Μια πολύ καλή μέρα στο Kla.TV από το στούντιο συνεντεύξεών μας στο Βερολίνο.
Θα ήθελα να καλωσορίσω σήμερα τον κ. Bernd Udo Hack.
Κύριε Hack, γεια σας, γεια σας.
Σας ευχαριστώ για την πρόσκληση.
Με ευχαρίστηση.
Κύριε Hack, έχετε συνταξιοδοτηθεί εδώ και περίπου 20 χρόνια.
Παρ' όλα αυτά, στην προχωρημένη ηλικία σας, σχεδόν 84 ετών, έχετε ασχοληθεί
με ένα τόσο ασυνήθιστο και δύσκολο θέμα όπως το νομισματικό σύστημα.
Πώς προέκυψε αυτό;
Ναι, εννοώ ότι κάθε σκεπτόμενος πολίτης έχει έρθει αντιμέτωπος με το ζήτημα των χρημάτων κάποια στιγμή στη ζωή του.
Αναρωτιέστε, αυτό είναι τόσο σημαντικό στη ζωή, στις επιχειρήσεις, στα οικονομικά.
Και γιατί γνωρίζουμε τόσο λίγα; Κανείς δεν ξέρει πραγματικά πώς να κυκλοφορεί.
Και αυτό με έκανε...
Αυτό με έκανε να το σκέφτομαι από καιρό σε καιρό.
Αλλά δεν έχω βρει τίποτα χρήσιμο στη βιβλιογραφία.
Πήρα κάποια πολύ σημαντική τροφή για σκέψη από τον Didi Hallervorden, ή Dieter Hallervorden, ο οποίος σε ένα σκετς
πριν από περίπου 40 χρόνια ασχολήθηκε κάποτε με το θέμα του να θέλει να
επισκεφθεί τα χρήματά του στην τράπεζα.
Και μετά πηγαίνει στο ταμείο και εγώ έρχομαι εδώ και θέλω να ρίξω μια ματιά στα χρήματά μου.
Πού είναι τα χρήματά μου;
Και ο συνεργάτης του στο σκετς από την άλλη πλευρά είναι λίγο μπερδεμένος από αυτή την αφελή και ανόητη ερώτηση:
Πού είναι; Ω, στο λογαριασμό.
Τι κάνει στον λογαριασμό;
Λειτουργεί.
Ω, αυτό ήταν ωραίο.
Πόσες ώρες την ημέρα πρέπει να λειτουργεί;
Έτσι συνεχίστηκε και συνεχίστηκε. Ήταν αξιοπερίεργο, ήταν ξεκαρδιστικό.
Αλλά βασικά, ο κόσμος πέρασε καλά.
Αλλά βασικά συνειδητοποίησα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, δεν μπορούσε να πάει καλά.
Και τότε αυτό με έκανε να σκεφτώ λίγο και συνειδητοποίησα ότι έχουμε
χρήματα εδώ και 6.000 χρόνια, έχουν
περάσει μια τρομερή εξέλιξη, αλλά κανείς δεν το προσέχει.
Σήμερα θέλουμε να μιλήσουμε για τις σοβαρές συνέπειες των ελλείψεων του νομισματικού συστήματος
και για τις τρεις διαφορετικές απόψεις που έχετε σχετικά με αυτό.
Στο βιβλίο σας του 2018, καταλήγετε
σε εκπληκτικές διαπιστώσεις και μιλάτε για λάθη στον τρόπο σκέψης και για μια αιώνων μαζική απάτη εις βάρος των
πραγματικών εργαζομένων, συμπεριλαμβανομένων των επιχειρηματιών, όσον αφορά το νομισματικό σύστημα.
Πώς το δικαιολογείτε αυτό;
Έκανα κάτι που οι εμπειρογνώμονες, οι οικονομολόγοι που είναι υπεύθυνοι
γι' αυτό, δεν έχουν κάνει εδώ και αιώνες: βασική έρευνα.
Και επίσης ενσωμάτωσα τους νόμους της φύσης, κάτι που οι άλλοι δεν κάνουν επίσης,
και αυτό με τοποθετεί στα όρια της πνευματικότητας.
Επειδή οι βασικοί νόμοι προέρχονται από τον Δημιουργό.
Κανένα κοινοβούλιο δεν συμμετείχε σε αυτό, ο Θεός μας το έδωσε.
Και πρέπει να αρκεστούμε σε αυτό.
Και πράγματι, είμαι της γνώμης, και το αιτιολογώ λεπτομερώς, ότι το σημερινό
νομισματικό μας σύστημα είναι ένα
παράνομο σύστημα εκμετάλλευσης.
Και είναι οι άνθρωποι που εργάζονται στην πραγματικότητα που εκμεταλλεύονται.
Αυτό περιλαμβάνει επίσης τους επιχειρηματίες και τους ελεύθερους επαγγελματίες.
Ένας επιχειρηματίας εργάζεται πιθανότατα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον.
Σκεφτείτε τον αρχιξυλουργό που ξεκινά τη δική του επιχείρηση.
Δεν τελειώνει τη δουλειά του στις 6 το απόγευμα, αλλά μετά αρχίζει έτσι, λογιστικά και νέες παραγγελίες
και ούτω καθεξής και ούτω καθεξής.
Και αυτή η απάτη λαμβάνει χώρα, προς
όφελος των καπιταλιστών του χρήματος.
Και κάνουν αυτό που λέγεται τόσο όμορφα, κάνουν τα χρήματά τους να δουλεύουν.
Αλλά αυτό είναι ένα αστείο, είναι μια ωραία, πιασάρικη μεταφορά, μια θραύσμα της σκέψης.
Ή μια ωραία διατύπωση.
Αλλά στην πραγματικότητα, αυτό δεν λειτουργεί καθόλου.
Κανείς δεν έχει δει ποτέ τα χρήματα να λειτουργούν.
Ούτε εγώ ακόμα.
Και μετά το σκέφτηκα πιο αναλυτικά και συνειδητοποίησα ότι
οι συνάδελφοι ειδικοί αγνοούν
στην πραγματικότητα ένα γεγονός που κάθε παιδί γνωρίζει.
Δηλαδή η περιορισμένη διάρκεια ζωής των πραγματικών πραγμάτων.
Όλα χαλάνε.
Τα τρόφιμα φεύγουν ιδιαίτερα γρήγορα, όπως βλέπετε, ξέρω, με το κρέας το καλοκαίρι, και αυτό
σημαίνει ότι και τα χρήματα υποφέρουν, πρέπει να υποφέρουν.
Εξάλλου, τα χρήματα είναι από μόνα τους ένα κουπόνι για μια εξαιρετική υπηρεσία σε αντάλλαγμα.
Και το αντάλλαγμα είναι διαθέσιμο στην αγορά.
Έχετε αυτάρκεια, μπορείτε να τρέφεστε μόνοι σας σε μια ομάδα που εργάζεται μαζί.
Αλλά είναι τόσο δύσκολο να βρεις έναν σύντροφο ανταλλαγής.
Και αυτό σημαίνει ότι ο χρόνος περνάει και η εξέταση δεν είναι άμεσα στο τραπέζι.
Δεν μπορώ καν να βρω τον κατάλληλο άνθρωπο που να
προσφέρει αυτό που χρειάζομαι και που να θέλει αυτό που μπορώ να προσφέρω.
Ο δρόμος είναι αμφίδρομος. Και επίσης για την ταυτόχρονη ύπαρξη.
Έτσι, εν ολίγοις, το χρήμα δεν
μπορεί να έχει σταθερή αξία, όπως απαιτεί η επικρατούσα άποψη.
Η σταθερή αξία είναι μια αποθήκη αξίας, λένε.
Και τότε, φυσικά, είναι ιδιαίτερα πολύτιμο, γιατί τότε είναι σχεδόν σαν χρυσός.
Ο χρυσός είναι ένα από τα λίγα υλικά που δεν σκουριάζει και
δεν αλλοιώνεται.
Γι' αυτό είναι τόσο δημοφιλής.
Ακολουθεί το δεύτερο σημείο της επικρατούσας γνώμης.
Τα χρήματα μπορούν να λειτουργήσουν έχουμε ήδη πει- δεν λειτουργεί.
Και ποιος εκδίδει τα χρήματα,
συνήθως η κεντρική τράπεζα.
Κάποιοι θα ήθελαν να το εκδίδουν από μια ιδιωτική τράπεζα, κάτι
που είναι εντελώς λάθος,
διότι το χρήμα είναι κοινό αγαθό.
Αυτό υποτίθεται ότι εξυπηρετεί το σύνολο της ομάδας και όχι κάποιους τραπεζίτες
ή πλούσιους για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους.
Είναι εντελώς λάθος, είναι
μέρος της οικονομικής μας τάξης και όχι αντικείμενο κερδοσκοπίας, όπως αντιμετωπίζεται τώρα.
Η μεγαλύτερη και ισχυρότερη τράπεζα στον κόσμο είναι η FED, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, και αυτή
είναι μια ιδιωτική τράπεζα.
Πολύ, πολύ άσχημα.
Και υπάρχει και ένα άλλο
τέχνασμα
που δουλεύει στα χέρια αυτών των καπιταλιστών.
Εάν τα χρήματα αποδεσμευτούν, τότε θα πρέπει να πληρώσετε τόκους. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η κεντρική τράπεζα απαιτεί το λεγόμενο προεξοφλητικό επιτόκιο.
Και η κεντρική τράπεζα δίνει τα χρήματα μόνο στις εμπορικές τράπεζες, όχι
σε ιδιώτες. Ούτε καν στην κυβέρνηση.
Αν το θέλουν αυτό, τότε πρέπει να πληρώσουν έκπτωση.
Προς το παρόν αυτό είναι μηδενικό, για άλλους λόγους.
Αλλά λόγω αυτής της καταστροφής που έρχεται προς το μέρος μας, δεν χρειάζεται να είμαστε εδώ για τη συμφωνία ανταλλαγής καθόλου.
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ούτε ο πωλητής ούτε ο αγοραστής είναι αρκετά προβληματισμένοι
οικονομικά ώστε να χρειάζονται δάνειο.
Χρειάζεστε ένα μέσο εύρεσης του κατάλληλου εταίρου ανταλλαγής.
Αυτό είναι το νόημα των χρημάτων.
Πρόκειται για ένα βοήθημα ανταλλαγής, ένα μέσο ανταλλαγής.
Εδώ διανέμουμε, δεν παράγουμε ούτε καν χρησιμοποιούμε.
Αυτά για την ερώτηση αυτή.
Ναι, το εξηγήσατε πολύ, πολύ καλά στο βιβλίο σας και η ομάδα
του Kla.TV συνόψισε και απεικόνισε τις σκέψεις σας σε μια ταινία μικρού μήκους, την οποία μπορούμε
τώρα να παρακολουθήσουμε.
Το σημερινό λάθος στη σκέψη για τα χρήματα
Το χρήμα είναι αναμφισβήτητα ένα μέσο ανταλλαγής που προορίζεται να διευκολύνει και να επιταχύνει την ανταλλαγή
αγαθών μεταξύ των πολιτών σε μια οικονομία που βασίζεται στον καταμερισμό της εργασίας.
Τα αγαθά και οι υπηρεσίες είναι ήδη διαθέσιμα στην αγορά ή μπορούν
να ζητηθούν.
Απλά περιμένουν να βρουν τον κατάλληλο αγοραστή.
Όσο πολυπληθέστερη ήταν η ομάδα που συνεργαζόταν,
τόσο πιο δύσκολο ήταν να βρεθεί ο κατάλληλος εταίρος ανταλλαγής.
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο πωλητής πρέπει να προσφέρει τα αγαθά που χρειάζεται ο πωλητής και το αντίστροφο.
Αυτή η αμφίδρομη σχέση απαιτούσε αμοιβαιότητα μεταξύ του πωλητή και του αγοραστή, η οποία προφανώς
είχε καταστεί δύσκολη στην οικονομία της ανταλλαγής
ή της παροχής σε είδος,
και επίσης την ταυτόχρονη λειτουργία.
Η παρεμβολή του χρήματος μετέτρεψε πλέον την αμφίδρομη σχέση σε τριμερή, ακυρώνοντας έτσι
την απαίτηση της αμοιβαιότητας και απλοποιώντας και επιταχύνοντας σημαντικά
τη διαδικασία της ανταλλαγής.
Αντί του επιθυμητού πραγματικού ανταλλάγματος, ο πωλητής έλαβε ένα κουπόνι, το οποίο χρησιμοποίησε
λίγες ημέρες αργότερα για να πληρώσει το αντάλλαγμα που μπόρεσε
να αποκτήσει από έναν τρίτο.
Αυτό χαλάρωσε επίσης την απαίτηση για ταυτόχρονη εφαρμογή και την έκανε
πιο ευέλικτη από την άποψη αυτή.
Αλλά υπάρχουν και άλλα:
Η παρεμβολή χρήματος δεν αυξάνει την ποσότητα των αγαθών που διατίθενται στην αγορά.
Το χρήμα είναι μια ιδιοφυής εφεύρεση από μόνο του, επειδή είναι απλό.
Αλλά στην παρούσα μορφή του, έχει ένα σημαντικό ελάττωμα:
Διακηρύσσει και επιδιώκει τη νομισματική σταθερότητα, δηλαδή αντιμετωπίζει
το χρήμα ως μέσο αποθήκευσης αξίας.
Αυτό αποκλείεται αναγκαστικά.
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η αξία του χρήματος έγκειται στην αγοραστική
του δύναμη, η οποία εξαρτάται από την ποσότητα και την ποιότητα των αγαθών που διατίθενται στην
αγορά της εκάστοτε οικονομίας.
Η ποσότητα των αγαθών και του χρήματος στους αντίστοιχους κύκλους θα πρέπει να διατηρείται όσο το δυνατόν πιο ισορροπημένη, ώστε
οι τιμές να παραμένουν περίπου ίδιες και να διευκολύνουν τους πολίτες να προγραμματίζουν και να επιχειρούν.
Ωστόσο, δεδομένου ότι τα πραγματικά αγαθά - με
εξαίρεση τον χρυσό - χάνουν σταδιακά την υλική και χρηστική
τους αξία με την πάροδο του χρόνου μέσω της φυσικής φθοράς
- άλλα πιο γρήγορα, άλλα πιο αργά - η ποσότητα
του χρήματος που κυκλοφορεί πρέπει επίσης να μειωθεί στον ίδιο βαθμό, προκειμένου
να διατηρηθεί η - κινητή - ισορροπία.
Κάθε παιδί γνωρίζει, για παράδειγμα, ότι τα τρόφιμα έχουν περιορισμένη διάρκεια ζωής.
- Επομένως, τα χρήματα δεν μπορούν να έχουν σταθερή αξία.
Η αντίθετη υπόθεση μοιάζει με το πανάρχαιο
όνειρο των αλχημιστών να παράγουν τεχνητά χρυσό από μόλυβδο ή άλλο μέταλλο.
Μια πολύ ωραία οπτικοποίηση.
Μήπως αυτό το φαινόμενο έχει επίσης ως αποτέλεσμα τον υφέρποντα πληθωρισμό που βιώνουμε;
Ναι, απολύτως!
Πολύ εύκολο να εξηγηθεί:
Το νομισματικό σύστημα προσπαθεί
να διατηρήσει μια ισορροπία μεταξύ της ποσότητας των αγαθών από τη μία πλευρά
και της προσφοράς χρήματος από την άλλη.
Και αν η ποσότητα των αγαθών μειώνεται ως αποτέλεσμα της αλλοίωσης, της συνεχιζόμενης
αλλοίωσης - δηλαδή η ποσότητα των χρημάτων μειώνεται
- αλλά η ποσότητα των χρημάτων παραμένει η ίδια, τότε έχω πάρα
πολλά χρήματα και πολύ λίγα αγαθά στην αγορά.
Και αυτό ονομάζεται πληθωρισμός.
Αυτή είναι σαφώς
η αιτία.
Υπάρχουν και άλλες αιτίες.
Συμβαίνουν όταν η κυβέρνηση ή οποιοσδήποτε άλλος, ή ακόμη και οι ιδιωτικές τράπεζες πρόσφατα,
αυξάνουν την προσφορά χρήματος παράλογα.
Αυτό κάνουν κάθε μήνα τώρα, μερικά εκατομμύρια στον κύκλο.
Τότε αυτό θα αύξανε επίσης τον πληθωρισμό στο άπειρο.
Προς το παρόν, όμως, δεν αντιλαμβανόμαστε τίποτα από
όλα αυτά, διότι αυτά τα ποσά, παλαιότερα από τον Ντράγκι
και τώρα από την κυρία Κριστίν Λαγκάρντ
-τόσο από τον τραπεζικό τομέα όσο και από την πολιτική, αντίστοιχα-
ήταν επίσης εγκληματικά, όπως απέδειξε ο Ερνστ Βολφ.
Σήμερα είναι άνθρωποι της τιμής, φυσικά.
Τα χρήματα που διοχετεύονται σε αυτήν δεν έχουν καμία απολύτως επίδραση
στην αγορά μας, όπου αγοράζουμε τα τρόφιμά μας, δηλαδή στην αγορά καταναλωτικών αγαθών.
Το χρειάζονται μόνο για τα παιχνίδια τους, την κερδοσκοπία και για να εισπράττουν εκατομμύρια,
δισεκατομμύρια και μερικές φορές περισσότερα.
Και τα επιτόκια δεν έχουν το ίδιο αποτέλεσμα που περιέγραψα με αυτό το φαινόμενο της αλλοίωσης.
Στην πραγματικότητα, δεν ήταν η περίπτωση που ο Λούθηρος απαιτούσε αρκετά
δρακόντειες ποινές για την ανάληψη ενδιαφέροντος εδώ,
όπως ρόδες ή κάτι τέτοιο, έχω ακούσει;
Ναι, σωστά.
Το άκουσα αυτό από τον καθηγητή Bernd Senf, ο οποίος εργάζεται
στην ίδια κατεύθυνση με εμένα, τον πρώτο γνωστό καθηγητή
οικονομικών που εργάστηκε προς την κατεύθυνση της
νομισματικής μεταρρύθμισης.
Λοιπόν, οι τόκοι γενικά απαγορεύονταν τότε, από τότε που
ο Μωυσής, ακόμη και ο Πάπας - όλοι υπέρ της απαγόρευσης των τόκων.
Αυτό ακυρώθηκε μόνο από την Εκκλησία, από τον Πάπα στις αρχές του 1908 ή πότε.
Το διακήρυξε μόνο ως μέρος του προγράμματος της πίστης του.
Παρατήρησα ότι πριν από τέσσερα χρόνια,
όταν γιορτάστηκε η 500ή επέτειος της διακήρυξης
των θέσεων από μια εκκλησία στη Βιτεμβέργη -γνωρίζετε
τη Βιτεμβέργη, παγκοσμίως γνωστή-, γράφτηκαν
και ειπώθηκαν πολλά για τον Λούθηρο, σε βιβλία και
εκπομπές λόγου.
Έριξα μια ματιά, ακολούθησα μερικούς από αυτούς.
Κανείς δεν ανέφερε ότι ο Λούθηρος ήταν κατά των τόκων.
Απαγόρευση των τόκων!
Φυσικά, αυτό
δεν βολεύει καθόλου τους τραπεζίτες - τους τραπεζίτες
μας, όπως θα έπρεπε να πούμε - και
ακόμη λιγότερο την υψηλή χρηματοδότηση.
Αποσιωπήθηκε εντελώς.
Ήθελα όμως να πω κάτι πιο γενικό για την πίστωση
χρημάτων.
Η πίστωση με μετρητά προϋποθέτει ότι έχω πλεόνασμα.
Πρέπει να έχω κάτι που δεν χρειάζομαι ο ίδιος.
Ναι.
Αν το δω με πραγματικούς όρους, τότε πρόκειται για πραγματικά αγαθά.
Στον κτηνοτρόφο περισσεύουν 100 κιλά βοδινού κρέατος.
Τότε δεν μπορεί να πει, τώρα έχω πλεόνασμα, τι ωραία.
Αντίθετα, έχει ένα πρόβλημα.
Εξάλλου, τώρα πρέπει να αντιμετωπίσει τη διαφθορά.
Αρχίζει να σαπίζει.
Όπως είπα, και αυτό του φέρνει μια απώλεια.
Το ίδιο πρέπει να ισχύει και για την πίστωση με μετρητά,
εξ ου και η έκπτωση.
Όχι με αυτό που έδειξα νωρίτερα,
αν χάσω αγαθά από τη μία πλευρά και έχω πολλά
χρήματα, πρέπει να τα βγάλω.
Έτσι ώστε αυτό να επανέλθει σε μια ευέλικτη ισορροπία.
Αυτή η ισορροπία δεν είναι μια σταθερή κατάσταση, τίποτα
δεν είναι σταθερό, είναι ασταθές, συγκρίσιμο
με έναν καλλιτέχνη του τσίρκου πάνω στο τεντωμένο σχοινί
- πρέπει επίσης να εργάζεται διαρκώς πάνω στον ιστό ισορροπίας του,
ώστε να μην πέσει.
Όλα αυτά είναι μέρος αυτού.
και η διαφθορά αγνοείται πλήρως από την
επικρατούσα άποψη, αν και
είναι τόσο προφανής όσο τίποτα άλλο.
Υπάρχουν και άλλα πλεονεκτήματα όσον αφορά το επιτόκιο:
Εάν καταργηθεί η απαίτηση επιτοκίου,
τότε θα μειωθεί και η υπερβολική εισροή χρημάτων στους πλούσιους.
Και πρέπει να πω ότι αν απαγορεύσετε τους τόκους, θα πρέπει
να απαγορεύσετε και τα μερίσματα, διότι ουσιαστικά
πρόκειται για το ίδιο πράγμα.
Πρόκειται για μια νομική διαφορά ως προς τη μορφή,
αλλά κατ' αρχήν σημαίνει πάντα:
Αφήνεις τους άλλους να δουλεύουν για σένα
Και συλλέγει χωρίς απόδοση.
Αυτό δεν είναι δυνατόν.
Συνεντευξιαζόμενος: Λοιπόν, στην πραγματικότητα το κάνετε με λάθος τρόπο με τα επιτόκια.
Αντί τα χρήματα να χάνουν την αξία τους,
η αξία τους αυξάνεται με τους τόκους.
Αυτό απλά καταστρέφει το όλο θέμα, νομίζω.
Μπορείτε να εξηγήσετε το επιτόκιο με περισσότερες λεπτομέρειες;
Λέγεται πάντα
ότι οι τόκοι πρέπει να εξάγονται από τα υπάρχοντα χρήματα.
Κατά τη γνώμη μου, ούτε αυτό είναι σωστό.
Διότι αν πάρω ένα δάνειο χωρίς τόκους, τότε
πρέπει να το αποπληρώσω.
Εάν εργάζομαι με τόκο, πρέπει επίσης να τον επιστρέψω, οπότε πρέπει
να κερδίζω περισσότερα.
Και αν παράγω περισσότερα, τότε
πρέπει να βάλω νέα χρήματα πίσω στον κύκλο.
Άλλωστε, δεν θέλουμε να έχουμε αποπληθωρισμό, να
υπάρχουν πολύ λίγα χρήματα.
Πρέπει να αναπληρώσουμε το χρήμα, το οποίο
ο κυρίαρχος το κάνει μέσω των κρατικών του δαπανών - θα
λέγαμε ότι το κάνει η κυβέρνηση, η οποία παίρνει
τα χρήματα από την κεντρική τράπεζα.
Αλλά χωρίς ενδιαφέρον
Αυτά τα καταραμένα επιτόκια δεν δικαιολογούνται καθόλου.
Αντιθέτως, ωφελούν μόνο τις τράπεζες.
και μας φιμώνουν με αυτό, τους υπόλοιπους πολίτες.
Για άλλη μια φορά, τα επιτόκια είναι εκτός από κάθε άποψη.
Πολύ, πολύ επιβλαβές.
Ομοίως και τα μερίσματα, που είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα.
Αυτό σημαίνει ότι απαγορεύονται και οι εταιρείες.
Αυτό πρέπει να απαγορευτεί.
Δεν επιτρεπόταν καν στο παρελθόν.
Υπήρχαν στιγμές που υπήρχαν πολλές αμφιβολίες - ακόμη
και στις ΗΠΑ. Ορισμένοι από αυτούς ήταν ιδεαλιστές.
Όμως οι χρηματιστές, ιδιαίτερα επηρεασμένοι από το
Λονδίνο, και ο Nathan Rothschild ήταν ηγετική φυσιογνωμία
εκεί, είχαν μεγάλη επιρροή.
Πάντα με δωροδοκίες και άλλα πράγματα.
Πολύ σύντομα λόγια σχετικά με αυτό.
Αν δεν έχετε ενδιαφέρον, τότε όλοι έχουμε περισσότερο χρόνο.
Τότε ο χρόνος δεν είναι πλέον χρήμα.
Αλλά η βιασύνη κάνει το τέλειο.
Πολύ ωραία, σας ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ, αυτό είναι φυσικά πολύ πολύτιμο και κατατοπιστικό.
Τώρα που
έχετε προσθέσει τρεις σκλήθρες σκέψεις στα σχόλιά
σας, μπορείτε να μας τις εξηγήσετε;
Ναι, με ευχαρίστηση.
Τα αποσπάσματα σκέψης είναι η πεμπτουσία του φυλλαδίου.
Οι συνέπειες αυτού είναι
ότι αποδεικνύεται ότι, σύμφωνα με τους
νόμους της φύσης, δεν θα έπρεπε
να υπάρχει καθόλου ένα τέτοιο νομισματικό σύστημα, το
οποίο προκαλεί συνεχή ανάπτυξη
και, κυρίως, συνεχή αύξηση του εισοδήματος για
πολύ λίγους.
Με συνέπεια την κοινωνική ζημιά και την ανείπωτη δυστυχία.
Αυτό δεν θα ήταν δυνατό με ένα φυσικό νομισματικό σύστημα.
Στο δεύτερο κομμάτι, απλά εξηγώ ότι τα χρήματα
που είναι πάρα πολλά από τη μία πλευρά λείπουν από
την άλλη: έτσι όταν ο μέσος πολίτης
ή η πλειοψηφία των ανθρώπων λέει: Χρειαζόμαστε καλύτερους δρόμους
ή χρειαζόμαστε καλύτερα σχολεία, παιδικούς σταθμούς κ.λπ., αυτοί
οι άνθρωποι πάντα λένε:
Δεν έχουμε χρήματα!
Αυτό είναι ένα φονικό επιχείρημα
και αυτό είναι όλο - τέλος της εκδήλωσης!
Και στο τρίτο, λέω τι κάνουν
αυτοί που επωφελούνται από το νομισματικό σύστημα,
τι ανοησίες κάνουν με αυτό και πώς ταλαιπωρούν
την ανθρωπότητα και της προκαλούν τις
μεγαλύτερες δυσκολίες, όπως βλέπουμε
σήμερα εδώ.
Όταν λέω ότι υπάρχουν πολλά λεφτά,
λέω απλώς ότι, για τους κορυφαίους ή τους εισοδηματίες
μεταξύ των τραπεζιτών επενδύσεων, υπάρχουν 3,5 δισεκατομμύρια
δολάρια ετησίως.
Και αυτό σημαίνει 10 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ ανά ημερολογιακή ημέρα.
Είναι ένα ασύλληπτο ποσό
χρημάτων, αλλά δείχνει τις
απίστευτες μάζες που συσσωρεύονται
μαζί στην άλλη πλευρά.
Και αν τώρα οι πλούσιοι επενδύουν τα χρήματά τους σε funds, σε επενδυτικά κεφάλαια,
το μεγαλύτερο από τα οποία είναι σήμερα το Black Rock, τότε πολύ γρήγορα θα συσσωρευτούν τρισεκατομμύρια
δολάρια, δίνοντάς τους απίστευτη δύναμη.
Συνεντευξιαζόμενος: Ναι, και αυτή η εξουσία, αυτό είναι το κακό, χρησιμοποιείται
στη συνέχεια για να πληρώσει για πολέμους και τα παρόμοια.
Hack: Ναι, φυσικά, μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε για να αξιοποιήσετε όλα τα ανταλλακτήρια.
Και την αποκαλούν νεοφιλελεύθερη οικονομική
τάξη, η οποία είναι επίσης ένα τρομερό ψέμα.
Επειδή αυτοί οι τραπεζίτες κερδοσκοπούν και η πίστωση παίζει πάντα σημαντικό
ρόλο εδώ, την οποία δεν χρειαζόμαστε στον βαθμό που την χρειαζόμαστε,
και αυτή είναι κερδοσκοπία που στη συνέχεια δημιουργεί ακόμη περισσότερο χρήμα.
Και μετά διοχετεύονται ακόμη περισσότερα
χρήματα και αυτό είναι
ανάπτυξη χωρίς τέλος, η οποία
είναι αδύνατη σε μια πεπερασμένη γη ούτως ή άλλως.
Αλλά αυτό οδηγεί επίσης στο να καταρρεύσουν κάποια στιγμή.
Όταν οι πιστωτικές φούσκες σκάσουν, θα χρειαστούν ακόμη περισσότερα χρήματα.
Και κάποια στιγμή αυτό δεν θα λειτουργεί πλέον,
η φούσκα θα σκάσει και αυτό θα είναι το τέλος.
Συνεντευξιαζόμενος: Και μετά χρειάζεστε πόλεμο. Hack:
Λοιπόν, ο πόλεμος είναι πάντα καλή εργοθεραπεία.
Παρεμπιπτόντως, ο Τσάρλι Τσάπλιν το σημείωσε αυτό πριν από 100
χρόνια στην ταινία: The Kid - μια βωβή ταινία, είναι γνωστό.
Το έχω δει ακόμα, και πολλοί άνθρωποι το γνωρίζουν επίσης.
Στέλνει έξω το βρέφος του, το εξάχρονο αγόρι, το
οποίο σπάει τα παράθυρα με πέτρες.
Και ο Τσάρλι Τσάπλιν φτάνει πέντε λεπτά αργότερα ως υαλοποιός για
να το φτιάξει και να εισπράξει χρήματα.
Έτσι, το σπάτε για να το επισκευάσετε.
Ένας σκηνοθετημένος πόλεμος για την ανοικοδόμηση μετά, και η
βιομηχανία και οι τραπεζίτες κερδίζουν πάντα χρήματα.
Χρηματοδοτούν επίσης τον πόλεμο.
Πάντα και οι δύο πλευρές.
Πρόκειται για μια αναγνωρισμένη μέθοδο.
Από εκεί λοιπόν προέρχεται αυτή η τεράστια
δυστυχία που συναντάμε σήμερα στη γη.
Και γι' αυτό εμείς, ως απλοί άνθρωποι, πρέπει
να βρισκόμαστε υπό συνεχή πίεση.
Πάντα πίεση, πίεση, πίεση, πίεση, έτσι ώστε να μην έχουμε καν τη δυνατότητα να σκεφτούμε.
Σίγουρα όχι ο ελεύθερος χρόνος για να σκεφτείς βαθύτερα.
Όχι. Το νομισματικό σύστημα πρέπει να μεταρρυθμιστεί.
Και τώρα μια λέξη για τη μεταρρύθμιση.
Είναι αρκετά απλό,
αν θέλετε, δημοκρατικό:
Χρειαζόμαστε μια πλειοψηφία που να λέει ότι πρέπει να τα αλλάξουμε όλα αυτά.
Συνεντευξιαζόμενος: Είναι αρκετά εκπληκτικό και σημαντικό το γεγονός
ότι προφανώς δεν επιτρέπεται ή δεν επιδιώκεται καμία
ανοιχτή συζήτηση για το νομισματικό σύστημα.
Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα σχόλιά σας είναι
τόσο, τόσο πολύτιμα ως διαφορετική φωνή.
Ας ελπίσουμε ότι πολλοί, πάρα πολλοί άνθρωποι θα ακούσουν και θα λάβουν υπόψη τους τις
σκέψεις σας και ότι ένα σύστημα που προηγουμένως θεωρούνταν ότι
δεν έχει εναλλακτική λύση θα τεθεί πραγματικά υπό αμφισβήτηση.
Σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη.
Και σας ευχαριστώ για τη δέσμευσή σας. Όλα τα καλύτερα και τα λέμε σύντομα.
Λέω, παρακαλώ. Είστε ευπρόσδεκτοι.
Ναι, σας ευχαριστώ.