Drodzy widzowie, nie możemy znudzić się wspominaniem 7 grudnia 1941 roku, daty, w której
wejście USA do II wojny światowej zostało uzasadnione japońskim
atakiem na Pearl Harbor.
Dlaczego nie?
Podżeganie do tej wojny pokazuje powtarzający się schemat terroru rządów USA
i Wielkiej Brytanii oparty na kłamstwach.
To, w jaki sposób Japonia została uwikłana w krwawą wojnę z USA zgodnie z planem, zostało szczegółowo wyjaśnione
w poniższym przemówieniu współczesnego świadka Jeanette Rankin, które nasz północnoamerykański korespondent
przedstawia przed Rankin Hall.
Dan: W przeddzień rocznicy ataku na Pearl Harbor relacjonujemy z zaśnieżonego
kampusu Uniwersytetu Montany w Missoula w stanie Montana w USA.
Istnieje związek między naszym obecnym środowiskiem a wydarzeniami
w Pearl Harbor 82 lata temu.
Budynek za mną to Rankin Hall, nazwany na cześć Jeannette Rankin, polityk z Montany, która przeszła
do historii w 1916 roku jako pierwsza kobieta wybrana do Kongresu Stanów Zjednoczonych.
Była również jedyną osobą w Kongresie, która głosowała przeciwko udziałowi w obu wojnach światowych.
W 1916 r. pani Rankin prowadziła kampanię na rzecz kwestii społecznych, praw wyborczych
kobiet i neutralności USA w I wojnie światowej.
Wkrótce po zwycięstwie stanęła przed ważną decyzją.
W kwietniu 1917 r. prezydent Woodrow Wilson, który również prowadził kampanię na rzecz neutralności
USA, zwrócił się do Kongresu z hasłem wyborczym "Trzymał nas z dala od wojny" i poprosił o
zgodę na przystąpienie do wojny.
Wilson już wcześniej poważnie naruszył neutralność, dostarczając broń
i pieniądze aliantom, którzy walczyli z Niemcami od 1914 roku.
W swoim słynnym przemówieniu wojennym przed połączoną sesją Kongresu, prezydent chwalił
rząd USA jako "jednego z największych orędowników praw ludzkości" i ogłosił, że "świat
musi być bezpieczny dla demokracji".
Kongres wydał Wilsonowi wojnę, ale sześciu członków Senatu i 50 Izby
Reprezentantów, w tym Jeanette Rankin, głosowało przeciwko rezolucji.
Powiedziała swoim kolegom: "Chcę stać po stronie mojego kraju,
ale nie mogę głosować za wojną".
Ich głosowanie okazało się bardzo niepopularne.
Gazeta Helena Independent nazwała ją "sztyletem w rękach niemieckich propagandystów,
głupcem Kaisera, członkiem Armii Hunów w Stanach Zjednoczonych
i płaczącą uczennicą".
Straciła poparcie wyborców w Montanie, a w rezultacie miejsce w Kongresie.
23 lata później widmo wybuchu kolejnej wojny światowej nie dawało spokoju Amerykanom, którzy po
raz kolejny opowiedzieli się za neutralnością.
Wendell Willkie, przeciwnik Roosevelta w kampanii wyborczej w 1940 r., otrzymał impuls, gdy przewidział,
że Roosevelt poprowadzi Amerykę do wojny.
Roosevelt odpowiedział obietnicą niewysyłania amerykańskich wojsk
do walki, wygrał wybory i pozostał na stanowisku przez trzecią kadencję.
W tym samym roku Jeannette Rankin ponownie kandydowała do Kongresu i tym razem jej antywojenne
stanowisko było głównym filarem jej programu.
W 1941 roku historia się powtórzyła, gdy Roosevelt wygłosił jedno z najsłynniejszych
przemówień w historii Ameryki na wspólnej sesji Kongresu zaledwie dzień
po ataku na Pearl Harbor: Tak zwane przemówienie "Dzień niesławy"
Po raz kolejny prezydent USA zażądał od Kongresu głosowania w sprawie wojny i po
raz kolejny Jeanette Rankin zagłosowała przeciw.
Ale tym razem była jedynym głosem sprzeciwu.
Rankin wiedziała, jak niepopularny będzie jej głos i że jej stanowisko będzie
oznaczać koniec jej kariery w Kongresie.
Dlaczego więc zagłosowała przeciw?
Z pewnością byli inni antywojenni członkowie Kongresu, którzy również opowiadali
się za neutralnością, ale nie mieli innego wyboru, jak tylko poprzeć Roosevelta
po tym, co określił jako "niesprowokowany i podstępny" atak Japończyków.
Nawet Charles Lindbergh, który tak gwałtownie opowiadał się za neutralnością Ameryki, zmienił
zdanie po Pearl Harbor i zdecydowanie poparł przystąpienie Ameryki do wojny.
Rankin była jednak osamotniona w Kongresie.
I dlaczego?
W dokumentach "Congressional Record" 77 Kongresu z 1942 r. znajdujemy
przemówienie pióra Mrs. Rankin.
Rok później, w pierwszą rocznicę ataku na Pearl Harbor, kiedy Ameryka walczyła na dwóch teatrach
z pełnym poparciem społecznym, Jeannette Rankin wystąpiła przed 77 Kongresem i wygłosiła
przemówienie zatytułowane "Kilka pytań o Pearl Harbor": "Kilka
pytań na temat Pearl Habor".
Posłuchaj wybranych fragmentów przemówienia i sam zdecyduj, czy pani
Rankin miała uzasadnione obawy co do poparcia Roosevelta dla wojny:
Od roku jesteśmy w stanie wojny.
Jako członek Kongresu, który głosował przeciwko wypowiedzeniu wojny 8 grudnia 1941 r., chciałbym
zadać kilka pytań na temat znaczenia pewnych działań, które doprowadziły do tego ataku:
Pearl Harbor było największym piorunem w historii Ameryki.
Można się zastanawiać, czy jakiekolwiek odpowiedzialne amerykańskie
źródło przewidziało japoński atak.
W tym kontekście chciałbym przytoczyć następujące niezwykłe stwierdzenie, które jest
równoznaczne z przepowiednią, z magazynu Christian Century z 19 listopada 1941 r.
- trzy tygodnie przed japońskim atakiem.
"Nie jest tajemnicą, że całej kolonialnej strukturze białych imperiów grozi rozpad, jeśli
nie będziemy interweniować w Azji.
Wielu brytyjskich przywódców z zadowoleniem przyjęłoby amerykańskie zaangażowanie przeciwko Japonii".
Teza Sydneya Rogersona w jego przedwojennej książce Propaganda w następnej wojnie, że najpewniejszym sposobem
dla Wielkiej Brytanii na przekonanie Stanów Zjednoczonych do pomocy było zaangażowanie
nas w wojnę z Japonią, znajduje potwierdzenie w wydarzeniach.
Co pan Rogerson, angielski autor, ma konkretnie do powiedzenia na temat planów
brytyjskich imperialistów?
Jego książka została zakazana na eksport do Ameryki przez brytyjskich cenzorów w 1939 roku.
Na stronie 148 pan Rogerson złożył następujące oświadczenie na temat planów brytyjskich imperialistów.
"Przekonanie Stanów Zjednoczonych do odegrania naszej roli będzie znacznie
trudniejsze niż w 1914 roku - tak
trudne, że jest mało prawdopodobne, aby się udało.
Potrzebne jest wyraźne zagrożenie dla Ameryki;
Zagrożenie, które musi być również rozpowszechniane wśród wszystkich obywateli poprzez
propagandę, zanim Republika ponownie chwyci za broń w sporze zewnętrznym.
Sytuacja znacznie by się uspokoiła, gdyby zaangażowała się Japonia,
a to mogłoby i prawdopodobnie zaangażowałoby Amerykę bez dalszych ceregieli.
W każdym razie byłoby to naturalnym i oczywistym celem naszych propagandystów, tak
jak udało im się zaangażować Stany Zjednoczone w wojnę z Niemcami
podczas Wielkiej Wojny".
Innymi słowy, trzy lata przed Pearl Harbor brytyjscy imperialiści
wymyślili, jak skłonić Stany Zjednoczone do ponownej pomocy.
Ale jak dokładnie Japonia miała zaangażować się w wojnę ze Stanami Zjednoczonymi?
Nie ma lepszego sposobu na doprowadzenie narodu do wojny niż sankcje gospodarcze,
zwłaszcza jeśli chodzi o kraje, które nie mają ważnych surowców.
Rzeczywiście, w czasie, gdy pan Rogerson pisał swoją wnikliwą książkę,
wyrażenie "sankcje gospodarcze oznaczają wojnę" było
- echo groźby Ligi Narodów wobec Włoch w 1937 roku - wciąż jest na ustach wszystkich.
Kongres: Czy nie wystarczyłoby, aby Wielka Brytania skłoniła
Stany Zjednoczone do zerwania stosunków handlowych z Japonią, która w
dużej mierze zależy od importu surowców w zamian za jedwab
i wyroby przemysłowe?
Czy istnieją dowody na to, że rząd brytyjski sprzedał administracji
Roosevelta politykę sankcji gospodarczych wobec Japonii?
W "Ladies Home Journal" z lipca 1942 r. Forrest Davis i Ernest K. Lindley - bliski przyjaciel
prezydenta - przedstawili następujące istotne rewelacje w artykule zatytułowanym
"Jak doszło do wojny".
"Kiedy prezydent Roosevelt i premier Churchill spotkali się w zatoce u wybrzeży Nowej Fundlandii
na konferencji atlantyckiej, Churchill chciał stawić czoła temu problemowi.
Zwrócił się do prezydenta - podobnie jak wcześniej Brytyjczycy, Australijczycy i Holendrzy wielokrotnie
zwracali się do tego rządu - aby dołączyć do ostatecznej deklaracji wobec Japonii".
Ultimatum to żądanie, które jest powiązane z groźbą i stanowi dylemat:
"Zrób to lub zrób tamto, albo...".
W tym przypadku, jak zobaczymy wkrótce, środkiem karnym, którym Japonia miała być
zagrożona, była blokada gospodarcza, innymi słowy sankcje,
przyznana prowokacja do wojny.
Ale czego domagało się samo ultimatum?
I jakie są dowody na to, że prezydent Roosevelt faktycznie zaakceptował żądanie
Churchilla dotyczące takiego ultimatum na Konferencji Atlantyckiej?
Wydaje się, że istnieją doskonałe dowody na to, że takie ultimatum zostało
wystosowane przez prezydenta Roosevelta.
Nie mniejszy obrońca polityki zagranicznej obecnej administracji niż Henry Luce, redaktor
Time, Life i Fortune, przyznał, że prezydent Roosevelt wystosował takie ultimatum
do Japonii i że dostarczenie tego ultimatum doprowadziło do ataku na Pearl Harbor.
Jakie są dowody na to, że administracja Roosevelta, która już 25 lipca 1941 r.
zamroziła japońskie aktywa w tym kraju, gwałtownie przyspieszyła ekonomiczne dławienie
Japonii po konferencji atlantyckiej?
Aby uzyskać dokładną odpowiedź statystyczną, skontaktowałem się zarówno z Departamentem Stanu,
jak i Departamentem Handlu i poprosiłem o miesięczne dane dotyczące
amerykańskiego eksportu do Japonii w 1941 roku.
Ku mojemu zaskoczeniu otrzymałem identyczną odpowiedź z obu ministerstw:
"Ze względu na specjalne zarządzenie wykonawcze, statystyki dotyczące handlu z Japonią
nie będą publikowane od kwietnia 1941 r.".
Ponieważ Japończycy z pewnością wiedzą, jakie towary otrzymali od Stanów Zjednoczonych
w 1941 roku, należy zapytać: "Przed kim ukrywane są te statystyki?".
Jako kongresmenka mogłam skorzystać z przysługującego mi prawa i zażądać
tych danych od agencji administracyjnej.
Jednak ze względu na ich rzekomo poufny charakter, nie mogę ich obecnie ujawnić.
Jednak przegląd innych źródeł rzuca znaczne światło na zakres, w jakim administracja
Roosevelta nałożyła sankcje gospodarcze na Japonię w miesiącach między Konferencją
Atlantycką a atakiem na Pearl Harbor.
Na przykład w New York Times z 17 sierpnia 1941 r. na stronie 7 czytamy: "Wiceprezydent Wallace, przewodniczący
Rady Obrony Ekonomicznej, potwierdził dziś doniesienia, że grupa ta już pracuje
nad projektami wywierania presji handlowej na Japonię".
Innymi słowy, w niecały tydzień po Konferencji Atlantyckiej machina sankcji gospodarczych
została wprawiona w ruch.
Sześć tygodni później kryzys gospodarczy w Japonii stał się poważny, jak czytamy w New York
Times z 24 października 1941 r., strona 36.
"Niedobór surowców w Japonii gwałtownie się pogorszył, a jej działalność przemysłowa została poważnie
zakłócona przez zawieszenie handlu z głównymi krajami zagranicznymi, poinformowało
dziś ministerstwo handlu.
Mówi się, że żegluga i handel między Japonią a Stanami Zjednoczonymi, Imperium
Brytyjskim i Indiami Holenderskimi "praktycznie się zatrzymały".
2 grudnia 1941 roku - pięć dni przed Pearl Harbor - przeczytaliśmy
o tym dniu na stronie 6 New York Timesa:
"Japonia została odcięta od około 75% swojego normalnego importu przez blokadę sojuszniczą, poinformowała wczoraj
National Industrial Conference Board [globalny, non-profit amerykański think tank i organizacja członkowska biznesu].
W analizie zatytułowanej "The Effects of the Allied Economic Blokada Japonii"
[Panel zauważył, że pomimo drastycznych ograniczeń nałożonych
przez japoński rząd w celu rozciągnięcia dostępnych dostaw,
blokada może ostatecznie okazać się katastrofalna".
Tydzień przed atakiem na Pearl Harbor zapytałem znanego nie-japońskiego orientalistę: "Czy sytuacja
na Pacyfiku jest tak poważna, jak się wydaje?".
"Tak", odpowiedział, "ona mówi poważnie.
Japonia nie ma innego wyboru, jak pójść na wojnę lub stanąć w obliczu ekonomicznego
niewolnictwa do końca swojego istnienia".
Pozostaje pytanie, czy prezydent Roosevelt zdawał sobie sprawę w momencie, gdy przyjął propozycję
Churchilla, że nałożenie sankcji gospodarczych jako sposobu na wyegzekwowanie
ultimatum wobec Japonii oznacza wojnę?
Trudno zrozumieć, jak mógł nie zdawać sobie z tego sprawy, skoro sam złożył następujące oświadczenie
przed Komitetem Ochotniczym w dniu 24 lipca 1941 r., jak podano w Biuletynie Ministerstwa Spraw Zagranicznych
z dnia 26 lipca 1941 r., s. 72.
"Cóż, gdybyśmy odcięli ropę, oni - Japończycy - prawdopodobnie udaliby się
do Holenderskich Indii Wschodnich rok temu i wybuchłaby wojna".
Natychmiast po konferencji atlantyckiej, dwa tygodnie później, Roosevelt powołał
się na te samozwańcze sankcje wojenne.
Czy to nie dziwne, że po konferencji atlantyckiej, kiedy incydent z Japonią był najwyraźniej pożądany,
pan Roosevelt nagle zmienił swoją politykę i odciął nie tylko dostawy wojenne, ale także
praktycznie wszystko, czego potrzebowała japońska ludność cywilna?
Ten sam Roosevelt, który przez lata, pomimo powszechnych petycji, odmawiał egzekwowania ustawy o
neutralności z 1936 r., która miała na celu zapobieganie wysyłaniu towarów wojennych do Japonii,
a tym samym w dużej mierze przyczyniła się do zaopatrywania tego kraju w surowce do zbrojeń używanych
obecnie przeciwko naszym wojskom.
Jak zauważył członek własnej partii prezydenta, kongresman Harton W. Sumners z Teksasu,
przewodniczący House Judiciary Committee, w liście do Saturday Evening
Post, opublikowanym w tym czasopiśmie 4 kwietnia 1942 r. na stronie 26.
"Byliśmy bardzo głupim narodem, co pozwoliło politykom uciec od morderstwa.
Zrzucanie winy za tragedię Pearl Harbor na Japończyków przypomina
kogoś, kto łaskocze muła w tylną nogę, próbując wytłumaczyć
jego upór, oskarżając go o zdradę zaufania".
W dniu 27 listopada 1941 r. Szef Operacji Marynarki Wojennej wysłał wiadomość do Naczelnego
Dowódcy Floty Pacyfiku, w której zasadniczo stwierdził, że wiadomość należy traktować jako ostrzeżenie
wojenne, że w najbliższych dniach należy spodziewać się agresywnych
działań ze strony Japonii.
Kolejne ostrzeżenia zostały wysłane w dniach 28 listopada, 30 listopada, 1 grudnia,
3 grudnia, 4 grudnia, 6 grudnia i 7 grudnia.
Ostatnie ostrzeżenie dotarło na Hawaje już po rozpoczęciu japońskiego ataku.
Widzimy więc, że dwa tygodnie przed atakiem na Pearl Harbor ostrzeżenia były wysyłane
niemal codziennie, nie wspominając o rzadszych środkach ostrożności
podejmowanych wcześniej.
Trudno zrozumieć, co można było zrobić więcej w kwestii ostrzeżeń.
Czy częstotliwość, pilność i sposób sformułowania tych ostrzeżeń nie
sugerują, że atak na Pearl Harbor nie był dla prezydenta zaskoczeniem?
Czy premier Churchill kiedykolwiek przyznał, że próbował wciągnąć
Stany Zjednoczone w tę wojnę?
Tak!
Całkowicie otwarty
- po tym, jak już tam byliśmy - roszczenie to zostało mu odebrane, jak donosi New York Times z 16 lutego 1942 r., strona 6.
"Kiedy przyglądam się i obliczam potęgę Stanów Zjednoczonych i ich ogromne zasoby, i czuję,
że są teraz w grze z nami, z Brytyjską Wspólnotą Narodów, bez względu na to, jak długo
to potrwa, na śmierć lub zwycięstwo, nie mogę uwierzyć, że istnieje jakikolwiek
inny fakt na całym świecie, który mógłby się z tym równać.
To jest to, o czym marzyłem, nad czym pracowałem i na co pracowałem,
a teraz to się zmaterializowało".
Z pewnością jest to dosadne potwierdzenie.
Czy Churchill lub Roosevelt kiedykolwiek przyznali, że Konferencja Atlantycka była konkretnym
powodem ich wysiłków na rzecz wciągnięcia Stanów Zjednoczonych w wojnę z Japonią?
Trudno zrozumieć, jak inaczej można nazwać następujący wstęp w przemówieniu Churchilla
w parlamencie 28 stycznia 1942 r. - jak donosił tego dnia New York Times:
"Polityka gabinetu polegała na unikaniu angażowania się w konflikt z Japonią za wszelką
cenę, dopóki nie będziemy pewni, że Stany Zjednoczone również się w niego zaangażują.
Z drugiej strony, od czasu Konferencji Atlantyckiej, na której omawiałem te kwestie
z prezydentem Rooseveltem, i istniejącego prawdopodobieństwa, że Stany Zjednoczone, nawet jeśli same
nie zostaną zaatakowane, przystąpią do wojny na Dalekim Wschodzie, a tym samym zapewnią
sobie ostateczne zwycięstwo, niektóre z tych obaw wydawały się być rozwiane.
Oczekiwania te nie zostały zawiedzione przez wydarzenia".
Wydaje się to wskazywać, że prezydent Roosevelt nie tylko poddał się presji Churchilla,
by wystosować ultimatum wobec Japonii i nałożyć sankcje, ale także podjął ogólne
zobowiązanie do zaangażowania Ameryki w wojnę, nawet jeśli Japonia nie zaatakuje.
Obecnie około miliona amerykańskich chłopców walczy 3-8 000 mil od domu.
Amerykanie są gotowi walczyć o - cytuję - "cztery wolności", ale wiemy,
że musimy zachować je w domu, jeśli chcemy przyznać je innym.
Korzystając z naszego tradycyjnego prawa do wolności wypowiedzi i dociekań, będziemy
nadal zadawać wszystkie pytania i szukać odpowiedzi, gdy tylko się pojawią.
Kiedy poznamy pełną historię tego, co wydarzyło się na Konferencji Atlantyckiej?
Pytaliśmy o to wtedy i pytamy o to teraz.
Jeśli prezydent Roosevelt tak uparcie odmawiał egzekwowania ustawy o neutralności wobec
Japonii, gdy opinia publiczna wyraźnie tego wymagała, dlaczego tak nagle zmienił swoją
politykę na konferencji atlantyckiej?
Rok temu jeden z moich kolegów w Kongresie przez wiele miesięcy obserwował, jak
umiejętnie prezydent Roosevelt przybliżał nas do wybuchu wojny na Atlantyku, tylko
po to, by na ostatnim etapie zostać powstrzymanym przez niechętny Kongres.
A kiedy zobaczył, jak 7 grudnia 1941 r. los nieoczekiwanie podarował prezydentowi
wspaniałą "doskonałą" zasadę moralną - casus belli [powód do wojny] poza wszelką
krytyką, zawołał z rozpaczą: "Co za szczęście ma ten człowiek!".
Ale czy to było szczęście?