Terwijl de oorlog in Oekraïne plotseling hevig doorgaat, escaleerde het conflict tussen
Israël en de Palestijnen in oktober 2023 en ontwikkelde het zich snel tot een
nieuwe oorlog.
De oorlog in Oekraïne heeft nu aan beide kanten honderdduizenden levens geëist, miljoenen mensen gedwongen hun
huizen te ontvluchten en grote delen van Oekraïne verwoest.
Het aantal slachtoffers in de Gaza-oorlog stijgt ook.
Honderdduizenden Palestijnen zijn op de vlucht geslagen en steeds grotere delen van
de Gazastrook worden verwoest.
De financiële en economische gevolgen van de oorlogen zijn ook catastrofaal.
Alleen al de kosten van de wederopbouw van Oekraïne worden door de Europese Investeringsbank
geschat op 1,1 biljoen dollar.
Wereldwijd veroorzaakte de oorlog in Oekraïne alleen al in 2022 een economische schade
van 1.650 miljard dollar.
De wereldhandel stortte in en de prijzen voor energie en voedsel explodeerden, terwijl
tegelijkertijd de strijdende partijen en hun aanhangers letterlijk dringend noodzakelijke
fondsen verbrandden in de oorlog.
Op 31 juli 2023 waren dit de volgende bedragen:
EU 84,8 miljard euro, VS 69,5 miljard euro, Duitsland 20,9 miljard euro en
het VK 13,8 miljard euro.
In de Gaza-oorlog zijn Israël en de VS het nu eens geworden over militaire hulp voor een totaalbedrag van
bijna 34 miljard euro.
Gezien deze context zouden de oorlogen eigenlijk onmiddellijk gestopt moeten worden.
Maar, zoals de financieel-economisch expert Ernst Wolff in het volgende programma uitlegt,
er is geen interesse in het beëindigen van de oorlogen, wat
ook de eindeloosheid van de oorlog in Oekraïne verklaart.
De opmerkingen van Wolff komen overeen met die van de Amerikaanse onderzoeksjournalist David
Sorensen in zijn documentaire Israel - Unveiling a Mystery. [www.kla.tv/Israel/27342].
Sorensen levert overtuigend bewijs dat de Gaza-oorlog opzettelijk in scène is gezet.
Dit betekent dat ook deze oorlog overduidelijk gewenst is.
Luister nu naar Ernst Wolff over de redenen voor deze oorlogen.
Hallo, met Ernst Wolff.
Friedrich Schiller zei ooit dat oorlog de beste koopman is.
Hij verandert ijzer in goud.
Dit is ook waar in onze tijd.
Na Oekraïne beleven we op dit moment de volgende oorlog in Israël en daarbuiten in
het Midden-Oosten.
Beide oorlogen gaan gepaard met politieke en mediacampagnes die er bijna uitsluitend op gericht zijn
de vijand de schuld te geven van de oorlog en critici van hun eigen beleid zwart te
maken en het zwijgen op te leggen.
Er is een reden waarom deze campagnes tegen enorme financiële kosten worden uitgevoerd
en door talloze internationale organisaties, waaronder stichtingen en NGO's, worden gesteund:
Ze leiden het publiek af van de zo belangrijke vraag wie eigenlijk
de winnaars zijn in deze oorlogen en, afgezien van de getroffenen en de slachtoffers,
wie de verliezers zijn?
Wat betekent zo'n oorlog economisch gezien?
Laten we eens fundamenteel kijken naar wat de overgang van een economie in vredestijd naar een
oorlogseconomie betekent:
Het eerste gevolg is dat er meer wapens moeten worden geproduceerd.
De opdracht hiervoor wordt gegeven door de overheid, die het geheel ook moet financieren.
Ze doet dit met belastinggeld dat eerder door de bevolking werd verdiend.
Het is dus eigenlijk een kwestie van herverdeling.
Het geld van de belastingbetaler vloeit in de zakken van de defensie-industrie als gevolg van
een overheidsbeslissing.
Nu kan het bezwaar worden geopperd dat de meeste regeringen diep in de schulden zitten en
niet over de fiscale middelen beschikken om de defensie-industrie te stimuleren.
Ze hebben hier ook een oplossing voor:
De regeringen krijgen het geld voor zichzelf.
Hiervoor geven ze staatsobligaties uit, die ze kopen van de centrale bank en
doorgeven aan de commerciële banken.
Daarmee bevorderen ze echter de creatie van
geld, want dit proces betekent niets anders dan dat er nieuw geld gecreëerd moet worden
uit het niets.
Dit nieuwe geld verhoogt echter de totale geldhoeveelheid en drijft zo de inflatie op.
Dit onteigent op zijn beurt de gewone burger, die in dit geval niet betaalt met zijn belastingen,
maar met het verlies van zijn koopkracht.
De verliezers van de oorlog zijn in ieder geval de gewone burgers die niet werden geraadpleegd
bij de beslissing om ten strijde te trekken.
Met andere woorden, dit is een gedwongen herverdeling van rijkdom van de overgrote
meerderheid naar een kleine minderheid.
Laten we deze minderheid eens nader bekijken.
Dit betreft natuurlijk in de eerste plaats de wapenfabrikanten, de defensie-industrie.
In het geval van Oekraïne en Israël betekent dit vooral de Amerikaanse wapenindustrie, die in beide landen
de belangrijkste leverancier is.
Hun grote bedrijven zoals Lockheed Martin, Raytheon, Boeing en Northrop zijn echter niet
de enige winnaars.
Oorlog betekent dat wapens in enorme hoeveelheden nodig zijn en dat ze voortdurend opnieuw moeten worden
bevoorraad en geproduceerd.
Dit wakkert natuurlijk de concurrentie tussen defensiebedrijven aan,
die hun capaciteiten op grote schaal uitbreiden.
Dit vereist echter investeringen en het geld hiervoor krijgen ze niet cadeau, maar
in de vorm van leningen van de banken.
Het zijn dus ook de banken wier zaken worden gestimuleerd door een oorlog.
Maar dat is niet alles tegenwoordig, want we
leven in het tijdperk van de vierde industriële revolutie, waarin de wapenindustrie
technologisch afhankelijk is van de IT-industrie.
Even ter herinnering:
Voordat het internet werd vrijgegeven voor privégebruik, was het ook een puur militaire voorziening.
Met andere woorden, naast de defensie-industrie en de banken behoren ook de IT-giganten tot
de grote winnaars van de oorlog.
Nu wordt het interessant,
want nu rijst de allesbepalende vraag:
Wie zit er achter de Amerikaanse defensiebedrijven, de banken op Wall Street en de IT-reuzen
van Silicon Valley?
Laten we beginnen met de defensiebedrijven:
De belangrijkste aandeelhouders van Lockheed Martin, Raytheon en Northrop zijn de vermogensbeheerders
Vanguard, State Street en BlackRock.
Vanguard is ook de grootste institutionele aandeelhouder in Boeing.
Hetzelfde geldt vandaag de dag voor de banken op Wall Street.
Laten we eens kijken naar de vijf grootste: JP
Morgan Chase, Bank of America, City Group, Wells Fargo of U.S. Bancorp:
Vanguard, BlackRock en State Street behoren tot de belangrijkste aandeelhouders van al deze bedrijven.
En laten we tot slot eens kijken naar de grootste IT-bedrijven in Silicon Valley.
We vinden ook de gebruikelijke vermogensbeheerders bij Apple, Microsoft, Amazon en Alphabet.
Als je dan bedenkt dat Vanguard een grootaandeelhouder is
van BlackRock en dat beide grootaandeelhouders
zijn van State Street, besef je wie onze wereld vandaag de dag regeert.
De regeringen zijn dat zeker niet!
Nu rijst de vraag: Wie zit er achter State Street, Vanguard en BlackRock?
Volgens Ernst Wolff zijn het vermogensbeheerders.
Ze beheren echter niet zomaar activa; volgens
Wolff beheren ze de activa van de superrijken, waaronder de Rothschilds, Rockefellers,
Warburgs, Goldman Sachs, Bill Gates, Warren Buffet en Elon Musk.
De Rothschilds hebben bijvoorbeeld ongeveer 2,8 biljoen dollar overgemaakt aan BlackRock,
waardoor het in één klap de grootste vermogensbeheerder ter wereld werd.
Dus nogmaals, het is de kleine groep superrijken die de enige begunstigden zijn van deze oorlogen.
Als je ook bedenkt dat vooraanstaande Westerse regeringsleiders zoals Joe
Biden, Emmanuel Macron, Rishi Sunak en de Oekraïense premier Volodymyr Zelensky nauw
verbonden zijn met deze kringen, wordt het duidelijk dat deze groep mensen systematisch
in oorlog, ellende en armoede stort in zijn buitensporige streven naar macht
en rijkdom.
Daarom is het essentieel dat er een wereldwijd verbod op crisiswinsten komt.
Als er geen winst meer kan worden gemaakt uit rampen van welke aard dan ook, maar de winsten die op deze manier worden gemaakt moeten worden gebruikt voor bijvoorbeeld wederopbouw of schadebeperking, dan zal dit kwaadaardige spel abrupt eindigen.