Jan Böhmermann dociera do setek tysięcy widzów ze swoim cotygodniowym
programem satyrycznym ZDF Magazin Royale.
Zgodnie z jego własnymi oświadczeniami, Jan Böhmermann jest satyrykiem
i może mówić wszystko, co chce w imię wolności artystycznej.
Można go nazwać współczesnym nadwornym błaznem.
Jeśli zajrzysz do słownika pod definicję nadwornego błazna, znajdziesz następujące wyjaśnienie:
W średniowieczu na dworach szlacheckich zwyczajem było,
że nadworny błazen był częścią świty króla.
Jego zadaniem było odzwierciedlanie własnego zachowania,
przekazywanie nastrojów wśród ludzi w dyplomatyczny
sposób i ułatwianie kształtowania opinii
poprzez zadawanie krytycznych pytań.
Oficjalnie kabaret i satyra nadal mają za
zadanie wskazywać na istniejące bolączki i krytykować
społeczeństwo, podobnie jak robił to nadworny błazen na dworze królewskim.
Jeśli jednak zastosuje się ten standard do treści programów
Jana Böhmermanna, wyłania się zupełnie inny obraz.
Aby uzyskać lepsze wyjaśnienie, ekspert powinien się wypowiedzieć.
Christine Prayon sama jest artystką kabaretową, a także pracowała
przez ponad dziesięć lat w ZDF jako satyryk w heute-show.
We wrześniu 2022 r. zakończyła współpracę i uzasadniła
swoją decyzję między innymi: Staję się coraz bardziej chora
na żołądek ze względu na sposób, w jaki od czasu Corony
zajmowano się najważniejszymi kwestiami kształtującymi
społeczeństwo.
Rozmawiałem również z osobami tam odpowiedzialnymi i podkreśliłem, że
nie chcę brać udziału w ośmieszaniu dysydentów.
Satyra nie może uczestniczyć w zawężaniu dyskursu.
[...
] Mam pytania, mam krytykę, chcę mieć możliwość wyrażenia siebie, chcę też mieć
możliwość słuchania, chcę też usłyszeć tego, który jest uważany za ostatniego.
Nie mogę już nic zrobić z satyrą, która to uniemożliwia.
I właśnie tego rodzaju satyrę uprawia Jan Böhmermann,
mówi o nim: On również wzmocnił powszechne narracje.
Wciąż dobrze pamiętam jeden program.
To było o ludziach nieszczepionych, a potem usiadł i pokazał dwa śmierdzące palce.
Pomyślałem, jak można to zrobić?
[ ... ] to jest podział. Treść programów jest coraz bardziej krytykowana.
Przeciwko Böhmermannowi wniesiono kilka
oskarżeń i roszczeń odszkodowawczych.
Wszystko to zdaje się nie robić na artyście żadnego
wrażenia i nie prowadzi do żadnych konsekwencji.
Wciąż obraża, zniesławia i znieważa, zwłaszcza tych, którzy
sprzeciwiają się powszechnej narracji polityki i wiodących mediów.
Więc każda kobieta, która jest przekonana, że istnieją
tylko dwie płcie, jest transfobem, gnojem - gów...pile....
W oczach Böhmermanna kretyni, terfy, naziści czy
dupki to również odpowiednie określenia dla każdego,
kto wyraża krytykę wobec niedawno uchwalonej ustawy o samostanowieniu.
Aby wymienić tylko niewielką próbkę jego licznych
słownych pominięć wobec krytyków ustalonej narracji.
Co więcej, Böhmermann otrzymał już szóstą nagrodę Grimme, która jest
znana jako najbardziej prestiżowa nagroda medialna w Niemczech.
Według jury Grimme, ZDF Magazin Royale przekonał jury
swoimi dziennikarskimi badaniami i zabawną prezentacją.
Jego wygórowana pensja w wysokości 651 000 euro rocznie również wyraźnie pokazuje,
że Jan Böhmermann odgrywa ważną rolę w krajobrazie medialnym.
Dla porównania: Pensja kanclerza federalnego wynosi około 360 000 euro rocznie.
W związku z powyższymi faktami nieuchronnie pojawia się pytanie:
jakiemu celowi służy ten program i ten prezenter?
Zasięg tego programu w czasie największej oglądalności jest bardzo szeroki.
W ten sposób można dotrzeć do setek tysięcy ludzi i wpływać na nich
w zupełnie inny sposób niż na przykład poprzez transmisje wiadomości.
Jeśli przyjrzeć się bliżej treści programu, staje się jasne,
jaki temat jest obecnie poruszany w mediach i w jakim
kierunku należy kierować główny nurt.
Chodzi o program: Co kryje się za przemocą rytualną z września 2023.
Treść programu w oczywisty sposób służy
negowaniu satanistycznej przemocy rytualnej
i wyśmiewaniu jej w niesmaczny i podły sposób.
Ofiary, które zgłaszają takie doświadczenia, są w ten sposób przedstawiane
jako niegodne zaufania i narażone na ośmieszenie poprzez satyrę.
Doświadczenia te zostały im wmówione przez terapeutów
i istniały tylko w ich rzekomo fałszywych wspomnieniach.
Rozszczepienie osobowości w wyniku ciężkich traumatycznych
wydarzeń jest negowane i narażone na śmieszność.
To gloating-perfidious podejście mocno przypomina serię SRF
Satanic Panic emitowaną na początku tego roku.
Kla.TV poinformowała szczegółowo o pochodzeniu
dziennikarza tego serialu Robina Rehmanna.
W trakcie tego procesu odkryto jego bliskie powiązania ze sceną satanistyczną
i, między innymi, ujawniono wątpliwych świadków emisji serialu, co poddało
w wątpliwość wiarygodność Rehmanna w kwestii zaprzeczenia
istnienia sekty satanistycznej.
Bardzo interesujący jest również fakt, że Rehmann ma bliskie
powiązania między niemieckimi instytucjami medialnymi.
Ujawniono między innymi, że uniemożliwił on ofiarom rytualnego znęcania się udzielanie
wywiadów w północnoniemieckiej telewizji, aby opowiedzieć o ich losie.
Zamiast tego pojawił się program Jana Böhmermanna, w którym rytualne znęcanie się zostało
wyraźnie opisane jako teoria spiskowa, a tym samym kłamstwo - w najlepszym czasie antenowym!
Cała ta sprawa to nic innego jak grupowe złudzenie.
Poszukujące dusze, trzymane razem przez wspólne złudzenia.
Zwykły zbieg okoliczności?
Więcej szczegółowych informacji na ten temat można znaleźć w programie wyświetlanym na ekranie.
To, czy sam Jan Böhmermann jest podobnie powiązany z siecią jak Robin Rehmann, a tym samym, czy temat
jego programu nie może mieć również osobistych korzyści, pozostaje w tym momencie otwarte.
Na opisanym tle oczywiste jest jednak, że Jan Böhmermann również jest instrumentem
mającym na celu kierowanie ludzi w określonym kierunku.
Dozwolona jest tylko jedna słuszna opinia, w przeciwnym razie wydaje się absolutnie
uzasadnione, aby być obrażanym, wyśmiewanym i poddawanym ostracyzmowi.
I podobnie jak w przypadku wspomnianego tematu, po prostu zaprzecza się, że w ogóle istnieje, a tym
samym od samego początku uniemożliwia się jakąkolwiek dyskusję i konfrontację z nim.
Wysokie zaszczyty i gigantyczne wynagrodzenie są za to nagrodą, która ostatecznie
jest również współfinansowana przez każdego płatnika GEZ.
Czy, tak jak Christine Prayon, robi ci się niedobrze,
gdy dysydenci są wystawiani na pośmiewisko?
Więc pomóż nam: Rozpowszechniaj ten program, aby nie zawężać różnorodności opinii, ale raczej wolny dyskurs!