In oktober 1958, 65 jaar geleden, begon de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA met haar activiteiten.
Wat voor sommigen het boegbeeld van Amerikaans onderzoek is, is voor anderen de
productielocatie van een zeer zorgvuldig gemaakt maar niet vlekkeloos bedrog, d.w.z. nep.
Het zijn precies deze fouten die de aandacht trekken van mediaprofessionals en die dienovereenkomstig worden becommentarieerd.
Dit is ook het geval in de volgende documentaire van 20 minuten, die
bedoeld is om mensen aan te moedigen hun eigen mening te vormen.
Eigenlijk staat niets minder dan ons hele wereldbeeld op het spel.
Ik heb een serieuze vraag.
Zijn de beelden die NASA en co. ons
voorschotelen als video's uit de ruimte echt?
Zijn het echte beelden of zijn het vervalsingen die in een filmstudio zijn opgenomen?
Herken je hints of bewijzen van filmtrucs of zelfs computergegenereerde virtuele realiteit?
Laten we de vragen tot op de bodem uitzoeken:
Als mediadienstverlener met professionele ervaring sinds 2004 beweer ik
dat alles wat NASA, ESA en alle andere ruimtevaartorganisaties
ons laten zien studiomateriaal, green screen en CGI is,
d.w.z. computergegenereerd beeldmateriaal - Nieuw Duits: nep!
Een bewering die waarschijnlijk op veel weerstand zal stuiten.
Maar ik denk dat we het vanaf het begin over één punt eens zijn.
Als de NASA-beelden inderdaad echt zijn,
zouden we alleen foutloze beelden zien.
Zonder fouten, zonder Hollywood-trucjes, zonder twijfelachtige scènes die ons
doen twijfelen aan de wetten van de fysica.
Slechts één scène die zoiets onthult zou NASA en co. ontmaskeren als leugenaars.
Maar kijk zelf en vorm je eigen mening.
In deze aflevering kijken we naar glitches, CGI en green screen.
In het algemeen zal ik technische termen zoveel mogelijk vermijden en zo eenvoudig mogelijk
uitleggen wat ik zie, zodat leken kunnen begrijpen wat er aan de hand is.
Toch moeten er een paar dingen worden vermeld.
Ik denk dat de meeste mensen wel iets hebben met een groen scherm.
Dit is de groene achtergrond die mensen graag gebruiken om te filmen.
Kort uitgelegd film je een spektakel voor een groen scherm, verwijder je het
groen in de videobewerking en vervang je de kleur door een gewenste achtergrond.
Je bent dus heel flexibel en niet gebonden
aan lokale omstandigheden als het gaat om scènerepresentatie.
Bluescreens worden ook gebruikt indien nodig.
Ze zijn niet groen, maar - zoals de naam al zegt - blauw.
Een groen scherm werkt trouwens ook bij live uitzendingen.
Er zijn echter soms kleine valkuilen.
CGI staat voor Computer Generated Imagery.
Objecten die bijvoorbeeld afkomstig zijn van 3D-software en dus kunstmatig zijn gemaakt.
Glitches moeten mogelijk in meer detail worden uitgelegd:
Het zijn storingen of rekenfouten van een computerprogramma, in ons geval grafische fouten.
De software moet bijvoorbeeld een virtuele beeldscène berekenen
met daarin een acteur, een paar echte objecten,
plus kunstmatig gegenereerde 3D-objecten en een kunstmatige achtergrond.
Op een gegeven moment - om wat voor reden dan ook
- treedt er een rekenfout op, mogelijk is de processor overbelast.
Het aangetaste gebied wordt niet zuiver weergegeven en
er verschijnen vreemde artefacten, beeldsprongen, vervormingen en dergelijke.
Glitches zijn dus vrij duidelijk bewijs van computermanipulatie.
De vraag rijst nu of er iets dergelijks te zien is op NASA-beelden.
En het antwoord is duidelijk JA! Absoluut!
Laten we beginnen met dit
juweeltje van 9 september 22:
Dit was een live uitzending waarin Kamala Harris naar verluidt rechtstreeks met de ISS aan de telefoon sprak.
Kijk goed!
Nou? Wat ontdekt?
Hier nog een keer.
Nog steeds niets gezien?
Laten we in detail gaan,
inzoomen en de opname vertragen:
De microfoonkabel begint wild te bewegen.
De astronaut probeert het weg te slaan en creëert een prachtige glitch.
Blijkbaar kan de 3D-software niet langer beslissen of de kabel boven of
onder de hand moet worden weergegeven wanneer de hand snel wordt bewogen,
waardoor de kabel virtueel samensmelt met de hand of er doorheen gaat.
We zien dus dat de kabel een gegenereerd 3D-object is, omdat
er geen andere manier is om deze scène te verklaren.
De beeldberekeningssoftware krijgt de zogenaamde
botsingdetectie niet goed voor elkaar.
Met andere woorden, het kan niet precies bijhouden welk
beeldelement met welk moet botsen en zo afstoting veroorzaken.
Op deze manier wordt de hand een passerend, niet-botsend object.
Ik hoop dat dat half begrijpelijk was.
Ook leuk om te zien is de fantoommicrofoon iets verder terug in de film.
Nu is het zover!
Nu is het weg!
Weer terug!
Weer weg!
En daar weer!
Ja, de beeldberekening ging echt mis.
De microfoon komt duidelijk ook uit 3D-software en
is helemaal verkeerd berekend in de scène.
Het kunnen geen camerafouten zijn, want camera's maken gewoon een
platte foto van alles wat voor hun lens komt.
En het kan ook niet aan de transmissie liggen, want die zou onmogelijk alleen de
microfoonkop of de kabel weglaten, maar het hele beeld, of grote delen ervan, beïnvloeden.
Achtergrond bij computergegenereerde 3D-objecten zoals deze microfoon.
Je maakt dergelijke objecten in verschillende - laten we zeggen - lagen.
Eerst wordt de basisvorm of het wireframemodel gemaakt, vervolgens worden kleur- en
textuurlagen aangebracht en aan het einde zorgen lichteffecten voor de finishing touch,
om het heel eenvoudig en zonder veel technische termen uit te leggen.
De uiteindelijke creatie van deze objecten wordt renderen genoemd.
Tijdens dit proces worden alle lagen samengevoegd tot een afgewerkte clip.
Live renderen kan natuurlijk tot problemen leiden, bijvoorbeeld omdat de computer het gewenste
resultaat niet snel genoeg kan produceren of omdat de processor overbelast raakt.
Dit is vooral problematisch wanneer 3D-objecten
live moeten interageren met acteurs.
En daar hebben we het hier over.
Je kunt aan de volgende voorbeelden goed zien
dat we het echt hebben over computerafbeeldingen die
live worden gesuperponeerd: 1. deze microfoon.
Eerst glinstert het, dan zijn de lichtreflecties die er eerst waren
weg, en meteen van het ene beeld naar het andere.
2.
Astronaut acteur Don Pattit demonstreert hoe je koffie drinkt in de ruimte.
Ziet er tot nu toe goed uit, afgezien van de beeldkwaliteit.
Het einde van de clip is cruciaal, want
- whoops - dit is waar de koffie
plotseling loskomt van de container en eruit springt
zonder zijn vorm te verliezen.
Het kleurvlak staat duidelijk los van het vormvlak, wat alleen mogelijk is als
het object uit 3D-software komt en de live rendering fout is gegaan.
Een foutloze misrekening en dus het volgende bewijs
dat NASA zijn beelden met virtual reality creëert.
3.
Dit is ook het geval in het derde voorbeeld: een pluchen figuur verschijnt uit het niets en er is zelfs live interactie mogelijk.
Eerst dacht ik dat het object verborgen kon zijn achter een zogenaamd masker, maar
je ziet de hand van de actrice er een paar frames doorheen schijnen.
Dus het object werd gemengd en niet zichtbaar gemaakt door
een maskering, wat de andere mogelijkheid van tafel zou halen.
De interactie met virtuele objecten wordt overigens verklaard door de
zogenaamde ragdoll-engine, die bijvoorbeeld veel wordt gebruikt in videogames.
Je mag gerust wat onderzoek doen, maar ik zal er niet verder op ingaan.
Bewegingsbesturing zou ook een interessante zoekterm zijn om aan het onderwerp toe te voegen.
En nu we het toch over virtual reality hebben, kijk hier eens naar.
Kijk naar de man links op de foto, wat hij gaat doen.
Daar gaan we.
Ja, het gaat nu heen en weer, maar het maakt echt duidelijk wat er is gebeurd.
Let op de handen.
Hij neemt een denkbeeldig voorwerp in zijn linkerhand, geeft
het door aan zijn rechterhand en grijpt het opzij.
Het is alleen jammer dat het object waar hij vanaf wil niet te zien is.
Technische uitleg: Het kanaal waarop het live 3D-object zou
worden getoond, was niet actief tijdens de uitzending.
Blijkbaar wel in de preview, want kijk naar zijn ogen.
Hij kijkt niet naar het object, maar kijkt vooruit, alsof hij op
een monitor controleert of zijn actie er ook goed en juist uitziet.
Hebbes, zou ik zeggen.
Het is ook mogelijk dat de acteurs contactlenzen gebruiken voor directe projectie op het netvlies.
Ja, zoiets bestaat echt!
Kijk zelf maar.
We zien dat hele scènes kunstmatig
in elkaar zijn geknipt, zoals de
astronautacteur rechts in beeld.
Een korte blik op de afbeelding verraadt dat
deze in de scène is geknipt en gedraaid.
We zien een zeer recht gesneden grafische fout met parallelle
lijnen die overeenkomen met de hellingshoek van de man.
Als het ware uitgesneden in het blok, 190 graden gedraaid en rechtsboven ingevoegd.
De belichting in het gezicht van de man komt ook niet overeen met de
belichting in het gezicht van de vrouw en pleit voor een aparte opname.
Het licht is harder, directer en biedt meer contrast.
Als voormalig fotograaf zie ik twee verschillende lichtinstellingen
en daarom twee verschillende foto's bij elkaar.
Deze is ook briljant.
Geen glitsch, maar een mooie snijfout.
En we zien - opnieuw met
een snelheid van 15% - dat
het als een spook in het
niets verdwijnt, inclusief omgevingsfouten aan de
linkerkant waar een paar objecten omhoog
glijden.
Hier is een zogenaamd zacht diafragma geïnstalleerd, waardoor
de overgang tussen twee scènes vloeiend verloopt.
Het is gewoon stom als zulke fades verschijnen in zogenaamd
onbewerkte video's waar ze gewoon niet zouden moeten bestaan.
Nog een mooi en, nou ja, beschamend voorbeeld van fade-in.
We zien goochelaars aan boord van het ISS die
zomaar uit het niets verschijnen met een invoegvolgorde.
David Copperfield zou groen van jaloezie zijn.
Hier is een Ebnit-fout.
Op de achtergrond zie je een schaduw op deze witte rechthoek.
Let nu goed op wat er gebeurt met de kop van de achterste performer.
De computer berekent een deel van die schaduw, één niveau voor de astroacteur,
waardoor zijn hoofd er aanvankelijk gedeeltelijk door bedekt wordt, als door een deurdorpel.
Maar dan beweegt zijn hoofd door
het schaduwvlak, wat een logisch probleem
veroorzaakt voor de software.
Het kale hoofd maakt eerst contact met de schaduw en smelt er dan doorheen.
Wis CGI-berekeningsfout.
In de volgende opname gaat de zogenaamde trekking,
oftewel het volgen van het object, gruwelijk mis.
De vingers van de rechterhand liggen op de microfoon.
Nu wordt deze hand weggetrokken en zonder een corrigerende beweging, maar met een
vervelende grafische glitch, zijn de vingers van de linkerhand nu bij de microfoon.
Maar het wordt pas echt grappig als de hand wordt teruggegeven.
De vingers glijden letterlijk onder de linkerhand zonder
enige weerstand, wat fysiek gewoon helemaal niet werkt.
Duidelijk zichtbaar is de inspanning van de computer om een schoon beeld te produceren.
Je kunt de snijranden rond de vingers duidelijk
zien als donkere contouren en zelfs afgekauwde vingertoppen.
Nee, lieve NASA-fans, dit zijn geen transmissiefouten.
Een ander voorbeeld, en ik denk niet dat ik commentaar
hoef te geven op deze beeldsprong, spreekt voor zich.
Weer een gerenderd 3D-object met een eigen leven.
En als je de scène door laat gaan, hapert hij in één keer.
Geen idee wat er aan de hand was, maar het lijkt erop dat
het grafische proces voor de live beeldberekening een beetje te heet liep.
Maar laten we overgaan naar het andere belangrijke punt
om NASA's opnamefraude bloot te leggen, het groene scherm.
Helemaal aan het begin, mijn favoriete opname.
De video is officieel van het NASA-kanaal.
Titel en links zijn ingevoegd, dus controleer ze gerust.
Nogmaals, het einde van de opname is interessant.
Alle drie de astronautacteurs vervagen tegelijkertijd in één
grafische modder, terwijl de achtergrond intact blijft.
Nog een keer.
En concentreer je deze keer op deze voorgrondobjecten, want ook zij worden beïnvloed door de grafische storing.
Maar het meest interessant zijn deze groene gebieden.
Door de hapering in de voorgrondlaag krijgen we een directe glimp te
zien van de ware achtergrond achter de acteurs die ze astronauten noemen.
En dit is het groene scherm.
Om de een of andere reden bleef de maskering van het groene gebied
bestaan terwijl de beelden zichzelf vernietigden zonder de gesuperponeerde achtergrond aan te raken.
De rechtvaardiging van een filmfout of transmissieprobleem is technisch onmogelijk.
Ten eerste zou dan de hele afbeelding worden aangetast en niet alleen dit uiterst selectieve gedeelte.
Ten tweede produceren camera's geen willekeurige kleuren.
Je kunt geen groen produceren waar geen groen is.
En ook transmissiefouten vernietigen alleen het bestaande beeldmateriaal
en creëren geen kleuren uit het niets.
Zo werkt het in de film.
Deze clip laat op indrukwekkende wijze zien hoe je complete fictieve
werelden kunt creëren door simpelweg een groen scherm te gebruiken.
In de film vinden we dat vanzelfsprekend.
Maar zodra je NASA ervan beschuldigt dat ze beelden vervalst met deze techniek, vinden de meeste mensen het absurd.
Waarom eigenlijk?
Waarom willen we niet erkennen wat voor de hand ligt zodra het ons wereldbeeld tegenspreekt?
Zijn illusies belangrijker voor ons, zodat we gewoon niets willen zien?
Wat dan ook. Groen scherm is tegenwoordig de standaardpraktijk in video.
Een paar objecten zijn echt, de rest is vervaagd, zoals hier
tijdens het filmen van The Hobbit of in veel andere films.
Of zelfs bij NASA zelf, zoals hier duidelijk en
vermoedelijk onbedoeld te zien is in een rapport.
Vraag jezelf eens af waarom er een groen scherm nodig is achter
het ISS als alle opnamen van de ruimte echt zouden moeten zijn?
Ondertussen wordt de technologie steeds beter en wordt green screen steeds meer overbodig.
Moderne opnamen maken gebruik van LED-wanden die live reageren op camerabewegingen met behulp
van videogame-engines, waardoor ze er veel realistischer uitzien en optimale belichting mogelijk is.
Nog een voordeel: de acteurs zien zelf de achtergrond tijdens de
opnames - en het werkt allemaal live en in realtime.
Nu we het er toch over hebben, alles kan nu in realtime worden gegenereerd.
De videogame Hellblade is hier een ongelooflijk goed voorbeeld van.
Het spektakel wordt in realtime weergegeven en binnen milliseconden afgespeeld.
Daarbij kunnen shots naadloos aan elkaar worden gehecht, zodat de
acteur, zoals hier, met zichzelf in dialoog kan gaan.
Daar ben ik blij mee.
We stevenen dus af op tijden waarin duidelijk bewijs van vervalsing
door nalatige of onopzettelijke groene schermfouten niet meer zal voorkomen.
Daarom is het des te belangrijker om ons nu te realiseren dat we keihard worden voorgelogen door NASA & Co.
Ik heb nog een opmerking over dit punt.
Hier bezocht George Bush Sr. NASA - en wat zien we op de achtergrond?
De zogenaamde astronaut Tim Peake, die op hetzelfde moment in een baan om de aarde zou
moeten zijn en die op dit moment een groene bol hanteert voor een blauwe rasterachtergrond.
Aan de rand wordt de scène omlijst door apparatuur die altijd te zien is in de grote live-uitzendingen van het ISS.
Overigens worden groene objecten in de film ook gebruikt om oriëntatiepunten te
bieden voor de acteurs wanneer er later andere 3D-objecten in worden verwerkt.
En hoe zit het met de achtergrond, kun je je afvragen.
Later probeerden ze een excuus te vinden voor de achtergrond
en het te verkopen als gereedschap voor wetenschappelijke experimenten.
Maar kijk hier eens nuchter naar:
Wat zijn dit voor experimenten?
Welk praktisch nut heeft dit?
Een paar laatste voorbeelden:
Afgezien van het feit dat de beeldprocessor weer warmtevrij wilde worden
en hij hapert tot hij erbij neervalt, zien we hier ook
het verraderlijke doorschijnen van het groene scherm - op dit moment.
En in de volgende opname mist de videosoftware ook
even de juiste uitsnede van de groene achtergrond.
Bovendien is een geweldig voorbeeld van het feit dat de zwevende
objecten en ook de kleding van de astro-acteurs 3D-gegenereerd zijn.
Kijk eens goed naar de kabel: Als dit
geen duidelijke rekenfout is, wat dan wel?
Voor de acteur denk ik dat er zogenaamde motion-capture pakken
worden gebruikt en dat de bijpassende kleding digitaal wordt ingevoegd.
Helaas kan ik dit niet bewijzen, maar het zou
wel verklaren waarom er rekenfouten zijn bij de persoon.
Zoals ik al zei, zoiets zou bij een normale verfilming niet bestaan:
De achtergrond blijft intact, berekende objecten worden pixelmodder.
Het zijn computergegenereerde beelden, niets anders.
Deze is ook best grappig en eigenlijk een beetje eng:
De helft van het gezicht van de acteur werd doorzichtig gemaakt.
Dit gebeurt er als je de groene tolerantie in het videoprogramma te hoog instelt.
Gebieden die niet groen zijn, maar naar groen bewegen
door bijvoorbeeld ongunstige schaduwen, worden dan ook vervaagd.
Maar goed, laten we het daar maar even bij laten.
Er is nog veel meer bewijs van vervalsingen van NASA-afbeeldingen.
Maar deze behoren naar mijn mening tot de duidelijkste.
Ik weet al hoe sterk de innerlijke weerstand woedt bij veel NASA-fans, die bijna automatisch op
zoek gaan naar een verklaring dat ik het mis heb en NASA nooit zou liegen.
Tegen deze mensen kan ik alleen maar zeggen: Het heeft geen zin om onze ogen te sluiten voor het voor de hand liggende.
Niemand is zo blind als degene die niet wil zien!
Dus let op. We worden misleid en voorgelogen!
Ze maken deze fouten nog steeds en we kunnen ze ook niet ontdekken.
Zoals uitgelegd aan het begin:
In echte transmissies mogen zulke fouten nooit voorkomen, niet één!
Ze bewijzen dat er vervalsing plaatsvindt.
En als nu de vraag rijst: Waarom maakt het überhaupt uit of ruimtevaartorganisaties liegen, dan kan ik alleen maar zeggen: Bedenk wat er allemaal van NASA & Co. afhangt - ons hele wereldbeeld.