Τον Οκτώβριο του 1958, πριν από 65 χρόνια, ξεκίνησε τις δραστηριότητές της η αμερικανική διαστημική υπηρεσία NASA.
Αυτό που για κάποιους είναι η φιγούρα της αμερικανικής έρευνας είναι για άλλους
ο τόπος παραγωγής μιας πολύ περίτεχνα κατασκευασμένης αλλά όχι άψογης απάτης, δηλαδή ψεύτικης.
Είναι ακριβώς αυτά τα λάθη που τραβούν την προσοχή των επαγγελματιών των μέσων ενημέρωσης και σχολιάζονται ανάλογα.
Αυτό συμβαίνει και στο ακόλουθο 20λεπτο ντοκιμαντέρ, το οποίο έχει ως
στόχο να ενθαρρύνει τους πολίτες να σχηματίσουν τη δική τους γνώμη.
Βασικά, δεν διακυβεύεται τίποτα λιγότερο από ολόκληρη την κοσμοθεωρία μας.
Έχω μια σοβαρή ερώτηση.
Είναι οι εικόνες που μας παρουσιάζουν η NASA και οι
συνεργάτες της ως βίντεο από το διάστημα πραγματικά αληθινές;
Πρόκειται για πραγματικό υλικό ή μήπως απλά για ψεύτικο που γυρίστηκε σε κινηματογραφικό στούντιο;
Αναγνωρίζετε κάποια υπονοούμενα ή στοιχεία για κινηματογραφικά κόλπα ή ακόμη και για εικονική πραγματικότητα που δημιουργείται από υπολογιστή;
Ας μπούμε στην ουσία των ερωτήσεων:
Ως πάροχος υπηρεσιών μέσων ενημέρωσης με επαγγελματική εμπειρία από το 2004, υποστηρίζω
ότι όλα όσα μας δείχνουν η NASA, η ESA και όλοι οι
άλλοι διαστημικοί οργανισμοί είναι πλάνα από στούντιο, πράσινες οθόνες και CGI, δηλαδή
υλικό εικόνας που παράγεται από υπολογιστή - νέα γερμανικά: Fake!
Ένας ισχυρισμός που είναι πιθανό να συναντήσει μεγάλες αντιδράσεις.
Αλλά νομίζω ότι συμφωνούμε σε ένα σημείο από την αρχή.
Αν οι εικόνες της NASA είναι πράγματι
αληθινές, θα βλέπαμε μόνο άψογα πλάνα.
Χωρίς λάθη, χωρίς χολιγουντιανά κόλπα, χωρίς αμφισβητήσιμες σκηνές που
μας κάνουν να αμφιβάλλουμε για τους νόμους της φυσικής.
Μια μόνο σκηνή που θα αποκάλυπτε κάτι τέτοιο θα εξέθετε τη NASA και τους συνεργάτες της ως ψεύτες.
Αλλά κοιτάξτε μόνοι σας και σχηματίστε τη δική σας γνώμη.
Σε αυτό το επεισόδιο εξετάζουμε τις δυσλειτουργίες, το CGI και την πράσινη οθόνη.
Σε γενικές γραμμές, θα αποφεύγω όσο το δυνατόν περισσότερο τους τεχνικούς όρους και θα εξηγώ αυτό που
βλέπω όσο το δυνατόν πιο απλά, ώστε να μπορούν οι απλοί άνθρωποι να καταλάβουν τι συμβαίνει.
Ωστόσο, πρέπει να αναφερθούν ορισμένα πράγματα.
Νομίζω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να ταυτιστούν με την πράσινη οθόνη.
Αυτό είναι το πράσινο φόντο που αρέσει στους ανθρώπους να χρησιμοποιούν για κινηματογράφηση.
Εν συντομία, κινηματογραφείτε ένα θέαμα μπροστά από μια πράσινη οθόνη, αφαιρείτε το πράσινο
κατά την επεξεργασία του βίντεο και αντικαθιστάτε το χρώμα με ένα επιθυμητό φόντο.
Έτσι, είστε πολύ ευέλικτοι και δεν δεσμεύεστε από τις
τοπικές συνθήκες όσον αφορά την αναπαράσταση της σκηνής.
Χρησιμοποιούνται επίσης μπλε οθόνες ανάλογα με τις ανάγκες.
Δεν είναι πράσινα, αλλά - όπως λέει και το όνομά τους - μπλε.
Παρεμπιπτόντως, η πράσινη οθόνη λειτουργεί και σε ζωντανές μεταδόσεις.
Εκεί, ωστόσο, μερικές φορές με μικρές παγίδες.
Το CGI σημαίνει Computer Generated Imagery.
Αντικείμενα τα οποία, για παράδειγμα, προέρχονται από τρισδιάστατο λογισμικό και δημιουργήθηκαν έτσι τεχνητά.
Οι δυσλειτουργίες μπορεί να χρειαστεί να εξηγηθούν λεπτομερέστερα:
Πρόκειται για δυσλειτουργίες ή σφάλματα υπολογισμού ενός προγράμματος υπολογιστή, στην περίπτωσή μας για σφάλματα γραφικών.
Για παράδειγμα, το λογισμικό υποτίθεται ότι υπολογίζει μια εικονική σκηνή
εικόνας που περιέχει έναν ηθοποιό, μερικά πραγματικά αντικείμενα, καθώς και
τεχνητά παραγόμενα τρισδιάστατα αντικείμενα και ένα τεχνητό φόντο.
Σε ένα ορισμένο σημείο - για οποιονδήποτε λόγο -
υπάρχει σφάλμα υπολογισμού, ενδεχομένως ο επεξεργαστής είναι υπερφορτωμένος.
Η πληγείσα περιοχή δεν εμφανίζεται καθαρά και εμφανίζονται
περίεργα τεχνουργήματα, άλματα εικόνας, παραμορφώσεις ή παρόμοια.
Οι δυσλειτουργίες είναι επομένως αρκετά σαφής απόδειξη χειραγώγησης του υπολογιστή.
Το ερώτημα που τίθεται τώρα είναι, υπάρχει κάτι τέτοιο στις εικόνες της NASA;
Και η απάντηση είναι σαφώς ΝΑΙ! Απολύτως!
Ας ξεκινήσουμε με αυτό το διαμάντι
από τις 9 Σεπτεμβρίου 22:
Επρόκειτο για μια ζωντανή εκπομπή στην οποία η Kamala Harris φέρεται να μίλησε απευθείας στο ISS στο τηλέφωνο.
Κοιτάξτε προσεκτικά!
Λοιπόν; Τι ανακάλυψε;
Και πάλι εδώ.
Ακόμα δεν έχετε δει τίποτα;
Ας μπούμε σε λεπτομέρειες, ας κάνουμε
ζουμ και ας επιβραδύνουμε τη λήψη:
Το καλώδιο του μικροφώνου αρχίζει να κινείται άγρια.
Ο αστροναύτης προσπαθεί να το απομακρύνει και δημιουργεί μια όμορφη δυσλειτουργία.
Προφανώς, το τρισδιάστατο λογισμικό δεν μπορεί πλέον να αποφασίσει αν το καλώδιο πρέπει
να εμφανίζεται πάνω ή κάτω από το χέρι όταν το χέρι κινείται γρήγορα,
και έτσι ουσιαστικά συγχωνεύεται με το χέρι ή περνάει μέσα από αυτό.
Έτσι βλέπουμε ότι το καλώδιο είναι ένα παραγόμενο τρισδιάστατο αντικείμενο,
επειδή δεν υπάρχει άλλος τρόπος να εξηγήσουμε αυτή τη σκηνή.
Το λογισμικό υπολογισμού εικόνας δεν κάνει
σωστά τη λεγόμενη ανίχνευση σύγκρουσης.
Με άλλα λόγια, δεν μπορεί να εντοπίσει ακριβώς ποιο στοιχείο εικόνας
πρέπει να συγκρουστεί με ποιο και να προκαλέσει έτσι απώθηση.
Με αυτόν τον τρόπο, το χέρι γίνεται ένα διερχόμενο, μη συγκρουόμενο αντικείμενο.
Ελπίζω να ήταν λίγο κατανοητό.
Επίσης, είναι ωραίο να βλέπουμε το μικρόφωνο-φάντασμα λίγο πιο πίσω στην ταινία.
Τώρα είναι εδώ!
Τώρα χάθηκε!
Πάλι πίσω!
Έφυγε πάλι!
Και πάλι εκεί!
Ναι, ο υπολογισμός της εικόνας πήγε πολύ στραβά.
Το μικρόφωνο προέρχεται επίσης σαφώς από τρισδιάστατο
λογισμικό και υπολογίστηκε εντελώς λανθασμένα στη σκηνή.
Δεν μπορεί να είναι σφάλματα της φωτογραφικής μηχανής, διότι οι φωτογραφικές μηχανές απλώς
τραβούν μια επίπεδη εικόνα οποιουδήποτε αντικειμένου που βρίσκεται μπροστά στο φακό τους.
Και δεν μπορεί να φταίει ούτε η μετάδοση, διότι δεν είναι δυνατόν να αφήνει εκτός μόνο την
κεφαλή του μικροφώνου ή το καλώδιο, αλλά θα επηρεάζει ολόκληρη την εικόνα ή μεγάλα τμήματα αυτής.
Φόντο σε τρισδιάστατα αντικείμενα που δημιουργούνται από υπολογιστή, όπως αυτό το μικρόφωνο.
Δημιουργείτε τέτοια αντικείμενα σε διάφορα - ας πούμε - επίπεδα.
Πρώτα το βασικό σχήμα ή το μοντέλο wireframe, στη συνέχεια εφαρμόζονται στρώματα
χρώματος και υφής και στο τέλος τα εφέ φωτισμού προσθέτουν την τελική
πινελιά, για να το εξηγήσω πολύ απλά και χωρίς πολλούς τεχνικούς όρους.
Η τελική δημιουργία αυτών των αντικειμένων ονομάζεται rendering.
Κατά τη διαδικασία, όλα τα στρώματα ενώνονται μεταξύ τους για να σχηματίσουν ένα τελικό κλιπ.
Η ζωντανή απόδοση μπορεί φυσικά να οδηγήσει σε προβλήματα, π.χ. επειδή ο υπολογιστής δεν
μπορεί να παράγει το επιθυμητό αποτέλεσμα αρκετά γρήγορα ή επειδή ο επεξεργαστής υπερφορτώνεται.
Αυτό είναι ιδιαίτερα προβληματικό όταν τρισδιάστατα αντικείμενα
πρόκειται να αλληλεπιδράσουν ζωντανά με ηθοποιούς.
Και γι' αυτό ακριβώς μιλάμε εδώ.
Μπορείτε να δείτε θαυμάσια από τα παρακάτω παραδείγματα
ότι στην πραγματικότητα μιλάμε για γραφικά υπολογιστή που
τοποθετούνται ζωντανά: 1. αυτό το μικρόφωνο.
Πρώτα αστράφτει, μετά χάνονται οι αντανακλάσεις του φωτός που υπήρχαν
πριν, και αμέσως από τη μια εικόνα στην άλλη.
2.
Ο αστροναύτης ηθοποιός Don Pattit επιδεικνύει πώς να πίνεις καφέ στο διάστημα.
Φαίνεται αρκετά καλό μέχρι στιγμής, εκτός από την ποιότητα της εικόνας.
Το τέλος του κλιπ είναι κρίσιμο, γιατί -
ουπς - εδώ είναι που ο καφές αποχωρίζεται
ξαφνικά από το δοχείο και πετάγεται έξω από
αυτό χωρίς να χάσει το σχήμα του.
Το χρωματικό επίπεδο είναι σαφώς αποκομμένο από το επίπεδο σχήματος, κάτι που είναι δυνατό
μόνο αν το αντικείμενο προέρχεται από τρισδιάστατο λογισμικό και η ζωντανή απόδοση πήγε στραβά.
Ένας άψογος λάθος υπολογισμός και έτσι η επόμενη απόδειξη ότι
η NASA δημιουργεί τις εικόνες της με εικονική πραγματικότητα.
3.
Αυτό συμβαίνει και στο τρίτο παράδειγμα: μια φιγούρα από βελούδο εμφανίζεται από το πουθενά και μάλιστα μπορεί να αλληλεπιδράσει ζωντανά με αυτήν.
Στην αρχή σκέφτηκα ότι το αντικείμενο θα μπορούσε να είναι κρυμμένο πίσω από μια λεγόμενη
μάσκα, αλλά μπορείτε να δείτε το χέρι της ηθοποιού να διαφαίνεται για μερικά καρέ.
Έτσι, το αντικείμενο αναμείχθηκε και δεν έγινε ορατό από μια μάσκα,
η οποία θα έβγαζε από το τραπέζι την άλλη πιθανότητα.
Παρεμπιπτόντως, η αλληλεπίδραση με τα εικονικά αντικείμενα εξηγείται από τη λεγόμενη
μηχανή ragdoll, η οποία είναι κοινή στα βιντεοπαιχνίδια, για παράδειγμα.
Είστε ευπρόσδεκτοι να κάνετε κάποια έρευνα, αλλά δεν θα επεκταθώ περαιτέρω.
Ο έλεγχος κίνησης θα ήταν επίσης ένας ενδιαφέρων όρος αναζήτησης που θα μπορούσε να προστεθεί στο θέμα.
Και μιας και μιλάμε για την εικονική πραγματικότητα, δείτε αυτό.
Παρακολουθήστε τον τύπο στα αριστερά της φωτογραφίας, τι πρόκειται να κάνει.
Ορίστε.
Ναι, πηγαίνει μπρος-πίσω τώρα, αλλά καθιστά πραγματικά σαφές τι συνέβη.
Προσέξτε τα χέρια.
Παίρνει ένα φανταστικό αντικείμενο στο αριστερό του χέρι, το
παραδίδει στο δεξί του και το αρπάζει στην άκρη.
Κρίμα μόνο που το αντικείμενο που θέλει να ξεφορτωθεί δεν μπορεί να φανεί.
Τεχνική εξήγηση: Το κανάλι στο οποίο επρόκειτο να προβληθεί το ζωντανό
τρισδιάστατο αντικείμενο δεν ήταν ενεργό κατά τη διάρκεια της μετάδοσης.
Προφανώς, όμως, στην προεπισκόπηση, γιατί, κοιτάξτε τα μάτια του.
Δεν κοιτάζει το αντικείμενο, αλλά κοιτάζει μπροστά, σαν να ελέγχει σε μια
οθόνη ότι και η δική του ενέργεια φαίνεται καλή και σωστή.
Σε έπιασα, θα έλεγα.
Είναι επίσης πιθανό οι ηθοποιοί να χρησιμοποιούν φακούς επαφής για άμεση προβολή προεπισκόπησης στον αμφιβληστροειδή.
Ναι, όντως υπάρχει τέτοιο πράγμα!
Δείτε και μόνοι σας.
Βλέπουμε ότι ολόκληρες σκηνές κόβονται
τεχνητά μαζί, όπως ο αστροναύτης
ηθοποιός στα δεξιά της εικόνας.
Μια σύντομη ματιά στην εικόνα αποκαλύπτει ότι
έχει κοπεί και περιστραφεί στη σκηνή.
Βλέπουμε ένα πολύ ευθεία κομμένο γραφικό σφάλμα με παράλληλες
γραμμές που ταιριάζουν με τη γωνία κλίσης του άνδρα.
Κόβεται μέσα στο μπλοκ, για να το πούμε έτσι, περιστρέφεται κατά 190 μοίρες και εισάγεται πάνω δεξιά.
Ο φωτισμός στο πρόσωπο του άνδρα δεν ταιριάζει επίσης με τον
φωτισμό στο πρόσωπο της γυναίκας και συνηγορεί υπέρ μιας ξεχωριστής λήψης.
Το φως είναι πιο σκληρό, πιο άμεσο και παρέχει μεγαλύτερη αντίθεση.
Ως πρώην φωτογράφος, βλέπω δύο διαφορετικές ρυθμίσεις
φωτισμού και επομένως δύο διαφορετικές λήψεις μαζί.
Αυτό είναι επίσης λαμπρό.
Δεν υπάρχει glitsch, αλλά ένα ωραίο σφάλμα κοπής.
Και, βλέπουμε - και πάλι
με ταχύτητα 15 % -
σαν φάντασμα να εξαφανίζεται στον
αέρα, συμπεριλαμβανομένων των περιβαλλοντικών σφαλμάτων
στην αριστερή πλευρά, όπου μερικά
αντικείμενα γλιστρούν προς τα πάνω.
Εδώ έχει εγκατασταθεί το λεγόμενο μαλακό διάφραγμα, το
οποίο επιτρέπει την ομαλή μετάβαση μεταξύ δύο σκηνών.
Είναι απλά ηλίθιο όταν τέτοιες σβησίματα εμφανίζονται σε υποτιθέμενα
αμοντάριστα βίντεο όπου απλά δεν θα έπρεπε να υπάρχουν.
Άλλο ένα ωραίο και, καλά, ντροπιαστικό παράδειγμα fade-in.
Βλέπουμε ταχυδακτυλουργούς στον ISS που εμφανίζονται από
το πουθενά με μια ακολουθία εισαγωγής.
Ο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ θα ήταν πράσινος από τη ζήλεια του.
Εδώ είναι ένα σφάλμα Ebnit.
Στο φόντο μπορείτε να δείτε μια σκιά σε αυτό το λευκό ορθογώνιο.
Παρακολουθήστε τώρα προσεκτικά τι συμβαίνει στο κεφάλι του πίσω εκτελεστή.
Ο υπολογιστής υπολογίζει μέρος της εν λόγω σκιάς, ένα επίπεδο μπροστά από τον αστρο-ηθοποιό, γι' αυτό
και το κεφάλι του αρχικά καλύπτεται εν μέρει από αυτήν, σαν από ένα υπέρθυρο πόρτας.
Στη συνέχεια, όμως, το κεφάλι του κινείται
μέσα στο επίπεδο σκιάς, γεγονός που προκαλεί
ένα λογικό πρόβλημα στο λογισμικό.
Το φαλακρό κεφάλι συνδέεται πρώτα με τη σκιά και στη συνέχεια λιώνει μέσα από αυτήν.
Εκκαθάριση σφάλματος υπολογισμού CGI.
Στο επόμενο πλάνο, το λεγόμενο trekking, δηλαδή
η παρακολούθηση του αντικειμένου, πηγαίνει τρομερά στραβά.
Τα δάχτυλα του δεξιού χεριού βρίσκονται στο μικρόφωνο.
Τώρα αυτό το χέρι απομακρύνεται και χωρίς διορθωτική κίνηση, αλλά με μια
δυσάρεστη γραφική δυσλειτουργία, τα δάχτυλα του αριστερού χεριού βρίσκονται τώρα στο μικρόφωνο.
Αλλά γίνεται πραγματικά αστείο όταν το χέρι επιστρέφεται.
Τα δάχτυλα κυριολεκτικά γλιστρούν κάτω από το αριστερό χέρι χωρίς
καμία αντίσταση, κάτι που φυσικά απλά δεν λειτουργεί καθόλου.
Είναι σαφώς ορατή η προσπάθεια του υπολογιστή να παράγει μια καθαρή εικόνα.
Μπορείτε να δείτε καθαρά τις κομμένες άκρες γύρω από τα δάχτυλα
ως σκούρα περιγράμματα και ακόμη και μασημένες άκρες των δαχτύλων.
Όχι, αγαπητοί οπαδοί της NASA, δεν πρόκειται για σφάλματα μετάδοσης.
Ένα άλλο παράδειγμα, και δεν νομίζω ότι χρειάζεται να
σχολιάσω αυτό το άλμα εικόνας, μιλάει από μόνο του.
Άλλο ένα τρισδιάστατο αντικείμενο με δική του ζωή.
Και αν αφήσετε τη σκηνή να συνεχιστεί, η σκηνή κολλάει με τη μία.
Δεν έχω ιδέα τι συνέβαινε, αλλά φαίνεται ότι η διαδικασία
γραφικών για τον υπολογισμό της ζωντανής εικόνας έτρεχε λίγο παραπάνω.
Αλλά ας προχωρήσουμε στο άλλο σημαντικό σημείο για την
αποκάλυψη της πλαστογράφησης της NASA, την πράσινη οθόνη.
Ακριβώς στην αρχή, η αγαπημένη μου ηχογράφηση.
Το βίντεο είναι επίσημα από το κανάλι της NASA.
Ο τίτλος και οι σύνδεσμοι έχουν εισαχθεί, οπότε μπορείτε να το ελέγξετε.
Για άλλη μια φορά, το τέλος της ηχογράφησης είναι ενδιαφέρον.
Και οι τρεις ηθοποιοί αστροναύτες θολώνουν ταυτόχρονα σε μια
ενιαία γραφική λάσπη, ενώ το φόντο παραμένει άθικτο.
Για άλλη μια φορά.
Και αυτή τη φορά, επικεντρωθείτε σε αυτά τα αντικείμενα του προσκηνίου, επειδή επηρεάζονται επίσης από τη δυσλειτουργία των γραφικών.
Αλλά το πιο ενδιαφέρον είναι αυτές οι πράσινες περιοχές.
Μέσω της δυσλειτουργίας στο επίπεδο του προσκηνίου, έχουμε μια άμεση ματιά
στο πραγματικό υπόβαθρο πίσω από τους ηθοποιούς που αποκαλούν αστροναύτες.
Και αυτή είναι η πράσινη οθόνη.
Για κάποιο λόγο, η μάσκα της πράσινης περιοχής παρέμεινε, ενώ το υλικό
καταστράφηκε μόνο του χωρίς να αγγίξει το φόντο που είχε τοποθετηθεί.
Η αιτιολόγηση σφάλματος ταινίας ή προβλήματος μετάδοσης είναι τεχνικά αδύνατη.
Πρώτον, θα επηρεαζόταν ολόκληρη η εικόνα και όχι μόνο αυτό το εξαιρετικά επιλεκτικό τμήμα.
Δεύτερον, οι φωτογραφικές μηχανές δεν παράγουν τυχαία χρώματα.
Δεν μπορείτε να παράγετε πράσινο εκεί που δεν υπάρχει πράσινο.
Και επίσης, τα σφάλματα μετάδοσης καταστρέφουν μόνο το υπάρχον
υλικό εικόνας και δεν δημιουργούν χρώματα από το τίποτα.
Έτσι λειτουργεί στην ταινία.
Αυτό το κλιπ δείχνει πολύ εντυπωσιακά πώς μπορείτε να
δημιουργήσετε πλήρεις φανταστικούς κόσμους χρησιμοποιώντας απλώς μια πράσινη οθόνη.
Στην ταινία το θεωρούμε αυτό δεδομένο.
Αλλά μόλις κατηγορήσετε τη NASA ότι παραποιεί εικόνες με αυτή την τεχνική, οι περισσότεροι άνθρωποι το θεωρούν παράλογο.
Γιατί, αλήθεια;
Γιατί δεν θέλουμε να αναγνωρίσουμε αυτό που είναι προφανές μόλις έρχεται σε αντίθεση με την κοσμοθεωρία μας;
Μήπως οι ψευδαισθήσεις είναι πιο σημαντικές για εμάς, ώστε απλά να μην θέλουμε να δούμε τίποτα;
Ό,τι πεις. Η πράσινη οθόνη είναι εντελώς συνηθισμένη πρακτική στα βίντεο αυτές τις μέρες.
Λίγα αντικείμενα είναι πραγματικά, τα υπόλοιπα είναι ξεθωριασμένα, όπως εδώ κατά
τη διάρκεια των γυρισμάτων του Χόμπιτ ή σε πολλές άλλες ταινίες.
Ή ακόμη και στην ίδια τη NASA, όπως φαίνεται
ξεκάθαρα και πιθανώς ακούσια εδώ σε μια έκθεση.
Αναρωτηθείτε γιατί χρειάζεται μια πράσινη οθόνη πίσω από τον ISS,
όταν όλα τα διαστημικά πλάνα υποτίθεται ότι είναι αληθινά;
Εν τω μεταξύ, η τεχνολογία γίνεται όλο και καλύτερη και η πράσινη οθόνη καταργείται όλο και περισσότερο.
Τα σύγχρονα γυρίσματα χρησιμοποιούν τοίχους LED που αντιδρούν ζωντανά στην κίνηση της κάμερας με τη
βοήθεια μηχανών βιντεοπαιχνιδιών, κάνοντάς τους να φαίνονται πολύ πιο ρεαλιστικοί και επιτρέποντας το βέλτιστο φωτισμό.
Ένα άλλο πλεονέκτημα: οι ίδιοι οι ηθοποιοί βλέπουν το φόντο κατά τη
διάρκεια των γυρισμάτων - και όλα λειτουργούν ζωντανά και σε πραγματικό χρόνο.
Μιλώντας γι' αυτό, τα πάντα μπορούν πλέον να παράγονται σε πραγματικό χρόνο.
Το βιντεοπαιχνίδι Hellblade είναι ένα απίστευτο παράδειγμα.
Το θέαμα αποδίδεται σε πραγματικό χρόνο και αναπαράγεται μέσα σε χιλιοστά του δευτερολέπτου.
Κατά τη διαδικασία αυτή, τα πλάνα μπορούν να κολληθούν μεταξύ τους, έτσι ώστε,
όπως εδώ, ο ηθοποιός να μπορεί να συνομιλήσει με τον εαυτό του.
Είμαι ευχαριστημένος με αυτό.
Οδεύουμε λοιπόν προς εποχές όπου δεν θα υπάρχουν πλέον σαφείς
αποδείξεις παραποίησης μέσω αμελών ή ακούσιων σφαλμάτων στην πράσινη οθόνη.
Ως εκ τούτου, είναι ακόμη πιο σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε τώρα ότι μας λένε ψέματα από τη NASA και τους συνεργάτες της.
Έχω ένα ακόμη θέμα σχετικά με αυτό το σημείο.
Εδώ ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος επισκέφθηκε τη NASA - και τι βλέπουμε στο βάθος;
Ο λεγόμενος αστροναύτης Tim Peake, ο οποίος υποτίθεται ότι βρίσκεται ταυτόχρονα σε τροχιά γύρω από τη Γη
και ο οποίος αυτή τη στιγμή χειρίζεται μια πράσινη σφαίρα μπροστά από ένα μπλε φόντο πλέγματος.
Στην άκρη, η σκηνή πλαισιώνεται από τον εξοπλισμό που μπορεί πάντα να δει κανείς στις μεγάλες ζωντανές εκπομπές του ISS.
Παρεμπιπτόντως, τα πράσινα αντικείμενα χρησιμοποιούνται επίσης στην ταινία για να παρέχουν σημεία
προσανατολισμού για τους ηθοποιούς όταν πρόκειται να ενσωματωθούν αργότερα άλλα τρισδιάστατα αντικείμενα.
Και τι γίνεται με το ιστορικό, μπορείτε να αναρωτηθείτε.
Αργότερα προσπάθησαν να βρουν μια δικαιολογία για το φόντο
και να το πουλήσουν ως εργαλείο για επιστημονικά πειράματα.
Αλλά κοιτάξτε το με νηφαλιότητα:
Τι είδους πειράματα είναι αυτά;
Ποια πρακτική χρησιμότητα υποτίθεται ότι εξυπηρετεί αυτό;
Μερικά τελευταία παραδείγματα:
Πέρα από το γεγονός ότι ο επεξεργαστής εικόνας ήθελε να μην έχει
και πάλι θερμότητα και έχει δυσλειτουργίες μέχρι να πέσει, βλέπουμε επίσης την
αποκαλυπτική λάμψη της πράσινης οθόνης εδώ - αυτή τη στιγμή.
Και στην επόμενη λήψη, το λογισμικό βίντεο δεν κάνει
επίσης σωστή περικοπή του πράσινου φόντου για μια στιγμή.
Επιπλέον, ένα εξαιρετικό παράδειγμα του γεγονότος ότι τα αιωρούμενα αντικείμενα,
αλλά και τα ρούχα των αστρο-ηθοποιών είναι τρισδιάστατα δημιουργημένα.
Ρίξτε μια προσεκτική ματιά στο καλώδιο: Αν αυτό
δεν είναι σαφές σφάλμα υπολογισμού, τότε τι είναι;
Για τον ηθοποιό, υποθέτω ότι θα χρησιμοποιηθούν τα λεγόμενα
motion-capture κοστούμια και τα αντίστοιχα ρούχα θα εισαχθούν ψηφιακά.
Δυστυχώς, δεν μπορώ να το αποδείξω αυτό, αλλά θα
εξηγούσε γιατί υπάρχουν λάθη υπολογισμού στο άτομο εξ αρχής.
Όπως είπα, δεν θα υπήρχε κάτι τέτοιο σε κανονική κινηματογράφηση:
Το φόντο παραμένει άθικτο, τα υπολογισμένα αντικείμενα γίνονται λάσπη pixel.
Είναι εικόνες που δημιουργούνται από υπολογιστή, τίποτα άλλο.
Αυτό είναι επίσης αρκετά αστείο και στην πραγματικότητα λίγο τρομακτικό:
Το μισό πρόσωπο του ηθοποιού έγινε διαφανές.
Αυτό συμβαίνει όταν ρυθμίζετε την ανοχή του πράσινου στο πρόγραμμα βίντεο πολύ ψηλά.
Στη συνέχεια, ξεθωριάζουν επίσης οι περιοχές που δεν είναι πράσινες,
αλλά κινούνται προς το πράσινο λόγω δυσμενών σκιών, για παράδειγμα.
Αλλά ας το αφήσουμε αυτό προς το παρόν.
Υπάρχουν πολλές ακόμη αποδείξεις για πλαστογραφίες εικόνων της NASA.
Αλλά αυτές είναι από τις πιο σαφείς, κατά τη γνώμη μου.
Γνωρίζω ήδη πόσο έντονη είναι η εσωτερική αντίσταση που μαίνεται σε πολλούς οπαδούς της NASA, αναζητώντας
σχεδόν αυτόματα την εξήγηση ότι κάνω λάθος και ότι η NASA δεν θα έλεγε ποτέ ψέματα.
Σε αυτούς τους ανθρώπους μπορώ μόνο να πω: Δεν υπάρχει λόγος να κλείνουμε τα μάτια μας στο προφανές.
Κανείς δεν είναι τόσο τυφλός όσο αυτός που δεν θέλει να δει!
Γι' αυτό προσέξτε. Μας εξαπατούν και μας λένε ψέματα!
Εξακολουθούν να κάνουν αυτά τα λάθη, ούτε μπορούμε να τα εντοπίσουμε.
Όπως εξηγείται στην αρχή:
Στις πραγματικές μεταδόσεις δεν πρέπει ποτέ να υπάρχουν τέτοια λάθη, ούτε ένα!
Αποδεικνύουν ότι γίνεται πλαστογράφηση.
Και αν τώρα τίθεται το ερώτημα: Γιατί έχει σημασία αν οι διαστημικοί οργανισμοί λένε ψέματα, μπορώ μόνο να πω: Σκεφτείτε τι κρέμεται από τη NASA & Co - ολόκληρη η κοσμοθεωρία μας.