Będziemy teraz kontynuować tekst.
Powiedziałbym, że w sumie dwunastu wybitnych ekspertów zostało nominowanych do prawnej części
naszego delikatnego tematu dnia, oczywiście z całej plejady.
W spotkaniu wzięło udział sześciu prawników, trzech sędziów i trzech naukowców.
Jednak tylko dwóch z nich miało wystarczająco dużo czasu na wypowiedź od samego początku, o czym wszyscy wiedzieli.
Ale wszystkich dwunastu naszych nominowanych chętnie by przyszło, jak napisali,
ale dziesięciu z nich również odwołało z różnych powodów,
ale życzą nam powodzenia w dzisiejszym spotkaniu.
Jest jednak jeden powód, dla którego warto o tym wiedzieć, ponieważ rzuca to jasne światło na dwóch prelegentów,
którzy są tu dziś obecni i którzy będą służyć nam swoją wiedzą.
Ten czołowy prawnik napisał, że niechętnie byłby pierwszym frontmanem, który wprowadziłby
nasz obecny temat do domeny publicznej jako prawnie wiążącą ścieżkę.
To było jego odwołanie, jedno z tych dwunastu.
Muszę być szczery, wydawało mi się to trochę
jak coś, co powiedziałby najlepszy piłkarz:
Nie chciałbym strzelić pierwszego gola na tym mundialu.
Albo zawodowym bokserem: nie chciałbym być pierwszym, który znokautuje tego niezłomnego Goliata.
Wszystko jasne? Tak.
Ale teraz na ring wkracza człowiek, który, powiedzmy, przyjął to oczywiste
wyzwanie.
Jest obywatelem Szwajcarii, doktorem prawa, a jego CV powie nam o nim nieco
więcej za chwilę.
Urodzony w 1956 roku w górskiej wiosce Malix w Graubünden,
Heinz Raschein uczęszczał tam do szkoły podstawowej.
Aby móc później studiować, uczęszczał do gimnazjum łacińskiego w szkole kantonalnej w Chur.
W tym czasie jego ojciec został wybrany na sędziego federalnego w Lozannie, a rodzina przeniosła się do francuskojęzycznej Szwajcarii.
Czas spędzony we francuskojęzycznej Szwajcarii był jednym z najlepszych w jego życiu.
W 1976 r. ukończył Gymnase de Montbenon z kwalifikacjami wstępnymi na uniwersytet.
Po ukończeniu szkoły rekrutów mógł nazywać się grenadierem górskim.
Od końca 1976 r. do końca 1981 r. Heinz Raschein studiował prawo na Uniwersytecie w Bernie i uzyskał stopień porucznika w wojsku.
Następnie odbył staż prawniczy w Chur, po którym uzyskał kwalifikacje prawnika, a później notariusza.
Z drugim najlepszym wynikiem na egzaminie doktorskim, tj. Magna Cum Laude, napisał swoją
rozprawę na temat bezprawności w systemie szwajcarskiego prawa odpowiedzialności.
Heinz Raschein prowadził niezależną kancelarię adwokacką i notarialną w Chur przez prawie 30 lat.
W wieku 50 lat został zwolniony z wojska w stopniu majora wojskowego wymiaru sprawiedliwości.
Heinz Raschein cieszy się obecnie bardzo ożywioną emeryturą i jest
bardzo wdzięczny za wielką zachętę, jaką otrzymuje za swoją pracę.
Pomaga ludziom, którzy czują się ofiarami koronawirusa.
Ma trzy zamężne córki, czworo wnucząt i partnera, który stał mu się bliski w ciągu ostatnich 20 lat.
Heinz Raschein wypowiada się dziś na temat upadłości prawnej. Co teraz? Z praktycznymi przykładami.
Witamy, Heinz Raschein. Życzę samych sukcesów. Dziękuję.
Drodzy przyjaciele, cieszę się, że mogę wystąpić przed AZK.
Przez około pięć lat bezskutecznie starałem
się dołączyć do was jako słuchacz.
Fakt, że po raz pierwszy zostałem zaproszony jako prelegent, napawa mnie dumą.
Moja średnia córka jest biologiem i nie zgadza się ze mną we wszystkich aspektach życia.
Robi to jednak niezależnie od tego, czy istnieją dwie, czy 58½ płci. Jestem jej za to wdzięczny.
W mojej prezentacji przyjmuję pogląd, że jeśli używam samej formy żeńskiej lub samej formy męskiej, to obie mają znaczenie.
Tematem mojej prezentacji jest bankructwo prawne i możliwe sposoby wyjścia z niego.
Podzielę to na podtytuły pokazane na tym slajdzie. Pokazuję drogę do legalnej upadłości.
Pozwolę sobie przejść do dwóch całkowitych rewizji Konstytucji Federalnej w 1885 i 1999 roku.
Wspominam - w pewnym kontekście, który następnie rozwinę - o głosach wątpliwości,
a następnie przechodzę do kilku głównych
projektów, które zainicjowaliśmy ze strony ruchu jako możliwe sposoby wyjścia
z prawnego bankructwa, które zostało zidentyfikowane.
Na sam koniec omówię opcje działania i wyrozumiałości na przyszłość.
Jeśli przyjrzymy się bliżej pojęciom demokracji i rządów prawa, zdamy
sobie sprawę, że demokracja i rządy prawa to dwie różne rzeczy.
Obecnie tego doświadczamy, widzimy, że demokracja może istnieć bez rządów prawa, a poprzednie struktury
władzy pokazały, że możliwa jest również sytuacja odwrotna - rządy prawa bez demokracji.
Biorąc pod uwagę wybór między demokracją a rządami prawa, moja odpowiedź brzmi: rządy prawa.
Ponieważ demokracja bez rządów prawa jest niczym więcej niż pustą skorupą.
Podmiot, który nazywa się Konfederacją Szwajcarską, zobowiązał się do przestrzegania rządów prawa w Konstytucji Federalnej, która została całkowicie zmieniona w 1999 roku.
Chciałbym odesłać do tego slajdu. Najbardziej wiarygodną wersję tekstową tego dekretu można znaleźć na stronie Fedlex admin.ch.
Jeśli wylądujesz we właściwym miejscu, zobaczysz zapewnienie podświetlone na zielono po lewej stronie:
Ten tekst obowiązuje;
Gdyby przez pomyłkę wylądował na wcześniejszej wersji tekstu, w tym samym miejscu znalazłby notatkę
zaznaczoną na czerwono: Ten tekst nie obowiązuje. Jak zobaczymy, nie jest to dowód, ale zwykłe zapewnienie.
W poniższych wyjaśnieniach możemy jednak przyjąć teoretyczne założenie,
że możemy ufać czerwonym lub zielonym zapewnieniom Fedlex. W tym
miejscu będę musiał użyć trochę technicznego żargonu.
Wiem, jak męczący może być żargon prawniczy.
Ale Ivo zaprosił dziś tylko prawników, sędziów i innych ekspertów prawnych, więc chce zwrócić szczególną
uwagę na perspektywę prawną. Z tego powodu wyjaśnię teraz pojęcie hierarchii norm.
Myślę, że trzeba mieć większą wiedzę na temat prawa niż
Alain Berset i pozostałych sześciu aktorów politycznych.
Konstytucja federalna jest najwyższą formą aktu prawnego uznawaną przez Konfederację Szwajcarską.
Jako jedyny wyjątek od hierarchii norm stanowi, że prawo międzynarodowe musi być przestrzegane przy jego stosowaniu (art. 5).
W przeciwieństwie do konstytucji, prawo międzynarodowe jest tylko częściowo zrozumiałe, ponieważ jego źródła prawne są fragmentaryczne.
W zależności od nastawienia politycznego, fragment ten można rozumieć jako uwzględnienie lub bezwarunkowe przestrzeganie.
Konstytucja jest ważna tylko wtedy, gdy zostanie zatwierdzona zarówno przez naród, jak i kantony.
Kolejnym poziomem w hierarchii norm są prawa federalne.
Ustawa federalna może wejść w życie, jeśli nasz parlament, tj. obie rady,
wyrażą na to zgodę, pod warunkiem przeprowadzenia referendum.
Musi on zostać podpisany przez przewodniczących obu rad i ich aktuariuszy.
Jeśli obywatele nie przeprowadzą referendum lub jeśli takie referendum zakończy się niepowodzeniem, wejdzie ono w życie. Rozporządzenia Rady Federalnej zajmują najniższy poziom w hierarchii standardów.
W przeciwieństwie do konstytucji, która wymaga większości narodu i kantonów, lub ustaw,
które wymagają większości parlamentarnej, rozporządzenia Rady Federalnej są
tworzone przez zwykłe zatwierdzenie siedmiu toecaps wybranych przez parlament.
Jako prawnik zajmujący się ofiarami środków, chcę dowiedzieć się od Sądu Federalnego,
czy Rada Federalna przestrzegała lub przekroczyła swoje uprawnienia do wydawania rozporządzeń.
W przypadku każdego wydanego przez siebie zarządzenia musi być w stanie powołać się na podstawę prawną. W ten sam sposób ustawy muszą mieć wsparcie konstytucyjne.
W tej kwestii my, podobnie myślący ludzie - przeciwko rządowi, parlamentowi, sądownictwu
i mediom - jesteśmy całkiem pewni, że ustawa o epidemiach to za mało.
Jeśli teraz chcemy dowiedzieć się, kiedy ta całkowicie zmieniona Konstytucja Federalna weszła w życie i w
związku z tym jest wiążąca, możemy sprawdzić ją w tak zwanej Oficjalnej Kompilacji Ustawodawstwa Federalnego.
Musisz wiedzieć, że rząd federalny prowadzi równolegle Oficjalną Kompilację i Systematyczną
Kompilację Praw. Oba są uważane za równe, są po prostu zorganizowane według różnych kryteriów.
Wywołuję AS według roku i strony - podane tutaj - oraz SR według numeru dekretu;
SR porządkuje dekrety według tematyki prawnej.
Ponieważ Konstytucja Federalna jest najwyższym ze wszystkich aktów prawnych, nosi numer SR 101.
W związku z tym znajdujemy w AS pod AS 1999
2556 dekret federalny obu Rad z dnia 18 grudnia 1998 r. i notatkę: Niniejszy tekst obowiązuje.
Dekret federalny zawiera cały tekst rewizji nowej konstytucji federalnej, który
został przyjęty przez parlament do wiadomości obywateli za pomocą tej rezolucji.
Następnie w 1999 r. odbyło się referendum, w którym zdecydowana większość opowiedziała się za przyjęciem zmienionego tekstu.
Następnie sprawa ponownie trafiła do Rady, która wprowadziła w życie tekst
konstytucji przyjęty przez naród 1 stycznia 2000 r. kolejnym
dekretem federalnym z dnia 28 września 1999 r., a dokładniej AS 1999 2555.
Widać tutaj początek tej rezolucji i ostatnią stronę z podpisami, które muszą być odręcznie napisane w oryginale.
W naszych rozważaniach teoretycznych możemy zatem trzymać się tego tekstu konstytucyjnego.
Rządy prawa są wspomniane w artykułach 5, 8 i 9. Podkreśliłem to na slajdzie.
Pierwszy z tych przepisów (art. 5) ustanawia prawo
jako podstawę i granicę działań państwa.
Przewiduje się, że działania rządu muszą leżeć w interesie publicznym i być proporcjonalne.
Obie strony wymiany, a mianowicie organy państwowe z jednej strony i my, osoby prywatne, z drugiej strony, jesteśmy zobowiązani do działania w dobrej wierze.
Wreszcie, art. 5 Konstytucji Federalnej podkreśla nadrzędność prawa międzynarodowego.
Artykuł 8 stanowi, że wszyscy ludzie są równi wobec prawa;
Zawiera zakaz dyskryminacji ze względu na pochodzenie, rasę, płeć, wiek, język, status
społeczny, styl życia, przekonania religijne, ideologiczne i polityczne lub niepełnosprawność.
Jako ustawodawcy, Rady Federalne są zobowiązane do zapewnienia
prawnej i faktycznej równości kobiet i mężczyzn.
Artykuł 9 powtarza zakaz arbitralności i wymóg działania państwa w dobrej wierze.
Jest to ostatecznie powtórzenie stwierdzenia zawartego w art. 5, ponieważ naruszenie zasady proporcjonalności
ze strony władz państwowych jest równoznaczne z arbitralnym działaniem z ich strony.
Zgodnie z doktryną prawną uznawaną w niemieckojęzycznym świecie, zasada proporcjonalności składa się z trzech części.
W związku z tym działania rządu muszą być po pierwsze konieczne, po drugie
celowe, a po trzecie należy zrównoważyć związek między szkodą a korzyścią.
Oczywiście opinie na temat wszystkich trzech kryteriów proporcjonalności mogą się różnić.
Jednak praktyczne doświadczenie ostatnich trzech i pół roku pokazuje, że nasze cztery tak zwane
władze państwowe - władza ustawodawcza, rząd, sądownictwo i media - przedstawiły jedynie ogólne twierdzenia
na temat proporcjonalności środków koronnych wydanych przez Radę Federalną w drodze rozporządzenia
i nie wyjaśniły ani nie udowodniły trzech wspomnianych aspektów.
Moje bogate doświadczenie w tej dziedzinie pokrywa się z doświadczeniem moich dwóch szanownych
kolegów, których uważam za autorytety w tej dziedzinie. Jednym z nich jest Philipp Kruse.
W przeciwieństwie do trzech wymienionych uprawnień państwowych, zawsze i wielokrotnie staraliśmy
się poddawać w wątpliwość ich proporcjonalność we wszystkich trzech wymienionych aspektach.
Moje stanowisko jest takie, że ciężar dowodu spoczywa
całkowicie na agencjach rządowych, które podyktowały te środki.
Moi koledzy dołożyli większej staranności prawnej w tym zakresie i w swoich dwóch głównych wystąpieniach
złożyli wnioski dowodowe przeciwko podjętym środkom, których osobiście nie uważam za konieczne.
Ostatnią zasadą praworządności, o której należy tu wspomnieć, jest
to, że na tym, kto stawia zarzut, spoczywa ciężar jego udowodnienia.
W przeciwnym razie jest to nieistotne. Stanowi o tym art. 8 kodeksu cywilnego, ustawy federalnej.
Jest to nie tylko zapisane w prawie, ale także w konstytucji, a dokładnie w artykule
9 konstytucji federalnej. W nadziei na większy sukces, moi dwaj koledzy przedstawili
ciężar dowodu, który uważam za dobrowolny, a nie obowiązkowy.
Dlatego zdajemy sobie sprawę, że nasza strona wielokrotnie próbowała wyjaśnić
tę nieproporcjonalność, ale napotkała na milczący mur odrzucenia.
Do dnia dzisiejszego sektor publiczny odmawia wypełnienia swojego obowiązku dostarczenia dowodów.
Podsumowując, stoimy w obliczu upadku czterech filarów wspierających minimalne państwo konstytucyjne.
Są to zasady zakazu arbitralności, proporcjonalności, podziału
władzy i rozłożenia ciężaru dowodu.
W tym stwierdzeniu widzę bankructwo prawne, które stoi w niemożliwej do pogodzenia sprzeczności z naszymi przemówieniami z 1 sierpnia.
Później wrócę do faktu, że istnieje piąty uszkodzony filar, wymóg podpisu.
To prowadzi mnie do historii dwóch całkowitych rewizji naszej Konstytucji Federalnej.
Ten z 1999 roku był drugim.
Pierwsza z nich pochodzi z 1875 roku, 27 lat po utworzeniu państwa federalnego.
Ta pierwsza całkowita rewizja obejmowała wprowadzenie unikalnych na skalę światową praw ludowych - inicjatywy i referendum.
Inicjatywa pozwala Szwajcarom zaproponować poprawki do konstytucji federalnej i poddać je pod głosowanie.
Może wykorzystać referendum, aby zapewnić, że ustawy już uchwalone przez Parlament
zostaną również przedłożone do zatwierdzenia lub odrzucenia.
Kto z was - proszę, podnieście rękę - zna partyjno-polityczny
skład pierwszej Rady Federalnej z 1848 roku?
Mało kto dziś wie, że mieliśmy wtedy siedmiu liberalnie nastawionych radnych federalnych, a raczej naszych przodków. Nie było wtedy mowy o magicznej formule.
Konstytucja ta nie uznawała jeszcze wyżej wymienionych praw ludu, ponieważ
katoliccy obywatele Szwajcarii Środkowej nie mieli wówczas reprezentacji w Radzie Federalnej.
W 1875 r. inżynier Alfred Escher zdał sobie sprawę, że może uzyskać zgodę na swój projekt
budowlany stulecia tylko poprzez przyznanie koncesji tym samym kantonom w środkowej Szwajcarii.
I tak wpadł na pomysł, aby uczynić następującą koncepcję smaczną dla bardzo potężnej wówczas partii liberalnej w Zurychu:
Zmieniamy konstytucję i dostosowujemy ją do potrzeb mieszkańców Szwajcarii
Środkowej, dając im prawo do inicjatywy ustawodawczej i referendum.
Ponieważ była to jedna z głównych trosk katolickich mieszkańców środkowej Szwajcarii, zostali
oni przekonani do nowej osi transportowej, która przebiegała przez ich terytorium.
Dało to Szwajcarom epokowe prawo do wypowiadania się w sprawach federalnych.
Moim zdaniem ta pierwsza całkowita rewizja była prawdziwym krokiem naprzód.
Sytuacja wygląda inaczej w przypadku drugiej całkowitej rewizji z 1999 roku, ponad sto lat później. W tym czasie szwajcarski prawnik Kaspar Villiger był federalnym ministrem sprawiedliwości.
Leon Schlumpf był członkiem eksperckiego komitetu doradczego przed rozpoczęciem pracy w Radzie Federalnej.
Znałem go osobiście, ponieważ jego córka Eveline
była moją bliską koleżanką w szkole kantonalnej.
On i mój ojciec, obecnie sędzia federalny, wspólnie zapewniali mnie, podobnie jak Kaspar Villiger
publicznie, że ta druga całkowita rewizja była nową, czystą reorganizacją porządku systematycznego
i wyraźnie bez żadnej istotnej ingerencji w istniejące wcześniej prawa.
Zapewnienie było jasne dla wszystkich: "Nie chcemy zmieniać waszych praw, chcemy je tylko lepiej zorganizować.
Udowodnię, że się mylisz na poniższym przykładzie.
Chociaż w tamtym czasie byłem bardzo zajęty narodzinami trzech córek, zostaniem partnerem we wspólnej praktyce
i uzyskaniem licencji na wykonywanie zawodu prawnika i notariusza, intuicyjnie nie ufałem tym zapewnieniom
i głosowałem przeciwko całkowitej rewizji z 1999 roku. Dziś jest jasne, jak uzasadnione było to "nie".
Wbrew tym zapewnieniom, całkowicie zmieniona Konstytucja Federalna
zawiera co najmniej jedną bardzo drastyczną zmianę. Wcześniej art.
113 ust. 2 aBV (aBV = stara konstytucja federalna).
Zgodnie z tym przepisem, prawnicy nie mogli kierować do Federalnego Sądu Najwyższego spraw dotyczących ustaw federalnych uchwalonych przez parlament.
Ten układ podziału władzy zawsze musiał być akceptowany.
Jeśli jednak chodzi o rozporządzenia Rady Federalnej, Federalny Sąd Najwyższy
dokonał wówczas pełnej kontroli ich zgodności z konstytucją.
Nowa konstytucja federalna stanowi obecnie w art.
189 Konstytucji Federalnej stanowi, że nawet rozporządzenia Rady Federalnej nie mogą być już kierowane do Federalnego Sądu Najwyższego w celu zbadania ich zgodności z konstytucją.
Jak właśnie widzieliśmy - ponieważ wszystkie środki dotyczące koronawirusa opierają się wyłącznie
na rozporządzeniach Rady Federalnej - jest to niezwykle fatalne naruszenie praw obywateli.
Oznacza to całkowite zniesienie tak zwanego abstrakcyjnego przeglądu standardów na poziomie federalnym.
Żądam abstrakcyjnej kontroli norm prawnych od Federalnego Sądu Najwyższego, gdy wnoszę rozporządzenie
Rady Federalnej bezpośrednio do Federalnego Sądu Najwyższego i żądam kontroli jego zgodności z konstytucją.
Jeżeli Federalny Sąd Najwyższy dojdzie do wniosku, że zarządzenie
jako całość lub jego poszczególne przepisy są niezgodne z konstytucją,
uzna zarządzenie lub jego poszczególne przepisy za nieważne.
Jest to abstrakcyjny przegląd standardów, który niestety został zniesiony przez całkowitą rewizję z 1999 roku. W materiałach - taka jest geneza sztuki.
189 BV - a protokół z konsultacji parlamentarnych stwierdza:
Zniesienie abstrakcyjnego przeglądu standardów nie ma wpływu na konkretny przegląd standardów.
Konkretny przegląd standardów jest również nazywany dodatkowym przeglądem standardów.
Oznacza to, że jeśli, na przykład, Rémy Stettler otrzyma teraz grzywnę za odmowę
noszenia osłony twarzy w altanach na świeżym powietrzu w Bernie, będę mógł zgłosić to
do sądu z wnioskiem o przeprowadzenie specjalnego przeglądu standardów.
Sąd musi następnie zbadać, czy zastosowany standard jest zgodny z konstytucją.
Jeśli tak nie jest, nie skutkuje to nieważnością badanego standardu, ale jego niemożnością zastosowania.
Jak się okazuje, sądy do dziś niechętnie weryfikują określone standardy.
Wnieśliśmy sprawę Rémy'ego Stettlera aż do Federalnego Sądu Najwyższego.
W swoim wyroku Federalny Sąd Najwyższy stwierdził:
W tym przypadku wdrożenie konkretnego przeglądu norm byłoby równoznaczne z abstrakcyjnym przeglądem norm zakazanych przez nową konstytucję.
Stwierdzenie to może jedynie prowadzić do wniosku, że dzisiejsi sędziowie federalni, którzy
przeszli szybką ścieżkę kariery uniwersyteckiej, nigdy nie nauczyli się różnicy
między konkretną a abstrakcyjną oceną norm i dlatego nie są w stanie jej zastosować.
Podsumowując, twierdzą oni, że art. 189 Konstytucji Federalnej nie
tylko odciął abstrakcyjną, ale także konkretną kontrolę norm.
Był to znaczący krok wstecz w drugiej całkowitej rewizji.
Już samo to doświadczenie prowadzi mnie do wniosku, że jestem prawnym bankrutem.
Na początku wyjaśniłem, że portal administratora Fedlex gwarantuje,
czy teksty prawne opublikowane na tym portalu obowiązują, czy nie.
Oznacza to, czy uważa je za wiążące, czy też już nie.
Na temat legalnego bankructwa, nasz podobnie myślący towarzysz Roman napisał książkę Exhabitus pod pseudonimem Don Icon.
Na stronie 102 tej książki konfrontuje się z administracją federalną (FFA), ale także z Federalnym
Urzędem Zdrowia Publicznego (FOPH) i kilkoma departamentami, stwierdzając,
że według jego wiedzy nadal nie ma podpisanej ustawy dotyczącej COVID.
Podobnie jak wszystkie ustawy federalne, ustawy dotyczące COVID muszą zostać podpisane
przez prezydentów i sekretarzy zarówno Rady Narodowej, jak i Rady Stanów.
Jak wiadomo, trzykrotnie głosowaliśmy nad różnymi przepisami dotyczącymi pandemii COVID-19 i wbrew doniesieniom mediów i partii politycznych, przegraliśmy o niecałe 40%.
Ustawy te były niewiele więcej niż deklaracjami
zasad dotyczącymi bajki Rady Federalnej o COVID.
Nie zawierają one żadnych wiążących lub egzekwowanych środków, takich jak dystans społeczny, obowiązkowe zakrywanie
twarzy, zakazy zgromadzeń, testy, obowiązkowe certyfikaty, obowiązkowe szczepienia itp.
Biorąc pod uwagę grono zwolenników, 40% głosów przeciw można uznać za spory sukces.
W rezultacie zwolennicy udzielili Radzie Federalnej jedynie zasadniczej zgody.
Co zatem oznacza fragment zacytowany z książki Exhabitus Dona Icona?
Zaprzecza ona ważności trzech ustaw dotyczących COVID z powodu braku wymaganych podpisów. Chciałby zobaczyć zgodną z prawem oryginalną podpisaną kopię.
Jeśli chodzi o teksty publikowane na Fedlex, jest to zgodne
z zielonym zapewnieniem: Ten tekst jest w mocy, jego nieufność.
Jeśli nie ufa jednemu z tych zapewnień, musi w konsekwencji zrobić to samo dla wszystkich.
Mogę uszanować ten punkt widzenia, ale nie chcę podążać za jego wyjaśnieniami tutaj, w przeciwnym razie nie byłbym
w stanie kontynuować rozmowy z tobą i musiałbym ograniczyć się do stwierdzenia, że poruszamy się w próżni.
Zgadzam się jednak z prośbą Don Icon skierowaną do Konfederacji i jej administracji o opublikowanie
legalnie podpisanego tekstu ustawy. Przechodzę do szwajcarskiego pozwu zbiorowego.
Po tym, jak Reiner Füllmich ogłosił swoje plany dotyczące pozwu zbiorowego
w USA lub Kanadzie, zostałem gwałtownie zbombardowany pytaniem, czy
pozew zbiorowy mógłby zostać złożony również w Szwajcarii.
W pierwszym odruchu stanowczo odrzuciłem te wnioski, ponieważ pozwy zbiorowe są anglosaskim instrumentem proceduralnym,
którego kontynentalne europejskie systemy proceduralne nie uznają. Ale potem ta myśl obudziła mnie w nocy.
Faktyczny przebłysk inspiracji przyszedł później i był taki, że mogłem również zrealizować
swego rodzaju pozew zbiorowy w Szwajcarii poprzez dywersję polegającą na utworzeniu stowarzyszenia powodów.
W Szwajcarii istnieje ograniczenie, że od samego początku musimy zgodzić
się na wspólne roszczenie prawne ze wszystkimi powodami. Tj.
wszyscy muszą żądać tego samego od sądu od samego początku.
W rezultacie doszedłem do wniosku, że możemy coś takiego uruchomić.
Następnie opracowaliśmy tekst autoryzacji i ostatecznie otrzymaliśmy ponad 10 000, ale prawdopodobnie nie całkiem 15 000, legalnych zleceń.
Na tej podstawie nasz preferowany prawnik, wspierany przez Markusa Lienerta w Zurychu, złożył prawie 90-stronicowy
pozew przeciwko Konfederacji Szwajcarskiej do Federalnego Sądu Najwyższego po zakończeniu postępowania wstępnego.
Mając to na uwadze, najpierw musieliśmy złożyć wniosek do Federalnego
Departamentu Finansów (FDF) w lutym 2022 roku.
Dopiero wtedy mogliśmy odwołać się do Federalnego Sądu Najwyższego.
Główne punkty argumentacji są wymienione na następnym slajdzie.
W pozwie zażądaliśmy symbolicznego franka dla każdego z naszych autoryzowanych przedstawicieli
jako rekompensaty za niedogodności poniesione w wyniku tych działań.
W krótkiej odpowiedzi Federalny Departament Finansów odniósł się do argumentów zawartych w skardze w bardzo wybiórczy sposób.
FDF wydawało się być pod wrażeniem odpowiedzi, którą przesłaliśmy, a następnie zdecydowało się nie przesyłać duplikatu.
Wyjaśnienie: Dokumenty prawne w takim postępowaniu sądowym są wyznaczane
w następującej kolejności: pozew, odpowiedź na pozew, replika i duplika.
W naszym przypadku kończy to wymianę dokumentów prawnych.
We wrześniu tego roku, po roku postępowania sądowego, nasz prawnik napisał do Sądu Federalnego, aby podkreślić
pilność pozwu, nie tylko ze względu na majowe plany reformy WHO 2024. Wciąż czekamy na wyrok Sądu Federalnego.
Jestem członkiem komitetu decyzyjnego i jak dotąd jestem w mniejszości z moją następującą opinią;
Uważam, że publikowanie treści naszych dokumentów prawnych w Internecie ma sens.
Stronę tę można również odwiedzić pod adresem wirmenschen.ch.
Innym sposobem na zwiększenie presji byłoby zorganizowanie konferencji prasowej na temat opóźnienia tego pozwu.
Jak dotąd nie udało mi się przeforsować moich propozycji w komisji, ale może to jeszcze nadejść.
Myślę, że mamy do czynienia z przestępczym zwlekaniem,
które jest również równoznaczne z prawnym bankructwem.
Następnie krótko omówię skargę karną Philippa Kruse przeciwko FOPH i Swissmedic.
W dniu 14 lipca 2022 r. moi koledzy Philipp Kruse i Markus Zollinger złożyli ponad trzystustronicową skargę karną
przeciwko Swissmedic i wymienionym osobom w Inselspital Bern w imieniu 37 powodów i 6 ofiar szczepionek.
Skonfrontowali w nim szwajcarski wymiar sprawiedliwości z największym zagrożeniem,
jakie kiedykolwiek stanowiły produkty farmaceutyczne w Szwajcarii.
W swoim uzasadnieniu obalili oni szczegółowo wymogi uzyskania zezwolenia potwierdzone
przez Swissmedic dla zastrzyku podawanego dużej części populacji Szwajcarii.
Za tą poważną skargą karną kryje się ogromna ilość badań, do
których oskarżony Swissmedic nie odniósł się ani słowem.
Jeśli uznaję korelację między podawaniem substancji do iniekcji a zgonami, to nie dowodzi to związku przyczynowego.
Jednak korelacja ta wielokrotnie komplikuje już istniejący ciężar dowodu spoczywający na
dostawcy zastrzyków. Musi ostatecznie udowodnić, że jego produkt jest skuteczny i bezpieczny.
Skuteczność oznacza ochronę przed infekcją i jej przenoszeniem.
Dziś wiemy, że żaden producent tego nie dopilnował.
W tym kluczowym punkcie organ wydający zezwolenie nie może obalić argumentów Philippa Kruse i Markusa Zollingera.
Zezwolenie przyznane tej substancji do wstrzykiwania koronowego musi zostać wycofane pochopnie i beztrosko.
Pozew Philippa Kruse i Markusa Zollingera jest również celowo
opóźniany, podobnie jak nasz szwajcarski pozew zbiorowy.
Nie możemy na to pozwolić i możemy jedynie odnotować to jako kolejny dowód bankructwa prawnego.
Chcielibyśmy skorzystać z okazji
i podziękować Philippowi Kruse i Markusowi Zollingerowi za podjęcie tego ważnego kroku.
Wskazuje to na pilną potrzebę natychmiastowego zatrzymania przez FOPH i Swissmedic podejrzanej szkodliwej substancji do iniekcji.
Pierwszym przykazaniem jest neminem laedere, czyli nie szkodzić. Naruszając to, są winni.
To przybliża mnie o krok do działań podjętych
przez Komitet Suwerenności i Samostanowienia w Graubünden.
Pięciu wolnomyślicieli z Graubünden połączyło siły, tworząc Komitet na rzecz Suwerenności i Samostanowienia Graubünden.
Są to Helmut Heine, Christian Birchmeier, Renato Stieffenhofer, Gerd Rehm i ja.
Wszyscy uznali, że parlamentarzyści i inni decydenci w Szwajcarii są dotknięci
procesami, o których nie mają wystarczającej wiedzy.
WHO z siedzibą w Genewie nie tylko planuje pakt pandemiczny, ale także jeszcze
bardziej niebezpieczną rewizję Międzynarodowych Przepisów Zdrowotnych.
Zgodnie z wytycznymi, termin upływa 24 maja przyszłego roku, a brak odrzucenia automatycznie oznacza zatwierdzenie
zarówno Międzynarodowych Przepisów Zdrowotnych, jak i paktu pandemicznego.
W ten sposób WHO planuje stać się jedynym autorytetem w kwestiach zdrowotnych, któremu podporządkowuje również zmiany klimatyczne.
Dyrektor generalny WHO Tedros Adhanom Ghebreyesus ma otrzymać wyłączne uprawnienia do ogłaszania
stanów zagrożenia zdrowia i klimatu na całym świecie bez dalszego uzasadnienia i bez
weryfikacji oraz do ustanawiania wiążących środków przeciwko nim.
Chce również samodzielnie uciszyć krytyczne głosy przeciwko niemu.
Komisja sprzeciwia się temu roszczeniu do władzy i będzie nadal z nim walczyć w przyszłości.
Pierwszym krokiem do osiągnięcia tego celu było wysłanie listu poleconego do 200 członków Rady Narodowej,
46 członków Rady Stanu, wszystkich głównych radnych w Graubünden, Rady Federalnej i rządu kantonalnego, a także
mediów i innych decydentów, informując ich w ulotce o uprawnieniach zdrowotnych, które WHO planuje uzurpować
w dyktatorski sposób. Komisja chce zapobiec tym dyktatorskim uprawnieniom.
Decyzja o ich stanie zdrowia i niezbędnych środkach powinna pozostać
w gestii każdej osoby, a nie Tedrosa Adhanoma Ghebreyesusa.
Celowo dołożyliśmy wszelkich starań, aby wysłać ulotkę listem poleconym,
tak aby żaden odbiorca nie mógł przeprosić za jej nieznajomość.
Przeanalizujemy reakcje na ten list i w razie potrzeby podejmiemy dalsze kroki.
Komisja otrzymała odpowiedź od radnego federalnego Alaina Berseta z dnia 12 października tego roku. Podpis wygląda na autentyczny.
Najważniejsze zdanie tej odpowiedzi mówi, że jako minimum, starannie rozważa się, czy każdy traktat międzynarodowy
jest przedkładany parlamentowi lub narodowi do zatwierdzenia lub odrzucenia.
Nie mówi jednak, czy dotyczy to również Międzynarodowych Przepisów Zdrowotnych.
Następnie wyraźnie zapytamy o to w naszej odpowiedzi.
Istnieją jeszcze dwie inne kwestie polityczne, które są obecnie w toku: Mianowicie, nieco długa inicjatywa
ponownej oceny - ale ten nieporęczny tekst jest po prostu niezbędny, aby zapewnić, że komitet, który
ma zająć się ponowną oceną ostatnich trzech i pół roku, jest naprawdę niezależny.
Zbieranie podpisów w tej sprawie jest w toku i jest zalecane.
To samo dotyczy inicjatywy suwerenności Nicolasa Rimoldiego i jego zespołu, która jest sformułowana w taki sposób, że w
pewnych okolicznościach mogłaby nawet pozwolić Szwajcarii na opuszczenie WHO. I to jest to, do czego powinniśmy dążyć.
Wracam do kwestii, o której wspomniałem wcześniej, a która wymaga podpisów.
Agencje rządowe w Szwajcarii coraz częściej rezygnują z podpisów i ujawniania
poziomów autoryzacji od wpisu do rejestru handlowego do wystawcy zgłoszenia.
Pokażę ci przykład tutaj na slajdzie.
Jest to decyzja Serafe i jak widać tutaj, nie ma podpisu.
Orzeczenie to opowiada się za usunięciem zarzutu podniesionego w postępowaniu windykacyjnym.
Doświadczenie pokazuje obecnie, że urzędy egzekucyjne są zadowolone z takich decyzji i
przystępują do zajęcia, co jest kolejną oznaką upadłości prawnej. RTVA jest wymieniona tutaj.
Jest to ustawa o radiofonii i telewizji z dnia 24 marca 2006. Tekst ten jest również określany jako obowiązujący.
Artykuł 69 rzekomo przewiduje opłatę od gospodarstwa domowego za odbiór nadawanych programów.
Słowo levy to zmiana nazwy, nowe niemieckie określenie podatku pogłównego.
Chociaż ludzie głosowali za tym podatkiem pogłównym, najwyraźniej nie byli świadomi, że był to podatek pogłówny.
Niektóre głosy przyjmują być może mniejszościowy pogląd, który z przyjemnością
popieram, że rząd podlega również ogólnym przepisom prawa zobowiązań przy
przedkładaniu obywatelom kwestii związanych z głosowaniem.
W końcu referendum ostatecznie sprowadza się do stosunku umownego między państwem a obywatelami.
Co więcej, takie zastosowanie przepisów prawa umów można również wyprowadzić z wymogu działania państwa w dobrej
wierze na podstawie art. 3 ust. 1 lit. b) ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. 9 BV można wyprowadzić. Art.
28 szwajcarskiego kodeksu zobowiązań, z celowego wprowadzenia w błąd przez stronę umowy
wynika, że treść umowy nie jest wiążąca dla strony celowo wprowadzonej w błąd.
Według RTVA gospodarstwa domowe mają podlegać wspomnianemu podatkowi od głowy za oferty
SRF, które są wykorzystywane lub ignorowane. Pobór podatku jest delegowany do Serafe.
Fakt, że RTVA upoważnia również Serafe do usuwania propozycji prawnych, jest niedopuszczalną innowacją.
Kiedyś było tak, że domniemany wierzyciel musiał zwrócić się do sędziego
o wszczęcie postępowania sądowego po złożeniu wniosku prawnego.
Otrzymał od niego własnoręcznie podpisane orzeczenie o przyznaniu lub odmowie wnioskowanego otwarcia prawnego.
Począwszy od 1990 r. Parlament Federalny, jako ustawodawca, zaczął przyznawać niektórym
wierzycielom prawo do usuwania wniosków prawnych w charakterze strony postępowania.
Jest to rażąco niekonstytucyjne podejście.
Odpowiednie uprawnienia zostały przyznane nie tylko Serafe w RTVA, ale także kasom chorych w federalnej
ustawie o ubezpieczeniach zdrowotnych (KVG).
Niekonstytucyjne wyznaczenie strony postępowania jako sędziego do wszczęcia postępowania sądowego w dwóch
wymienionych ustawach jest niezgodne z zasadą praworządności i moim zdaniem należy temu aktywnie przeciwdziałać.
Wraz z moim cenionym klientem Rolandem Juferem wysłałem zatem wniosek do Federalnego
Urzędu Komunikacji i opublikowałem go na moim kanale Telegram.
W tym oświadczeniu sprzeciwiłem się brakowi jakiegokolwiek podpisu.
Uważam, że w przypadku otrzymania nękającego listu należy uważnie
sprawdzić, czy jest on opatrzony ważnym prawnie podpisem.
Jeśli tak nie jest, to jest to niewiążące zaproszenie do dobrowolnego
poddania się systemowi, który został ujawniony jako skorumpowany.
Ponadto, dwa zarzuty karne są nadal rozpatrywane przeciwko zasiadającym radnym federalnym.
Najbardziej znany jest Pascal Najadi.
Minister zdrowia Berset twierdził w programie SRF Arena, że wbrew jego lepszemu osądowi:
Na dokumentach certyfikacyjnych przechowywanych przez telefony komórkowe prezenter może udowodnić, że zastrzyk został otrzymany, a tym
samym jego skuteczność, w szczególności w odniesieniu do przenoszenia rzekomych wirusów.
Fakty sprawy są tak niekorzystne dla pana Berseta już na etapie oskarżenia, że mam największe
trudności z podkreśleniem domniemania niewinności, które nadal ma do niego zastosowanie.
Postępowanie karne zostało zablokowane.
Mniej znana jest skarga Alberta Knobela przeciwko radnemu federalnemu Ignazio Cassisowi o nadużycie urzędu.
W innym programie Arena stwierdził, że ofiary śmiertelne wypadków drogowych z pozytywnym
wynikiem testu PCR były liczone przez FOPH jako ofiary śmiertelne koronawirusa;
Jest to konieczne, aby ujednolicić międzynarodową metodę liczenia.
Ale to kompletny nonsens i powinno być ścigane jako nadużycie urzędu.
Procedura ta jest również dotknięta poważnym opóźnieniem wymiaru sprawiedliwości.
10. Opcje działania i wyrozumiałości Miłość
Przyjaciele, wybraliśmy wszystkie ścieżki prawne
i polityczne, o których mogliśmy pomyśleć w tym czasie i które uznaliśmy za wykonalne.
W oparciu o dotychczasowe doświadczenia, wątpliwe jest,
czy kroki te doprowadzą do pożądanego rezultatu.
Przyjmujemy do wiadomości wyniki wyborów parlamentarnych z 22 października 2023 r. Są one tak samo otrzeźwiające dla naszego ruchu, jak przewidywałem.
Chciałbym zobaczyć Ursa Hansa jako nowego członka parlamentu w Zurychu i Josefa Endera w Schwyz.
Aby jednak osiągnąć nasze cele, musimy nie tylko
wymienić cały personel parlamentarny, ale
także osoby w sądownictwie i Josefa Endera.
Aby osiągnąć nasze cele, musimy jednak wymienić nie tylko cały personel parlamentarny, ale także pracowników wymiaru
sprawiedliwości i mediów finansowanych przez państwo. Kontynuujemy wiercenie w tej grubej desce.
Jest to jednak długotrwały i złożony proces, a podczas jego trwania wymagane są dodatkowe
opcje działania i wyrozumiałości.
Wymaga to zaangażowania w osobistą odpowiedzialność i odwagę cywilną.
Proszę, abyście nie myśleli o krótkoterminowym ryzyku sankcji, ale o długoterminowych korzyściach
dla przyszłych pokoleń.
Wzywam was do połączenia sił i tworzenia przykładów
lepszego życia, wspólnoty, pomocy bliźniemu.
Próby misyjne okazały się nieskuteczne w ciągu ostatnich trzech i pół roku.
Osoby z zewnątrz muszą widzieć, że jesteśmy szczęśliwsi i lepiej się razem bawimy.
Oferujemy wzajemną pomoc w zamian za kontrpomoc.
I wycofać się z upadłego systemu pieniądza fiducjarnego tam, gdzie to możliwe.
Bierzemy edukację naszych dzieci w swoje ręce, z dala od genderyzmu i fałszerstw historycznych.
Chcemy, aby młodzi
ludzie myśleli niezależnie i krytycznie.
Chcemy pokojowego rozwiązywania sporów bez narzuconych przez system sędziów;
Wszystko, co jest potrzebne do sensownej mediacji, to wysłuchanie obu stron i zaproponowanie rozwiązania, które jest akceptowalne dla obu stron.
Tak, teraz być może widzisz, że my, prawnicy, zrobiliśmy
wiele, ale że powoli docieramy do końca naszej uwięzi.
Wciąż istnieje nadzieja, że zostaniemy zaskoczeni odwróceniem oficjalnego muru milczenia.
Ale musimy liczyć się ze wszystkim.
Nawiązując do moich poprzedników tutaj na mównicy, chciałbym powiedzieć własnymi słowami: wtedy jesteśmy rzuceni z powrotem na siebie, na każdego z osobna.
Wtedy musimy wziąć odpowiedzialność za siebie.
Jeśli takie niemożliwe przepisy pojawią się ponownie, po prostu przestaniemy ich przestrzegać. Wymaga to odrobiny gotowości do podjęcia ryzyka.
Wymaga to gotowości do zaakceptowania
krótkoterminowych niedogodności, ale wyznaczenia obiecującego kursu dla przyszłych
pokoleń.
Tak, i na ten czas życzę ci pomocy Boga, którą przywołał Ivo Sasek. Dziękuję.
Dziękuję bardzo. Dziękuję bardzo, Heinz Raschein.
Myślę, że najważniejszą rzeczą, której możemy się teraz nauczyć, jest to, że po raz kolejny znajdujemy dowody od eksperta prawnego.
Tak, to było szwajcarskie prawo. Jesteśmy w stanie prawnego bankructwa.
Myślę, że rozwiązanie jest teraz
na końcu - to jest być może najważniejsza rzecz, po prostu musimy to zrozumieć - jeśli jako ludzie
nie nauczymy się mówić "nie", to jesteśmy skończeni, zrobią z nami, co zechcą.
Można to również nazwać obywatelskim nieposłuszeństwem. I myślę, że to wymaga dużej odwagi - taki człowiek zabiera głos!
To główny powód, dla którego wiele osób tu nie stoi.
Nie chcą być odpowiedzialni za żadne popularne "nie". Następnie szybko zastanawiasz się, jak to wszystko może się skończyć.
Chciałbym jeszcze raz podziękować za odwagę w stawianiu czoła i mówieniu tego,
co po prostu musimy usłyszeć. Musimy to zrozumieć. Dziękuję bardzo.