Τα στρατιωτικά πραξικοπήματα στον Νίγηρα στις 26 Ιουλίου και στην Γκαμπόν
στις 30 Αυγούστου φέτος είναι τα πιο πρόσφατα από μια σειρά
που σαρώνουν τη Δυτική Αφρική και το Σαχέλ τα τελευταία χρόνια.
Οι δυτικοί πολιτικοί και τα μέσα ενημέρωσης καταδίκασαν αυτές τις βίαιες ανατροπές κυβερνήσεων και ζήτησαν την επιστροφή των συνταγματικά εκλεγμένων προέδρων.
Η αφρικανική συμμαχία ECOWAS, γνωστή ως σύμμαχος της Δύσης, απέβαλε αμέσως τις χώρες μέλη
της μετά τα πραξικοπήματα και απείλησε μάλιστα τη νέα κυβέρνηση του Νίγηρα με πόλεμο.
Αυτό δημιουργεί την εντύπωση ότι ο ανατραπείς πρόεδρος είχε κυβερνήσει επαρκώς το
λαό του και ότι ο λαός έπρεπε να σωθεί από τους πραξικοπηματίες.
Ωστόσο, αυτές αντέδρασαν στα πραξικοπήματα με εντελώς διαφορετικό τρόπο.
Στον Νίγηρα, την Γκαμπόν και την Μπουρκίνα
Φάσο, επευφημούν τους στρατιωτικούς πραξικοπηματίες και γιορτάζουν την απομάκρυνση των παλαιών ηγετών. Πώς μπορεί να εξηγηθεί αυτός ο ενθουσιασμός;
Είναι εντυπωσιακό ότι οι τελευταίες έξι αφρικανικές χώρες στις
οποίες ο πρόεδρος απομακρύνθηκε βίαια είναι πρώην γαλλικές αποικίες.
Παρόλο που είναι ανεξάρτητη εδώ και πάνω από 60 χρόνια, εξακολουθεί
να τελεί υπό τις στρατιωτικές, οικονομικές και οικονομικές επιταγές της Γαλλίας.
1. στρατιωτικός:
Η Γαλλία εξακολουθεί να έχει στρατιώτες στις αποικίες της.
Μαζί με τις ΗΠΑ επηρεάζουν τον εγχώριο στρατό μέσω προγραμμάτων εκπαίδευσης αφρικανών αξιωματικών.
2. οικονομικά:
Ως πρώην γαλλικές αποικίες, ο Νίγηρας και η Γκαμπόν συγκαταλέγονται στα 14 κράτη της Δυτικής Αφρικής που υποχρεώθηκαν
από τη Γαλλία να παραδώσουν το 85% των συναλλαγματικών τους αποθεμάτων και το 100% των αποθεμάτων χρυσού τους.
Πρέπει να διατηρήσουν τα φράγκα CFA [= φράγκο Δυτικής Αφρικής] της αποικιακής εποχής ως νόμισμα μέχρι σήμερα.
Η συναλλαγματική της ισοτιμία υπαγορεύεται από τη
γαλλική κεντρική τράπεζα προς όφελος της Γαλλίας:
Το 1994, για παράδειγμα, υποτίμησε το φράγκο CFA εν μία νυκτί, πράγμα που σήμαινε ότι οι εξαγωγές
από τις αποικίες άξιζαν μόνο το μισό και οι τιμές των εισαγωγών αυξήθηκαν κατά 50 %.
Επομένως, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι εννέα από τις 14 χώρες της CFA συγκαταλέγονται μεταξύ των φτωχότερων στον κόσμο, παρά τον πλούτο τους σε πρώτες ύλες.
3η οικονομία:
Ο ευρωβουλευτής Martin Sonneborn θέτει το ζήτημα της συστηματικής οικονομικής εκμετάλλευσης και των συνεπειών της ως εξής:
Δεν υπάρχει ούτε ένα ενεργό ορυχείο χρυσού στη Γαλλία.
Παρ' όλα αυτά, αυτό το (πρώην) εγκληματικό αποικιακό κράτος διαθέτει τα τέταρτα μεγαλύτερα αποθέματα χρυσού στον κόσμο με 2.436 τόνους.
Η (πρώην) γαλλική αποικία του Μάλι διαθέτει ακριβώς 0,0 τόνους χρυσού, αν και διαθέτει αρκετές
δεκάδες ορυχεία (συμπεριλαμβανομένων 14 επίσημων) στη χώρα, όπου εξορύσσονται 70 ολόκληροι τόνοι χρυσού ετησίως.
Από τα έσοδα από σχεδόν 60 τόνους χρυσού που εξορύσσονται από (περίπου) 600.000
παιδιά στην (πρώην) γαλλική αποικία της Μπουρκίνα Φάσο, μόνο το 10% πηγαίνει στη
χώρα, αλλά το 90% πηγαίνει σε πολυεθνικές εταιρείες εξόρυξης χρυσού. [ ...
] Η (πρώην) γαλλική αποικία του Νίγηρα διαθέτει τα υψηλότερης ποιότητας μεταλλεύματα ουρανίου στην Αφρική
και είναι ο έβδομος μεγαλύτερος παραγωγός ουρανίου στον κόσμο, αλλά σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα,
το 81,4% των πολιτών της δεν είναι καν συνδεδεμένο με το δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας.
Το 40 % ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, το ένα τρίτο των παιδιών είναι λιποβαρή, το ποσοστό αναλφαβητισμού είναι 63 %.
Μόνο οι μισοί από τους κατοίκους έχουν πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό, και μόνο το 16 % έχει πρόσβαση σε επαρκή αποχέτευση. [ ... ]
Πώς γίνεται η Αφρική, που έχει τόσο πλούτο, να έχει γίνει η φτωχότερη ήπειρος στον κόσμο;
Σύμφωνα με τον Sonneborn, ο πολιτικός επιστήμονας Michael Parenti έχει μια πολύ απλή
απάντηση σε αυτό το ερώτημα: Οι φτωχές χώρες δεν είναι "υπανάπτυκτες" αλλά "υπερεκμεταλλευόμενες".
Από αυτή την άποψη, τα πρόσφατα πραξικοπήματα εμφανίζονται ως μια καθυστερημένη
προσπάθεια της Αφρικής να απελευθερωθεί από το σύστημα εκμετάλλευσης και καταπίεσης.
Ο νέος αρχηγός του κράτους της Μπουρκίνα Φάσο, Ibrahim Traoré, περιγράφει τα οκτώ χρόνια
πριν από το πραξικόπημα του 2022 ως την πιο βάρβαρη, βίαιη μορφή αυτοκρατορικής νεοαποικιοκρατίας.
Στη Σύνοδο Κορυφής της Αφρικής στην Αγία Πετρούπολη τον Ιούλιο, ο Traoré απηύθυνε έκκληση σε
όλους τους εκπροσώπους των αφρικανικών κρατών να απελευθερώσουν την ήπειρο από αυτό το σύστημα.
Είπε: "Το πρόβλημα είναι οι αρχηγοί αφρικανικών κρατών που δεν συμβάλλουν καθόλου στον
αγώνα των λαών και μάλιστα παίζουν το ίδιο τροπάριο με τους ιμπεριαλιστές.
Μας αποκαλούν πολιτοφύλακες, ανθρώπους που δεν σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Για ποια ανθρώπινα δικαιώματα μιλούν;
[...] Εμείς οι αρχηγοί αφρικανικών κρατών πρέπει να σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν
μαριονέτες που πηδάνε κάθε φορά που οι ιμπεριαλιστές τραβούν τα νήματα.
Γιατί όμως τα αφρικανικά κράτη δεν έχουν απελευθερωθεί από αυτό το σύστημα
εδώ και καιρό; Είναι οι πρόεδροί τους πραγματικά μαριονέτες των δυτικών συμφερόντων;
Εξετάζοντας το πρόσφατο παρελθόν, η πρώην εκπρόσωπος της Αφρικανικής Ένωσης
στις ΗΠΑ, δρ Arikana Chihombori-Quao, εξηγεί ότι οι ηγέτες που
προσπάθησαν να επιτύχουν το καλύτερο για το λαό τους δολοφονήθηκαν.
Πριν καν αναλάβει την εξουσία ένας πρόεδρος, υπάρχουν ταμπού γι' αυτόν:
Ο στρατός, τα οικονομικά, οι ορυκτοί πόροι.
Δεν πρέπει να τα αγγίξει αυτά, γιατί αν το κάνει, μπορεί να μην επιβιώσει την ημέρα.
Εφόσον αποφεύγει αυτούς τους τομείς, του επιτρέπεται να κυβερνά όπως θέλει.
Αγαπητοί θεατές, δεν είναι κοροϊδία όταν οι δυτικοί πολιτικοί και τα μέσα
ενημέρωσης μιλούν για τη διατήρηση της συνταγματικής τάξης, ενώ στην πραγματικότητα εννοούν
μόνο εκείνους τους προέδρους που παρακολουθούν άπραγοι το ξεπούλημα των χωρών τους;
Σε αυτό το πλαίσιο, το αίτημα για την αποκατάσταση του Νιγηριανού προέδρου δεν εμφανίζεται υπό εντελώς διαφορετικό πρίσμα;
Με ποιο δικαίωμα η δυτικοαφρικανική συνομοσπονδία ECOWAS, η οποία απείλησε τον Νίγηρα με πόλεμο αμέσως μετά το
πραξικόπημα, απαιτεί τη διατήρηση μιας συνταγματικής τάξης που δεν προβλέπει αξιοπρεπή ζωή για τους κατοίκους της;
Είναι σαφές ότι δεν πρόκειται για την προστασία της δημοκρατίας, με την οποία οι δυτικές χώρες δικαιολογούν
διαρκώς τις αδίστακτες ενέργειές τους, αλλά για σκληρή οικονομική πολιτική και πολιτική εξουσίας, για την οποία η
ECOWAS έχει διαφθείρει τον εαυτό της, καθώς και τους δυτικούς πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης.
Επομένως, εναπόκειται σε όλους μας να σταματήσουμε να αποδεχόμαστε αυτό το κατάφωρο διπλό πρότυπο. Είναι καιρός να δημιουργηθεί ένα ανεξάρτητο διεθνές λαϊκό δικαστήριο για να διασφαλιστεί η δικαιοσύνη και να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι δράστες.