W październiku 1958 roku, 65 lat temu, amerykańska agencja kosmiczna NASA rozpoczęła swoją działalność.
To, co dla jednych jest figurą amerykańskich badań, dla innych jest
miejscem produkcji bardzo misternie wykonanego, ale nie bezbłędnego oszustwa, tj. podróbki.
To właśnie te błędy przyciągają uwagę specjalistów od mediów i są odpowiednio komentowane.
Tak też jest w przypadku poniższego 20-minutowego filmu dokumentalnego,
który ma zachęcić ludzi do formułowania własnych opinii.
Zasadniczo stawką jest nie mniej niż cały nasz światopogląd.
Mam poważne pytanie.
Czy obrazy, które NASA i spółka prezentują nam
jako filmy z kosmosu, są naprawdę prawdziwe?
Czy to prawdziwy materiał, czy może tylko podróbki nakręcone w studiu filmowym?
Czy dostrzegasz jakieś wskazówki lub dowody na sztuczki filmowe lub nawet komputerowo wygenerowaną wirtualną rzeczywistość?
Przejdźmy do sedna pytań:
Jako dostawca usług medialnych z doświadczeniem zawodowym od 2004 roku
twierdzę, że wszystko, co pokazują nam NASA, ESA i wszystkie
inne organizacje kosmiczne, to materiały studyjne, green screen i CGI,
czyli komputerowo generowane obrazy - po niemiecku: Fake!
Twierdzenie, które prawdopodobnie spotka się z dużym sprzeciwem.
Ale myślę, że od samego początku zgadzamy się co do jednego.
Jeśli zdjęcia NASA są prawdziwe,
zobaczymy tylko nieskazitelny materiał filmowy.
Bez błędów, bez hollywoodzkich sztuczek, bez wątpliwych scen,
które każą nam wątpić w prawa fizyki.
Tylko jedna scena ujawniająca coś takiego zdemaskowałaby NASA i spółkę jako kłamców.
Wystarczy jednak samemu sprawdzić i wyrobić sobie własną opinię.
W tym odcinku przyglądamy się usterkom, CGI i zielonemu ekranowi.
Ogólnie rzecz biorąc, będę unikał terminów technicznych tak bardzo, jak to możliwe i wyjaśniał to,
co widzę, tak prosto, jak to możliwe, aby laicy mogli zrozumieć, co się dzieje.
Należy jednak wspomnieć o kilku rzeczach.
Myślę, że większość ludzi może odnieść się do zielonego ekranu.
Jest to zielone tło, którego ludzie lubią używać do filmowania.
Krótko wyjaśniając, filmujesz spektakl przed zielonym ekranem, usuwasz zieleń
podczas edycji wideo i zastępujesz kolor pożądanym tłem.
Jesteś więc bardzo elastyczny i nie jesteś związany
z lokalnymi warunkami pod względem reprezentacji sceny.
W razie potrzeby używane są również ekrany niebieskie.
Nie są zielone, ale - jak sama nazwa wskazuje - niebieskie.
Nawiasem mówiąc, zielony ekran sprawdza się również w transmisjach na żywo.
Tam jednak czasami pojawiają się małe pułapki.
CGI to skrót od Computer Generated Imagery (obrazy generowane komputerowo).
Obiekty, które na przykład pochodzą z oprogramowania 3D i zostały sztucznie stworzone.
Usterki mogą wymagać bardziej szczegółowego wyjaśnienia:
Są to usterki lub błędy obliczeniowe programu komputerowego, w naszym przypadku błędy graficzne.
Przykładowo, oprogramowanie ma obliczać wirtualną scenę zawierającą
aktora, kilka rzeczywistych obiektów oraz sztucznie wygenerowane
obiekty trójwymiarowe i sztuczne tło.
W pewnym momencie - z jakiegokolwiek powodu - pojawia
się błąd obliczeniowy, być może procesor jest przeciążony.
Dotknięty obszar nie jest wyświetlany czysto i pojawiają
się dziwne artefakty, przeskoki obrazu, zniekształcenia itp.
Usterki są więc dość wyraźnym dowodem manipulacji komputerowej.
Powstaje teraz pytanie, czy na zdjęciach NASA jest coś takiego?
Odpowiedź brzmi: TAK! Absolutnie!
Zacznijmy od tej perełki z
9 września 22 roku:
Była to transmisja na żywo, podczas której Kamala Harris rzekomo rozmawiała bezpośrednio z ISS przez telefon.
Przyjrzyj się uważnie!
Więc? Co odkryłem?
Jeszcze raz.
Nadal nic nie widziałeś?
Przejdźmy do szczegółów, powiększmy
i spowolnijmy ujęcie:
Kabel mikrofonu zaczyna się gwałtownie poruszać.
Astronauta próbuje go strącić i tworzy piękną usterkę.
Najwyraźniej oprogramowanie 3D nie może już zdecydować, czy kabel powinien być
wyświetlany nad, czy pod ręką, gdy ręka jest szybko poruszana, więc
praktycznie łączy się z ręką lub przechodzi przez nią.
Widzimy więc, że kabel jest wygenerowanym obiektem trójwymiarowym, ponieważ
nie ma innego sposobu na wyjaśnienie tej sceny.
Oprogramowanie do obliczania obrazu nie radzi
sobie z tak zwanym wykrywaniem kolizji.
Innymi słowy, nie może dokładnie śledzić, który element obrazu powinien
zderzyć się z którym, a tym samym spowodować odpychanie.
W ten sposób ręka staje się przechodzącym, niekolidującym obiektem.
Mam nadzieję, że było to choć w połowie zrozumiałe.
Miło jest też zobaczyć fantomowy mikrofon nieco dalej w filmie.
Teraz jest tutaj!
Teraz już go nie ma!
Znowu!
Znowu zniknął!
I znowu!
Tak, obliczenia obrazu poszły naprawdę źle.
Mikrofon najwyraźniej również pochodzi z oprogramowania 3D
i został całkowicie błędnie wkalkulowany w scenę.
Nie mogą to być błędy kamery, ponieważ kamery po prostu
robią płaski obraz wszystkiego, co znajdzie się przed ich obiektywem.
Transmisja również nie może być winna, ponieważ nie mogłaby pominąć tylko główki
mikrofonu lub kabla, ale wpłynęłaby na cały obraz lub jego dużą część.
Tło dla generowanych komputerowo obiektów 3D, takich jak ten mikrofon.
Takie obiekty tworzy się w kilku - powiedzmy - warstwach.
Najpierw podstawowy kształt lub model szkieletowy, następnie nakładane są warstwy kolorów
i tekstur, a na końcu efekty świetlne dodają ostatecznego szlifu, aby
wyjaśnić to bardzo prosto i bez wielu technicznych terminów.
Końcowe tworzenie tych obiektów nazywane jest renderowaniem.
W trakcie tego procesu wszystkie warstwy są łączone, tworząc gotowy klip.
Renderowanie na żywo może oczywiście prowadzić do problemów, np. ponieważ komputer nie
jest w stanie wygenerować pożądanego wyniku wystarczająco szybko lub procesor jest przeciążony.
Jest to szczególnie problematyczne, gdy trójwymiarowe obiekty mają
wchodzić w interakcje na żywo z aktorami.
I o tym właśnie tutaj mówimy.
Na poniższych przykładach widać, że tak
naprawdę mówimy o grafice komputerowej nakładanej
na żywo: 1. ten mikrofon.
Najpierw błyszczy, a następnie znikają refleksy świetlne, które były
tam wcześniej, i natychmiast z jednego obrazu na drugi.
2.
Astronauta Don Pattit demonstruje, jak pić kawę w kosmosie.
Jak na razie wygląda całkiem nieźle, pomijając jakość obrazu.
Koniec klipsa jest kluczowy, ponieważ -
ups - w tym miejscu kawa
nagle oddziela się od pojemnika i
wyskakuje z niego bez utraty kształtu.
Płaszczyzna koloru jest wyraźnie oddzielona od płaszczyzny kształtu, co jest możliwe tylko wtedy,
gdy obiekt pochodzi z oprogramowania 3D, a renderowanie na żywo poszło źle.
Bezbłędny błąd w obliczeniach, a tym samym kolejny dowód na
to, że NASA tworzy swoje obrazy w wirtualnej rzeczywistości.
3.
Tak jest również w trzecim przykładzie: pluszowa figurka pojawia się znikąd i można z nią nawet wejść w interakcję na żywo.
Początkowo myślałem, że obiekt mógł być ukryty za tak zwaną
maską, ale na kilku klatkach widać prześwitującą rękę aktorki.
Obiekt został więc wtopiony, a nie uwidoczniony
przez maskowanie, co eliminuje drugą możliwość.
Nawiasem mówiąc, interakcja z wirtualnymi obiektami jest wyjaśniona przez tak zwany
silnik ragdoll, który jest powszechny na przykład w grach wideo.
Zachęcam do przeprowadzenia badań, ale nie będę się w to dalej zagłębiał.
Sterowanie ruchem byłoby również interesującym terminem do dodania do tematu.
A skoro już jesteśmy przy temacie wirtualnej rzeczywistości, sprawdź to.
Obserwuj faceta po lewej na zdjęciu, co zamierza zrobić.
Zaczynamy.
Tak, teraz jest tam i z powrotem, ale to naprawdę wyjaśnia, co się stało.
Patrz na ręce.
Bierze wyimaginowany przedmiot do lewej ręki, podaje
go do prawej i chwyta na bok.
Szkoda tylko, że obiekt, którego chce się pozbyć, nie jest widoczny.
Wyjaśnienie techniczne: Kanał, na którym miał być wyświetlany obiekt
3D na żywo, nie był aktywny podczas transmisji.
Najwyraźniej jednak w zapowiedzi, bo spójrzcie na jego oczy.
Nie patrzy na obiekt, ale patrzy przed siebie, jakby sprawdzając
na monitorze, czy jego działanie również wygląda dobrze i słusznie.
Mam cię, powiedziałbym.
Możliwe jest również, że aktorzy używają soczewek kontaktowych do bezpośredniej projekcji podglądu na siatkówkę.
Tak, naprawdę istnieje coś takiego!
Przekonaj się sam.
Widzimy, że całe sceny są sztucznie
pocięte, jak w przypadku aktora astronauty
po prawej stronie obrazu.
Krótkie spojrzenie na obraz ujawnia, że został
on wycięty i obrócony do sceny.
Widzimy bardzo prosty błąd graficzny z równoległymi
liniami, które pasują do kąta nachylenia mężczyzny.
Wycięty w bloku, że tak powiem, obrócony o 190 stopni i wstawiony w prawym górnym rogu.
Oświetlenie twarzy mężczyzny również nie pasuje do oświetlenia
twarzy kobiety i przemawia za osobnym ujęciem.
Światło jest mocniejsze, bardziej bezpośrednie i zapewnia większy kontrast.
Jako były fotograf widzę dwa różne ustawienia
światła, a zatem dwa różne ujęcia.
Ten również jest genialny.
Bez glitscha, ale ładny błąd cięcia.
I widzimy - ponownie przy
15% prędkości - jak duch
znika w powietrzu, w tym
błędy środowiskowe po lewej stronie,
gdzie kilka obiektów wysuwa się
w górę.
Tutaj zainstalowano tak zwaną miękką przysłonę, która
umożliwia płynne przejście między dwiema scenami.
To po prostu głupie, gdy takie zaniki pojawiają się w
rzekomo nieedytowanych filmach, w których po prostu nie powinny istnieć.
Kolejny świetny i, cóż, żenujący przykład fade-in.
Widzimy magików na pokładzie ISS, którzy
pojawiają się znikąd z sekwencją wstawiania.
David Copperfield byłby zielony z zazdrości.
Oto błąd Ebnit.
W tle widać cień na tym białym prostokącie.
Teraz uważnie obserwuj, co dzieje się z głową tylnego wykonawcy.
Komputer oblicza część wspomnianego cienia, jeden poziom przed astro-aktorem, dlatego jego
głowa jest początkowo częściowo zasłonięta przez niego, jakby przez nadproże drzwi.
Ale wtedy jego głowa przesuwa
się przez płaszczyznę cienia, co
powoduje problem logiczny dla oprogramowania.
Łysa głowa najpierw łączy się z cieniem, a następnie przez niego przenika.
Usuń błąd obliczeń CGI.
W kolejnym ujęciu tzw. trekking,
czyli śledzenie obiektu, idzie fatalnie.
Palce prawej ręki znajdują się na mikrofonie.
Teraz ta ręka jest odciągana i bez ruchu korekcyjnego, ale z
nieprzyjemną usterką graficzną, palce lewej ręki są teraz przy mikrofonie.
Ale robi się naprawdę zabawnie, gdy ręka zostaje zwrócona.
Palce dosłownie wsuwają się pod lewą rękę bez
żadnego oporu, co fizycznie po prostu nie działa.
Wyraźnie widać wysiłek komputera włożony w uzyskanie czystego obrazu.
Wyraźnie widać przecięte krawędzie wokół palców jako
ciemne kontury, a nawet odgryzione opuszki palców.
Nie, drodzy fani NASA, to nie są błędy transmisji.
Kolejny przykład, którego chyba nie muszę
komentować, mówi sam za siebie.
Kolejny renderowany obiekt 3D, który żyje własnym życiem.
A jeśli pozwolisz, by scena była kontynuowana, zacina się za jednym zamachem.
Nie mam pojęcia, co się dzieje, ale wygląda na to, że
proces graficzny do obliczania obrazu na żywo był nieco zbyt gorący.
Przejdźmy jednak do drugiego ważnego punktu, który
obnaża fałszerstwo nagrań NASA, czyli zielonego ekranu.
Na samym początku moje ulubione nagranie.
Wideo pochodzi oficjalnie z kanału NASA.
Tytuł i linki zostały wstawione, więc zachęcamy do sprawdzenia.
Po raz kolejny interesująca jest końcówka nagrania.
Wszyscy trzej astronauci rozmywają się jednocześnie w jedno
graficzne błoto, podczas gdy tło pozostaje nienaruszone.
Jeszcze raz.
Tym razem skup się na obiektach na pierwszym planie, ponieważ one również są dotknięte usterką graficzną.
Ale najbardziej interesujące są te zielone obszary.
Dzięki usterce w warstwie pierwszego planu możemy bezpośrednio
zobaczyć prawdziwe tło za aktorami, których nazywają astronautami.
A to jest zielony ekran.
Z jakiegoś powodu maskowanie zielonego obszaru pozostało, podczas gdy
materiał filmowy zniszczył się bez dotykania nałożonego tła.
Uzasadnienie błędu filmu lub problemu z transmisją jest technicznie niemożliwe.
Po pierwsze, dotknięty zostałby wtedy cały obraz, a nie tylko ta niezwykle selektywna sekcja.
Po drugie, kamery nie generują losowych kolorów.
Nie można produkować zieleni tam, gdzie jej nie ma.
Ponadto błędy transmisji niszczą tylko istniejący materiał
obrazu i nie tworzą kolorów z niczego.
Tak to działa w filmie.
Ten klip w imponujący sposób pokazuje, jak można tworzyć
kompletne fikcyjne światy, po prostu używając zielonego ekranu.
W filmie bierzemy to za pewnik.
Ale gdy tylko oskarżysz NASA o fałszowanie obrazów za pomocą tej techniki, większość ludzi uzna to za absurd.
Dlaczego?
Dlaczego nie chcemy uznać tego, co oczywiste, gdy tylko jest to sprzeczne z naszym światopoglądem?
Czy iluzje są dla nas ważniejsze, tak że po prostu nie chcemy niczego widzieć?
Nieważne. Zielony ekran to obecnie standardowa praktyka w branży wideo.
Kilka obiektów jest prawdziwych, reszta jest wyblakła, jak tutaj
podczas kręcenia Hobbita lub w wielu innych filmach.
A nawet w samej NASA, co widać
wyraźnie i prawdopodobnie nieumyślnie w raporcie.
Zadajcie sobie pytanie, dlaczego za ISS potrzebny jest zielony
ekran, skoro wszystkie ujęcia kosmiczne mają być prawdziwe?
W międzyczasie technologia staje się coraz lepsza i coraz częściej rezygnuje się z zielonego ekranu.
Nowoczesne sesje zdjęciowe wykorzystują ściany LED, które reagują na żywo na ruch kamery za pomocą
silników gier wideo, dzięki czemu wyglądają znacznie bardziej realistycznie i pozwalają na optymalne oświetlenie.
Kolejna zaleta: aktorzy sami widzą tło podczas kręcenia - a
wszystko to działa na żywo i w czasie rzeczywistym.
Mówiąc o tym, wszystko może być teraz generowane w czasie rzeczywistym.
Gra wideo Hellblade jest tutaj niesamowitym przykładem.
Spektakl jest renderowany w czasie rzeczywistym i odtwarzany w ciągu milisekund.
W tym procesie ujęcia mogą być płynnie łączone ze sobą, dzięki
czemu, jak tutaj, aktor może wejść w dialog z samym sobą.
Jestem z tego zadowolony.
Zmierzamy więc do czasów, w których wyraźne dowody fałszerstwa poprzez zaniedbanie
lub niezamierzone błędy zielonego ekranu nie będą już miały miejsca.
Dlatego tym ważniejsze jest uświadomienie sobie teraz, że jesteśmy okłamywani przez NASA & Co.
Mam jeszcze jedną uwagę na ten temat.
Tutaj George Bush Senior odwiedził NASA - a co widzimy w tle?
Tak zwany astronauta Tim Peake, który powinien znajdować się na orbicie okołoziemskiej w
tym samym czasie i który obecnie obsługuje zieloną kulę na tle niebieskiej siatki.
Na skraju sceny znajduje się sprzęt, który zawsze można zobaczyć podczas wspaniałych transmisji na żywo z ISS.
Nawiasem mówiąc, zielone obiekty są również używane w filmie, aby zapewnić punkty
orientacyjne dla aktorów, gdy inne obiekty 3D mają zostać włączone później.
A co z tłem, możecie zadać sobie pytanie.
Później próbowali znaleźć usprawiedliwienie dla tła i
sprzedać je jako narzędzie do eksperymentów naukowych.
Ale spójrz na to trzeźwo:
Co to za eksperymenty?
Jakiemu praktycznemu zastosowaniu ma to służyć?
Kilka ostatnich przykładów:
Pomijając fakt, że procesor obrazu znów nie chce się
nagrzewać i zacina się, dopóki nie spadnie, widzimy również
charakterystyczne prześwitywanie zielonego ekranu tutaj - teraz.
W następnym ujęciu oprogramowanie wideo również przez
chwilę pomija prawidłowe przycięcie zielonego tła.
Co więcej, świetnym przykładem jest fakt, że unoszące się
obiekty, a także ubrania astro-aktorów są generowane w 3D.
Przyjrzyj się dokładnie kablowi: Jeśli to nie jest
wyraźny błąd w obliczeniach, to co nim jest?
Jeśli chodzi o aktorów, przypuszczam, że zostaną użyte tak
zwane kombinezony motion-capture, a pasujące ubrania zostaną wstawione cyfrowo.
Niestety nie mogę tego udowodnić, ale wyjaśniałoby to,
dlaczego w ogóle występują błędy w obliczeniach.
Jak powiedziałem, nie byłoby czegoś takiego w normalnym filmowaniu:
Tło pozostaje nienaruszone, obliczone obiekty stają się pikselowym błotem.
Są to obrazy generowane komputerowo, nic więcej.
Ten również jest dość zabawny i trochę przerażający:
Połowa twarzy aktora stała się przezroczysta.
Dzieje się tak, gdy ustawisz zbyt wysoką tolerancję zieleni w programie wideo.
Następnie wygaszane są również obszary, które nie są zielone, ale
zmierzają w kierunku zielonego, na przykład z powodu niekorzystnych cieni.
Ale cóż, zostawmy to na razie.
Istnieje wiele innych dowodów na fałszowanie obrazów NASA.
Ale te są moim zdaniem jednymi z najbardziej przejrzystych.
Wiem już, jak silny jest wewnętrzny opór wielu fanów NASA, niemal automatycznie
szukających wyjaśnień, że się mylę, a NASA nigdy by nie kłamała.
Tym ludziom mogę tylko powiedzieć: Nie ma sensu zamykać oczu na to, co oczywiste.
Nikt nie jest tak ślepy jak ten, kto nie chce widzieć!
Więc patrz. Jesteśmy oszukiwani i okłamywani!
Wciąż popełniają te błędy, a my nie potrafimy ich wykryć.
Jak wyjaśniono na początku:
W prawdziwych transmisjach nigdy nie może być takich błędów, ani jednego!
Dowodzą one, że ma miejsce fałszerstwo.
A jeśli teraz pojawi się pytanie: Dlaczego w ogóle ma znaczenie, czy organizacje kosmiczne kłamią, mogę tylko powiedzieć: Zastanów się, co zależy od NASA i spółki - cały nasz światopogląd.