Αγαπητοί θεατές, δεν πρέπει να κουραζόμαστε ποτέ να θυμόμαστε την 7η Δεκεμβρίου 1941, την ημερομηνία κατά την
οποία η είσοδος των ΗΠΑ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δικαιολογήθηκε από την
επίθεση της Ιαπωνίας στο Περλ Χάρμπορ.
Γιατί όχι;
Η υποκίνηση αυτού του πολέμου καταδεικνύει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο τρομοκρατίας από τις κυβερνήσεις
των ΗΠΑ και της Βρετανίας που βασίζεται σε ψέματα.
Το πώς η Ιαπωνία ενεπλάκη σε έναν αιματηρό πόλεμο με τις ΗΠΑ σύμφωνα με το σχέδιο εξηγείται λεπτομερώς
στην ακόλουθη ομιλία της σύγχρονης μάρτυρος Jeanette Rankin, την οποία παρουσιάζει ο ανταποκριτής μας
στη Βόρεια Αμερική μπροστά από το Rankin Hall.
Dan: Την παραμονή της επετείου της επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ, αναφερόμαστε στη χιονισμένη πανεπιστημιούπολη
του Πανεπιστημίου της Μοντάνα στη Μισούλα της Μοντάνα των ΗΠΑ.
Υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ του σημερινού μας περιβάλλοντος και των γεγονότων
στο Περλ Χάρμπορ πριν από 82 χρόνια.
Το κτίριο πίσω μου είναι το Rankin Hall, που πήρε το όνομά του από την Jeannette Rankin, μια πολιτικό από τη
Μοντάνα που έγραψε ιστορία το 1916 ως η πρώτη γυναίκα που εξελέγη στο Κογκρέσο των ΗΠΑ.
Ήταν επίσης η μόνη στο Κογκρέσο που ψήφισε κατά της συμμετοχής και στους δύο παγκόσμιους πολέμους.
Το 1916, η κ. Rankin διεξήγαγε εκστρατεία για κοινωνικά ζητήματα, το δικαίωμα ψήφου των γυναικών και
την ουδετερότητα των ΗΠΑ στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αμέσως μετά τη νίκη της, βρέθηκε αντιμέτωπη με μια σημαντική απόφαση.
Τον Απρίλιο του 1917, ο πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον, ο οποίος επίσης έκανε εκστρατεία υπέρ της ουδετερότητας
των ΗΠΑ, απευθύνθηκε στο Κογκρέσο με το προεκλογικό του σύνθημα "Μας κράτησε μακριά από τον πόλεμο" και ζήτησε
την έγκριση για την είσοδο στον πόλεμο.
Ο Ουίλσον είχε ήδη παραβιάσει σοβαρά την ουδετερότητα παρέχοντας όπλα και χρήματα
στις συμμαχικές δυνάμεις που πολεμούσαν τη Γερμανία από το 1914.
Στην περίφημη πολεμική ομιλία του σε κοινή συνεδρίαση του Κογκρέσου, ο Πρόεδρος εξήρε την κυβέρνηση
των ΗΠΑ ως "έναν από τους μεγαλύτερους υπερασπιστές των δικαιωμάτων της ανθρωπότητας" και διακήρυξε ότι "ο
κόσμος πρέπει να γίνει ασφαλής για τη δημοκρατία".
Το Κογκρέσο έδωσε στον Ουίλσον τον πόλεμο, αλλά έξι μέλη της Γερουσίας και 50 της Βουλής
των Αντιπροσώπων, μεταξύ των οποίων και η Τζανέτ Ράνκιν, καταψήφισαν το ψήφισμα.
Είχε πει στους συναδέλφους της: "Θέλω να σταθώ στο πλευρό της χώρας μου, αλλά
δεν μπορώ να ψηφίσω υπέρ του πολέμου".
Η ψήφος τους αποδείχθηκε πολύ αντιδημοφιλής.
Η εφημερίδα Helena Independent τη χαρακτήρισε "στιλέτο στα χέρια των Γερμανών προπαγανδιστών,
ανόητη του Κάιζερ, μέλος του στρατού των Ούννων στις Ηνωμένες
Πολιτείες και κλαψιάρα μαθήτρια".
Έχασε την υποστήριξη των ψηφοφόρων της Μοντάνα και, ως εκ τούτου, την έδρα της στο Κογκρέσο.
23 χρόνια αργότερα, το φάσμα της εισόδου σε έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο απασχολούσε τους Αμερικανούς, οι
οποίοι τάχθηκαν και πάλι υπέρ της ουδετερότητας.
Ο Wendell Willkie, αντίπαλος του Ρούσβελτ στην προεκλογική εκστρατεία του 1940, έλαβε ώθηση όταν προέβλεψε
ότι ο Ρούσβελτ θα οδηγούσε την Αμερική σε πόλεμο.
Ο Ρούσβελτ αντέδρασε με την υπόσχεση να μην στείλει αμερικανικά στρατεύματα
στη μάχη, κέρδισε τις εκλογές και παρέμεινε στην εξουσία για την τρίτη θητεία του.
Την ίδια χρονιά, η Jeannette Rankin κατέβηκε ξανά για το Κογκρέσο, και αυτή τη φορά η αντιπολεμική της
στάση ήταν ο κύριος πυλώνας του προγράμματός της.
Το 1941, η ιστορία επαναλήφθηκε όταν ο Ρούσβελτ εκφώνησε μια από τις πιο διάσημες ομιλίες
στην αμερικανική ιστορία σε κοινή συνεδρίαση του Κογκρέσου, μόλις μία ημέρα
μετά την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ: Η λεγόμενη ομιλία "Ημέρα της Ατιμίας"
Για άλλη μια φορά, ένας πρόεδρος των ΗΠΑ απαίτησε από το Κογκρέσο να ψηφίσει για τον πόλεμο,
και για άλλη μια φορά η Jeanette Rankin ψήφισε όχι.
Αλλά αυτή τη φορά ήταν η μόνη διαφωνούσα φωνή.
Η Rankin γνώριζε πόσο αντιδημοφιλής θα ήταν η ψήφος της και ότι η στάση της θα σήμαινε
το τέλος της καριέρας της στο Κογκρέσο.
Γιατί λοιπόν ψήφισε αρνητικά;
Σίγουρα υπήρχαν και άλλα αντιπολεμικά μέλη του Κογκρέσου που είχαν επίσης ταχθεί υπέρ
της ουδετερότητας, αλλά δεν είχαν άλλη επιλογή από το να υποστηρίξουν τον Ρούσβελτ μετά
από αυτό που περιέγραψε ως "απρόκλητη και ύπουλη" επίθεση από τους Ιάπωνες.
Ακόμη και ο Charles Lindbergh, ο οποίος είχε ταχθεί τόσο σθεναρά υπέρ της ουδετερότητας της Αμερικής, άλλαξε
γνώμη μετά το Περλ Χάρμπορ και υποστήριξε σθεναρά την είσοδο της Αμερικής στον πόλεμο.
Αλλά ο Rankin ήταν μόνος του στο Κογκρέσο.
Και γιατί;
Στα έγγραφα του "Congressional Record" του 77ου Κογκρέσου το 1942 βρίσκουμε μια
ομιλία από την πένα της κας. Rankin.
Ένα χρόνο αργότερα, στην πρώτη επέτειο της επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ, όταν η Αμερική πολεμούσε σε δύο
θέατρα με πλήρη λαϊκή υποστήριξη, η ίδια η Jeannette Rankin εμφανίστηκε ενώπιον του 77ου Κογκρέσου και εκφώνησε
ομιλία με τίτλο "Μερικές ερωτήσεις σχετικά με το Περλ Χάρμπορ": "Μερικές
ερωτήσεις για την Pearl Habor".
Ακούστε μερικά επιλεγμένα αποσπάσματα από την ομιλία και αποφασίστε μόνοι σας αν η κ. Rankin
είχε εύλογες ανησυχίες σχετικά με την υποστήριξη της ώθησης του Ρούσβελτ στον πόλεμο:
Κύριε Πρόεδρε, βρισκόμαστε σε πόλεμο εδώ και ένα χρόνο.
Ως μέλος του Κογκρέσου που ψήφισε κατά της κήρυξης του πολέμου στις 8 Δεκεμβρίου 1941, θα ήθελα να θέσω
ο ίδιος μερικά ερωτήματα σχετικά με τη σημασία ορισμένων δραστηριοτήτων που οδήγησαν σε αυτή την επίθεση:
Το Περλ Χάρμπορ ήταν ο μεγαλύτερος κεραυνός στην αμερικανική ιστορία.
Είναι πράγματι λογικό να αναρωτιέται κανείς αν κάποια υπεύθυνη αμερικανική
πηγή προέβλεψε την ιαπωνική επίθεση.
Σε αυτό το πλαίσιο, θα ήθελα να αναπαραγάγω την ακόλουθη αξιοσημείωτη δήλωση, η οποία ισοδυναμεί
με πρόβλεψη, από το περιοδικό Christian Century της 19ης Νοεμβρίου 1941 - τρεις εβδομάδες πριν
από την ιαπωνική επίθεση.
"Δεν είναι μυστικό ότι ολόκληρη η αποικιοκρατική δομή των λευκών αυτοκρατοριών κινδυνεύει να
καταρρεύσει αν δεν παρέμβουμε στην Ασία.
Πολλοί Βρετανοί ηγέτες θα καλωσόριζαν την αμερικανική εμπλοκή εναντίον της Ιαπωνίας".
Η θέση του Σίντνεϊ Ρότζερσον στο προπολεμικό του βιβλίο, Propaganda in the Next War, ότι ο πιο σίγουρος τρόπος
για να πείσει η Βρετανία τις Ηνωμένες Πολιτείες να βοηθήσουν ήταν να μας εμπλέξει
σε πόλεμο με την Ιαπωνία, επιβεβαιώνεται από τα γεγονότα.
Τι έχει να πει συγκεκριμένα ο κ. Rogerson, ένας Άγγλος συγγραφέας, για τα σχέδια
των Βρετανών ιμπεριαλιστών;
Η βρετανική λογοκρισία απαγόρευσε την εξαγωγή του βιβλίου του στην Αμερική το 1939.
Στη σελίδα 148 ο κ. Rogerson έκανε την ακόλουθη δήλωση σχετικά με τα σχέδια των Βρετανών ιμπεριαλιστών.
"Το να πείσουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες να παίξουν το ρόλο μας θα
είναι πολύ πιο δύσκολο από ό,τι
το 1914 - τόσο δύσκολο που είναι απίθανο να πετύχει.
Χρειάζεται μια σαφής απειλή για την Αμερική,
μια απειλή που πρέπει επίσης να γνωστοποιηθεί σε κάθε πολίτη μέσω της προπαγάνδας
πριν η Δημοκρατία πάρει ξανά τα όπλα σε μια εξωτερική διαμάχη.
Η κατάσταση θα διευκολυνόταν σημαντικά αν εμπλεκόταν η Ιαπωνία, και αυτό
θα μπορούσε και πιθανότατα θα αφορούσε την Αμερική χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση.
Σε κάθε περίπτωση, θα ήταν ένας φυσικός και προφανής στόχος των προπαγανδιστών μας να το πετύχουν αυτό, όπως
ακριβώς κατάφεραν να εμπλέξουν τις Ηνωμένες Πολιτείες στον πόλεμο με τη Γερμανία
κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πολέμου".
Με άλλα λόγια, τρία χρόνια πριν από το Περλ Χάρμπορ, οι Βρετανοί ιμπεριαλιστές είχαν
βρει τον τρόπο να κάνουν τις Ηνωμένες Πολιτείες να βοηθήσουν για άλλη μια φορά.
Αλλά πώς ακριβώς επρόκειτο να εμπλακεί η Ιαπωνία σε έναν πόλεμο με τις Ηνωμένες Πολιτείες;
Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να οδηγηθεί ένα έθνος σε πόλεμο από τις οικονομικές κυρώσεις,
ειδικά όταν πρόκειται για χώρες που δεν διαθέτουν σημαντικές πρώτες ύλες.
Πράγματι, την εποχή που ο κ. Rogerson έγραφε το διορατικό βιβλίο
του, η φράση "οικονομικές κυρώσεις σημαίνουν πόλεμο" ήταν
- ένας απόηχος της απειλής της Κοινωνίας των Εθνών προς την Ιταλία το 1937 - είναι ακόμη στα χείλη όλων.
Κογκρέσο: Δεν θα ήταν αρκετό για τη Μεγάλη Βρετανία να παρακινήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες
να διακόψουν τις εμπορικές σχέσεις με την Ιαπωνία, η οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό για τη συνέχιση
της οικονομικής της ζωής από την εισαγωγή πρώτων υλών σε αντάλλαγμα για μετάξι
και βιοτεχνίες;
Υπάρχουν στοιχεία για μια συγκεκριμένη περίπτωση κατά την οποία η βρετανική κυβέρνηση
πούλησε αυτή την πολιτική οικονομικών κυρώσεων κατά της Ιαπωνίας στην κυβέρνηση Ρούσβελτ;
Στην "Ladies Home Journal" του Ιουλίου 1942, ο Forrest Davis και ο Ernest K. Lindley - στενός φίλος του
Προέδρου - έκαναν την ακόλουθη σημαντική αποκάλυψη σε ένα άρθρο
με τίτλο "Πώς ήρθε ο πόλεμος".
"Όταν συναντήθηκαν - ο πρόεδρος Ρούσβελτ και ο πρωθυπουργός Τσώρτσιλ - σε έναν κόλπο στα ανοικτά του Νιουφάουντλαντ
για τη Διάσκεψη του Ατλαντικού, ο Τσώρτσιλ ήθελε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα κατά μέτωπο.
Ζήτησε από τον Πρόεδρο -όπως είχαν ζητήσει επανειλημμένα οι Βρετανοί, οι Αυστραλοί και οι Ολλανδοί
από αυτή την κυβέρνηση στο παρελθόν - να συμμετάσχει σε μια τελική δήλωση προς την Ιαπωνία".
Το τελεσίγραφο είναι μια απαίτηση που συνδέεται με μια απειλή και αντιπροσωπεύει ένα δίλημμα:
"Κάνε αυτό ή κάνε εκείνο, αλλιώς...".
Σε αυτή την περίπτωση, όπως θα δούμε σύντομα, το τιμωρητικό μέτρο με το οποίο θα απειλούνταν
η Ιαπωνία ήταν ένας οικονομικός αποκλεισμός, με άλλα λόγια, κυρώσεις,
μια ομολογημένη πρόκληση πολέμου.
Τι απαιτούσε όμως το ίδιο το τελεσίγραφο;
Και ποια είναι η απόδειξη ότι ο Πρόεδρος Ρούσβελτ αποδέχθηκε πράγματι το αίτημα
του Τσόρτσιλ για ένα τέτοιο τελεσίγραφο στη Διάσκεψη του Ατλαντικού;
Φαίνεται ότι υπάρχουν άριστες αποδείξεις ότι ένα τέτοιο τελεσίγραφο
εκδόθηκε από τον Πρόεδρο Ρούσβελτ.
Κανένας άλλος υπερασπιστής της εξωτερικής πολιτικής της νυν κυβέρνησης, όπως ο Henry Luce, εκδότης των
Time, Life και Fortune, δεν παραδέχθηκε ότι ο πρόεδρος Ρούσβελτ εξέδωσε ένα τέτοιο τελεσίγραφο στην
Ιαπωνία και ότι η παράδοση αυτού του τελεσιγράφου οδήγησε στην επίθεση στο Περλ Χάρμπορ.
Ποια στοιχεία αποδεικνύουν ότι η κυβέρνηση Ρούσβελτ, η οποία είχε ήδη παγώσει τα ιαπωνικά
περιουσιακά στοιχεία στη χώρα αυτή στις 25 Ιουλίου 1941, επιτάχυνε ταχύτατα τον οικονομικό στραγγαλισμό
της Ιαπωνίας μετά την Ατλαντική Διάσκεψη;
Για να πάρω μια ακριβή στατιστική απάντηση, επικοινώνησα τόσο με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ όσο και
με το Υπουργείο Εμπορίου και ζήτησα μηνιαία στοιχεία για τις αμερικανικές
εξαγωγές προς την Ιαπωνία το 1941.
Προς έκπληξή μου, έλαβα πανομοιότυπη απάντηση και από τα δύο υπουργεία:
"Λόγω ειδικής εκτελεστικής εντολής, δεν θα δημοσιεύονται στατιστικά στοιχεία για το
εμπόριο με την Ιαπωνία από τον Απρίλιο του 1941".
Δεδομένου ότι οι Ιάπωνες γνωρίζουν σίγουρα τι αγαθά έλαβαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες καθ' όλη τη διάρκεια
του 1941, είναι σκόπιμο να αναρωτηθούμε: "Από ποιον αποκρύπτονται αυτά τα στατιστικά στοιχεία;"
Ως βουλευτής, μπόρεσα να ασκήσω το προνόμιό μου ως τέτοια και να ζητήσω τα στοιχεία
αυτά από μια διοικητική υπηρεσία.
Ωστόσο, λόγω της υποτιθέμενης εμπιστευτικής φύσης τους, δεν μπορώ να τις αποκαλύψω αυτή τη στιγμή.
Ωστόσο, η επισκόπηση άλλων πηγών ρίχνει σημαντικό φως στο βαθμό στον οποίο η κυβέρνηση Ρούσβελτ επέβαλε
οικονομικές κυρώσεις στην Ιαπωνία κατά τους μήνες που μεσολάβησαν μεταξύ της Διάσκεψης του Ατλαντικού
και της επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ.
Στους New York Times της 17ης Αυγούστου 1941, σελίδα 7, για παράδειγμα, διαβάζουμε: "Ο αντιπρόεδρος Γουάλας, πρόεδρος του
Συμβουλίου Οικονομικής Άμυνας, επιβεβαίωσε σήμερα τις αναφορές ότι η ομάδα αυτή εργάζεται
ήδη πάνω σε σχέδια για την άσκηση εμπορικής πίεσης στην Ιαπωνία".
Με άλλα λόγια, σε λιγότερο από μία εβδομάδα μετά τη Διάσκεψη του Ατλαντικού, τέθηκε σε κίνηση
ο μηχανισμός των οικονομικών κυρώσεων.
Έξι εβδομάδες αργότερα, η οικονομική κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην Ιαπωνία είχε οξυνθεί, όπως διαβάζουμε
στους New York Times της 24ης Οκτωβρίου 1941, σελίδα 36.
"Η έλλειψη πρώτων υλών της Ιαπωνίας έχει επιδεινωθεί απότομα και η βιομηχανική της δραστηριότητα έχει διαταραχθεί
σοβαρά από την αναστολή των εμπορικών συναλλαγών της με μεγάλες ξένες χώρες, ανέφερε
σήμερα το υπουργείο Εμπορίου.
Η ναυτιλία και το εμπόριο μεταξύ της Ιαπωνίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, της Βρετανικής
Αυτοκρατορίας και των Ολλανδικών Ινδιών λέγεται ότι έχουν "πρακτικά σταματήσει".
Στις 2 Δεκεμβρίου 1941 - πέντε ημέρες πριν από το Περλ Χάρμπορ
- διαβάσαμε για αυτή την ημέρα στη σελίδα 6 των New York Times:
"Η Ιαπωνία έχει αποκοπεί από περίπου το 75% των κανονικών εισαγωγών της λόγω του συμμαχικού αποκλεισμού, ανέφερε
χθες το National Industrial Conference Board [παγκόσμια, μη κερδοσκοπική αμερικανική δεξαμενή σκέψης και οργάνωση μελών επιχειρήσεων].
Σε μια ανάλυση με τίτλο "Οι επιπτώσεις της συμμαχικής οικονομικής Αποκλεισμός της Ιαπωνίας"
[Η επιτροπή σημείωσε ότι παρά τους δραστικούς περιορισμούς που επέβαλε
η ιαπωνική κυβέρνηση για να τεντώσει τις διαθέσιμες προμήθειες, ο αποκλεισμός
θα μπορούσε τελικά να αποδειχθεί καταστροφικός".
Μια εβδομάδα πριν από την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, ρώτησα έναν επιφανή μη Ιάπωνα Ανατολίτη: "Είναι
η κατάσταση στον Ειρηνικό τόσο σοβαρή όσο φαίνεται;"
"Ναι", απάντησε, "είναι σοβαρή.
Η Ιαπωνία δεν έχει άλλη επιλογή από το να πάει σε πόλεμο ή να αντιμετωπίσει την οικονομική
σκλαβιά για το υπόλοιπο της ύπαρξής της".
Το ερώτημα παραμένει αν ο πρόεδρος Ρούσβελτ συνειδητοποίησε τη στιγμή που αποδέχθηκε την πρόταση
του Τσόρτσιλ ότι η επιβολή οικονομικών κυρώσεων ως μέσο επιβολής του τελεσίγραφου
του προς την Ιαπωνία σήμαινε πόλεμο;
Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πώς δεν το είχε συνειδητοποιήσει αυτό, αφού ο ίδιος είχε κάνει
την ακόλουθη δήλωση στην Επιτροπή Εθελοντών στις 24 Ιουλίου 1941, όπως αναφέρεται στο Δελτίο του Υπουργείου
Εξωτερικών της 26ης Ιουλίου 1941, σελίδα 72.
"Λοιπόν, αν είχαμε κόψει το πετρέλαιο, αυτοί - οι Ιάπωνες - θα είχαν πιθανώς πάει στις Ολλανδικές
Ανατολικές Ινδίες πριν από ένα χρόνο και θα είχε γίνει πόλεμος".
Αμέσως μετά την Ατλαντική Διάσκεψη, δύο εβδομάδες αργότερα, ο Ρούσβελτ επικαλέστηκε αυτές
τις αυτοαναγνωρισμένες πολεμικές κυρώσεις.
Δεν ήταν περίεργο ότι μετά τη Διάσκεψη του Ατλαντικού, όταν ένα επεισόδιο με την Ιαπωνία ήταν προφανώς
επιθυμητό, ο κ. Ρούσβελτ άλλαξε ξαφνικά την πολιτική του και έκοψε όχι μόνο τις πολεμικές
προμήθειες αλλά και σχεδόν όλα όσα χρειαζόταν ο ιαπωνικός άμαχος πληθυσμός;
Ο ίδιος Ρούσβελτ που επί χρόνια, παρά τις λαϊκές εκκλήσεις, είχε αρνηθεί να εφαρμόσει τον νόμο περί ουδετερότητας
του 1936, ο οποίος είχε σχεδιαστεί για να αποτρέψει την αποστολή πολεμικών αγαθών στην Ιαπωνία και είχε έτσι συμβάλει
σε μεγάλο βαθμό στον εφοδιασμό του έθνους αυτού με τις πρώτες ύλες για τους εξοπλισμούς που χρησιμοποιούνται
τώρα εναντίον των δικών μας στρατευμάτων.
Όπως σημείωσε ένα μέλος του ίδιου του κόμματος του προέδρου, ο βουλευτής Harton W. Sumners από το Τέξας, πρόεδρος
της δικαστικής επιτροπής της Βουλής των Αντιπροσώπων, σε επιστολή του προς την εφημερίδα
Saturday Evening Post, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό αυτό στις 4 Απριλίου 1942 στη σελίδα 26.
"Ήμασταν ένας πολύ ανόητος λαός, ο οποίος επέτρεψε στους πολιτικούς να ξεφύγουν με φόνο.
Το να κατηγορούμε τους Ιάπωνες για την τραγωδία του Περλ Χάρμπορ είναι σαν κάποιος που γαργαλάει
ένα μουλάρι στο πίσω πόδι του και προσπαθεί να εξηγήσει την πεισματική του
κατάσταση κατηγορώντας το μουλάρι ότι πρόδωσε την εμπιστοσύνη του".
Στις 27 Νοεμβρίου 1941, ο Αρχηγός Ναυτικών Επιχειρήσεων έστειλε μήνυμα στον Αρχηγό
του Στόλου του Ειρηνικού, στο οποίο ουσιαστικά ανέφερε ότι το μήνυμα έπρεπε να θεωρηθεί ως
πολεμική προειδοποίηση ότι αναμενόταν επιθετική δράση της
Ιαπωνίας τις επόμενες ημέρες.
Περαιτέρω προειδοποιήσεις εστάλησαν στις 28 Νοεμβρίου, 30 Νοεμβρίου, 1 Δεκεμβρίου, 3 Δεκεμβρίου,
4 Δεκεμβρίου, 6 Δεκεμβρίου και 7 Δεκεμβρίου.
Η τελευταία προειδοποίηση έφτασε στη Χαβάη αφού είχε αρχίσει η ιαπωνική επίθεση.
Βλέπουμε λοιπόν ότι δύο εβδομάδες πριν από την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, οι προειδοποιήσεις στέλνονταν
σχεδόν καθημερινά, για να μην αναφέρουμε τις λιγότερο συχνές προφυλάξεις
που είχαν ληφθεί νωρίτερα.
Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τι περισσότερο θα μπορούσε να είχε γίνει όσον αφορά τις προειδοποιήσεις.
Πράγματι, η συχνότητα, ο επείγων χαρακτήρας και η διατύπωση αυτών των προειδοποιήσεων
δεν υποδηλώνουν ότι η επίθεση στο Περλ Χάρμπορ δεν ήταν καθόλου έκπληξη για τον Πρόεδρο;
Παραδέχθηκε ποτέ ο πρωθυπουργός Τσόρτσιλ ότι προσπάθησε να σύρει τις
Ηνωμένες Πολιτείες σε αυτόν τον πόλεμο;
Ναι!
Εντελώς ανοιχτό
- αφού ήμασταν ήδη εκεί - η αξίωση αυτή του αποσπάστηκε, όπως αναφέρεται στους New York Times της 16ης Φεβρουαρίου 1942, σελίδα 6.
"Όταν επιθεωρώ και υπολογίζω τη δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών και τους τεράστιους πόρους τους
και αισθάνομαι ότι είναι τώρα στο παιχνίδι μαζί μας, με τη Βρετανική Κοινοπολιτεία των Εθνών,
για όσο καιρό κι αν αυτό διαρκέσει, μέχρι θανάτου ή νίκης, δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει
κανένα άλλο γεγονός σε όλο τον κόσμο που μπορεί να συγκριθεί με αυτό.
Αυτό είναι που ονειρευόμουν, για το οποίο εργάστηκα και για το
οποίο δούλεψα, και τώρα υλοποιήθηκε".
Σίγουρα μια αμβλεία αναγνώριση.
Παραδέχτηκαν ποτέ ο Τσόρτσιλ ή ο Ρούσβελτ ότι η Ατλαντική Διάσκεψη ήταν ο συγκεκριμένος λόγος
για τις προσπάθειές τους να σύρουν τις Ηνωμένες Πολιτείες στον πόλεμο με την Ιαπωνία;
Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί η ακόλουθη παραδοχή στην ομιλία του
Τσώρτσιλ στο Κοινοβούλιο στις 28 Ιανουαρίου 1942 -όπως αναφέρθηκε από τους New York Times εκείνη την ημέρα-:
"Ήταν πολιτική του Υπουργικού Συμβουλίου να αποφύγουμε την εμπλοκή με την Ιαπωνία σχεδόν
με κάθε κόστος μέχρι να είμαστε σίγουροι ότι θα εμπλακούν και οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Από την άλλη πλευρά, μετά την Ατλαντική Διάσκεψη, κατά την οποία συζήτησα αυτά τα
ζητήματα με τον Πρόεδρο Ρούσβελτ, και την υπάρχουσα πιθανότητα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, ακόμη
και αν δεν δέχονταν επίθεση, θα έμπαιναν στον πόλεμο στην Άπω Ανατολή και θα εξασφάλιζαν
έτσι την τελική νίκη, ορισμένοι από αυτούς τους φόβους φάνηκε να διαλύονται.
Και η προσδοκία αυτή δεν διαψεύστηκε από τα γεγονότα".
Αυτό φαίνεται να δείχνει ότι ο πρόεδρος Ρούσβελτ όχι μόνο υπέκυψε στις πιέσεις του Τσόρτσιλ
να εκδώσει τελεσίγραφο στην Ιαπωνία και να επιβάλει κυρώσεις, αλλά και ότι ανέλαβε μια γενική
δέσμευση να εμπλέξει την Αμερική στον πόλεμο ακόμη και αν η Ιαπωνία δεν επιτεθεί.
Σήμερα, περίπου ένα εκατομμύριο αμερικανικά αγόρια πολεμούν 3-8.000 μίλια μακριά από την πατρίδα τους.
Ο αμερικανικός λαός είναι πρόθυμος να πολεμήσει για τις - εισαγωγικά - "τέσσερις ελευθερίες", αλλά ξέρουμε ότι πρέπει
να τις διατηρήσουμε στο εσωτερικό της χώρας μας, αν θέλουμε να τις παραχωρήσουμε και σε άλλους.
Ασκώντας το παραδοσιακό δικαίωμά μας στην ελευθερία της έκφρασης και της έρευνας, θα
συνεχίσουμε να θέτουμε όλα τα ερωτήματα και να αναζητούμε τις απαντήσεις που προκύπτουν.
Πότε θα μάθουμε την πλήρη ιστορία για το τι συνέβη στο συνέδριο του Ατλαντικού;
Το ζητήσαμε τότε και το ζητάμε και τώρα.
Εάν ο Πρόεδρος Ρούσβελτ είχε τόσο πεισματικά αρνηθεί να εφαρμόσει τον νόμο περί ουδετερότητας
κατά της Ιαπωνίας, όταν η κοινή γνώμη το απαιτούσε ξεκάθαρα, γιατί άλλαξε τόσο ξαφνικά την
πολιτική του στη Διάσκεψη του Ατλαντικού;
Πριν από ένα χρόνο, ένας από τους συναδέλφους μου στο Κογκρέσο παρακολουθούσε επί μήνες πόσο
επιδέξια ο πρόεδρος Ρούσβελτ μας έφερνε όλο και πιο κοντά στο χείλος του πολέμου στον Ατλαντικό, μόνο
και μόνο για να ανατραπεί ξανά και ξανά από ένα απρόθυμο Κογκρέσο στο τελευταίο βήμα.
Και όταν είδε πώς η μοίρα χάρισε στον Πρόεδρο μια υπέροχη "τέλεια" ηθική αρχή
από το πουθενά στις 7 Δεκεμβρίου 1941 - ένα casus belli [αιτία πολέμου] πέρα από κάθε κριτική,
αναφώνησε απελπισμένος: "Τι τύχη έχει αυτός ο άνθρωπος!".
Ήταν όμως τύχη;