Podczas gdy wojna na Ukrainie trwa z nagłą zaciekłością, konflikt między Izraelem a Palestyńczykami
nasilił się w październiku 2023 roku i szybko przerodził się w kolejną wojnę.
Wojna na Ukrainie pochłonęła setki tysięcy istnień ludzkich po obu stronach, zmusiła miliony ludzi do opuszczenia
swoich domów i zdewastowała duże obszary Ukrainy.
Rośnie również liczba ofiar wojny w Strefie Gazy.
Setki tysięcy Palestyńczyków zostało zmuszonych do ucieczki, a coraz większe obszary
Strefy Gazy są dewastowane.
Finansowe i gospodarcze skutki wojen są również katastrofalne.
Sam koszt odbudowy Ukrainy szacowany jest przez Europejski Bank Inwestycyjny
na 1,1 biliona dolarów.
W skali globalnej wojna na Ukrainie spowodowała szkody gospodarcze w wysokości 1
650 mld USD w samym 2022 roku.
Światowy handel załamał się, a ceny energii i żywności eksplodowały, podczas
gdy w tym samym czasie walczące strony i ich zwolennicy dosłownie przepalili
pilnie potrzebne fundusze na wojnę.
Na dzień 31 lipca 2023 r. były to następujące kwoty:
UE 84,8 mld euro, USA 69,5 mld euro, Niemcy 20,9 mld euro i Wielka
Brytania 13,8 mld euro.
W związku z wojną w Strefie Gazy, Izrael i USA uzgodniły pomoc wojskową na łączną kwotę prawie
34 miliardów euro.
W tym kontekście wojny powinny zostać natychmiast przerwane.
Jednak, jak wyjaśnia ekspert finansowy i ekonomiczny Ernst Wolff w poniższym programie,
nie ma zainteresowania zakończeniem wojen, co również
wyjaśnia niekończącą się wojnę na Ukrainie.
Komentarze Wolffa są zgodne z tym, co napisał amerykański dziennikarz śledczy David Sorensen
w swoim filmie dokumentalnym Israel - Unveiling a Mystery. [www.kla.tv/Israel/27342].
Sorensen dostarcza niezbitych dowodów na to, że wojna w Strefie Gazy została celowo zainscenizowana.
Oznacza to, że również ta wojna jest w oczywisty sposób pożądana.
Teraz posłuchaj Ernsta Wolffa o przyczynach tych wojen.
Witam, tu Ernst Wolff.
Friedrich Schiller powiedział kiedyś, że najlepszym kupcem jest wojna.
Zamienia żelazo w złoto.
Dotyczy to również naszych czasów.
Po Ukrainie, obecnie doświadczamy kolejnej wojny w Izraelu i poza nim na Bliskim
Wschodzie.
Obu wojnom towarzyszą kampanie polityczne i medialne, które niemal wyłącznie skupiają
się na obwinianiu wroga za wojnę oraz zniesławianiu i uciszaniu krytyków
własnej polityki.
Nie bez powodu kampanie te są prowadzone przy ogromnych nakładach finansowych i wspierane
przez liczne organizacje międzynarodowe, w tym fundacje i organizacje pozarządowe:
Odwracają one uwagę opinii publicznej od niezwykle
ważnego pytania, kto tak naprawdę jest zwycięzcą w tych wojnach,
a kto przegranym?
Co taka wojna oznacza z ekonomicznego punktu widzenia?
Przyjrzyjmy się, co oznacza przejście od gospodarki czasu pokoju do
gospodarki wojennej:
Pierwszą konsekwencją jest konieczność wyprodukowania większej ilości uzbrojenia.
Zamówienie na to jest wydawane przez rząd, który również musi sfinansować całość.
Robi to za pieniądze podatników, które zostały wcześniej zarobione przez ludność.
Jest to więc w zasadzie kwestia redystrybucji.
Pieniądze podatników wpływają do kieszeni przemysłu obronnego w wyniku
decyzji rządu.
Teraz można podnieść zarzut, że większość rządów jest mocno zadłużona
i nie ma środków fiskalnych na pobudzenie przemysłu obronnego.
Mają też na to rozwiązanie:
Rządy otrzymują pieniądze dla siebie.
W tym celu emitują obligacje rządowe, które kupują od banku centralnego
i przekazują bankom komercyjnym.
Robiąc to, promują jednak kreację pieniądza,
ponieważ proces ten oznacza nic innego jak to, że nowe pieniądze muszą być tworzone
z niczego.
Jednak te nowe pieniądze zwiększają całkowitą podaż pieniądza, a tym samym napędzają inflację.
To z kolei wywłaszcza zwykłego obywatela, który w tym przypadku płaci nie swoimi
podatkami, ale utratą siły nabywczej.
W każdym razie, przegranymi tej wojny są zwykli obywatele, z którymi nie konsultowano
decyzji o jej rozpoczęciu.
Innymi słowy, jest to wymuszona redystrybucja bogactwa od ogromnej większości
do niewielkiej mniejszości.
Przyjrzyjmy się bliżej tej mniejszości.
Oczywiście dotyczy to przede wszystkim producentów broni, czyli przemysłu obronnego.
W przypadku Ukrainy i Izraela oznacza to przede wszystkim amerykański przemysł zbrojeniowy, który jest
głównym dostawcą w obu krajach.
Jednak ich duże korporacje, takie jak Lockheed Martin, Raytheon, Boeing i Northrop, nie są
jedynymi zwycięzcami.
Wojna oznacza, że broń jest potrzebna w ogromnych ilościach i że musi być stale uzupełniana
i produkowana.
To oczywiście podsyca konkurencję między firmami zbrojeniowymi, które rozbudowują
swoje moce produkcyjne na wielką skalę.
Wymaga to jednak inwestycji, a pieniędzy na ten cel nie otrzymują w prezencie,
lecz w formie pożyczek od banków.
Tak więc to również banki, których działalność jest stymulowana przez wojnę.
To jednak nie wszystko, ponieważ żyjemy
w erze czwartej rewolucji przemysłowej, w której przemysł zbrojeniowy
jest technologicznie zależny od branży IT.
Dla przypomnienia:
Zanim został udostępniony do użytku prywatnego, Internet był również obiektem czysto wojskowym.
Oznacza to, że oprócz przemysłu obronnego i banków, giganci IT są również jednymi z największych
zwycięzców tej wojny.
Teraz robi się ciekawie, ponieważ
pojawia się najważniejsze pytanie:
Kto stoi za amerykańskimi firmami zbrojeniowymi, bankami z Wall Street i gigantami IT
z Doliny Krzemowej?
Zacznijmy od firm zbrojeniowych:
Głównymi udziałowcami Lockheed Martin, Raytheon i Northrop są zarządzający aktywami
Vanguard, State Street i BlackRock.
Vanguard jest również największym instytucjonalnym udziałowcem Boeinga.
To samo dotyczy dziś banków z Wall Street.
Spójrzmy tylko na pięć największych, czy to
JP Morgan Chase, Bank of America, City Group, Wells Fargo czy U.S. Bancorp:
Vanguard, BlackRock i State Street są jednymi z głównych udziałowców we wszystkich z nich.
Na koniec przyjrzyjmy się największym firmom IT w Dolinie Krzemowej.
Znaleźliśmy również zwykłych zarządzających aktywami w Apple, Microsoft, Amazon i Alphabet.
Gdy weźmiemy pod uwagę, że Vanguard jest głównym udziałowcem
BlackRock, a oba te podmioty są głównymi
udziałowcami State Street, zdajemy sobie sprawę, kto rządzi dziś naszym światem.
Rządy z pewnością nie są!
Teraz pojawia się pytanie: Kto stoi za State Street, Vanguard i BlackRock?
Według Ernsta Wolffa są to zarządzający aktywami.
Nie zarządzają jednak byle jakimi aktywami;
według Wolffa zarządzają aktywami superbogatych, w tym Rothschildów, Rockefellerów,
Warburgów, Goldman Sachs, Billa Gatesa, Warrena Buffeta i Elona Muska.
Dla przykładu, Rothschildowie przenieśli do BlackRock około 2,8 bln USD, czyniąc
z niego za jednym zamachem największego zarządzającego aktywami na świecie.
Tak więc po raz kolejny to niewielka grupa superbogatych ludzi jest jedynymi beneficjentami tych wojen.
Jeśli weźmie się również pod uwagę, że czołowi zachodni szefowie rządów,
tacy jak Joe Biden, Emmanuel Macron, Rishi Sunak i premier Ukrainy Wołodymyr Zełenski, są
ściśle powiązani z tymi kręgami, staje się oczywiste, że grupa ta systematycznie pogrąża
ludzi w wojnie, nędzy i ubóstwie w swojej nadmiernej pogoni za władzą i bogactwem.
Dlatego konieczne jest wprowadzenie globalnego zakazu zysków z kryzysów.
Jeśli zyski nie będą już mogły być generowane z wszelkiego rodzaju katastrof, ale zyski uzyskane w ten sposób będą musiały zostać wykorzystane na przykład na odbudowę lub minimalizację szkód, ta niecna gra zakończy się nagle.