότι ο Χάλσταϊν είχε συμμετάσχει στη διάσκεψη Μπίλντερμπεργκ το 1958.
Οι ιδρυτές δείχνουν ότι η ΕΕ εγκαθιδρύθηκε και χρηματοδοτήθηκε από τη διεθνή μασονία και ισχυρούς συρματοπλέκτες.
Ο στόχος: η εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας κυβέρνησης, όπως το έθεσε ξεκάθαρα ο επικεφαλής του επιτελείου του Jean Monnet.
Τα ακόλουθα στοιχεία παρέχουν περαιτέρω πληροφορίες για τη χρηματοδότηση των ευρωπαϊκών πρωτοβουλιών και τους ιδρυτές τους:
Το 1948, η Coudenhove-Kalergi ίδρυσε στη Νέα Υόρκη την Αμερικανική Επιτροπή για μια Ενωμένη Ευρώπη.
Η χρηματοδότηση για το σκοπό αυτό προήλθε, μεταξύ άλλων, από τα Ιδρύματα Ford και Rockefeller.
Επικεφαλής της επιτροπής ήταν ο πρώην επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών William Joseph Donovan και
αναπληρωτής του ο διευθυντής της CIA Allen Welsh Dulles.
Ο Ντόνοβαν ήταν επίσης μέλος του Ιδρύματος Ροκφέλερ.
Από το 1927 έως το 1969, ο Άλεν Ντάλες ήταν επίσης μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων,
το οποίο χρηματοδοτήθηκε από την οικογένεια Ροκφέλερ, και θεωρήθηκε ένας από τους πιο ισχυρούς μασόνους της εποχής του.
Μέχρι τη δεκαετία του 1960, η Αμερικανική Επιτροπή για την Ενωμένη Ευρώπη ήταν ένας από τους
σημαντικότερους δωρητές του ευρωπαϊκού κινήματος στο σύνολό του.
Χρησιμοποιήθηκε ως ένας διακριτικός τρόπος για τη μυστική διοχέτευση κεφαλαίων της CIA σε ευρωπαϊκούς
οργανισμούς - συμπεριλαμβανομένου του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, η επιτροπή αυτή λάμβανε περίπου 1 εκατομμύριο δολάρια ΗΠΑ ετησίως από τη CIA.
Αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της αμερικανικής κυβέρνησης από το 2000 αποκάλυψαν επίσης ότι οι ηγέτες του Ευρωπαϊκού
Κινήματος - Γιόζεφ Ρέτινγκερ, Ρόμπερτ Σούμαν και Πολ-Ανρί Σπάακ - έλαβαν επίσης χρήματα από τη CIA.
Μέχρι σήμερα, η οικογένεια Ροκφέλερ, και ιδίως ο γόνος της οικογένειας Ντέιβιντ Ροκφέλερ, έχει αποδειχθεί ο ισχυρός εγκέφαλος
πίσω από τους ιδρυτές και πίσω από τη χρηματοδότηση της ΕΕ.
Ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ, ο οποίος πέθανε το 2017, ήταν Αμερικανός τραπεζίτης και από το 1949 ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου
και αργότερα διευθυντής του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων, το οποίο κινεί τα νήματα ως
ένα είδος σκιώδους κυβέρνησης στην Αμερική.
Υπό τη μεγάλη επιρροή του Ντέιβιντ Ροκφέλερ, το CFR προετοίμασε και εγκατέστησε στρατηγικά τη Διάσκεψη Μπίλντερμπεργκ
και την Τριμερή Επιτροπή παράλληλα με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η δημιουργία της ΕΕ χρηματοδοτήθηκε ουσιαστικά από τους έμπιστούς του Ντόνοβαν και Ντάλες με τη βοήθεια της CIA.
Μήπως και η Ευρωπαϊκή Ένωση αποκαλύπτεται σήμερα ως πιόνι στα χέρια αυτών των ισχυρών
συρματόσχοινων και των κέντρων επιρροής τους;
Τι γίνεται με τη σημερινή ηγεσία της ΕΕ;
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4 Οι πρόεδροι της Επιτροπής της ΕΕ από το 1999
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι πρόεδροι της Επιτροπής της ΕΕ δεν εκλέγονται απευθείας από τους πολίτες, αλλά
διορίζονται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και στη συνέχεια εκλέγονται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
1 Romano Prodi (Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής 1999 - 2004)
Ο Ρομάνο Πρόντι ήταν μέλος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων μέχρι το 2019.
Ιδρύθηκε και χρηματοδοτήθηκε κυρίως από τον Τζορτζ Σόρος το 2007 ως ευρωπαϊκό παρακλάδι του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων.
Η πρώην πολιτική σύμβουλος του Πρόντι, Alba Lamberti, είναι τώρα αναπληρώτρια διευθύντρια
του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων.
Ο Πρόντι συμμετείχε στις συνεδριάσεις της Μπίλντερμπεργκ από το 1980 και αργότερα διετέλεσε μέλος
της διοικητικής επιτροπής της ομάδας Μπίλντερμπεργκ.
2 Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο (Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής 2004 - 2014)
Ο Μπαρόζο είναι μέλος της ομάδας Bilderberg από το 1994 και τώρα είναι μέλος της Επιτροπής Ηγεσίας της Bilderberg.
3. Jean-Claude Juncker (Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής 2014 - 2019)
Το 2019, η ουγγρική εφημερίδα Magyar Idök αναφέρθηκε λεπτομερώς στις συνεχιζόμενες και εντατικές επαφές του Τζορτζ Σόρος και
εκπροσώπων των οργανώσεών του με κορυφαίους πολιτικούς της ΕΕ.
Ο Σόρος έχει συναντηθεί επίσημα με τον Γιούνκερ ή μέλη της Επιτροπής του περισσότερες από 20 φορές
από την αρχή της θητείας του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ.
Η δήλωση του Γιούνκερ από το 1999 καθιστά σαφή την προσέγγιση μιας νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων:
Αποφασίζουμε κάτι, μετά το βάζουμε στο δωμάτιο και περιμένουμε λίγο να δούμε τι θα συμβεί.
Αν δεν υπάρξει μεγάλη φασαρία και δεν υπάρξουν ταραχές επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τι
έχει αποφασιστεί, τότε θα συνεχίσουμε - βήμα προς βήμα, μέχρι να μην υπάρχει επιστροφή.
Σε αυτό το σημείο, γίνεται εμφανής ο επόμενος εγκέφαλος που καθοδηγεί τους ιθύνοντες της ΕΕ.
Ο Τζορτζ Σόρος εργάζεται επίσης στο CFR.
Η υπογραφή του μπορεί να αναγνωριστεί στην ανατροπή της κυβέρνησης στην Ουκρανία, το πραξικόπημα Euromaidan το 2013-2014.
Ο ίδιος ο Σόρος δήλωσε σε συνέντευξή του στο CNN το 2014 ότι ο ίδιος και το Ίδρυμά του Σόρος
έπαιξαν σημαντικό ρόλο στα γεγονότα στην Ουκρανία.
Ωστόσο, υπάρχουν επίσης απτές αποδείξεις ότι ο Σόρος έχει εμπλακεί σε όλες τις έγχρωμες επαναστάσεις,
δηλαδή τις ανατροπές κυβερνήσεων των τελευταίων 15 ετών.
4 Ursula von der Leyen (Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από το 2019)
Πριν η φον ντερ Λάιεν γίνει Επίτροπος της ΕΕ, συμμετείχε επίσημα σε τέσσερις διασκέψεις της Μπίλντερμπεργκ.
Θεωρείται το πρώτο λιμάνι επίσκεψης του David M. Rubenstein στην Ευρώπη.
Ο Rubenstein είναι πρόεδρος του CFR και μέλος της Τριμερούς Επιτροπής που ιδρύθηκε από
τον David Rockefeller και τον Henry Kissinger.
Πολυάριθμοι πολιτικοί της ΕΕ, κυβερνητικοί εκπρόσωποι και σημαντικές προσωπικότητες από κορυφαία κράτη
μέλη της ΕΕ πρέπει να αναφερθούν στην ίδια έκφραση με τους προέδρους της Επιτροπής της ΕΕ.
Είναι επίσης μέλη της Ομάδας Μπίλντερμπεργκ, του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων και της Τριμερούς Επιτροπής.
Ακολουθούν μερικά παραδείγματα:
Γαλλία
Ο πρόεδρος της Γαλλίας, Εμμανουέλ Μακρόν, συμμετείχε στη διάσκεψη Bilderberg 2014.
Ο μακροχρόνιος σύμβουλός του Alexandre Adam και ο σύμβουλός του για ευρωπαϊκές υποθέσεις Garance Pineau
είναι μέλη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων.
Ιταλία
Ο Μάριο Ντράγκι ήταν πρωθυπουργός της Ιταλίας μέχρι τον Οκτώβριο του 2022.
Συμμετείχε στη Διάσκεψη Μπίλντερμπεργκ το 1994, 1995, 2002, 2003, 2004 και 2007.
Είναι επίσης μέλος της Ομάδας των Τριάντα, μιας ιδιωτικής λέσχης κορυφαίων οικονομικών
παραγόντων που ιδρύθηκε από το Ίδρυμα Ροκφέλερ.
Η Τζόρτζια Μελόνι είναι πρωθυπουργός της Ιταλίας από τον Οκτώβριο του 2022.
Τον Φεβρουάριο του 2021 εντάχθηκε στο Aspen Institute, μια διεθνή δεξαμενή σκέψης με έδρα την Ουάσιγκτον.
Το ινστιτούτο αυτό χρηματοδοτείται, μεταξύ άλλων, από την οικογένεια Ροκφέλερ.
Αυστρία
Ο Σεμπάστιαν Κουρτς ήταν ομοσπονδιακός καγκελάριος της Αυστρίας μέχρι το 2021, κατά τη διάρκεια του οποίου ήταν μέλος
του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων του Τζορτζ Σόρος.
Η σημερινή ομοσπονδιακή υπουργός Ευρώπης και Συντάγματος Karoline Edtstadler είναι επίσης μέλος αυτού του ελίτ κύκλου.
Ο σημερινός ομοσπονδιακός καγκελάριος Karl Nehammer και ο αυστριακός υπουργός Εξωτερικών Alexander Schallenberg συναντώνται
τακτικά με τον Georg Soros ή τον γιο του Alexander Soros.
Σχεδόν όλοι οι καγκελάριοι της Αυστρίας από το 1970 έχουν συμμετάσχει σε συνέδρια της Bilderberg.
Γερμανία
Ο Γερμανός καγκελάριος Olaf Scholz συμμετείχε στη διάσκεψη Bilderberg 2010.
Ο Jörg Kukies θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συμβούλους του.
Είναι υφυπουργός στην Ομοσπονδιακή Καγκελαρία και συμμετείχε στη διάσκεψη Bilderberg 2022.
Οι δύο κοινοβουλευτικοί υφυπουργοί στο υπουργικό συμβούλιο του Olaf Scholz, ο Niels Annen και η Franziska Brantner,
είναι μέλη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων.
Και εδώ, επίσης, είναι σαφές ότι οι σημερινοί ηγέτες της ΕΕ διορίζονται από τους Μπίλντερμπεργκερ, το CFR ή το ευρωπαϊκό
παρακλάδι του, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων.
Η λογική συνέπεια αυτού είναι ότι ελέγχονται επίσης από αυτά τα σώματα και υλοποιούν τους στόχους τους στις πολιτικές τους,
ιδίως τη δημιουργία μιας νέας παγκόσμιας κυβέρνησης - και αυτό περνάει σε μεγάλο βαθμό απαρατήρητο από τον πληθυσμό.
James Warburg, μέλος του CFR στις 17 Φεβρουαρίου 1950: Θα έχουμε μια παγκόσμια κυβέρνηση είτε σας
αρέσει είτε όχι, είτε με υποταγή είτε με συμφωνία.
Συμπέρασμα: Από τις απαρχές της, η ΕΕ χρηματοδοτείται και ελέγχεται από ισχυρούς συρματοπλέκτες που έχουν
συνωμοτήσει για να σχηματίσουν μια μονοκοσμική κυβέρνηση.
Υπονόμευσαν βήμα προς βήμα την κυριαρχία των χωρών της ΕΕ και προώθησαν την ατζέντα της
Παγκόσμιας Κυβέρνησης ενάντια στη θέληση των λαών.
Η ίδια η ΕΕ έχει εξελιχθεί σε κέντρο ελέγχου για αυτούς τους παγκόσμιους στρατηγιστές, υπαγορεύοντας σε όλα
τα κράτη μέλη μέχρι το επίπεδο της εθνικής νομοθεσίας.
Αυτό που πολλοί άνθρωποι δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει είναι ότι ολόκληρη η ΕΕ και συνεπώς κάθε
πολίτης της ΕΕ (!) βρίσκεται σήμερα σε πόλεμο με τη Ρωσία.
Πώς ήταν δυνατόν να γίνει κάτι τέτοιο χωρίς να το αντιληφθεί το ευρύ κοινό;
Ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ, ιδρυτής της Διάσκεψης Μπίλντερμπεργκ, δήλωσε το 1991:
Είμαστε ευγνώμονες στην Washington Post, στους New York Times, στο περιοδικό Time και σε άλλες μεγάλες εκδόσεις, των οποίων οι
αρχισυντάκτες συμμετείχαν στις συναντήσεις μας στο παρελθόν και σεβάστηκαν την υπόσχεση εμπιστευτικότητας για σχεδόν 40 χρόνια.
Δεν θα ήταν ποτέ δυνατό να αναπτύξουμε ένα σχέδιο για τον κόσμο, αν ήμασταν στο επίκεντρο της
δημοσιότητας κατά τη διάρκεια εκείνων των ετών.
Αλλά ο κόσμος βρίσκεται σε μια σύνθετη και προετοιμασμένη πορεία προς την παγκόσμια κυβέρνηση.
Με άλλα λόγια, ο Ροκφέλερ είναι πολύ ευγνώμων στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, επειδή κράτησαν τα σχέδια μυστικά
από το παγκόσμιο κοινό για δεκαετίες και κάλυψαν τις δραστηριότητες των παγκόσμιων στρατηγιστών.
Αυτό περιλαμβάνει και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης στην Ευρώπη!
Αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να πετύχει την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας κυβέρνησης βήμα προς βήμα από το παρασκήνιο επί
δεκαετίες, υπονομεύοντας τις κυβερνήσεις των κρατών μελών της ΕΕ και, πιο πρόσφατα, μεταμφιέζοντας ακόμη και
την τρέχουσα εμπλοκή στον πόλεμο ως ειρηνευτικό σχέδιο.
Αλλά δεν είναι πολύ αργά!
Αυτοί οι εγκέφαλοι και οι σύμμαχοί τους στα εθνικά κράτη πρέπει να τεθούν υπόψη του πληθυσμού με τα πρόσωπα και τα
ονόματά τους και το σχέδιό τους για την εφαρμογή μιας παγκόσμιας κυβέρνησης πρέπει επίσης να τεθεί υπό έλεγχο.
Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να διασφαλιστεί ότι ο ανυποψίαστος πληθυσμός δεν θα υπόκειται πλέον σε αυτή την
υπαγόρευση, αλλά ότι αυτοί οι εγκέφαλοι και τα κέντρα ελέγχου και τα σχέδιά τους θα ξεπεραστούν από τον πληθυσμό.
Παρακαλώ διαδώστε αυτό το πρόγραμμα με το εκρηκτικό περιεχόμενό του όσο το δυνατόν ευρύτερα!