Ερχόμαστε τώρα σε μια τέταρτη συμβολή.
Και τώρα μπαίνει στο ρινγκ αυτός ο δεύτερος δικηγόρος,
ο οποίος έχει ήδη αποκαλύψει στο
πρωτοσέλιδό του ότι δεν θα φοβηθεί κανέναν Γολιάθ.
Λατρεύω αυτόν τον τίτλο.
Ξέρετε το όνομά του;
"Δεν υπάρχει συμφιλίωση χωρίς επανεκτίμηση".
Είναι αυτό μουσική στα αυτιά μας;
Δεν υπάρχει συμφιλίωση χωρίς επανεκτίμηση.
Ναι.
Αν και ο εν λόγω δικηγόρος είναι από τη Γερμανία, θα
μας παρακολουθήσει σήμερα από τη Μαγιόρκα μέσω του
κινητού μας στούντιο.
Φυσικά, η εστίασή του δεν θα είναι στο ελβετικό δίκαιο,
το οποίο ήδη είχαμε.
Φυσικά θα ασχοληθεί με το γερμανικό και υποθέτω το ευρωπαϊκό δίκαιο.
Και είμαστε περίεργοι να δούμε αν μπορούμε να βρούμε άλλες λύσεις.
Μπορώ να ρωτήσω σε αυτό το σημείο αν η σύνδεση έχει επιτευχθεί;
Ναι, η σύνδεση υπάρχει.
Εντάξει. Εντάξει.
Τότε θα ήθελα να σας ευχαριστήσω, δικηγόρε
Ralf Ludwig, που δεν εγκαταλείψατε εμάς τους απλούς πολίτες
και μας εξηγήσατε ποια νομική οδό και ποια νομικά μέσα είναι διαθέσιμα όταν
ένα ολόκληρο έθνος εγκαταλείπεται από τους προστάτες του.
Πριν ξεκινήσετε με τα σχόλια των εμπειρογνωμόνων
σας, ας ρίξουμε μια ματιά στο ενδιαφέρον
σύντομο βιογραφικό σας.
Καλή τύχη.
Ralf Ludwig Ο Ralf
Ludwig γεννήθηκε το 1972 στο Osterode am Harz της
Κάτω Σαξονίας και είναι δικηγόρος.
Ειδικεύεται στο κοινωνικό, διοικητικό και συνταγματικό δίκαιο.
Μετά την κρίση Corona, έχει επίσης εργαστεί στον
τομέα του ποινικού και ρυθμιστικού δικαίου.
Μπορείτε να βρείτε την αρχή της εργασίας του ως δικηγόρου
στον ιστότοπο του δικηγορικού του γραφείου.
"Όποιος αποδέχεται το κακό χωρίς αντίλογο, στην πραγματικότητα συνεργάζεται μαζί του. "
Στην αρχή της πανδημίας του κοροναϊού, ο Ralf Ludwig πέτυχε
την απόφαση του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου
ότι οι διαδηλώσεις δεν πρέπει να απαγορεύονται οριζόντια, ακόμη και σε περιόδους κρίσης.
Πίεσε τη μεγάλη διαδήλωση πλευρικής σκέψης στις
29 Αυγούστου 2020 στη Στήλη της Νίκης στο Βερολίνο
ενώπιον των διοικητικών δικαστηρίων.
Ήταν μέλος της ομάδας υπεράσπισης του Michael Ballweg κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του.
Τον Ιούνιο του 2021 ίδρυσε το Κέντρο για τη
διερεύνηση, διαλεύκανση, νομική δίωξη και πρόληψη
των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας λόγω των μέτρων Corona (ZAAVV).
Ο Ralf Ludwig μιλάει σήμερα για το θέμα της Corona - δεν υπάρχει συμφιλίωση χωρίς επανεκτίμηση.
Ουάου!
Πρώτον, σας ευχαριστώ για την πρόσκληση.
Χαίρομαι που τόσος κόσμος είναι εδώ και τόσος κόσμος παρακολουθεί.
Με ακούς;
Ναι.
Χαίρομαι που συμμετέχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι και που τόσοι πολλοί άνθρωποι
εξακολουθούν να ενδιαφέρονται για τα ζητήματα που αφορούν την πανδημία του κοροναϊού.
Πολλοί άνθρωποι, όχι μόνο στη Γερμανία αλλά και παγκοσμίως,
πιστεύουν ότι το φαινόμενο έχει τελειώσει.
Νομίζω όμως ότι όποιος παρακολούθησε το σημερινό
συνέδριο και το βλέπει στην πραγματική ζωή θα συνειδητοποιήσει
ότι το φαινόμενο δεν έχει τελειώσει ακόμη.
Μόλις χθες διάβασα ένα άρθρο σε μια εφημερίδα,
στην Badische Zeitung της Γερμανίας, ότι ένας δικαστής
άσκησε και πάλι την εξουσία του υποχρεώνοντας
τους θεατές να φορούν μάσκες FFP2.
μάσκες FFP2, τις οποίες στη συνέχεια παρείχε
ο ίδιος, όπου η ημερομηνία λήξης είχε ήδη παρέλθει,
αλλά επέμενε να συμβεί αυτό.
Με άλλα λόγια, αυτό που ζήσαμε τα τελευταία τρία χρόνια δεν έχει τελειώσει.
Και αυτό λέει και ο τίτλος αυτής της παρουσίασης: τελειώνει
όταν συμβιβαστούμε με όλο αυτό το διάστημα.
Και η επανεπεξεργασία επηρεάζει περισσότερο από την Corona.
Έχουμε πολλές κρίσεις στον κόσμο, το βλέπουμε
αυτή τη στιγμή, κλονιζόμαστε από πολλές κρίσεις.
Και φυσικά νιώθουμε επίσης αυτές τις συγκρούσεις,
αυτές τις παγκόσμιες συγκρούσεις που βιώνουμε.
Τις νιώθουμε επειδή υποφέρουμε εμείς οι ίδιοι από τις συνέπειες των κυρώσεων, ακόμη
και από τις κυρώσεις που εμείς οι ίδιοι επιβάλλουμε.
Αισθανόμαστε ότι άνθρωποι ή αρχηγοί κρατών σε
άλλες χώρες απαιτούν χρήματα και όπλα από εμάς.
Αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει μια φαινομενικά ατελείωτη
ροή μεταναστών προς την Ευρώπη και επίσης προς τη Γερμανία.
Και στο πλαίσιο αυτών των συγκρούσεων,
οι νόμοι στη χώρα μας αλλάζουν ξαφνικά.
Αυτό σημαίνει ότι εμείς στη Γερμανία, για παράδειγμα, δεν επιτρέπεται πλέον να μιλάμε ελεύθερα.
Δεν μας επιτρέπεται πλέον να μιλάμε για τη
σύγκρουση στην Ουκρανία, όπως θα θέλαμε, διότι
τότε θα μπορούσαμε να διωχθούμε για υποκίνηση μίσους.
Δεν πρέπει να μιλάμε για τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή με τον τρόπο που θα θέλαμε, διότι τότε
θα μπορούσαμε επίσης να διωχθούμε για υποκίνηση μίσους.
Με άλλα λόγια, η γνώμη ποινικοποιείται.
Και αυτό είναι επίσης μια διαπίστωση που έχουμε από την περίοδο της κορώνας.
Αυτή είναι ίσως και η πιο σημαντική διαπίστωση, ότι το κράτος έχει αρχίσει
να ποινικοποιεί τη γνώμη, να ποινικοποιεί άλλες απόψεις.
Οι γιατροί που έχουν δώσει επαγγελματικό όρκο και έχουν διαφορετική γνώμη
ξαφνικά ποινικοποιούνται.
Αυτό σημαίνει ότι ένας γιατρός που αντιμετωπίζει τους ασθενείς διαφορετικά
από ό,τι ορίζει το κράτος είναι ξαφνικά εγκληματίας.
Ένας γιατρός δεν επιτρέπεται πλέον να αποφασίζει αν θα κάνει ή όχι ένα τεστ μάσκας.
Ένας γιατρός δεν μπορεί πλέον να αποφασίσει
πραγματικά αν θα εμβολιάσει κάποιον ή όχι.
Όλα αυτά ξαφνικά ποινικοποιούνται.
Και αυτές είναι οι άμεσες επιπτώσεις που έχουμε.
Και δεν χρειάζεται να πιστεύουμε ότι αυτό συμβαίνει
μόνο όσον αφορά την προστασία της υγείας, αλλά
ότι όλες οι άλλες κρίσεις που αντιμετωπίζουμε ή που μας ανακοινώνονται θα χρησιμοποιήσουν
ακριβώς αυτά τα μέσα για να περιορίσουν τα δικαιώματά μας.
Δεν μπορώ να δώσω συγκεκριμένη λύση για τα επιμέρους προβλήματα.
Ούτε εγώ το θέλω αυτό.
Μπορώ όμως να σας δώσω μια ιδέα.
Και αυτή είναι η ιδέα ότι απλώς αρχίζουμε
να τηρούμε τον νόμο, τον οποίο έχουμε.
Κάποιοι αναρωτιούνται τώρα, τι λέει;
Είναι δικηγόρος, έχει δει τι έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια.
Αλλά αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο.
Και έχει ανακοινωθεί ότι θα μιλήσω κυρίως για το γερμανικό δίκαιο.
Θα αναφερθώ επίσης στο γερμανικό δίκαιο, αλλά θα ασχοληθώ περισσότερο με το διεθνές δίκαιο.
Επειδή το διεθνές δίκαιο που έχουμε είναι καλό.
Και αν το εφαρμόζαμε, τότε κάτι σαν την κρίση με τον κοροναϊό, κάτι
σαν τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, κάτι σαν τον πόλεμο στην Ουκρανία δεν θα
ήταν καν δυνατό.
Θα πρέπει απλώς να εφαρμόσουμε τον νόμο
που έχουμε, που έχουμε συμφωνήσει ως κοινωνία.
Και γι' αυτό θα μιλήσω σήμερα.
Υπάρχουν αυτοί οι κανόνες και αυτοί οι κανόνες δεν προέρχονται από εμένα.
Οι κανόνες βασίζονται στον Διαφωτισμό και προέρχονται από την ιστορική εμπειρία.
Ο Διαφωτισμός στρεφόταν κάποτε κατά των προκαταλήψεων,
των δεισιδαιμονιών και της αυθαιρεσίας.
Και θα πρέπει ίσως να προστεθεί ότι δεν στρέφεται μόνο κατά της δεισιδαιμονίας,
αλλά και κατά της πίστης.
Ενάντια στην πίστη σε μια επιστήμη και όχι ενάντια σε μια επιστήμη ως επιστήμη.
Θα πρέπει να το πούμε αυτό σήμερα.
Έτσι, έχουμε επίσης πολλές πεποιθήσεις σήμερα.
Φυσικά, ο καθένας έχει το δικαίωμα να πιστεύει και ο καθένας μπορεί να πιστεύει σε ό,τι θέλει.
Αν όμως ασκεί κυριαρχία πάνω σε κάποιον άλλο, τότε
η πίστη δεν πρέπει να καθορίζει αυτή την κυριαρχία.
Και ο στόχος του Διαφωτισμού ήταν πάντα ο αυτοπροσδιορισμός
του ατόμου ως υπεύθυνου πολίτη.
Νομίζω ότι αυτή η φράση, την οποία επέλεξα σήμερα, είναι
πραγματικά υπέροχη, διότι
συνοψίζει πολύ καλά την πανδημία της κορώνας
ή την κρίση της κορώνας που βιώσαμε.
Πρόκειται για την αυτοδιάθεση του ατόμου ως υπεύθυνου πολίτη.
Τα τελευταία τρία χρόνια δεν έχουμε βιώσει κάτι τέτοιο.
Ούτε μας δόθηκε αυτοδιάθεση ούτε
μας είπαν πώς να συμπεριφερθούμε.
Μας έλεγαν ακόμη και με ποιον και πού μπορούσαμε να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα,
με ποιον μπορούσαμε να πάμε σε μια κηδεία, πώς μπορούσαμε
να παρακολουθήσουμε μια γέννηση και ούτω καθεξής. Με άλλα
λόγια, η αυτοδιάθεση έχει περιοριστεί πλήρως.
Δεν ήμασταν ένα άτομο, δεν αναγνωριζόμασταν ως άτομο, αλλά ήμασταν
το δοχείο του κινδύνου.
Μας είπαν ότι ήμασταν επικίνδυνοι, ασυμπτωματικά επικίνδυνοι.
Και επειδή είμαστε τόσο επικίνδυνοι ασυμπτωματικά, δεν
είμαστε πλέον άτομο και πρέπει να τηρούμε τους κανόνες.
Στη Γερμανία, ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Robert
Koch, Lothar Wieler, δήλωσε τότε ότι οι κανόνες αυτοί
δεν πρέπει ποτέ να αμφισβητηθούν.
Με άλλα λόγια, μας αρνήθηκαν την ατομικότητά μας και δεν
χρειάζεται να μιλάμε για την ωριμότητά μας ως πολίτες.
Ως πολίτες, δεν είχαμε κανένα δικαίωμα συναπόφασης
και αυτό δεν ίσχυε μόνο στη Γερμανία, αλλά
ούτε και στην Αυστρία.
Στην Ελβετία, πιστεύω ότι υπήρξε ψηφοφορία για τους κανόνες
corona, η οποία στη συνέχεια καταψηφίστηκε, αλλά όχι τόσο έντονα,
ή μάλλον υπέρ των κανόνων corona.
Όμως η ωριμότητα του πολίτη, τουλάχιστον στη Γερμανία και την Αυστρία, δεν υλοποιήθηκε ποτέ.
Και έχουμε μάθει από την ιστορική εμπειρία.
Είχαμε την ιστορική εμπειρία, ιδίως κατά τον 20ό αιώνα,
δηλαδή κατά τον τελευταίο αιώνα, ότι το κράτος δεν υπάρχει
μόνο για τους πολίτες του, αλλά ότι το κράτος στρέφεται
επίσης εναντίον τμημάτων του πληθυσμού του ή ακόμη και
εναντίον του πληθυσμού στο σύνολό του.
Έχουμε αυτή την ιστορική εμπειρία και από αυτή την ιστορική εμπειρία
δημιουργήσαμε τους κανονισμούς που
θα ήθελα να σας παρουσιάσω σήμερα.
Και αν ρίξουμε μια ματιά σε αυτούς τους κανονισμούς που έχουμε στις αποσκευές
μας, που έχουμε στο σακίδιό μας, τον διαφωτισμό, την ιστορική εμπειρία,
τότε ξαφνικά αυτή η κρίση της Κορόνας θα μας βρει το 2020.
Είμαστε αντιμέτωποι με κάτι που -γεννήθηκα το '72, όπως ειπώθηκε προηγουμένως-
δεν έχουμε βιώσει ποτέ στη ζωή μας.
Το κράτος παρεμβαίνει ξαφνικά στην ιδιωτική μας ζωή με τρόπο που δεν έχουμε ξαναζήσει.
Υπήρξαν λουκέτα, υπήρξαν μαζικοί περιορισμοί στα θεμελιώδη δικαιώματα, για παράδειγμα το γεγονός
ότι δεν επιτρεπόταν στους ανθρώπους να διαδηλώνουν, ότι ξαφνικά ρυθμίστηκε
πόσοι άνθρωποι επιτρεπόταν να παρευρεθούν σε ένα πάρτι γενεθλίων, πόσοι άνθρωποι
επιτρεπόταν να επισκεφθούν κάποιον στο νοσοκομείο, να επισκεφθούν κάποιον σε ένα γηροκομείο, πόσοι άνθρωποι
επιτρεπόταν να παρευρεθούν σε μια κηδεία.
Έχω βιώσει τόσα πολλά βάσανα. Οι παιδικές χαρές αποκλείστηκαν.
Οι μάσκες έγιναν υποχρεωτικές, πρώτα οι λεγόμενες κοινοτικές μάσκες,
μετά ξαφνικά οι ιατρικές μάσκες και κάποια στιγμή οι μάσκες FFP2.
Αν κάποιος μπορούσε να βγάλει χρήματα από το να μας αναγκάσει να φορέσουμε
μάσκες αερίου, ίσως κάποια στιγμή να έπρεπε να φορέσουμε μάσκες αερίου.
Αλλά όλα αυτά τα μέτρα ήταν εντελώς αδιανόητα για μένα ως άτομο που γεννήθηκε
το 1972, μεγάλωσε στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της
Γερμανίας και έζησε την επανένωση της πρώην
ΛΔΓ με την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία.
Για μένα προσωπικά ήταν αδιανόητο ότι οι κυβερνώντες σε ένα κράτος θα
άρχιζαν να ασκούν εξουσία πάνω μας με αυτόν τον τρόπο.
Και αυτό που δεν θέλω να συζητήσω μαζί σας σήμερα, ή αυτό που δεν έχω στο αντικείμενο της σημερινής μου παρουσίασης,
είναι το ζήτημα του κατά πόσον τα ιατρικά μέτρα ήταν σωστά ή όχι.
Αν αυτό που διέταξε το κράτος ως μέτρα ήταν σωστό από
ιατρική άποψη, από επιστημονική άποψη.
Νομίζω ότι οι περισσότεροι από εσάς έχετε μια άποψη σχετικά με αυτό.
Όμως αυτό το ερώτημα δεν είναι καθόλου το ζητούμενο- πρέπει να θέσουμε στον εαυτό
μας ένα εντελώς διαφορετικό υποθετικό ερώτημα.
Και αυτό είναι ενδεχομένως και το λάθος που κάναμε εμείς οι
δικηγόροι τα τελευταία τρία χρόνια, ότι ουσιαστικά επιτρέψαμε
στους εαυτούς μας να παρασυρθούμε σε ένα μοτίβο επιχειρηματολογίας
που δεν είναι καθόλου το ζητούμενο εδώ.
Επιτρέψαμε στον εαυτό μας να παρασυρθεί στο μοτίβο της επιχειρηματολογίας
σχετικά με το αν οι μάσκες βοηθούν, αν η κοινωνική αποστασιοποίηση
βοηθάει, αν τα λουκέτα βοηθούν, αν η γονιδιακή θεραπεία mRNA μπορεί να επηρεάσει θετικά τη μετάδοση ενός ιού.
Εάν μπορεί να αποτρέψει την εκδήλωση μιας ασθένειας ή τουλάχιστον να την μετριάσει.
Συμμετείχαμε σε όλες αυτές τις συζητήσεις.
Μπήκαμε σε μια συζήτηση σχετικά με το αν το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης ήταν πράγματι υπερφορτωμένο ή
όχι, ή αν υπήρχε απειλή υπερφόρτωσης και αν έπρεπε ή όχι
να συζητήσουμε τη διαλογή όταν υπήρχε απειλή υπερφόρτωσης.
Με άλλα λόγια, εμπλακήκαμε σε μια συζήτηση που πάντα αναρωτιόταν
αν αυτά τα μέτρα ήταν χρήσιμα ή όχι.
Και η θέση μου σήμερα και η θέση μου συνολικά είναι
ότι αυτό το ερώτημα είναι άσχετο.
Αυτό το ερώτημα δεν έχει σημασία σε μια διαφωτισμένη κοινωνία, σε έναν δυτικό πολιτισμό που φέρει
μπροστά του τις αξίες του Διαφωτισμού και λέει ότι είμαστε μια ανθρωπιστική κοινωνία.
Διότι στην κοινωνία μας, το ερώτημα είναι αν τα μέτρα που λαμβάνει το κράτος είναι επιβλαβή.
Αυτό είναι το μόνο ερώτημα που μας ενδιαφέρει.
Το ερώτημα που μας ενδιαφέρει είναι, μας βλάπτει ή δεν μας
βλάπτει αυτό που μας κάνουν αυτοί που ασκούν την εξουσία σε αυτή
τη χώρα ή στις χώρες μας;
Πρέπει να θέσουμε στους εαυτούς μας το εξής ερώτημα.
Και θα ήθελα να ζητήσω από όλους εσάς που παρακολουθείτε εδώ
τώρα να μην εμπλακείτε σε μελλοντικές συζητήσεις με το ερώτημα του τι γίνεται, αλλά να
θέτετε πάντα το ερώτημα, κάνει κακό;
Θα κάνω λοιπόν μια πολύ σύντομη παρέκβαση στο Ισραήλ, γιατί έχουμε μια κατάσταση
εκεί όπου στην πραγματικότητα διεξάγεται ένας πόλεμος, ο πόλεμος συνεχίζεται εδώ και πολύ καιρό,
αλλά τώρα υπάρχει μια άλλη οξεία φάση πολέμου.
Και κάθε ισραηλινός πολιτικός πρέπει να θέσει στον εαυτό
του το ερώτημα, και αυτό είναι επίσης το ερώτημα
που συζητείται, όχι αν τα πολεμικά μέτρα που παίρνουμε τώρα
είναι ωφέλιμα για τους στόχους μας, αν μπορεί να είναι ωφέλιμα
για την ειρήνη, αλλά αν κάθε μέτρο που παίρνουμε βλάπτει ανθρώπους, βλάπτει αδέσμευτους ανθρώπους
και αν αδέσμευτοι άνθρωποι πεθαίνουν ή υφίστανται τεράστια βλάβη
στην υγεία τους αν κάνουμε αυτά που κάνουμε.
Αυτό είναι το ερώτημα που τίθεται σε μια δυτική κοινωνία.
Πρόκειται για μια δύσκολη ερώτηση ενόψει των γνώσεων που έχουμε συχνά.
Θέλω να πω, όταν βλέπουμε τι συμβαίνει σε ορισμένες περιπτώσεις,
είναι ένα δύσκολο ερώτημα, αλλά ένα κράτος δεν έχει συναισθήματα.
Ένα κράτος έχει κανόνες, εμείς οι άνθρωποι έχουμε συναισθήματα.
Εμείς οι άνθρωποι βρισκόμαστε μερικές φορές σε δίλημμα,
αλλά ένα κράτος δεν μπαίνει σε δίλημμα.
Ένα κράτος και οι κρατικοί θεσμοί έχουν κανόνες και αυτοί οι κανόνες
είναι νηφάλιοι, αυτοί οι κανόνες γεννιούνται από τη λογική.
Και αυτή η κοινή λογική πρέπει πάντα να εφαρμόζεται.
Και αυτό είναι το ζητούμενο, πρόκειται για τους κανόνες της συνύπαρξής μας.
Και αν το δείτε αυτό από την άποψη της νομικής θεωρίας ή της θεωρίας του κράτους,
όλοι έχουμε υπογράψει ένα κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ μας.
Μπορείτε τώρα να πείτε, πολλοί άνθρωποι στα κανάλια μου λένε επίσης, ότι δεν υπέγραψα
ποτέ τίποτα, ότι δεν σύναψα ποτέ συμφωνία συνεργασίας, αλλά
αυτό δεν είναι αλήθεια.
Αν πάτε στο σούπερ μάρκετ και πάρετε κάποια τρόφιμα από το σούπερ μάρκετ και πάτε στο ταμείο και
βάλετε τα τρόφιμα ή το μπουκάλι κρασί ή οτιδήποτε άλλο
αγοράσατε στον πάγκο, τότε δημιουργείται μια σύμβαση.
Δεν κάνετε γραπτό συμβόλαιο, δεν υπογράφετε κάτι, αλλά κάνετε ένα συμβόλαιο.
Και όσον αφορά τη θεωρία του κράτους, ζούμε μαζί σε μια κοινωνία
και αποδεχόμαστε τους κανόνες αυτής της κοινωνίας.
Έτσι, πρώτα απ' όλα, αυτό σημαίνει ότι είμαστε όλοι σε μια κοινότητα και έχουμε κανόνες μαζί.
Μπορείτε να καταλάβετε από ποια πλευρά του δρόμου οδηγείτε, πράγμα που σημαίνει
ότι οι κανόνες είναι διαφορετικοί στην Αγγλία από ό,τι στη Γερμανία.
Αλλά τηρείτε αυτούς τους κανόνες, το κάνετε κάθε μέρα, τηρείτε τους κανόνες.
Πηγαίνετε στον εργοδότη σας και περιμένετε
να πληρωθείτε στο τέλος του μήνα.
Περιμένουν από τον εργοδότη να
καταβάλει εισφορές κοινωνικής ασφάλισης κ.λπ.
Με άλλα λόγια, έχουμε πολλούς, πολλούς κανόνες στην κοινωνία
μας και αυτό συνήθως αναφέρεται ως κοινωνικό συμβόλαιο.
Έχουμε συνάψει αυτή τη συμφωνία εταιρικής σχέσης σιωπηρά και λειτουργούμε
στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας εταιρικής σχέσης.
Και αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο που έχουμε σημαίνει ότι εμείς ως άνθρωποι, ως άτομα, όπως το ξέρουμε από τον Διαφωτισμό, παραιτούμαστε
από ορισμένες προσωπικές ελευθερίες, παραιτούμαστε
από ορισμένα ατομικά δικαιώματα, επειδή εμείς οι
ίδιοι λέμε ότι μέσα από αυτή την παραίτηση, μέσα από τη μεταβίβαση της εξουσίας, ιδίως
του μονοπωλίου της χρήσης βίας στο κράτος, μπορούμε να αναπτυχθούμε καλύτερα ως άτομα από
ό,τι αν όλοι είχαμε τους δικούς μας κανόνες, ζούσαμε σύμφωνα με τους δικούς μας κανόνες και δεν περιχαρακωνόμασταν
σε ορισμένους κανόνες που εμείς ως κοινότητα, κοινωνία, κράτος, όπως θέλουμε να το ονομάσουμε, δίνουμε στους
εαυτούς μας.
Και αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο, θα το ονομάσω εσωτερικό κύκλο, είναι ο εσωτερικός
κύκλος στον οποίο κινούμαστε και είναι ο εσωτερικός κύκλος στον οποίο κινούνται αυτοί που έχουν κρατική
εξουσία, που έχουν αντιπροσωπευτική εξουσία, στον οποίο κινούνται αυτοί οι άνθρωποι
που έχουν ένα περιθώριο εκτίμησης, όπως μας είπε το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο στη Γερμανία.
Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει χώρος για κρίση μόνο εντός των κανόνων που έχουμε θέσει από κοινού.
Και τώρα έρχεται το ουσιώδες σημείο.
Υπάρχουν όμως κανόνες που δεν έχουμε μεταβιβάσει ή υπάρχουν δικαιώματα που δεν έχουμε μεταβιβάσει και αυτό είναι το δικαίωμα στη ζωή.
Δεν έχω μεταβιβάσει το δικαίωμά μου στη ζωή σε μια κρατική κοινότητα, σε
μια κρατική κοινωνία ή στο κράτος με οποιαδήποτε μορφή.
Το δικαίωμά μου στη ζωή ανήκει σε μένα και το κράτος δεν έχει τη διακριτική ευχέρεια να αποφασίσει αν θα με σκοτώσει ή όχι.
Αυτό δεν είναι μέρος της συμφωνίας που κάναμε μεταξύ μας.
Και το κράτος δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίζει αν μου προκαλεί σοβαρή σωματική βλάβη.
Και αυτό είναι εκτός του κοινωνικού συμβολαίου που έχουμε συνάψει μεταξύ μας.
Το κράτος πρέπει να με προστατεύει.
Το κράτος είναι υποχρεωμένο να παρέχει νοσοκομεία, γιατρούς, νοσηλευτές, νοσοκόμες, φάρμακα και ούτω καθεξής.
Αν δούμε τώρα την πανδημία του κοροναϊού, όλα αυτά είναι έργο του κράτους.
Το κράτος έχει καθήκον να παρέχει στους πολίτες την καλύτερη δυνατή προστασία από τις ασθένειες και τη μετάδοση των ασθενειών.
Με άλλα λόγια, αν το κράτος γνωρίζει ότι κάποιος είναι φορέας μιας σοβαρής ασθένειας, τότε
το κράτος μπορεί φυσικά να διατάξει το άτομο αυτό να μπει σε καραντίνα και να πει: "Ε, πρέπει
να προστατεύσουμε εσένα και την κοινωνία επειδή ξέρουμε
ότι είσαι επικίνδυνος".
Αλλά φυσικά το κράτος δεν επιτρέπεται να σκοτώσει αυτό το άτομο.
Πρέπει να το φανταστείτε αυτό.
Φανταστείτε αν το κράτος, το γερμανικό κράτος, η γερμανική πολιτική είχε έρθει με την ιδέα και
δεν είχε αποφασίσει στις 10 Δεκεμβρίου 2021 να καταστήσει τον εμβολιασμό υποχρεωτικό σε ορισμένα ιδρύματα, αλλά η γερμανική Μπούντεσταγκ
είχε πει, εντάξει, όλοι όσοι αποδεδειγμένα έχουν μολυνθεί από τον κοροναϊό θα εμβολιαστούν.
Γιατί όταν σκοτώνονται, δεν αποτελούν πλέον απειλή.
Τι είδους κατακραυγή θα υπήρχε στη χώρα μας;
Γιατί να υπάρξει κατακραυγή; Επειδή δεν έχουμε μεταβιβάσει αυτό το δικαίωμα στον κρατικό κανόνα.
Το κράτος δεν πρέπει να σκοτώνει αθώους ανθρώπους. Το κράτος δεν πρέπει να θυματοποιεί ανθρώπους για τις πολιτικές του.
Πρόκειται για έναν ουσιαστικό κανονισμό που έχουμε. Και δεν υπάρχει διαχωρισμός σε πολύτιμη και μη πολύτιμη ζωή.
Δεν υπάρχει ποσοτική, δηλαδή αριθμητική, υποδιαίρεση.
Δεν μπορούμε να πούμε ότι θα σκοτώσουμε πέντε για να επιβιώσουν 500.
Δεν πρέπει να σκοτώσουμε ούτε ένα, ώστε να επιβιώσουν 500.
Αυτός είναι ένας βασικός κανόνας του κράτους δικαίου μας.
Και ο κανόνας αυτός έχει ξεπεραστεί όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά και σε άλλες χώρες.
Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, θα αναφερθώ σε αυτό αργότερα, θα ασκήσουμε ποινικές διώξεις.
Και θα ήθελα τώρα να ζητήσω να ενεργοποιηθεί η παρουσίαση,
διότι βασικά θέλω να δείξω ότι έχουμε ήδη τακτοποιήσει τα πάντα.
Ας ξεκινήσουμε από τον Βασικό Νόμο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, άρθρο 1, παράγραφος 1, που ορίζει
ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι απαραβίαστη. Και αυτή είναι η αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου.
Κάθε άτομο δεν πρέπει να γίνεται αντικείμενο κρατικής δράσης.
Αυτό λέει επανειλημμένα το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο όταν ασχολείται με το άρθρο 1.
Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι απαραβίαστη. Και δεν έχουμε παραιτηθεί ούτε από αυτή την αξιοπρέπεια.
Με άλλα λόγια, το μέρος αυτού του κοινωνικού συμβολαίου που ούτε το κοινοβούλιο, ούτε καν το ελβετικό κοινοβούλιο,
το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο ή τα δικαστήρια ή η εκτελεστική εξουσία, δηλαδή η αστυνομία ή
οποιοσδήποτε άλλος, δεν επιτρέπεται να αποφασίζει σχετικά με αυτή την αξιοπρέπεια, τη δική μου
αξιοπρέπεια, η οποία εκφράζεται ιδίως στο δικαίωμά μου στη ζωή.
Αυτό είναι έξω από αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο, είναι έξω από την αρμοδιότητα λήψης αποφάσεων εκείνων που έχουν λάβει αντιπροσωπευτική εξουσία από εμάς.
Και είναι ακόμη πιο σαφές στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στο άρθρο 2.
Το άρθρο 2 λέει, και αν το αφήσετε να εννοηθεί, ότι το δικαίωμα κάθε ανθρώπου
στη ζωή προστατεύεται από το νόμο. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να σκοτωθεί από το κράτος.
Αυτό λέει η πρόταση 2: κανείς δεν μπορεί να σκοτωθεί εκ προθέσεως.
Στη συνέχεια έρχεται αυτό το υστερόγραφο: εκτός από την εκτέλεση θανατικής ποινής στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν υπάρχει πλέον θανατική ποινή.
Αλλά αυτό είναι τότε μια νομικο-φιλοσοφική συζήτηση για το αν επιτρέπεται ή όχι να σκοτώσει κανείς έναν ένοχο άνθρωπο.
Αυτό δεν αποτελεί μέρος της παρουσίασής μου.
Αλλά ένας αθώος άνθρωπος, όπως μπορείτε να δείτε από αυτό, δεν μπορεί να σκοτωθεί σκόπιμα παρά μόνο εκτελώντας
θανατική ποινή που έχει επιβληθεί από δικαστήριο για έγκλημα για το οποίο η θανατική ποινή προβλέπεται από το νόμο.
Κανένα ανθρώπινο ον δεν μπορεί να σκοτωθεί σκόπιμα.
Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εφαρμόζεται επίσης στην Ελβετία. Το κράτος δεν επιτρέπεται να σκοτώνει ανθρώπους.
Προχωράμε παραπέρα. Έχουμε ακόμη τον Ευρωπαϊκό Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων.
Ο Ευρωπαϊκός Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων αναφέρει επίσης στο άρθρο 1 ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι απαραβίαστη.
Ακριβώς αυτό λέει ο γερμανικός βασικός νόμος στο άρθρο 1.
Στο άρθρο 2, ο καθένας έχει δικαίωμα στη ζωή.
Και εδώ η θανατική ποινή αποκλείεται πλέον, κανείς δεν μπορεί να καταδικαστεί σε θανατική ποινή ή να εκτελεστεί.
Όλοι όμως έχουν δικαίωμα στη ζωή, κάθε άνθρωπος.
Και το άρθρο 3, ο καθένας έχει δικαίωμα στη σωματική και ψυχική ακεραιότητα.
Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να πάθει κακό από το κράτος, πρόκειται πάντα για το κράτος, πρόκειται για το γεγονός ότι το κράτος πρέπει φυσικά να μας προστατεύει
από τη μια πλευρά, αλλά κυρίως ότι δεν πρέπει να βλάπτει ενεργά τα σώματά μας.
Και αν διαβάσετε το άρθρο 3, παράγραφος 2 και θυμηθείτε την πανδημία του κοροναϊού που όλοι βιώσαμε.
Στο πλαίσιο της ιατρικής και της βιολογίας, πρέπει να ληφθούν υπόψη ιδίως τα ακόλουθα.
Η ελεύθερη συγκατάθεση του υποκειμένου των δεδομένων μετά από προηγούμενη ενημέρωση σύμφωνα με τις λεπτομέρειες που ορίζει ο νόμος.
Πρόκειται για την ελεύθερη συναίνεση.
Σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, μια ιατρική επέμβαση στο
σώμα ενός ατόμου μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο εάν είναι εκούσια.
Και δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για το γεγονός ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός για κάποιον που εργάζεται στον ιατρικό τομέα ή που είναι
στρατιώτης, τουλάχιστον στη Γερμανία ή στην Ιταλία, που είναι πάνω από 50 ετών, ή στην
Αυστρία ήταν μάλιστα υποχρεωτικός για όλους τους Αυστριακούς, που δεν εφαρμόστηκε εκεί, αλλά για όλους τους Αυστριακούς,
ότι αυτός ο άνθρωπος είναι ουσιαστικά υποχρεωμένος με πρόστιμα, με επαγγελματική απαγόρευση, με οικονομική καταστροφή της ύπαρξης,
αν δεν συμφωνήσει σε αυτόν τον υποχρεωτικό εμβολιασμό και τότε δεν είναι πλέον συναίνεση, αλλά τότε είναι υποχρέωση.
Αυτό το αποκαλούμε εξαναγκασμό ως δικηγόροι.
Με άλλα λόγια, το κράτος δεν επιτρέπεται να το κάνει αυτό.
Είναι απολύτως σαφές και αν διαβάσετε ξανά το άρθρο 4, σκεφτείτε τις μάσκες.
Κανείς δεν πρέπει να υποβάλλεται σε βασανιστήρια ή σε απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία.
Όταν τώρα σκεφτόμαστε αυτόν τον δικαστή στο Φράιμπουργκ, ο οποίος είπε χθες στο ακροατήριο
ότι πρέπει να φορέσετε μια μάσκα FFP2, παρεμπιπτόντως μια άλλη μάσκα FFP2 που έχει ήδη λήξει, και
κοιτάμε τους εαυτούς μας εδώ, κανείς δεν μπορεί να υποβληθεί σε ταπεινωτική μεταχείριση,
αναρωτιόμαστε τι σκέφτεται αυτός ο δικαστής, τι συμβαίνει εδώ;
Και υπάρχουν και άλλα δικαιώματα.
Έχω μόνο μια επιλογή εδώ, το άρθρο 3 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Όλοι έχουν δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την ασφάλεια του ατόμου, όλοι έχουν δικαίωμα στη ζωή.
Μπορούμε λοιπόν να εξετάσουμε όλες τις δυτικές θεμελιώδεις διατάξεις, τα συντάγματα,
τους βασικούς νόμους, τα θεμελιώδη δικαιώματα, ό,τι υπάρχει.
Και μας λένε ξανά και ξανά, από τις διδασκαλίες του Διαφωτισμού, όπως είπα προηγουμένως, και
από την ιστορική εμπειρία που έχουμε, ότι κάθε ανθρώπινο ον έχει δικαίωμα στη ζωή.
Και τώρα συνεχίζει, σωστά, εκεί είναι πάλι, το άρθρο 2 της Σύμβασης Βιοηθικής.
Μπορώ να πω αμέσως ότι η Γερμανία δεν έχει υπογράψει ούτε επικυρώσει αυτή τη σύμβαση βιοηθικής.
Όταν διαβάζετε αυτή την πρόταση, μπορείτε να καταλάβετε γιατί.
Δηλώνει ότι τα συμφέροντα και η ευημερία των ανθρώπων υπερισχύουν
των απλών συμφερόντων της κοινωνίας ή της επιστήμης.
Εάν έχετε τέτοιους βασικούς κανόνες, αυτοί είναι οι βασικοί κανόνες βιοηθικής, αυτή η σύμβαση βιοηθικής εγκρίθηκε το 1997.
Με άλλα λόγια, από το 1997, οι άνθρωποι σκέφτονται τους κινδύνους για τους ανθρώπους εάν η ιατρική ή
η βιολογία, ενδεχομένως ακόμη και συνδυασμένες στη γονιδιακή θεραπεία, μπορούν να έχουν επίδραση στο ανθρώπινο σώμα.
Τι επιτρέπεται να κάνουμε και τι δεν επιτρέπεται να κάνουμε;
Και η προστασία της ανθρώπινης ζωής, η προστασία του ατόμου,
η προστασία του καθενός από εσάς ήταν πάντα στο προσκήνιο.
Και εδώ είναι πολύ, πολύ ξεκάθαρα διατυπωμένο, έχετε προτεραιότητα έναντι του απλού συμφέροντος της κοινωνίας.
Και τι σας έχουν πει τα τελευταία τρία χρόνια;
Να είστε αλληλέγγυοι, να είστε αλληλέγγυοι με την κοινωνία, να είστε αλληλέγγυοι με τους ευάλωτους,
να είστε αλληλέγγυοι με εκείνους που διαφορετικά θα πεθάνουν από τον κοροναϊό ή το Covid-19
αν δεν ακολουθήσετε τους κανόνες που σας δίνουμε.
Και αυτό ακριβώς δεν επιτρέπεται να κάνετε σε μια ελεύθερη κοινωνία.
Διότι δεν πρόκειται πλέον για την ευημερία του ανθρώπου, αλλά
για την προτεραιότητα των συμφερόντων της κοινωνίας, τα οποία καθορίζονται από εκπροσώπους που δεν έχουν εκλεγεί γι' αυτό το σκοπό.
Και τώρα, φυσικά, μπορείτε να πείτε, και αυτό είναι το επιχείρημα που πάντα ακούγαμε, αυτό είναι
το επιχείρημα που πάντα ακούγαμε, αλλά είχαμε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Ήταν μια κρίση, ήταν ένας ιός, κάτι που δεν γνωρίζαμε, ένα νέο είδος ιού.
Εντάξει, δεν ήταν και τόσο καινούργιος, το ξέρουμε πλέον, αλλά
ήταν ένας νέος τύπος ιού που έφερε το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης στα όριά του.
Και αυτό είναι μια κοινωνική κατάσταση έκτακτης ανάγκης, και σε μια κοινωνική κατάσταση
έκτακτης ανάγκης το κράτος πρέπει να έχει επιλογές να ενεργεί διαφορετικά
από ό,τι, ας πούμε, σε περιόδους ειρήνης ή σε περιόδους που δεν υπάρχει κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Και από αυτό ακριβώς ήθελαν να μας προστατέψουν οι συντάκτες της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Ήξεραν ότι μια τέτοια δήλωση θα γινόταν κάποια στιγμή, διότι, όπως είχε ήδη πει ο Karl Schmitt, όποιος
αποφασίζει για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης αποφασίζει για το κράτος, αποφασίζει για την κοινωνία, έχει την εξουσία στα χέρια του.
Ο Καρλ Σμιτ, ένας δικηγόρος, ήταν αυτός που αποφάσισε
την κατάσταση έκτακτης ανάγκης τη δεκαετία του 1930, και είχε δίκιο.
Ο κίνδυνος είναι πάντα ότι υπάρχουν άνθρωποι που κηρύσσουν κατάσταση έκτακτης ανάγκης, οι οποίοι
ενδεχομένως και να δημιουργούν κατάσταση έκτακτης ανάγκης, δεν το ξέρουμε αυτό, αλλά υπάρχουν
πολλές ενδείξεις σε πολλές περιπτώσεις ότι σίγουρα υπήρχαν συμφέροντα για τη δημιουργία μιας κατάστασης
έκτακτης ανάγκης, μιας κρίσης, την οποία στη συνέχεια λύνεις με τα μέσα που στη συνέχεια κάνεις
δικά σου, αναφερόμενος σε αυτή την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η οποία είχε δημιουργηθεί εκ των προτέρων, ας πούμε, και λέγοντας,
λοιπόν, τώρα έχουμε αυτή την κατάσταση έκτακτης ανάγκης και έτσι πρέπει να γίνει.
Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης ή η απόφαση για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν πρέπει ποτέ να λαμβάνεται από το πρόσωπο που την κηρύσσει.
Αυτός είναι ένας σημαντικός κανόνας που πρέπει να γράψουμε σε όλα τα συντάγματα, σε όλα τα πολιτειακά συντάγματα, διότι αν το πρόσωπο
που κηρύσσει κατάσταση έκτακτης ανάγκης μπορεί στη συνέχεια να διεκδικήσει και τα οφέλη αυτής της κατάστασης έκτακτης ανάγκης για τον
εαυτό του, τότε μπορεί να υπονομευθεί κάθε δημοκρατική, ειρηνική και φιλελεύθερη μορφή κοινωνίας.
Το άρθρο 15 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ορίζει
ότι η ζωή του έθνους απειλείται από πόλεμο ή άλλη δημόσια κατάσταση έκτακτης ανάγκης,
ας πάρουμε την πανδημία του κοροναϊού ως δημόσια κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Έτσι, κάθε Υψηλό Συμβαλλόμενο Μέρος, δηλαδή το κράτος, μπορεί να λάβει μέτρα παρέκκλισης
από τις υποχρεώσεις που προβλέπονται στην παρούσα Σύμβαση.
Το είχαμε εξετάσει νωρίτερα, το άρθρο 2, κανείς δεν μπορεί να σκοτωθεί εκ προθέσεως.
Και αν δούμε τώρα την παράγραφο 2 εδώ, λέει ότι βάσει της παραγράφου 1, δηλαδή μιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης, το
άρθρο 2 μπορεί να παρεκκλίνει μόνο ως αποτέλεσμα νόμιμων πολεμικών πράξεων.
Αυτό σημαίνει ότι, ακόμη και αν υπήρχε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω της πανδημίας του κοροναϊού,
οι κανόνες, τουλάχιστον ο κανόνας ότι το κράτος δεν πρέπει να σκοτώνει ανθρώπους, δεν θα έπρεπε ποτέ να είχαν καταργηθεί.
Ακόμα και αν υπήρχε έκτακτη ανάγκη, δηλαδή το ερώτημα αν ήταν έκτακτη ανάγκη, αν το
σύστημα υγειονομικής περίθαλψης σχεδόν κατέρρευσε ή όχι, είναι εντελώς άσχετο.
Διότι, ακόμη και αν συνέβαινε αυτό, δεν θα έπρεπε να υπάρχει παρέκκλιση από τον κανόνα
ότι το κράτος δεν επιτρέπεται να σκοτώνει ανθρώπους.
Και πολύ, πολύ σημαντικό, αν θέλετε να παρεκκλίνετε από αυτό, υπάρχει μια προειδοποιητική λειτουργία, δηλαδή
αυτή η παράγραφος 3, τότε το αντίστοιχο κράτος, δηλαδή ο Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου της Ευρώπης, πρέπει να παρέχει
ολοκληρωμένες πληροφορίες σχετικά με τα μέτρα και πρέπει, κατά κάποιο τρόπο, να ανακοινώσει ότι υπάρχει κατάσταση
έκτακτης ανάγκης και ότι λαμβάνονται τώρα ειδικά μέτρα λόγω αυτής της κατάστασης έκτακτης ανάγκης.
Καμία χώρα δεν το έχει κάνει αυτό, παρεμπιπτόντως, γι' αυτό και η απαγόρευση των συνδικαλιστικών διαδηλώσεων
στην Ελβετία έχει αρθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, επειδή καμία χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν το έχει κάνει αυτό,
καμία χώρα δεν έχει αναφέρει κατάσταση έκτακτης ανάγκης στον Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Με άλλα λόγια, κανείς δεν υπέθεσε ότι είχαμε δημόσια κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Και αν δεν ενδείκνυται κατάσταση έκτακτης ανάγκης, τότε δεν πρέπει
να παρεκκλίνουμε από τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων,
οι οποίοι είναι συγκρίσιμοι με όλα τα θεμελιώδη δικαιώματα σε όλες τις χώρες.
Και ακόμη και αν είχε αναφερθεί και είχε κηρυχθεί κατάσταση έκτακτης ανάγκης, δεν πρέπει ποτέ να παρεκκλίνει κανείς από ορισμένους κανόνες, δηλαδή από πολύ συγκεκριμένους
βασικούς κανόνες, συμπεριλαμβανομένης της απαγόρευσης της δολοφονίας ενός ανθρώπου, ενός αθώου ανθρώπου.
Με άλλα λόγια, αυτή η κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν υπήρχε, δεν αναφέρθηκε
και ακόμη και αν υπήρχε, ορισμένα μέτρα δεν θα έπρεπε να είχαν ληφθεί.
Χρειάζομαι την επόμενη διαφάνεια τώρα. Και πώς το αντιμετώπισαν τα δικαστήρια αυτό στο παρελθόν;
Σας έφερα δύο αποφάσεις.
Σας έφερα μια απόφαση του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου σε σχέση με τον νόμο για την ασφάλεια της αεροπορίας.
Στη Γερμανία, οι εικόνες από την Αμερική οδήγησαν στη δημιουργία ενός νόμου για την αεροπορική
ασφάλεια, ο οποίος λέει τι θα συμβεί αν ένα επιβατικό αεροπλάνο καταληφθεί στη
Γερμανία, υπάρχουν άνθρωποι στο αεροπλάνο και αυτό το επιβατικό αεροπλάνο πέσει σε κάποιον πύργο, πέσει σε ένα
γήπεδο ποδοσφαίρου, ένα γεμάτο γήπεδο ποδοσφαίρου ή κάπου αλλού όπου υπάρχουν πολλοί άνθρωποι.
Και τότε δημιουργήθηκε ένας νόμος που έλεγε ότι υπό ορισμένες συνθήκες ένα τέτοιο επιβατικό αεροπλάνο
με αθώους επιβάτες θα μπορούσε να καταρριφθεί.
Στη συνέχεια, το θέμα έφθασε στο Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο και το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό
Δικαστήριο είπε τότε, το 2007, αυτά τα πολύ σαφή λόγια.
Είπε ότι χρησιμοποιώντας τη θανάτωσή τους ως μέσο για να σώσουν άλλους, οι άνθρωποι αναβαθμίζονται και ταυτόχρονα
στερούνται των δικαιωμάτων τους.
Διαθέτοντας μονομερώς τη ζωή τους κατ' εντολή του κράτους, οι επιβαίνοντες στο αεροσκάφος, οι οποίοι έχουν οι ίδιοι ανάγκη προστασίας
ως θύματα, στερούνται την αξία που ανήκει στα ανθρώπινα όντα για χάρη τους.
Και είπε ακόμη πιο ξεκάθαρα, στο πλαίσιο της εφαρμογής του άρθρου 1 παράγραφος 1
Σύμφωνα με την εγγύηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας του βασικού νόμου, είναι απολύτως αδιανόητο να σκοτώνονται σκόπιμα αθώοι
άνθρωποι που βρίσκονται σε μια τόσο αβοήθητη κατάσταση βάσει νόμιμης άδειας.
Αν το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο πει ότι το άρθρο 1 παράγραφος 1 της εγγύησης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας καθιστά απολύτως
αδύνατη την αντικειμενοποίηση των ανθρώπων και τη θυσία ανθρώπων για να σωθούν άλλες ανθρώπινες ζωές, τότε μπορώ
να καταστήσω υποχρεωτικό τον εμβολιασμό, τότε μπορώ να καταστήσω υποχρεωτικό να επιτρέψω τη γονιδιακή θεραπεία mRNA στο σώμα,
προκειμένου να μην χάσω τη δουλειά μου, την οικονομική μου ύπαρξη, τα πρόστιμα και ούτω καθεξής.
Με άλλα λόγια, σε καμία περίπτωση δεν θα δεχόμουν την υποχρέωση να εμβολιαστώ, διότι τότε θα δεχόμουν ότι άνθρωποι πεθαίνουν.
Και το κράτος δεν επιτρέπεται να το κάνει αυτό.
Και υπάρχει μια άλλη απόφαση που είναι ακόμη πιο σαφής.
Πρόκειται για απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Ο γιος ενός νεαρού τραπεζίτη απήχθη στη Γερμανία το 2005.
Ο γιος του νεαρού τραπεζίτη είχε μόλις μεταφερθεί κάπου από τον απαγωγέα.
Ο απαγωγέας πιάστηκε και ο αστυνομικός που είχε αυτόν τον απαγωγέα, Magnus Gevgen είναι το όνομά του εδώ, πρόκειται για την κρίση Gevgen, στην
εξουσία του, ήθελε να σώσει τη ζωή του γιου αυτού του νεαρού τραπεζίτη και στη συνέχεια απείλησε τον Magnus Gevgen με βασανιστήρια.
Είπε ότι ένας αξιωματούχος έρχεται εδώ τώρα, είναι ήδη καθ' οδόν, θα έρθει εδώ με ελικόπτερο και αυτός
ο αξιωματούχος θα σας προκαλέσει αφόρητο πόνο και είναι καλύτερα να μας πείτε πού είναι αυτό το αγόρι.
Η τοποθεσία αποκαλύφθηκε, αλλά ήταν μόνο η τοποθεσία του πτώματος, το αγόρι ήταν ήδη νεκρό.
Και αυτός ο απαγωγέας στη συνέχεια κινήθηκε νομικά εναντίον αυτής της απειλής βασανιστηρίων.
Αυτό έφτασε μέχρι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και θα ήθελα απλώς να αναφερθώ σε αυτή την κατευθυντήρια αρχή, την κατευθυντήρια αρχή 1.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει δηλώσει ότι η παραβίαση του άρθρου 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων,
δηλαδή η απαγόρευση των βασανιστηρίων ή η απαγόρευση απάνθρωπης μεταχείρισης, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί
ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά του ενδιαφερόμενου, ακόμη και για τη διάσωση ζωών και
ακόμη και σε περίπτωση κατάστασης έκτακτης ανάγκης για ολόκληρο το κράτος.
Γιατί το είπε αυτό το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων;
Επειδή το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει πει ότι δεν πρέπει να ανοίξουμε αυτή την πόρτα.
Αν αρχίσουμε να βασανίζουμε και πούμε ότι το κάνουμε για να σώσουμε
ζωές ή ότι το κάνουμε για να προστατεύσουμε το κράτος από μια επίθεση.
Όταν αρχίσουμε να βασανίζουμε, τότε η πόρτα ανοίγει, τότε το φράγμα σπάει και αυτό το φράγμα
γίνεται όλο και μικρότερο και το σπάσιμο του φράγματος γίνεται όλο και μεγαλύτερο.
Με άλλα λόγια, βρίσκουμε όλο και περισσότερους τρόπους να βασανίζουμε ανθρώπους και κάποια στιγμή μπορεί να πούμε ότι υπάρχουν
25 ηλικιωμένοι στη Γερμανία που αισθάνονται ότι ανήκουν στη σκηνή των Reichsbürger, που θέλουν να οργανώσουν ένα
πραξικόπημα, που θα βυθίσουν ουσιαστικά τη χώρα στο χάος και για να μάθουμε ποιος άλλος κρύβεται
πίσω από αυτούς τους 25 ανθρώπους, θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε βασανιστήρια.
Και τότε, ξαφνικά, θα μπορούσατε να αρχίσετε να επινοείτε ιστορίες για να δικαιολογήσετε
τα βασανιστήρια, την απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση.
Και αν αυτό ισχύει για τα βασανιστήρια, τότε φυσικά ισχύει ακόμη περισσότερο για τη δολοφονία.
Αυτό σημαίνει ότι αν το κράτος δεν επιτρέπεται να βασανίζει για να αποτρέψει τον κίνδυνο, τότε φυσικά δεν επιτρέπεται να σκοτώνει αθώους ανθρώπους.
Εδώ δεν του επιτρέπεται καν να βασανίζει έναν ένοχο, αλλά φυσικά δεν του επιτρέπεται να σκοτώνει αθώους ανθρώπους.
Θα ήθελα να έχω την επόμενη απόφαση και τώρα γίνεται συναρπαστικό, γιατί σας τα λέω όλα αυτά;
Για να συνοψίσω λοιπόν όσα έχω πει μέχρι τώρα, το κράτος δεν πρέπει να σκοτώνει αθώους ανθρώπους.
Δεν επιτρέπεται να το κάνει αυτό, ούτε καν για να σώσει ζωές, ούτε καν για να σώσει πολλές ζωές, γιατί κάθε ζωή αξίζει το ίδιο.
Η ζωή μου αξίζει τόσο πολύ που το κράτος δεν πρέπει να με θυσιάσει, δεν πρέπει να θυσιάσει
εμένα και τη ζωή μου, προκειμένου να πετύχει ό,τι καλό φαντάζεται.
Και τώρα ας ρίξουμε μια ματιά στην απόφαση του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου, του Ομοσπονδιακού
Συνταγματικού Δικαστηρίου, σχετικά με τον υποχρεωτικό εμβολιασμό στη Γερμανία.
Πρόκειται για την παράγραφο 224 και στις 27 Απριλίου 2022 το Ομοσπονδιακό
Συνταγματικό Δικαστήριο αναφέρεται σε έκθεση του Ινστιτούτου Paul Ehrlich.
Το Ινστιτούτο Paul-Ehrlich είναι υπεύθυνο για την ασφάλεια των φαρμάκων.
Όποιος ακούει τον Sucharit Bhakdi ή την Beate Bahner ή άλλους θα αναγνωρίσει το όνομα Paul Ehrlich Institute.
Και σε μια έκθεση με ημερομηνία 26 Οκτωβρίου 2021, αυτό το Ινστιτούτο Paul Ehrlich αναφέρει, και το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο
αναφέρεται σε αυτό, ότι υπήρξαν συνολικά 1.802 ύποπτες περιπτώσεις θανάτου σε σχέση με έναν εμβολιασμό.
Αυτό σημαίνει 0,02 αναφορές ύποπτων θανάτων ανά 1.000 εμβολιασμούς ή ένα άτομο ανά 50.000 εμβολιασμούς.
Αυτό σημαίνει ότι το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο ενημερώθηκε στις
27 Απριλίου 2022 ότι υπήρχαν αναφορές ότι άνθρωποι πέθαιναν εξαιτίας των εμβολιασμών.
Μιλάμε για έναν εμβολιασμό που έχει εισαχθεί ως υποχρεωτικός εμβολιασμός για ορισμένες επαγγελματικές
ομάδες, δηλαδή για τους εργαζόμενους στην ιατρική υπηρεσία και για τους στρατιώτες.
Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι ήταν υποχρεωμένοι να εισάγουν αυτή την ουσία στο σώμα τους, όπου, σύμφωνα με ύποπτες
αναφορές του Ινστιτούτου Paul Ehrlich, 2 ανά 1.000 εμβολιασμούς προκαλούν ύποπτες αναφορές θανάτων.
Με άλλα λόγια, το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο γνώριζε ότι αυτός ο εμβολιασμός θα μπορούσε να αποβεί μοιραίος.
Ας δούμε τώρα την επόμενη παράγραφο της απόφασης αυτής.
Το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο προσπαθεί να βάλει το όλο θέμα σε μια προοπτική.
Λέτε μάλιστα στην αρχή, αλλά θα πρέπει να τεθεί σε προοπτική ότι πρόκειται μόνο για ύποπτες αναφορές.
Σύμφωνα με μια έκθεση ασφαλείας με ημερομηνία 23 Δεκεμβρίου 2021, η οποία αποτελεί την ακόλουθη έκθεση, μόνο
σε 78 περιπτώσεις αυτών των αναφορών θανάτου θεωρείται πιθανή ή πιθανή η σύνδεση με τον εμβολιασμό.
Με άλλα λόγια, το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο υποθέτει ότι το ίδιο το αρμόδιο ινστιτούτο στη Γερμανία για την ασφάλεια
των φαρμάκων λέει ότι 78 από τους αναφερόμενους θανάτους συνδέονται πιθανώς ή ενδεχομένως αιτιωδώς με τον εμβολιασμό.
Και αυτό σημαίνει ότι το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας είπε
ότι 78 άνθρωποι στη Γερμανία επιτρέπεται να πεθάνουν για να σώσουν άλλους.
Αυτοί οι 78 άνθρωποι είναι άνθρωποι που μπορεί να είναι οι γονείς μας, μπορεί να είναι τα παιδιά
μας, μπορεί να είναι τα αδέλφια μας, μπορεί να είναι οι φίλοι μας ή εμείς οι ίδιοι.
Ποιο κράτος έχει το δικαίωμα να λέει ότι 78 άνθρωποι δεν είναι τελικά και τόσο πολλοί;
Μπορείτε να το κάνετε αυτό για 78 άτομα και είναι μόνο αυτοί που έχουν ταυτοποιηθεί από τα ύποπτα κρούσματα.
Αν έλεγε ότι κάποιος πιθανώς πέθανε από τον εμβολιασμό, το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο θα έπρεπε να πει: "Λυπούμαστε,
αυτή η απόφαση για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό στα ιδρύματα είναι εκτός του κοινωνικού συμβολαίου που έχουμε συνάψει μαζί σας.
Ως δικαστήριο, δεν μας επιτρέπεται να αποφασίσουμε για αυτό, διότι δεν μας επιτρέπεται να αποφασίσουμε για τον θάνατό σας.
Δεν πρέπει να κρίνουμε ότι, ναι, ένα ορισμένο ποσοστό
ανθρώπων μπορεί να δολοφονείται σκόπιμα από το κράτος.
Επειδή γνωρίζουμε, το αργότερο εδώ, με αυτή την απόφαση του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου,
ακόμη και επίσημα, γνωρίζουμε ότι άνθρωποι πεθαίνουν από τον εμβολιασμό.
Και ούτε ένας άνθρωπος δεν πρέπει να πεθάνει ως αποτέλεσμα των κυβερνητικών μέτρων.
Σκεφτείτε τώρα την ερώτηση που έκανα στην αρχή,
την οποία ήθελα να κάνετε στους ανθρώπους έξω.
Όχι ποιον ωφελεί, αλλά ποιον βλάπτει;
Και ποιος έχει το δικαίωμα να αποφασίσει ότι έστω και ένας άνθρωπος θα πεθάνει επειδή
τον διατάζω να υπομείνει ένα συγκεκριμένο μέτρο που εγώ, ως κράτος, θεωρώ σωστό;
Αυτό είναι εκτός του κοινωνικού συμβολαίου που έχουμε συνάψει.
Και θα σας το αποδείξω αυτό τώρα, παρεμπιπτόντως, γιατί υπάρχουν συνέπειες.
Αυτό έχει συνέπειες όταν οι κρατικές αρχές, οι αντιπρόσωποι που
έχουμε εκλέξει ή που έχουν εκλεγεί έμμεσα από εμάς, οι δικαστές στο Ομοσπονδιακό
Συνταγματικό Δικαστήριο εκλέγονται από την Μπούντεσταγκ και το Bundesrat, πράγμα που
σημαίνει ότι όλοι οι αντιπρόσωποι έχουμε έρθει στη θέση τους άμεσα ή έμμεσα
μέσω μιας πράξης εκλογής από εμάς τους πολίτες του κράτους.
Ωστόσο, αυτοί οι εκπρόσωποι της κρατικής εξουσίας μπορούν να κινούνται μόνο εντός αυτού του εσωτερικού κύκλου του κοινωνικού μας συμβολαίου.
Αυτό είναι το περιθώριο κρίσης.
Κάθε κρατικός θεσμός και κάθε κρατικός υπάλληλος μπορεί να συμπεριφέρεται στο πλαίσιο
αυτού του κοινωνικού συμβολαίου, το οποίο υλοποιείται μέσω των θεμελιωδών δικαιωμάτων, των νόμων κ.ο.κ.
Αλλά δεν πρέπει να το κάνει έξω.
Και αν το κάνει αυτό, και τώρα ζητώ την επόμενη διαφάνεια, αν το κάνει αυτό, τότε υπάρχει και νόμος γι' αυτό.
Και αυτός ο νόμος είναι ο Διεθνής Ποινικός Κώδικας.
Και στην § 7 λέει Έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας, το οποίο προέρχεται από το αγγλικό Crime Against Humanity, το
μεταφράζω πάντα ως Έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας, και μερικές φορές δέχομαι
κριτική γι' αυτό, επειδή οι άνθρωποι λένε ότι λέει Ανθρωπότητα.
Όχι, κάθε έγκλημα αυτού του είδους δεν είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, δεν
είναι λίγο απάνθρωπο, είναι έγκλημα κατά της ίδιας της ανθρωπότητας.
Και γι' αυτό το μεταφράζω με την έννοια της Hannah Arendt ως εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Και λέει εδώ τώρα, και αυτό είναι ότι αν κάποιος ως κρατικός θεσμός ή ως κρατικός λειτουργός σκοτώσει
έστω και ένα άτομο κατά τη διάρκεια μιας εκτεταμένης ή συστηματικής επίθεσης εναντίον άμαχου πληθυσμού,
τότε θα τιμωρείται, λέει εδώ παρακάτω, με ισόβια κάθειρξη.
Με άλλα λόγια, μια εκτεταμένη ή συστηματική επίθεση, είναι πάντα συστηματική όταν υπάρχει νόμος.
Αν υπάρχει ένας νόμος που λέει ότι αν εργάζεστε στον ιατρικό τομέα, πρέπει να εμβολιαστείτε με ένα
εμβόλιο mRNA, το οποίο γνωρίζουμε ότι μπορεί να οδηγήσει σε θανάτους, μυοκαρδίτιδα και άλλα πράγματα.
Αν το κράτος το κάνει αυτό, τότε είναι συστηματικό.
Και είναι μια συστηματική επίθεση εναντίον ενός άμαχου πληθυσμού, που πάντα ερμηνεύεται,
εναντίον ολόκληρου του άμαχου πληθυσμού ή ενός μέρους του άμαχου πληθυσμού.
Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι στην ιατρική
υπηρεσία ή το ιατρικό επάγγελμα αποτελούν μέρος του άμαχου πληθυσμού.
Παρεμπιπτόντως, οι στρατιώτες είναι επίσης μέρος του άμαχου πληθυσμού σε καιρό ειρήνης.
Και όποιος στη συνέχεια σκοτώνει ένα άτομο στο πλαίσιο μιας τέτοιας εκτεταμένης, εκτεταμένης δράσης σε μεγάλο αριθμό περιπτώσεων, που είναι
αυτό που έχουμε εδώ, ή μιας συστηματικής επίθεσης, συστηματικά είναι μια διαταγή, ένας νόμος, ένας κανονισμός ή κάτι παρόμοιο, θα τιμωρηθεί.
Όποιος, κατά τη διάρκεια αυτής της εκτεταμένης ή συστηματικής επίθεσης, προκαλεί σοβαρή σωματική ή ψυχολογική βλάβη σε άλλο πρόσωπο, ιδίως
του είδους που περιγράφεται στο άρθρο 226 του Ποινικού Κώδικα, εδώ άρθρο 226 του Ποινικού Κώδικα, εάν η σωματική βλάβη έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια
της όρασης από το ένα ή και από τα δύο μάτια, την απώλεια της ακοής, την απώλεια της ικανότητας ομιλίας,
την απώλεια της ικανότητας αναπαραγωγής, την απώλεια σημαντικού μέλους του σώματος ή την απώλεια της
ικανότητας μόνιμης χρήσης του, ακοής, της ικανότητας ομιλίας, της ικανότητας αναπαραγωγής, της απώλειας ή μόνιμης απώλειας της χρήσης σημαντικού μέλους του σώματος ή σημαντικής
μόνιμης βλάβης, μυοκαρδίτιδας ή απώλειας της όρασης, παράλυσης ή ψυχικής ασθένειας ή αναπηρίας, τότε αυτές είναι οι ποινές που ορίζονται εδώ.
Αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι διατάχθηκαν να ανεχθούν
την έγχυση ενός εμβολίου, μιας ουσίας με γονίδια mRNA, στο σώμα
τους, γνωρίζοντας - και αυτό ήταν επίσης γνωστό - ότι θα
μπορούσε να προκαλέσει σοβαρή σωματική ή ψυχική βλάβη σε άλλο
άτομο, και δεν μιλάμε για ύποπτες περιπτώσεις 1 στις 50.000,
αλλά για ύποπτες περιπτώσεις 1 στις 5.000 ή λιγότερο.
Με άλλα λόγια, είναι εκτός του κοινωνικού συμβολαίου που έχουμε, και αν
τα κρατικά όργανα κινούνται εκτός του κοινωνικού συμβολαίου, τότε είναι ένοχα για
εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, επειδή κάνουν κάτι που δεν επιτρέπεται
να κάνουν, επειδή κάνουν κάτι που ποτέ δεν τους αναθέσαμε στο πλαίσιο
του συμβολαίου που έχουμε συνάψει μαζί τους.
Ασκούν μια εξουσία που τους έχουμε δώσει, με άλλα λόγια, ουσιαστικά παραιτούμαστε από
τα όπλα, την αυτοάμυνα, την αυτοδικία και ούτω καθεξής υπέρ του κράτους, έτσι ώστε το κράτος
να μπορεί να μας προστατεύσει, και αν κάνει κατάχρηση αυτής της εξουσίας που του έχουμε
δώσει, και όχι μόνο κάνει κατάχρηση, αλλά ενεργεί εκτός της εξουσίας που του έχουμε δώσει, τότε
αυτό είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Γι' αυτό υπάρχουν αυτά τα πρότυπα.
Και το ίδιο ισχύει, παρεμπιπτόντως, αν διώκετε μια αναγνωρίσιμη
ομάδα ή κοινότητα. Αυτό συνέβη επίσης.
Όσοι εργάζονται στον ιατρικό τομέα
έχουν ενημερωθεί ότι δεν μπορείτε
πλέον να ασκήσετε το επάγγελμά σας εάν δεν το κάνετε αυτό.
Έτσι, ακόμη και αν σηκωθείτε τώρα και πείτε, λοιπόν, ήταν όλα εθελοντικά, δεν ήταν καθόλου εξαναγκασμός, κάτι που φυσικά δεν είναι αλήθεια, δεν θα μπορέσετε
να το υποστηρίξετε ούτε αυτό, αλλά ακόμη και αν το λέγατε αυτό, η παράγραφος 10 εδώ του τμήματος 7 του Διεθνούς Ποινικού Κώδικα θα εξακολουθούσε να πληρούται.
Και δεν ξέρω πόσοι από εσάς σκέφτεστε τώρα με πλάγια σκέψη.
Έχει απαγορευτεί σε ανθρώπους να διαδηλώνουν μόνο και μόνο επειδή ήταν διανοούμενοι.
Πρόκειται επίσης για δίωξη με την έννοια του αριθμού 10, που έχουμε εδώ, επειδή μια ομάδα περιθωριοποιήθηκε
ξαφνικά από τις κοινωνικές δραστηριότητες απλώς και μόνο επειδή ήταν επικριτική.
Ή, για παράδειγμα, όσοι δεν είχαν εμβολιαστεί, δεν τους επιτρεπόταν πλέον να πάνε σε μια συναυλία.
Ή όσοι δεν είχαν εμβολιαστεί και δεν τους επιτρεπόταν πλέον η είσοδος σε κανένα κατάστημα.
Για παράδειγμα, δεν μου επιτράπηκε να πάω στην τουαλέτα στο Karstadt κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης
ή μετά από μια διαδήλωση στη Φρανκφούρτη, επειδή δεν είχα κάρτα εμβολιασμού.
Και υπήρχε ένας κανονισμός στην Έσση που το όριζε
αυτό. Και αυτό είναι όλο το νούμερο 10 εδώ.
Και φυσικά θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε αυτό, διότι αν δεν το αντιμετωπίσουμε, τότε ουσιαστικά επιτρέπουμε
στους κυβερνώντες σε κάθε μία από αυτές τις χώρες - αυτό ισχύει
για την Ελβετία, την Αυστρία, την Ιταλία, τη Γαλλία, όλες
τις χώρες - να λειτουργούν εκτός των κανόνων που έχουμε θέσει από κοινού χωρίς συνέπειες.
Και δεν μπορούμε και δεν πρέπει να το ανεχτούμε αυτό, διότι τότε ενεργούμε επίσης παράνομα.
Και τώρα κάποιοι από εσάς μπορεί να σκέφτεστε,
ναι, αλλά αυτοί είναι πολιτικοί και αυτοί είναι
κυβερνητικοί υπάλληλοι και αυτοί είναι δικαστές, όλοι τους προστατεύονται από το νόμο.
Έχουν ασυλία, οι δικαστές έχουν το νόμο περί δικαστών,
που σημαίνει ότι ένας δικαστής δεν μπορεί να καταδικαστεί λόγω της
απόφασής του και ούτω καθεξής και ούτω καθεξής. Αυτό αποτελεί παραβίαση του νόμου κ.λπ. Όχι, αυτό δεν είναι αλήθεια.
Αυτό είναι το διεθνές καταστατικό της Ρώμης, αυτό είναι το καταστατικό
που εφαρμόζεται όταν πηγαίνετε στη Χάγη στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.
Πρώτα απ' όλα, πρέπει να καταθέσουμε ποινική μήνυση στη
Γερμανία στην Ομοσπονδιακή Εισαγγελία και αν αυτή η
ποινική μήνυση είτε δεν γίνει δεκτή είτε δεν διεκπεραιωθεί, τότε ανοίγει ο δρόμος προς τη Χάγη.
Όμως, οι ίδιοι κανόνες που ισχύουν για το Καταστατικό της Ρώμης ισχύουν και για τον Διεθνή Ποινικό Κώδικα. Και τώρα ακούστε αυτό.
Το εν λόγω καταστατικό εφαρμόζεται εξίσου σε όλα τα πρόσωπα χωρίς διάκριση ως προς την επίσημη ιδιότητά τους.
Ειδικότερα, η επίσημη ιδιότητα ως αρχηγού κράτους ή κυβέρνησης, ως μέλους
κυβέρνησης ή κοινοβουλίου, ως εκλεγμένου αντιπροσώπου ή ως αξιωματούχου
κυβέρνησης δεν απαλλάσσει ένα πρόσωπο από την ποινική ευθύνη βάσει του παρόντος
καταστατικού και δεν αποτελεί από μόνη της λόγο μετριασμού.
Οι ασυλίες ή οι ειδικοί δικονομικοί κανόνες που συνδέονται
με την επίσημη ιδιότητα ενός προσώπου σύμφωνα με
το εθνικό ή το διεθνές δίκαιο δεν εμποδίζουν το Δικαστήριο
να ασκήσει τη δικαιοδοσία του.
Δεν υπάρχει ασυλία. Γιατί δεν υπάρχει ασυλία;
Όποιος κινείται εκτός του πλαισίου του καταστατικού
δεν μπορεί, φυσικά, να επικαλεστεί την ασυλία, η οποία αποτελεί μόνο μέρος του καταστατικού.
Ένας πολιτικός που κινείται εντός των κανόνων μπορεί βέβαια
πάντα να πει, έτσι ώστε να μην δεχθώ επίθεση ως πολιτικός,
(εκτός αν είναι στο AfD) τότε μπορώ να επικαλεστώ ασυλία
και να μην καταδικαστώ για τις πολιτικές μου πράξεις.
Αλλά το θέμα εδώ είναι ότι οι πολιτικοί που ενήργησαν,
οι δικαστές που ενήργησαν, οι βουλευτές που ενήργησαν,
δεν ήταν εντός των κανόνων της συνθήκης μας, αλλά εκτός
των κανόνων της συνθήκης μας.
Και γι' αυτό δεν έχετε καμία ασυλία.
Γι' αυτό το λόγο είστε υπόχρεοι σε ποινική δίωξη ακόμη και αν το
έχετε κάνει αυτό με οποιαδήποτε ιδιότητα εντός ενός κράτους.
Και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Και αυτός ακριβώς είναι ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουμε μαζί.
Και τι το ιδιαίτερο έχει το Διεθνές
Καταστατικό της Ρώμης;
Το ιδιαίτερο είναι ότι δεν θα επιβαρύνουμε το κράτος μας.
Δεν θα επιβαρύνουμε την Ελβετία, την Αυστρία, την Ιταλία ή τη Γερμανία με τις συνέπειες.
Διότι δεν δικάζονται τα κράτη, δεν δικάζονται οι κυβερνήσεις,
δεν δικάζονται τα κοινοβούλια, δεν δικάζονται τα δικαστήρια,
δικάζονται οι μεμονωμένοι άνθρωποι, διότι αυτοί που έδρασαν
είναι μεμονωμένοι άνθρωποι.
Είναι τα άτομα που έχουν
φτιάξει τους νόμους.
Είναι μεμονωμένα άτομα που έκαναν τους κανονισμούς. Είναι μεμονωμένοι άνθρωποι που έχουν κρίνει.
Όλοι τους θα δικαστούν. Ή επί του παρόντος, φυσικά, πρέπει να πείτε, να δικαστεί.
Όλοι τους θα δικαστούν και η δυνατότητα που έχουμε, και θα πρέπει επίσης να πιέσουμε για αυτούς τους κανόνες, είναι
ότι τα πρόστιμα μπορούν να επιβληθούν παράλληλα με τις ποινές φυλάκισης και ότι, πάνω απ' όλα, τα έσοδα, η περιουσία
και τα περιουσιακά στοιχεία που απέκτησαν από αυτά τα αδικήματα μπορούν να κατασχεθούν από αυτούς που τα διέπραξαν.
Και μπορεί να τοποθετηθεί σε ένα καταπιστευματικό ταμείο που θα καταβληθεί υπέρ
των θυμάτων των εγκλημάτων και των συγγενών των θυμάτων των εγκλημάτων.
Αυτό σημαίνει ότι τα θύματα δεν αποζημιώνονται μέσω των φόρων μας, αλλά μέσω των κερδών που έχουν
αποκομίσει οι δράστες, τα οποία μπορούμε να αφαιρέσουμε από αυτούς και τις οικογένειές τους.
Αυτή είναι η ουσία.
Οι δράστες πρέπει να επιστρέψουν όλα όσα κέρδισαν, συν τα πρόστιμα, για να αποζημιώσουν τα θύματα.
Παρεμπιπτόντως, σε αυτό το σημείο πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, διότι αν αναλάβουμε
δράση κατά των κατασκευαστών εμβολίων, όπως κάνουμε τώρα, κάτι που κάνουν και ορισμένοι
συνάδελφοι, το οποίο είναι φυσικά απολύτως εντάξει, αλλά αν αναλάβουμε δράση κατά
των κατασκευαστών εμβολίων, τότε θα καταλήξουμε σε κρατική ευθύνη.
Και αυτό σημαίνει ότι όλοι καταλήγουμε να πληρώνουμε για τις ζημιές που έχουν προκαλέσει άλλοι άνθρωποι.
Και γι' αυτό είναι τόσο σημαντικό, γι' αυτό είναι τόσο σημαντικό να μην τα παρατήσουμε.
Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν παραγράφονται ποτέ.
Επομένως, δεν έχει σημασία αν αυτά τα εγκλήματα θα οδηγηθούν πράγματι στο δικαστήριο σε δύο, πέντε ή δέκα χρόνια.
Αλλά θα οδηγηθούν στη δικαιοσύνη, διότι ο άνεμος αλλάζει,
η πολιτική κατάσταση αλλάζει και κάποια στιγμή θα ανατρέξουμε
σε αυτή την περίοδο της πανδημίας και τότε, επειδή η ανθρωπότητα
εξελίσσεται, επειδή η κοινωνία εξελίσσεται, θα πούμε ότι αυτό
που συνέβη τότε δεν πρέπει να ξανασυμβεί ποτέ, ποτέ ξανά.
Και αυτό το "ποτέ ξανά" θα οδηγήσει τελικά, και νομίζω ότι θα γίνει μάλλον νωρίτερα παρά αργότερα, στην απαγγελία κατηγοριών κατά των δραστών.
Όμως, πρέπει να υποβάλουμε μήνυση τώρα, πρέπει να φέρουμε τους δράστες ενώπιον της δικαιοσύνης
τώρα και θα το κάνουμε αυτό, διότι πρόκειται επίσης για δημόσια επανεκτίμηση.
Αφορά ακριβώς εσάς, που ακούτε εδώ, να πείτε στους ανθρώπους έξω ότι δεν είναι θέμα αν αυτά που μας
είπε το Ινστιτούτο Robert Koch, το PEI, ο κ. Drosten, ο κ. Wieler και όλοι οι άλλοι είναι αλήθεια ή όχι.
Το ερώτημα είναι σχετικά άσχετο. Δεν είναι εντελώς άσχετο, αλλά είναι σχετικά άσχετο.
Το ερώτημα είναι ή το ερώτημα που πρέπει πάντα να θέτουμε στον εαυτό μας, ακόμη και αν είναι αλήθεια ή στην Ελβετία είναι το ΓΕΣΥ, στην
Αυστρία ήταν επίσης το Υπουργείο Υγείας, ακόμη και αν αυτό που μας είπατε
είναι αλήθεια, θα έπρεπε να είχατε λάβει τα μέτρα και αυτός είναι ο στόχος
της εισήγησής μου, ποτέ, όχι, ποτέ, ποτέ, ποτέ δεν θα έπρεπε να είχαν ληφθεί
αυτά τα μέτρα, ποτέ δεν θα έπρεπε να εξαναγκαστεί, να υποχρεωθεί ένας άνθρωπος
να εμβολιαστεί με μια ουσία όπου γνωρίζεις με βεβαιότητα ότι οι άνθρωποι θα πεθάνουν στο τέλος, ποτέ δεν θα έπρεπε να το κάνει αυτό
ένα κράτος και εδώ είναι που επιστρέφουμε στην κρίση στην αρχή, αυτό που είπα, αυτό ισχύει παντού, παρεμπιπτόντως.
Αν κάθε κρατικός παράγοντας γνώριζε ότι η εξουσία που μου έχει δοθεί δεν μου
επιτρέπει να σκοτώνω αθώους ανθρώπους, τότε δεν θα είχαμε κρίσεις σε αυτόν
τον κόσμο, και αυτοί οι κανόνες υπάρχουν, αλλά παραβιάζονται συνεχώς.
Υπάρχουν πάντα κάποιοι άνθρωποι που λένε ότι δεν επιτρέπεται να το κάνετε αυτό και τώρα μάλιστα ακυρώνονται ή αποκλείονται από τα μέσα
κοινωνικής δικτύωσης και ούτω καθεξής, αλλά στην πραγματικότητα έχουμε κανόνες που λένε
ξεκάθαρα ότι δεν επιτρέπεται να το κάνουμε αυτό, δεν επιτρέπεται να το κάνουμε αυτό και
δεν έχει σημασία, το μήνυμα, αυτό είναι το μήνυμα προς όλους τους ηγέτες της Χαμάς, της Χεζμπολάχ, του Ιράν, του Ισραήλ, της Ουκρανίας, της Ρωσίας και ούτω καθεξής.
Εάν οι κυβερνήσεις, οι κυβερνώντες, τηρούσαν τους κανόνες που έχουμε, οι οποίοι δηλώνουν σαφώς ότι κανένας αθώος άνθρωπος δεν μπορεί να σκοτωθεί
σκόπιμα, τότε αυτές οι κρίσεις δεν θα υπήρχαν και γι' αυτό είναι τόσο σημαντικό που ιδρύσαμε αυτό το Κέντρο για την επανεκτίμηση, τη
διευκρίνιση, τη νομική δίωξη και την πρόληψη, ξέρω ότι ακούγεται λίγο δυσκίνητο, αυτό το ZARF, το οποίο μπορείτε επίσης να δείτε στο μπλουζάκι
μου, προκειμένου να περάσει αυτό το μήνυμα στον έξω κόσμο και θα διοργανώσουμε ένα συνέδριο στις 10 Δεκεμβρίου 2023, που είναι η δεύτερη επέτειος
της απόφασης για τον εμβολιασμό σε εγκαταστάσεις. Στις 10 Δεκεμβρίου 2023, που είναι η δεύτερη επέτειος
της απόφασης για την υποχρέωση εμβολιασμού σε εγκαταστάσεις και, παρεμπιπτόντως, η 10η Δεκεμβρίου είναι η Ημέρα των Ανθρωπίνων
Δικαιωμάτων, την ημέρα αυτή θα καταθέσουμε ποινική μήνυση στην Καρλσρούη στην Ομοσπονδιακή Εισαγγελία για
εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας κατά των φερόμενων 584 κύριων δραστών στη Γερμανία.
Θα γίνει μια μεγάλη διαδήλωση και θα ήμουν ευτυχής αν πολλοί από εσάς συμμετείχατε, γιατί θέλουμε να το καταστήσουμε σαφές.
Θέλουμε να καταστήσουμε σαφές στον έξω κόσμο ότι κανείς δεν επιτρέπεται να κινείται εκτός αυτής της νομικής σφαίρας.
Εντός αυτής της νομικής σφαίρας, μπορούμε να συζητήσουμε τα πάντα, αλλά εκτός αυτής της νομικής σφαίρας, κανείς δεν επιτρέπεται
να παραμείνει και κανείς δεν επιτρέπεται να λάβει μέτρα και αυτό ακριβώς είναι που βιώσαμε και αυτό δεν πρέπει να ξανασυμβεί ποτέ
και γι' αυτό θα υπάρξει αυτή η ποινική καταγγελία, επίσης μόνο και μόνο για να γίνει περαιτέρω έργο δημοσίων σχέσεων.
Και αυτή η ποινική καταγγελία είναι απαραίτητη,
πρέπει να την καταθέσουμε στη Γερμανία,
ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε το επόμενο βήμα προς τη Χάγη.
Όταν πάμε στη Χάγη, ακόμη και ξένα κράτη πιθανόν να μας υποστηρίξουν, διότι αν κοιτάξετε τις σελίδες του Διεθνούς Ποινικού
Δικαστηρίου, θα δείτε ότι μέχρι στιγμής έχουν καταδικαστεί μόνο άτομα με σκούρο χρώμα δέρματος από την αφρικανική ήπειρο.
Πολλοί άνθρωποι λένε τώρα, όχι, όχι, αλλά υπήρχε το Δικαστήριο της Γιουγκοσλαβίας, ακριβώς, το Δικαστήριο της Γιουγκοσλαβίας αποσπάστηκε,
ήταν ένα ξεχωριστό δικαστήριο, δεν ήταν μέρος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, ήταν το Δικαστήριο της Γιουγκοσλαβίας.
Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο έχει μέχρι στιγμής
δικάσει μόνο Αφρικανούς από αφρικανικά κράτη.
Με άλλα λόγια, αυτό το διεθνές ποινικό δικαστήριο είναι ένα πολιτικό εργαλείο κυριαρχίας, η Αμερική δεν συμμετέχει σε αυτό, αλλά η Αμερική φυσικά
εξακολουθεί να εμπλέκεται, αλλά ουσιαστικά πρόκειται για την κυριαρχία των δυτικών κρατών, της Αμερικής και των ευρωπαϊκών κρατών,
προκειμένου να ασκούν κυριαρχία επί των αφρικανικών κρατών.
Και τα αφρικανικά κράτη θα πρέπει να έχουν μεγάλο
ενδιαφέρον να οδηγηθούν για πρώτη φορά ενώπιον της δικαιοσύνης Ευρωπαίοι πολιτικοί.
Αυτό σημαίνει ότι αν τα αφρικανικά κράτη υποστηρίξουν αυτή την καταγγελία ή αν
υποστηρίξουν αυτή την ποινική καταγγελία που κάνουμε, τότε πρέπει να ασκηθεί δίωξη.
Και κατά την άποψή μου, είναι σημαντικό να καταστήσουμε σαφές ότι το διεθνές δίκαιο
στο οποίο έχουμε συμφωνήσει πρέπει να ισχύει παντού και να εφαρμόζεται εξίσου.
Είναι απαράδεκτο εμείς στην Ευρώπη να βγάζουμε πάντα ωραίους λόγους και, ιδίως, να δείχνουμε πάντα με το δάχτυλο
τους άλλους και να λέμε τι κάνουν λάθος και εμείς οι ίδιοι
μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε με τον πληθυσμό μας.
Δουλειά μας είναι να το δημοσιοποιήσουμε, να το καταστήσουμε σαφές,
και δουλειά μας είναι να διασφαλίσουμε ότι όσοι έκαναν ό,τι μας συνέβη
τα τελευταία τρία χρόνια, δηλαδή αυτά τα μέτρα, αυτά τα μέτρα corona, τον υποχρεωτικό εμβολιασμό και ούτω καθεξής, γνωρίζουν ότι θα αντιμετωπίσουν
νομικές διώξεις για το υπόλοιπο της ζωής τους και ότι δεν θα σταματήσουμε να ασκούμε ποινικές διώξεις και
να διασφαλίζουμε ότι το θέμα αυτό θα αντιμετωπίζεται για το υπόλοιπο της ζωής τους.
Διότι, και αυτό είναι το θέμα της παρουσίασής
μου, κοινωνική συμφιλίωση μπορεί να υπάρξει μόνο
αν εκείνοι που νομίζουν ότι επιτρέπεται να ενεργούν εκτός των κοινωνικών κανόνων λογοδοτήσουν,
στην προκειμένη περίπτωση ποινικά, αν επανορθώσουν για τη ζημιά που προκάλεσαν, και ξεκαθαρίζουμε
ότι ό,τι επιτρέπεται στην κοινωνία μας πρέπει να είναι μέσα στο πλαίσιο που έχουμε ορίσει
από κοινού και όχι έξω από αυτό το πλαίσιο, και όποιος βρίσκεται
έξω από αυτό το πλαίσιο είναι εγκληματίας με την έννοια
του διεθνούς ποινικού δικαίου και πρέπει να οδηγηθεί στη δικαιοσύνη.
Σας ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε και σας εύχομαι ό,τι καλύτερο και ελπίζω να έχετε πάρει μαζί σας
μερικές προτάσεις για να βγείτε έξω, να συζητήσετε με τον έξω κόσμο και να καταστήσετε σαφές γιατί όλοι
μας βγήκαμε στους δρόμους ενάντια σε αυτά τα μέτρα corona με αυτή τη μορφή τότε, γιατί εξακολουθούμε να διαδηλώνουμε
εναντίον τους και ότι η κριτική των μέτρων υπερβαίνει κατά πολύ το τι ήταν τα μέτρα corona.
Το θέμα είναι η συνύπαρξή μας σε αυτή την κοινωνία και η ειρήνη σε αυτή την κοινωνία. Σας ευχαριστώ πολύ.
Σας ευχαριστώ.
Πολλές, πολλές ευχαριστίες, Ralf Ludwig. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
Αυτό ήταν πολύ, πολύ εντυπωσιακό, πολύ στοχευμένο.
Νομίζω ότι είναι τόσο σημαντικό, ακόμη και η αρχή ήταν τόσο κραυγαλέα, αυτή η μετακίνηση σε μια δευτερεύουσα σκηνή, αυτοί οι ελιγμοί
αντιπερισπασμού, ότι κάνετε εκστρατεία για τα λάθος πράγματα, που ήταν μια τέτοια συγκέντρωση σημαντικών πληροφοριών.
Έτσι, αναζητούμε τώρα έναν τρόπο να προσθέσουμε το βάρος μας στη ζυγαριά.
Θα ήμασταν πολύ ευγνώμονες αν μπορούσαμε να μείνουμε σε επαφή μεταξύ μας, να είμαστε ενήμεροι,
πώς μπορούμε να συμμετάσχουμε, είτε με υπογραφές είτε με διαδηλώσεις, δεν ξέρω.
Σας παρακαλούμε να συνεχίσετε να είστε σε επαφή μαζί μας, ώστε να μπορούμε να σας συνοδεύσουμε σωστά και να βάλουμε όλα τα βάρη στη ζυγαριά.
Αυτό ήταν πολύ, πολύ πολύτιμο τώρα. Σας ευχαριστώ πολύ για την καθοδήγησή σας.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
Σας εύχομαι πολύ ήλιο στην προσωπική σας ζωή, επίσης στη Μαγιόρκα.
Πνεύμα, ψυχή και σώμα διατηρούνται, συνεχίστε την καλή δουλειά, είμαστε περήφανοι για εσάς. Σας ευχαριστώ για όλα, για την παρουσία σας, σας ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ πολύ.