De militaire staatsgrepen in Niger op 26 juli en in Gabon op
30 augustus van dit jaar zijn de meest recente in een reeks
die West-Afrika en de Sahel de afgelopen jaren hebben geteisterd.
Westerse politici en media veroordeelden deze gewelddadige omverwerpingen van regeringen en roepen op tot de terugkeer van grondwettelijk gekozen presidenten.
De Afrikaanse alliantie ECOWAS, die bekend staat als een westerse bondgenoot, verbande haar lidstaten
onmiddellijk na hun staatsgrepen en bedreigde de nieuwe regering in Niger zelfs met oorlog.
Dit wekt de indruk dat de afgezette president zijn volk adequaat had
geregeerd en dat het volk gered moest worden van de coupplegers.
Deze reageerden echter heel anders op de staatsgrepen.
In Niger, Gabon en ook in Burkina
Faso juichen ze de militaire putschisten toe en vieren ze de afzetting van de oude machthebbers. Hoe kan dit enthousiasme worden verklaard?
Het is opvallend dat de laatste zes Afrikaanse landen waar
de president met geweld is afgezet, voormalige Franse koloniën zijn.
Hoewel ze al meer dan 60 jaar onafhankelijk zijn, staan ze
nog steeds onder het militaire, financiële en economische dictaat van Frankrijk.
1. militair:
Frankrijk heeft nog steeds soldaten gestationeerd in zijn koloniën.
Samen met de VS beïnvloeden ze het binnenlandse leger via trainingsprogramma's voor Afrikaanse officieren.
2. financiën:
Als voormalige Franse koloniën behoren Niger en Gabon tot de 14 West-Afrikaanse staten die door Frankrijk
verplicht zijn om 85% van hun deviezenreserves en 100% van hun goudreserves af te staan.
Ze moeten de CFA-frank [= West-Afrikaanse frank] uit de koloniale tijd tot op de dag van vandaag als betaalmiddel houden.
De wisselkoers wordt gedicteerd door de Franse
centrale bank ten gunste van Frankrijk:
In 1994 bijvoorbeeld devalueerde de CFA-frank van de ene op de andere dag, waardoor de export
uit de koloniën nog maar de helft waard was en de importprijzen met 50% stegen.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat negen van de 14 CFA-landen ondanks hun rijkdom aan grondstoffen tot de armste ter wereld behoren.
3e economie:
Europarlementariër Martin Sonneborn stelt de kwestie van systematische economische uitbuiting en de gevolgen daarvan als volgt aan de orde:
Er is geen enkele actieve goudmijn in Frankrijk.
Toch heeft deze (voormalig) criminele koloniale staat de op drie na grootste goudreserves ter wereld met 2.436 ton.
De (voormalige) Franse kolonie Mali heeft precies 0,0 ton goud, hoewel het enkele tientallen mijnen heeft
(waaronder 14 officiële) in het land, waar een volle 70 ton per jaar wordt gedolven.
Van de opbrengst van bijna 60 ton goud dat wordt gedolven door (naar
schatting) 600.000 kinderen in de (voormalige) Franse kolonie Burkina Faso, gaat slechts 10%
naar het land zelf, maar 90% naar multinationale goudmijnbedrijven. [ ...
] De (voormalige) Franse kolonie Niger heeft de beste uraniumertsen van Afrika en
is de op zeven na grootste uraniumproducent ter wereld, maar volgens de Wereldbank
is 81,4% van de inwoners niet eens aangesloten op het elektriciteitsnet.
40% leeft onder de armoedegrens, een derde van de kinderen heeft ondergewicht en het analfabetisme is 63%.
Slechts de helft van de inwoners heeft toegang tot schoon drinkwater en slechts 16% heeft adequate sanitaire voorzieningen. [ ... ]
Hoe kan Afrika, dat zoveel rijkdom heeft, het armste continent ter wereld zijn geworden?
Volgens Sonneborn heeft de politicoloog Michael Parenti een heel eenvoudig antwoord
op deze vraag: Arme landen zijn niet 'onderontwikkeld' maar 'overgeëxploiteerd'.
Vanuit dit perspectief lijken de recente staatsgrepen een onverwachte poging van Afrika
om zich te bevrijden van het systeem van uitbuiting en onderdrukking.
Het nieuwe staatshoofd van Burkina Faso, Ibrahim Traoré, beschrijft de acht jaar voor
de staatsgreep van 2022 als de meest barbaarse, gewelddadige vorm van imperiaal neokolonialisme.
Tijdens de Afrika-top in Sint-Petersburg in juli deed Traoré een beroep op alle
vertegenwoordigers van Afrikaanse staten om het continent van dit systeem te bevrijden.
Hij zei: Het probleem zijn de Afrikaanse staatshoofden die niets bijdragen aan de
strijd van het volk en zelfs hetzelfde deuntje spelen als de imperialisten.
Ze noemen ons milities, mannen die de mensenrechten niet respecteren. Over welke mensenrechten hebben ze het?
[Wij Afrikaanse staatshoofden moeten ophouden ons te gedragen als marionetten
die springen telkens als de imperialisten aan de touwtjes trekken.
Maar waarom hebben de Afrikaanse staten zich niet allang van dit
systeem bevrijd? Zijn hun presidenten echt gewoon marionetten van westerse belangen?
Als we naar het recente verleden kijken, legt de voormalige vertegenwoordiger van
de Afrikaanse Unie bij de VS, Dr. Arikana Chihombori-Quao, uit dat leiders
die het beste voor hun volk probeerden te bereiken, werden vermoord.
Voordat een president aan de macht komt, zijn er al taboes voor hem:
Het leger, de financiën, de bodemschatten.
Hij mag deze niet aanraken, want als hij dat doet, overleeft hij de dag misschien niet.
Zolang hij deze gebieden vermijdt, mag hij regeren zoals hij wil.
Beste kijkers, is het geen aanfluiting wanneer westerse politici en media het
hebben over het behoud van de constitutionele orde, terwijl ze in werkelijkheid
alleen die presidenten bedoelen die werkeloos toekijken hoe hun land wordt verkocht?
Komt tegen deze achtergrond de eis voor het herstel van de Nigeriaanse president niet in een heel ander daglicht te staan?
Met welk recht eist de West-Afrikaanse confederatie ECOWAS, die Niger onmiddellijk na de staatsgreep met
oorlog bedreigde, de handhaving van een grondwettelijke orde die haar inwoners geen menswaardig bestaan biedt?
Het gaat hier duidelijk niet om het beschermen van de democratie, waarmee
westerse landen hun gewetenloze acties voortdurend rechtvaardigen, maar om keiharde economische en
machtspolitiek, waarvoor ECOWAS zichzelf en ook westerse politici en media heeft gecorrumpeerd.
Het is daarom aan ons allemaal om deze schaamteloze dubbele standaard niet langer te accepteren. Het is hoog tijd dat er een onafhankelijk internationaal volkstribunaal wordt opgericht om gerechtigheid te garanderen en de verantwoordelijke daders ter verantwoording te roepen.