We gaan nu verder met de tekst.
En ik zou zeggen dat er in totaal twaalf uitstekende experts zijn genomineerd voor het juridische gedeelte
van ons delicate onderwerp van de dag, uit een hele overvloed natuurlijk.
Er waren zes advocaten, drie rechters en drie rechtsgeleerden.
Maar slechts twee van hen hadden vanaf het begin genoeg spreektijd, zoals iedereen wist.
Maar al onze twaalf genomineerden hadden graag willen komen, zoals ze hebben geschreven,
maar tien van hen hebben om verschillende redenen ook afgezegd,
maar wensen ons veel succes met deze vergadering vandaag.
Maar er is één reden die u moet weten, omdat het een helder licht werpt op de twee sprekers die hier
vandaag aanwezig zijn en die ons zullen dienen met hun expertise.
Die topadvocaat heeft geschreven, schrijft hij, dat hij terughoudend zou zijn om de eerste frontman
te zijn die ons huidige onderwerp in het publieke domein brengt als een juridisch bindend pad.
Dat was zijn annulering, een van die twaalf.
Ik moet eerlijk zijn, het leek een beetje op
iets wat een topvoetballer zou zeggen:
Ik zou niet graag het eerste doelpunt van dit WK maken.
Of een professionele bokser: ik zou het vreselijk vinden om de eerste te zijn die deze ontembare Goliath knock-out slaat.
Alles duidelijk? Ja.
Maar nu stapt er een man met ons in de ring die, laat ik zeggen, deze overduidelijke uitdaging heeft
geaccepteerd.
Hij heeft de Zwitserse nationaliteit, is doctor in de rechten en zijn CV zal ons zo meteen
iets meer over hem vertellen.
Heinz Raschein Geboren in 1956 in het bergdorp Malix in Graubünden,
ging Heinz Raschein daar naar de basisschool.
Om later te kunnen studeren, ging hij naar het Latijnse gymnasium aan de kantonale school in Chur.
In die tijd werd zijn vader gekozen tot federaal rechter in Lausanne en verhuisde het gezin naar Franstalig Zwitserland.
Zijn tijd in Franstalig Zwitserland was een van de beste jaren van zijn leven.
In 1976 studeerde hij af aan de Gymnase de Montbenon met een universitaire toelatingstitel.
Na de rekrutenopleiding mocht hij zichzelf een berggranaat noemen.
Van eind 1976 tot eind 1981 studeerde Heinz Raschein rechten aan de Universiteit van Bern en behaalde de rang van luitenant in het leger.
Daarna volgde een stage als advocaat in Chur, waarna hij zich kwalificeerde als advocaat en later als notaris.
Met de op één na beste graad in het doctoraalexamen, Magna Cum Laude, schreef hij zijn proefschrift
over het onderwerp onrechtmatigheid in het systeem van het Zwitserse aansprakelijkheidsrecht.
Heinz Raschein runde bijna 30 jaar een onafhankelijk advocaten- en notariskantoor in Chur.
Op 50-jarige leeftijd werd hij uit het leger ontslagen als majoor in militaire rechtspraak.
Heinz Raschein geniet momenteel van een zeer levendig pensioen en is erg
dankbaar voor de grote aanmoedigingen die hij voor zijn werk ontvangt.
Hij helpt mensen die zich slachtoffer voelen van coronavirusmaatregelen.
Hij heeft drie getrouwde dochters, vier kleinkinderen en een partner die hem de afgelopen 20 jaar dierbaar is geworden.
Heinz Raschein spreekt vandaag over het onderwerp juridisch faillissement. Wat nu? Met praktische voorbeelden.
Welkom, Heinz Raschein. Ik wens je veel succes. Hartelijk dank.
Beste vrienden, ik ben blij dat ik voor het AZK mag verschijnen.
Ik heb naar schatting vijf jaar tevergeefs geprobeerd
om als toehoorder bij jullie te mogen zijn.
Het feit dat ik het nu voor het eerst heb gehaald als gastspreker vervult me met trots.
Mijn middelste dochter is biologe en is het niet met me eens over alle aspecten van het leven.
Maar dat doet het wel in die gevallen waarin er twee of 58½ geslachten zijn. Ik ben haar daar dankbaar voor.
Voor mijn presentatie ben ik van mening dat als ik alleen de vrouwelijke vorm of alleen de mannelijke vorm gebruik, beide bedoeld zijn.
Het onderwerp van mijn presentatie is wettelijk faillissement en mogelijke manieren om daar uit te komen.
Ik verdeel dit in de ondertitels op deze dia. Ik wijs je de weg naar een legaal faillissement.
Dan wil ik het nu hebben over de twee totale herzieningen van de federale grondwet in 1885 en 1999.
Ik noem - in een bepaalde context, waar ik vervolgens dieper op in ga - stemmen
van twijfel, en dan kom ik bij een paar
grote projecten die we van de kant van de beweging hebben geïnitieerd als mogelijke
uitwegen uit het geconstateerde juridische faillissement.
En helemaal aan het einde zal ik het hebben over opties voor actie en geduld voor de toekomst.
Als we de begrippen democratie en rechtsstaat nader bekijken, zullen we ons
realiseren dat democratie en rechtsstaat twee verschillende dingen zijn.
We ervaren dit op dit moment, we zien dat democratie kan bestaan zonder rechtsstaat, en eerdere machtsstructuren
hebben laten zien dat het omgekeerde ook mogelijk is - een rechtsstaat zonder democratie.
Als je moet kiezen tussen democratie en de rechtsstaat, is mijn antwoord: de rechtsstaat.
Want democratie zonder rechtsstaat is niet meer dan een lege huls.
De entiteit die zichzelf de Zwitserse Confederatie noemt, heeft zichzelf verplicht tot de rechtsstaat in de federale grondwet, die in 1999 volledig werd herzien.
Ik verwijs u graag naar deze dia hier. De meest betrouwbare tekstversie van dit decreet is te vinden op de Fedlex-website van admin.ch.
Als je op de juiste plek belandt, zie je de verzekering links in het groen gemarkeerd:
Deze tekst is van kracht;
Als hij per ongeluk op een eerdere versie van de tekst terecht was gekomen, zou hij de notitie op dezelfde plaats rood
gemarkeerd aantreffen: Deze tekst is niet van kracht. Zoals we zullen zien, is dit geen bewijs, maar slechts een verzekering.
Voor de volgende uitleg kunnen we nu echter de theoretische aanname
doen dat we de rode of groene garanties van Fedlex kunnen vertrouwen.
Op dit punt moet ik een beetje technisch jargon gebruiken.
Ik weet hoe vermoeiend juridisch jargon kan zijn.
Maar Ivo heeft vandaag alleen advocaten, rechters en andere juristen voor jullie uitgenodigd, dus hij wil speciale aandacht
besteden aan het juridische perspectief. Daarom zal ik nu het concept van de hiërarchie van normen uitleggen.
Ik denk dat je meer moet weten over de wet dan
Alain Berset en de andere zes politieke actoren.
De federale grondwet is de hoogste vorm van wetgeving die door de Zwitserse Bondsstaat wordt erkend.
Als enige uitzondering op de hiërarchie van normen stelt het dat het internationaal recht moet worden nageleefd bij de toepassing ervan (art. 5).
In tegenstelling tot de grondwet is het internationaal recht slechts gedeeltelijk begrijpelijk omdat de rechtsbronnen gefragmenteerd zijn.
Afhankelijk van de politieke houding kan deze passage worden opgevat als rekening houden met of onvoorwaardelijk volgen.
De grondwet is alleen geldig als hij wordt goedgekeurd door zowel het volk als de kantons.
Het volgende niveau in de hiërarchie van normen zijn de federale wetten.
Een federale wet kan van kracht worden als ons parlement, d.w.z. beide gemeenteraden,
elk hun toestemming hebben gegeven, onder voorbehoud van een referendum.
Het moet worden ondertekend door de voorzitters van beide raden en hun actuarissen.
Als de bevolking geen referendum houdt of als zo'n referendum geen succes heeft, treedt het in werking. De verordeningen van de Federale Raad nemen het laagste niveau in de hiërarchie van normen in.
In tegenstelling tot de grondwet, waarvoor een meerderheid van het volk en de kantons nodig is, of
wetten, waarvoor eenvoudigweg een parlementaire meerderheid nodig is, worden verordeningen
van de Federale Raad gecreëerd door de goedkeuring van zeven door het parlement gekozen toecaps.
Als advocaat van slachtoffers van maatregelen wil ik van het Federale Hof weten of de Federale
Raad zijn bevoegdheid om verordeningen uit te vaardigen heeft nageleefd of overschreden.
Voor elke verordening die ze uitvaardigt, moet ze zich kunnen beroepen op een rechtsgrondslag. Op dezelfde manier moeten wetten een grondwettelijke basis hebben.
In deze kwestie zijn wij gelijkgestemden - tegen de regering, het parlement, de rechterlijke
macht en de media - er vrij zeker van dat de epidemiewet bij lange na niet genoeg is.
Als we nu willen weten wanneer deze totaal herziene federale grondwet van kracht werd en dus bindend
van toepassing is, kunnen we het opzoeken in de zogenaamde Officiële Compilatie van Federale Wetgeving.
Je moet weten dat de federale overheid parallel een Officiële Compilatie en een Systematische Compilatie van
Wetten onderhoudt. Beide worden als gelijkwaardig beschouwd, ze zijn alleen georganiseerd volgens verschillende criteria.
Ik roep de AS op per jaar en pagina - hier gegeven - en de SR per decreetnummer;
De SR ordent de decreten volgens juridisch onderwerp.
Omdat de federale grondwet de hoogste van alle wetten is, draagt deze het nummer SR 101.
Daarom vinden we in de AS onder AS 1999 2556
een federaal besluit van beide Raden van 18 december 1998 en de opmerking: Deze tekst is van kracht.
Het federale decreet bevat de volledige herzieningstekst voor de nieuwe federale grondwet,
die met deze resolutie door het parlement werd aangenomen ter attentie van het volk.
Hierop volgde een referendum in 1999, dat resulteerde in een duidelijke meerderheid voor de herziene tekst.
De kwestie werd vervolgens opnieuw voorgelegd aan de Raden, die de door het volk
aangenomen grondwetstekst op 1 januari 2000 van kracht lieten worden
met een nieuw federaal decreet van 28 september 1999, meer bepaald AS 1999 2555.
En je ziet hier het begin van deze resolutie en de laatste pagina met de handtekeningen, die handgeschreven moeten zijn in het origineel.
Voor onze theoretische beschouwing kunnen we het dus bij deze grondwettelijke tekst houden.
De rechtsstaat wordt genoemd in de artikelen 5, 8 en 9. Ik heb dit op de dia benadrukt.
De eerste van deze bepalingen (artikel 5) stelt de wet vast
als de basis en de grens van het overheidsoptreden.
Er is bepaald dat overheidsmaatregelen in het algemeen belang en proportioneel moeten zijn.
Beide partijen in de uitwisseling, namelijk de overheidsinstanties aan de ene kant en wij particulieren aan de andere kant, moeten te goeder trouw handelen.
Tot slot benadrukt artikel 5 van de federale grondwet de voorrang van het internationaal recht.
Artikel 8 stelt dat iedereen gelijk is voor de wet;
Het bevat een verbod op discriminatie op grond van afkomst, ras, geslacht, leeftijd, taal,
sociale status, levensstijl, religieuze, ideologische en politieke overtuiging of handicap.
Als wetgevers hebben de Federale Raden de opdracht om de wettelijke
en feitelijke gelijkheid van mannen en vrouwen te verzekeren.
Artikel 9 herhaalt het verbod op willekeur en de eis dat de staat te goeder trouw handelt.
Dit is uiteindelijk een herhaling van de verklaring in artikel 5, omdat de schending
van het evenredigheidsbeginsel door de overheid neerkomt op willekeur.
Volgens de rechtsleer die in de hele Duitstalige wereld wordt erkend, bestaat het evenredigheidsbeginsel uit drie delen.
Overheidsoptreden moet dus ten eerste noodzakelijk zijn, ten tweede doelgericht
en ten derde moet de verhouding tussen schade en voordeel in evenwicht zijn.
Natuurlijk kunnen de meningen over alle drie deze evenredigheidscriteria verschillen.
De praktische ervaring van de afgelopen drie en een half jaar laat echter zien dat onze vier zogenaamde
staatsmachten - wetgevende macht, regering, rechterlijke macht en media - alleen algemene beweringen hebben gedaan
over de evenredigheid van de coronamaatregelen die door de Federale Raad bij verordening zijn uitgevaardigd
en de drie genoemde aspecten niet hebben uitgelegd en bewezen.
Mijn schat aan ervaring op dit gebied valt samen met die van mijn twee gewaardeerde collega's,
die ik beschouw als gezaghebbend op dit gebied. Een van hen is Philipp Kruse.
In tegenstelling tot de drie genoemde staatsmachten hebben wij altijd en herhaaldelijk
getracht hun proportionaliteit in twijfel te trekken in alle drie genoemde aspecten.
Mijn standpunt is dat de bewijslast volledig ligt
bij de overheidsinstanties die de maatregelen hebben gedicteerd.
Mijn collega's hebben in dit opzicht meer juridische ijver aan de dag gelegd en hebben in hun twee belangrijkste
amendementen bewijsmoties ingediend tegen de genomen maatregelen, die ik persoonlijk niet nodig acht.
Een laatste beginsel van de rechtsstaat dat hier moet worden genoemd, is dat
degene die een bewering doet de bewijslast voor deze bewering draagt.
Anders is het irrelevant. Dit staat in artikel 8 van het Burgerlijk Wetboek, een federale wet.
Het staat niet alleen in de wet, maar ook in de grondwet, in artikel 9 van de federale
grondwet om precies te zijn. In de hoop op meer succes hebben mijn twee collega's
een bewijslast geleverd die ik eerder vrijwillig dan verplicht vind.
We beseffen daarom dat onze kant keer op keer heeft geprobeerd de onevenredigheid
uit te leggen, maar is gestuit op een stille muur van afwijzing.
Tot op de dag van vandaag weigert de publieke sector te voldoen aan zijn verplichting om bewijs te leveren.
Alles bij elkaar hebben we te maken met de ineenstorting van vier steunpilaren van een minimale rechtsstaat.
Dit zijn de beginselen van het verbod op willekeur, het evenredigheidsbeginsel,
de scheiding der machten en de verdeling van de bewijslast.
In deze bevinding zie ik een juridisch faillissement dat onverenigbaar is met onze toespraken van 1 augustus.
Later zal ik terugkomen op het feit dat er een vijfde beschadigde pijler is, de handtekeningvereiste.
Dit brengt me bij de geschiedenis van de twee totale herzieningen van onze Federale Grondwet.
Die uit 1999 was de tweede.
De eerste dateert uit 1875, 27 jaar na de oprichting van de federale staat.
Deze eerste totale herziening omvatte de introductie van wereldwijd unieke volksrechten - initiatief en referendum.
Het initiatief stelt het Zwitserse volk in staat om amendementen op de federale grondwet voor te stellen en deze in stemming te brengen.
Het kan het referendum gebruiken om ervoor te zorgen dat wetten die al door het parlement
zijn aangenomen ook ter goedkeuring of verwerping worden voorgelegd.
Wie van u - steekt u alstublieft uw hand op - kent de partijpolitieke
samenstelling van de allereerste Bondsraad van 1848?
Het is vandaag de dag weinig bekend dat we destijds zeven liberale federale raadsleden hadden, of eigenlijk onze voorouders. Er was toen nog geen sprake van een magische formule.
Deze grondwet erkende de bovengenoemde rechten van het volk nog niet omdat de katholiek
georiënteerde burgers van Centraal-Zwitserland op dat moment geen vertegenwoordiging hadden in de Federale Raad.
In 1875 realiseerde Gotthard-ingenieur Alfred Escher zich dat hij alleen goedkeuring voor zijn constructie
van de eeuw kon krijgen door concessies te verlenen aan dezelfde kantons in Centraal-Zwitserland.
En zo kwam hij op het idee om het volgende concept aanvaardbaar te maken voor de toen zeer machtige liberale partij van Zürich:
We wijzigen de grondwet en komen tegemoet aan de mensen in Centraal-Zwitserland
door hen het recht van initiatief en referendum te geven.
Omdat dit een van de grootste zorgen was van de katholieke inwoners van Centraal-Zwitserland,
werden ze gewonnen voor de nieuwe transportas die door hun grondgebied liep.
Dit gaf het Zwitserse volk een baanbrekend recht op inspraak in federale aangelegenheden.
Naar mijn mening was deze eerste totale herziening een echte stap voorwaarts.
De situatie is anders bij de tweede totale herziening van 1999, meer dan een eeuw later. Op dat moment was de Zwitserse advocaat Kaspar Villiger minister van Justitie.
Leon Schlumpf was voor zijn tijd in de Bondsraad lid van de adviescommissie van deskundigen.
Ik kende hem persoonlijk omdat zijn dochter Eveline
een goede klasgenote was op de kantonale school.
Hij en mijn vader, nu een federale rechter, verzekerden mij samen, net als Kaspar Villiger in het
openbaar, dat deze tweede totale herziening een nieuwe, zuivere reorganisatie van de systematische
orde was, en uitdrukkelijk zonder enige materiële inmenging in de eerder bestaande rechten.
De verzekering was duidelijk voor iedereen: "We willen jullie rechten niet veranderen, we willen ze alleen duidelijker organiseren.
Ik zal je ongelijk bewijzen met het onderstaande voorbeeld.
Hoewel ik het in die tijd erg druk had met de geboorte van drie dochters, het worden van partner in een gezamenlijke praktijk en het
verkrijgen van een vergunning om mijn beroep uit te oefenen als advocaat en notaris, vertrouwde ik intuïtief niet op deze
verzekeringen en stemde ik tegen de totale herziening van 1999. Vandaag is duidelijk hoe gerechtvaardigd dit "nee" was.
In tegenstelling tot deze verzekeringen bevat de totaal herziene federale grondwet
ten minste één zeer drastische materiële wijziging. Eerder werd Art.
113 lid 2 aBV (aBV=oude Federale Grondwet).
Volgens deze bepaling konden advocaten federale wetten die door het parlement waren aangenomen niet ter toetsing voorleggen aan het Federale Hooggerechtshof.
Deze machtsdeling moest altijd worden geaccepteerd.
Wat de verordeningen van de Federale Raad betreft, was er destijds echter een volledige toetsing
van de grondwettigheid van dergelijke verordeningen door het Federale Hooggerechtshof.
De nieuwe federale grondwet stelt nu in art.
189 van de federale grondwet bepaalt dat zelfs verordeningen van de Federale Raad niet meer voor een grondwettigheidstoetsing aan het Federale Hooggerechtshof kunnen worden voorgelegd.
Zoals we zojuist hebben gezien - aangezien alle coronavirusmaatregelen uitsluitend gebaseerd zijn
op verordeningen van de Federale Raad - is dit een uiterst fatale inbreuk op de rechten van het volk.
Dit komt neer op een volledige afschaffing van de zogenaamde abstracte toetsing van normen op federaal niveau.
Ik eis een abstracte toetsing van rechtsnormen van het Federale Hooggerechtshof als ik een verordening van de
Federale Raad rechtstreeks voor het Federale Hooggerechtshof breng en een toetsing van de grondwettigheid ervan eis.
Indien het Federale Hooggerechtshof tot de conclusie komt dat de ordonnantie
in haar geheel of afzonderlijke bepalingen ervan ongrondwettig is of zijn,
verklaart het de ordonnantie of afzonderlijke bepalingen ervan nietig.
Dit is de abstracte herziening van normen, die met de totale herziening van 1999 helaas is afgeschaft. In de materialen hierover - dit is het ontstaan van Kunst.
189 BV - en in de notulen van het parlementaire overleg staat:
Deze afschaffing van de abstracte toetsing van normen heeft geen invloed op de concrete toetsing van normen.
De concrete herziening van normen wordt ook wel accessoire herziening van normen genoemd.
Het betekent dat als Rémy Stettler nu bijvoorbeeld een boete krijgt omdat hij weigert
een gezichtsbedekking te dragen in de buitenpistes in Bern, ik dit kan voorleggen aan de rechtbank
met het verzoek om een specifieke herziening van de normen uit te voeren.
De rechtbank moet dan onderzoeken of de toegepaste norm grondwettelijk is.
Als dit niet het geval is, leidt dit niet tot de ongeldigheid van de norm in kwestie, maar tot de niet-toepasselijkheid ervan.
Het blijkt dat de rechtbanken tot op de dag van vandaag terughoudend zijn met het herzien van specifieke normen.
We hebben de zaak van Rémy Stettler tot aan het Federale Hooggerechtshof gebracht.
En in zijn uitspraak verklaarde het Federale Hooggerechtshof:
In dit geval zou de uitvoering van de concrete toetsing van normen neerkomen op een abstracte toetsing van normen die door de nieuwe grondwet wordt verboden.
Deze uitspraak kan alleen maar leiden tot de conclusie dat de federale rechters van vandaag, die
een snelle universitaire opleiding hebben genoten, nooit het verschil hebben geleerd tussen
concrete en abstracte normtoetsing en daarom niet in staat zijn om het toe te passen.
Het komt erop neer dat ze zeggen dat artikel 189 van de Federale Grondwet niet
alleen de abstracte maar ook de concrete toetsing van normen heeft afgesneden.
Dit was een belangrijke stap terug in de tweede totale herziening.
Alleen al uit deze ervaring concludeer ik dat ik juridisch failliet ben.
Aan het begin legde ik uit dat het Fedlex admin portaal garandeert of de
wetteksten die op dit portaal gepubliceerd zijn, van kracht zijn of niet.
Dit betekent of het ze als bindend of niet langer bindend beschouwt.
Over het onderwerp juridisch faillissement heeft onze gelijkgestemde kameraad Roman het boek Exhabitus geschreven onder het pseudoniem Don Icon.
Op pagina 102 van dit boek confronteert hij de Federale Administratie (FFA), maar ook het Federaal
Bureau Volksgezondheid (FOPH) en verschillende departementen met de verklaring
dat er, voor zover hij weet, nog steeds geen ondertekende COVID-wet is.
Net als alle federale wetten moeten COVID-wetten worden ondertekend door de voorzitters
en secretarissen van zowel de Nationale Raad als de Raad van Staten.
Zoals u weet, hebben we drie keer gestemd over verschillende COVID-wetten en, in tegenstelling tot wat de media en politieke partijen beweren, hebben we met iets minder dan 40% verloren.
Deze wetten waren weinig meer dan principeverklaringen
over het COVID-sprookje van de Federale Raad.
Ze bevatten geen bindende of afgedwongen maatregelen zoals sociale distantiëring, verplichte gezichtsbedekking,
samenscholingsverboden, testen, verplichte certificaten, verplichte vaccinaties of dergelijke.
Gezien het bolwerk van voorstanders kan de 40% tegenstemmen worden gezien als een respectabel succes.
Als gevolg daarvan hebben de voorstanders de Federale Raad alleen principiële goedkeuring gegeven.
Dus wat betekent de geciteerde passage uit het Exhabitus-boek van Don Icon?
Het ontkent de geldigheid van de drie COVID-wetten vanwege een gebrek aan vereiste handtekeningen. Hij wil graag een rechtsgeldig origineel ondertekend exemplaar zien.
Wat betreft de teksten die op Fedlex zijn gepubliceerd, is dit in overeenstemming
met de groene garantie: Deze tekst is van kracht, zijn wantrouwen uit.
Als hij één van deze garanties wantrouwt, moet hij dat dus ook voor alle andere doen.
Ik kan dit standpunt respecteren, maar ik wil zijn uitleg hier niet volgen, anders zou ik niet verder
tot u kunnen spreken en zou ik me moeten beperken tot de opmerking dat we ons in een vacuüm bewegen.
Ik ben het echter eens met het verzoek van Don Icon aan de Confederatie en zijn administratie om een wettelijk
ondertekende tekst van de wet te publiceren. Ik kom bij de Zwitserse class action.
Nadat Reiner Füllmich zijn plannen voor een class action in de VS of
Canada had aangekondigd, werd ik heftig bestookt met de vraag of
een class action ook in Zwitserland kon worden aangespannen.
Ik heb deze verzoeken in eerste instantie resoluut afgewezen, omdat class actions een Angelsaksisch procedure-instrument
zijn dat de continentaal-Europese procedurele systemen niet erkennen. Maar die gedachte maakte me 's nachts wakker.
De eigenlijke ingeving kwam later en was dat ik ook in Zwitserland een soort class
action kon realiseren via de omwegen van het oprichten van een vereniging van eisers.
In Zwitserland geldt de beperking dat we het vanaf het begin met alle eisers
eens moeten zijn over een gemeenschappelijke rechtsvordering. D.w.z.
iedereen moet vanaf het begin hetzelfde eisen van de rechtbank.
Daardoor kwam ik tot de conclusie dat we zoiets van de grond konden krijgen.
We stelden vervolgens de autorisatietekst op en ontvingen uiteindelijk meer dan 10.000, maar waarschijnlijk niet meer dan 15.000, wettelijke opdrachten.
Op basis hiervan heeft onze voorkeursadvocaat, bijgestaan door Markus Lienert in Zürich, na afloop van de voorlopige
procedure een rechtszaak van bijna 90 pagina's aangespannen tegen de Zwitserse Bondsstaat bij het Federale Hooggerechtshof.
Met dit in gedachten moesten we de aanvraag eerst indienen bij het Federale
Departement van Financiën (FDF) in februari 2022.
Pas daarna konden we in beroep gaan bij het Federale Hooggerechtshof.
De belangrijkste argumenten staan op de volgende dia.
In deze rechtszaak hebben we voor elk van onze gemachtigden een symbolische frank geëist als
compensatie voor het ongemak dat we hebben ondervonden als gevolg van de maatregelen.
In een kort antwoord ging het federale ministerie van Financiën slechts zeer selectief in op de argumenten in de klacht.
De FDF leek enigszins onder de indruk van het antwoord dat we indienden en besloot toen geen duplicaat in te dienen.
Uitleg: De juridische documenten in een dergelijke juridische procedure worden
in de volgende volgorde aangeduid: beroep, verweerschrift, repliek en dupliek.
In ons geval sluit dit de uitwisseling van juridische documenten af.
In september van dit jaar, na een jaar van juridische procedures, schreef onze advocaat naar het Federale Hof om de urgentie van de rechtszaak te benadrukken,
niet in de laatste plaats vanwege de hervormingsplannen van de WHO in mei 2024. We wachten nog steeds op een uitspraak van het Federale Hof.
Ik zit in het besluitvormingscomité en ben tot nu toe in de minderheid met mijn volgende mening;
Ik denk dat het zinvol is om de inhoud van onze juridische documenten op het internet te publiceren.
Deze website kan ook worden bekeken op wirmenschen.ch.
Een andere manier om de druk wat op te voeren zou zijn om een persconferentie te houden over het uitstellen van deze rechtszaak.
Tot nu toe heb ik mijn voorstellen nog niet door de commissie gekregen, maar dat kan nog komen.
Ik denk dat we te maken hebben met een crimineel uitstelgedrag
dat ook neerkomt op een juridisch faillissement.
Daarna ga ik kort in op de aanklacht van Philipp Kruse tegen de FOPH en Swissmedic.
Op 14 juli 2022 dienden mijn collega's Philipp Kruse en Markus Zollinger namens 37 aanklagers en 6 vaccinatieslachtoffers een strafklacht
van meer dan driehonderd pagina's in tegen Swissmedic en met name genoemde personen in het Inselspital Bern.
Daarin confronteerden ze de Zwitserse rechterlijke macht met de grootste
bedreiging ooit van farmaceutische producten in Zwitserland.
In hun redenering weerleggen zij in detail de door Swissmedic bevestigde toelatingsvereisten voor
het injecteerbare middel dat aan een groot deel van de Zwitserse bevolking wordt toegediend.
Achter deze ernstige strafklacht gaat een enorme hoeveelheid onderzoek schuil,
waar de beschuldigde Swissmedic met geen woord op is ingegaan.
Als ik een verband zie tussen het toedienen van een injectiemiddel en sterfgevallen, dan bewijst dit nog geen oorzakelijk verband.
Maar de correlatie compliceert de al bestaande bewijslast voor de injectieverstrekker
vele malen. Hij moet onomstotelijk bewijzen dat zijn product effectief en veilig is.
Doeltreffendheid betekent bescherming tegen infectie en overdracht.
Vandaag weten we dat geen enkele fabrikant hier voor heeft gezorgd.
Op dit cruciale punt kan de vergunningverlenende autoriteit de argumenten van Philipp Kruse en Markus Zollinger niet weerleggen.
De vergunning die aan deze stof voor corona-injectie is verleend, moet overhaast en onzorgvuldig worden ingetrokken.
Deze rechtszaak van Philipp Kruse en Markus Zollinger wordt
ook opzettelijk vertraagd, net als onze Zwitserse class action.
We kunnen dit niet toestaan en kunnen er alleen maar nota van nemen als verder bewijs van een juridisch faillissement.
We willen graag van de gelegenheid
gebruik maken om Philipp Kruse en Markus Zollinger te bedanken voor het nemen van deze belangrijke stap.
Het toont aan dat de FOPH en Swissmedic dringend een vermoedelijk schadelijke injectiestof onmiddellijk moeten stoppen.
Het eerste gebod is neminem laedere, geen kwaad doen. Als ze dit overtreden, zijn ze schuldig.
Dit brengt me een stap dichter bij de maatregelen van
het Graubünden Comité voor Soevereiniteit en Zelfbeschikking.
Vijf vrijdenkende mensen uit Graubünden hebben zich verenigd in het Graubünden Comité voor Soevereiniteit en Zelfbeschikking.
Dat zijn Helmut Heine, Christian Birchmeier, Renato Stieffenhofer, Gerd Rehm en ikzelf.
Iedereen heeft erkend dat parlementariërs en andere besluitvormers in Zwitserland
worden beïnvloed door processen waarvan ze onvoldoende op de hoogte zijn.
De WHO, gevestigd in Genève, plant niet alleen een pandemiepact, maar ook
een nog gevaarlijkere herziening van de Internationale Gezondheidsregeling.
Volgens de richtlijnen is de deadline 24 mei volgend jaar en betekent het uitblijven van een afwijzing automatisch
goedkeuring van zowel de Internationale Gezondheidsregeling als het pandemiepact.
Op deze manier wil de WHO de enige autoriteit worden op het gebied van gezondheidskwesties, waaraan ze ook de klimaatontwikkelingen ondergeschikt maakt.
De directeur-generaal van de WHO, Tedros Adhanom Ghebreyesus, krijgt de exclusieve bevoegdheid
om zonder verdere rechtvaardiging en zonder verificatie noodsituaties op het gebied van gezondheid
en klimaat wereldwijd uit te roepen en daar bindende maatregelen tegen te nemen.
Hij wil ook eigenhandig de kritische stemmen die ertegen zijn het zwijgen opleggen.
De commissie verzet zich tegen deze aanspraak op macht en zal dit in de toekomst blijven bestrijden.
Als eerste stap om dit doel te bereiken, stuurden we een aangetekende brief naar 200 leden van de Nationale Raad, 46
leden van de Raad van Staten, alle belangrijke raadsleden in Graubünden, de Federale Raad en de kantonale regering, evenals
de media en andere besluitvormers, om hen met een flyer te informeren over de gezondheidsbevoegdheden die de WHO zich op een
dictatoriale manier wil toe-eigenen. De commissie wil deze dictatoriale macht voorkomen.
De beslissing over hun gezondheidstoestand en de nodige maatregelen moet bij elk
individu blijven en niet worden overgelaten aan Tedros Adhanom Ghebreyesus.
We hebben bewust veel moeite gedaan om de flyer aangetekend te versturen, zodat geen
enkele ontvanger zich kon verontschuldigen voor het feit dat hij het niet wist.
En we zullen de reacties op deze brief analyseren en indien nodig verdere stappen ondernemen.
De commissie ontving een antwoord van gemeenteraadslid Alain Berset van 12 oktober van dit jaar. De handtekening ziet er echt uit.
De belangrijkste zin van dit antwoord stelt dat ten minste zorgvuldig wordt overwogen of elk internationaal
verdrag ter goedkeuring of verwerping wordt voorgelegd aan het parlement of het volk.
Wat hij niet zegt is of dit ook geldt voor de Internationale Gezondheidsregeling.
En dan zullen we hier expliciet naar vragen in ons antwoord.
Er zijn nog twee andere politieke kwesties die momenteel spelen: Namelijk het ietwat lange herwaarderingsinitiatief
- maar deze logge tekst is simpelweg nodig om ervoor te zorgen dat de commissie die de herwaardering
van de afgelopen drieënhalf jaar op zich moet nemen, echt onafhankelijk is.
Het verzamelen van handtekeningen hiervoor is gaande en wordt aanbevolen.
Hetzelfde geldt voor het soevereiniteitsinitiatief van Nicolas Rimoldi en zijn team, dat zo is geformuleerd dat
Zwitserland onder bepaalde omstandigheden zelfs uit de WHO zou kunnen stappen. En daar moeten we naar streven.
Ik kom terug op een kwestie die ik eerder noemde, waarvoor handtekeningen nodig zijn.
Overheidsinstanties in Zwitserland schrikken steeds meer terug voor handtekeningen en voor het bekendmaken
van de autorisatieniveaus van de vermelding in het handelsregister aan de verstrekker van een kennisgeving.
Ik zal je hier op de dia een voorbeeld laten zien.
Dit is een Serafe-beslissing en zoals je hier kunt zien, is er geen handtekening.
De beslissing is in het voordeel van de verwijdering van een bezwaar dat is opgeworpen in een incassoprocedure.
De ervaring leert nu dat de incassobureaus genoegen nemen met dergelijke beslissingen en overgaan
tot beslaglegging, wat een verder teken is van een wettelijk faillissement. De RTVA wordt hier genoemd.
Dit is de radio- en televisiewet van 24 maart 2006. Deze tekst wordt ook van kracht genoemd.
Artikel 69 voorziet ogenschijnlijk in een huishoudelijke bijdrage voor de ontvangst van uitgezonden programma's.
Het woord heffing is een nieuwe naam, een nieuw Duits kader voor een stembelasting.
Hoewel de mensen voor deze belasting stemden, waren ze zich er duidelijk niet van bewust dat het een belasting was.
Er zijn stemmen opgegaan voor het misschien minderheidsstandpunt, dat ik graag
onderschrijf, dat de regering ook onderworpen is aan de algemene bepalingen van
het verbintenissenrecht wanneer ze stemmingskwesties voorlegt aan het volk.
Uiteindelijk komt een referendum neer op een contractuele relatie tussen de staat en het volk.
Bovendien kan deze toepassing van de bepalingen van het verbintenissenrecht ook worden afgeleid uit
de eis dat de staat te goeder trouw moet handelen krachtens art. 9 BV kan worden afgeleid. Art.
28 van de Zwitserse Code of Obligations volgt uit opzettelijke misleiding door een contractant
dat de inhoud van het contract niet bindend is voor de opzettelijk misleide partij.
Volgens de RTVA moeten huishoudens de eerder genoemde belasting betalen voor SRF-aanbiedingen
die worden gebruikt of genegeerd. De inning van de belasting is gedelegeerd aan Serafe.
Het feit dat de RTVA Serafe ook toestemming geeft om wetsvoorstellen te schrappen, is een ontoelaatbare vernieuwing.
Vroeger was het zo dat een vermeende schuldeiser een beroep moest doen op de rechter om een gerechtelijke
procedure te starten nadat er een gerechtelijk voorstel was gedaan.
Van deze laatste ontving hij een met de hand ondertekend vonnis over de toekenning of weigering van de gevraagde juridische opening.
Vanaf 1990 begon het federale parlement, als wetgever, bepaalde schuldeisers het recht te geven
om juridische voorstellen te verwijderen in hun hoedanigheid als partij in de procedure.
Dit is een duidelijk ongrondwettelijke aanpak.
Het overeenkomstige recht werd niet alleen toegekend aan Serafe in de RTVA, maar ook aan de ziekenfondsen
in de federale ziekteverzekeringswet (KVG).
De ongrondwettige benoeming van een procespartij tot rechter voor de opening van een gerechtelijke procedure in
de twee genoemde wetten is niet in overeenstemming met de rechtsstaat en moet naar mijn mening actief worden voorkomen.
Samen met mijn zeer gewaardeerde klant Roland Jufer heb ik daarom een klacht ingediend
bij het Federale Bureau voor Communicatie en deze gepubliceerd op mijn Telegram-kanaal.
In deze verklaring maakte ik bezwaar tegen het ontbreken van een handtekening.
Ik denk dat het belangrijk is dat je bij het ontvangen van een intimiderende
brief goed controleert of de brief een rechtsgeldige handtekening heeft.
Als dit niet het geval is, dan is het een niet-bindende uitnodiging om je vrijwillig
te onderwerpen aan een systeem dat als corrupt is ontmaskerd.
Daarnaast lopen er nog twee strafrechtelijke aanklachten tegen zittende federale raadsleden.
De bekendste is van Pascal Najadi.
Minister van Volksgezondheid Berset beweerde in het SRF-programma Arena tegen beter weten in:
Op de certificaatdocumenten die door mobiele telefoons zijn opgeslagen, kan de presentator bewijzen dat een injectie is ontvangen en
dus de effectiviteit ervan, met name met betrekking tot de overdracht van vermeende virussen.
De feiten van de zaak zijn in de fase van de beschuldiging al zo ongunstig voor de heer Berset dat
ik de grootste moeite heb om te benadrukken dat het vermoeden van onschuld nog steeds op hem van toepassing is.
Deze strafrechtelijke procedures werden geblokkeerd.
Minder bekend is de aanklacht van Albert Knobel tegen het federale raadslid Ignazio Cassis wegens ambtsmisbruik.
In een ander Arena-programma had hij verklaard dat verkeersdoden
met een positieve PCR-test door de FOPH werden geteld als coronadoden;
Dit is nodig om de internationale telmethode te standaardiseren.
Maar het is totale onzin en zou moeten worden vervolgd als ambtsmisbruik.
Deze procedure heeft ook te lijden onder een ernstige vertraging van de rechtspraak.
10. opties voor actie en uitstel Liefde
Vrienden, we hebben alle juridische en politieke wegen
bewandeld die we in deze periode konden bedenken en die we als levensvatbaar beschouwden.
Op basis van eerdere ervaringen is het de vraag of deze
stappen tot het gewenste resultaat zullen leiden.
Wij nemen nota van de uitslag van de parlementsverkiezingen van 22 oktober 2023. Ze zijn net zo ontnuchterend voor onze beweging als ik had voorspeld.
Ik had graag Urs Hans gezien als het nieuwe parlementslid in Zürich en Josef Ender in Schwyz.
Om onze doelen te bereiken moeten we echter niet alleen
de hele parlementaire staf vervangen, maar
ook die van de rechterlijke macht en Josef Ender.
Om onze doelen te bereiken moeten we echter niet alleen het voltallige parlementaire personeel vervangen, maar ook dat
van de rechterlijke macht en de door de staat gefinancierde media. We blijven boren in deze dikke plank.
Het is echter een langdurig en complex proces en tijdens de duur ervan zijn aanvullende
opties voor actie en uitstel nodig.
Deze vereisen een toewijding aan persoonlijke verantwoordelijkheid en burgerlijke moed.
Ik vraag u niet te denken aan sanctierisico's op de korte termijn, maar aan de voordelen op de langere termijn
voor toekomstige generaties.
Ik roep jullie op om je krachten te bundelen en voorbeelden te creëren voor
een beter leven, voor saamhorigheid, voor het helpen van onze naaste.
Pogingen van zendelingen zijn de afgelopen drieënhalf jaar vruchteloos gebleken.
Buitenstaanders moeten zien dat we samen gelukkiger zijn en meer plezier hebben.
We bieden wederzijdse hulp in ruil voor tegenhulp.
En trek je waar mogelijk terug uit een mislukt fiatgeldsysteem.
We nemen de opvoeding van onze kinderen in eigen handen, weg van genderisme en historische vervalsing.
We willen jonge
mensen die onafhankelijk en kritisch denken.
We willen vreedzame geschillenbeslechting zonder door het systeem opgelegde rechters;
Alles wat nodig is voor een zinvolle bemiddeling is dat beide partijen worden gehoord en dat iemand met een oplossing komt die voor beide partijen aanvaardbaar is.
Ja, nu kun je misschien zien dat wij advocaten veel hebben gedaan,
maar dat we ook langzaam het einde van ons Latijn bereiken.
Er is nog hoop dat we verrast zullen worden door een omkering van de officiële muur van stilte.
Maar we moeten met alles rekening houden.
In navolging van mijn voorgangers hier aan het katheder, zou ik in mijn eigen woorden willen zeggen: dan worden we teruggeworpen op onszelf, op elk individu.
Dan moeten we verantwoordelijkheid voor onszelf nemen.
Als zulke onmogelijke regels weer opduiken, volgen we ze gewoon niet meer op. Dat vereist een beetje bereidheid om risico's te nemen.
Het vereist de bereidheid om nadelen op
korte termijn te accepteren, maar om een veelbelovende koers uit te zetten voor toekomstige
generaties.
Ja, en voor deze keer wens ik je de hulp van God toe die Ivo Sasek inriep. Hartelijk dank.
Hartelijk dank. Hartelijk dank, Heinz Raschein.
Ik denk dat het belangrijkste wat we nu kunnen leren, hier vinden we opnieuw van een juridisch expert, we vinden het bewijs.
Dat was de Zwitserse wet, ja. We zitten in een juridisch faillissement.
Ik denk dat de oplossing nu uiteindelijk
- dit is misschien wel het meest cruciale, we moeten gewoon begrijpen dat - als we als volk niet leren
om nee te zeggen, dan is het afgelopen met ons, dan doen ze met ons wat ze willen.
Je zou het ook burgerlijke ongehoorzaamheid kunnen noemen. En ik denk dat daar veel moed voor nodig is - zo'n man die zich uitspreekt!
Dat is de belangrijkste reden waarom veel mensen hier niet staan.
Ze willen niet verantwoordelijk zijn voor een populair "nee". Dan denk je snel na over hoe het allemaal zou kunnen aflopen.
Ik wil je nogmaals bedanken voor je moed om op te staan en te zeggen wat
we gewoon moeten horen. Dat moeten we begrijpen. Hartelijk dank.